نام کتاب : یک تبسم برای قلبم

نویسنده : مامیچکا کاربر انجمن نودهشتیا

« کتابخانه ی مجازی نودهشتیا »

wWw.98iA.Com

"آروم قاب عكسش رو كنار بقيه قاب عكس ها مي ذارم رو ميز و اشارپم رو دور خودم مي پيچم. دو بار نفس عميق مي كشم تا اشكايي كه تو چشمم جمع شده رو مهار كنم ولي نمي تونم. اشكام يكي يكي روي گونه ام مي چكن. تو تاريكي اتاق از پنجره به خيابون آروممون كه حتي يه پرنده هم بال نمي زنه خيره ميشم. به آرومي زمزمه مي كنم:

ـ تو الان كجايي؟ چي كار مي كني؟

دوباره نفس عميق مي كشم و اشكام رو پاك مي كنم. با صداي مهتا به خودم ميام، برمي گردم. وسط سالن ايستاده و دست عروسك خرگوشيش رو گرفته و روي زمين مي كشه. در حالي كه چشماش رو مي ماله خواب آلود ميگه:

ـ Mami, Ich kann nicht schlafen.

خنده ام مي گيره، ميگم:

ـ پس تا حالا چي كار مي كردي؟

مي خندم و به طرفش ميرم. تا بغلش مي كنم سرش رو روي شونه ام مي ذاره و خوابش مي بره. مي برم و روي تختش مي ذارم. كنارش دراز مي كشم تا خوابش سنگين بشه. بعد مي بوسمش و ميگم:

ـ بخواب فرشته ي من؛ يک بوسه براي تو، يك تبسم هم براي قلبم."

***

سارا فنجون چاييش رو روي ميز گذاشت و تكيه داد و گفت:

ـ حالا واقعا مي خواي طلاق بگيري؟

نگاهم به شعله هاي رقصان شومينه بود. در همون حال گفتم:

ـ طلاق نمي گيرم، طلاق ميده.

سارا ـ خب اگه تو نخواي كه نمي تونه.

نگاهش كردم و گفتم:

ـ چرا نمي تونه؟

سارا ـ يه راه قانوني پيدا مي كني، الكي كه نيست هر كي هر وقت عشقش كشيد پاشه زنش رو طلاق بده.

نيشخندي زدم و گفتم:

ـ الكي كه هست. اونم عشقش كشيده، هم دليل خوبيه و هم محكم، منم نمي تونم بگم تو رو خدا بيا به زور با من بمون كه!

سارا ابروش رو داد بالا و گفت:

ـ يه چيزي بپرسم شيرين؟

ـ بپرس.

سارا صداش رو پايين آورد و گفت:

ـ پاي زن ديگه اي در ميونه؟

با اين حرف سارا رفتم تو فكر. واقعا آره؟ نمي دونستم! تو گوشه كنارهاي حافظه ام رفتم دنبال رد پاي زني توي زندگيم. دير وقت اومدن هاي منصور؟ هميشه همون موقع مياد كه مي اومد. بوي ادكلن زنونه؟ يادم نمياد، اصلا لباس هاش رو بو نمي كردم. اس ام اس و تلفن هاي مشكوك؟ نه، منصور مي رسيد خونه يا خواب بود يا پاي تلويزيون. اين اواخر هم كه بدتر، اصلا ديگه حرف نمي زد.

با شك و دودلي گفتم:

ـ نه فكر نكنم، منصور همون جوريه كه هميشه بود. چطور مگه؟

سارا دوباره تكيه داد و گفت:

ـ خب مي خواستم بگم اگه پاي يه زن ديگه در ميونه مي تونيم تو دادگاه ثابت كنيم و دادگاه به نفع خودمون بشه. راستي تمكينش مي كردي؟

دوباره نيشخندي زدم و فكرم رفت به اون تاريكي هاي ذهنم. سرم رو به نشونه تاييد تكون دادم. سارا با كلافگي گفت:

ـ اي بابا پس اين مرد چه مرگشه؟ ديگه چي مي خواد؟

نفس عميقي كشيدم و گفتم:

ـ به من ميگه بهم نمي خوري، به كلاسم نمي خوري.

سارا دقيق شد و گفت:

ـ يعني چي به كلاسم نمي خوري؟ مگه گدا گشنه اي يا بي سوادي يا بر و رو نداري؟

كش و قوسي به بدنم دادم و گفتم:

ـ انتظار داره تو مهموني هاي دوستاش دكلته بپوشم و همش از اين و اون دلبري كنم. چه مي دونم ميگه بي كلاسي، همش ميري با بچه ها مي چرخي. نمي دونم والا! تو مهموني ها خانم دوستاش بچه هاشون رو ول مي كنن به امان خدا، منم که دل ندارم ببينم بچه ام نزديك يه استخر پر آب يا تو تراس بازي بكنه مي رم پيششون، واسه همين عصبي ميشه.

از يادآوري دعواهاي منصور بغض كردم. شب هايي كه از مهموني برمي گشتيم مي دونستم كه يه طوفان تو راهه. هر كاري مي كردم طبق ميل منصور رفتار كنم نمي شد. چند باري هم كه شادي رو گذاشته بوديم پيش مامان و رفته بوديم شادي دماري از روزگار مامان درآورده بود كه پشيمون شده بودم.

با بغض ادامه دادم:

ـ ميگه بزرگ نشدي، ميگه بچه موندي، ميگه ازدواج نكردم كه بچه آوردم تو خونه.

سارا از جاش بلند شد و پيشم نشست. دستم رو گرفت و با دلجويي گفت:

ـ آخه اينم شد دليل؟ منصور بايد خيلي خوشحال باشه كه تو انقدر به فكر زندگيت هستي. به خاطر اين دلايل كه كسي رو طلاق نميدن!

به سارا نگاه كردم و لبخندي زدم. سارا دخترعمه ام بود ولي درست مثل خواهر بود برام. يه سال ازم بزرگ تر بود، حقوق خونده بود و الان تو دفتر يه وكيل كار مي كرد و پرونده هاي خرده ريز رو به عهده مي گرفت. از روزي كه با منصور اون دعواي شديد رو كردم و منصور با داد و فرياد بهم گفت كه طلاقم ميده و با قهر دست شادي دخترم رو گرفتم و اومدم خونه بابام تا امروز صبح كه احضاريه دادگاه اومد در خونه، يه لحظه هم منو تنها نذاشته بود. قرار شده بود پيگير كارهاي من باشه. هر وقت باهاش حرف مي زدم آروم مي شدم. لاغر و قد بلند بود و موهاي قهوه اي داشت كه هيچ وقت خدا مرتب نبود، هميشه با يه كش پشت سرش مي بست يا اين كه كوتاه مي كرد. به جز تو مهموني ها كه به اصرار مامانش يا مادر من مي رفت آرايشگاه نديدم موهاش رو درست كنه. درست برعكس من بود كه هر روز صبح موهام رو درست مي كردم و سشوار موهام فراموش نمي شد. ولي الان داشتم به اين فكر مي كردم كه كدوممون خوشبخت تريم؛ مني كه درست بعد از دانشگاه ازدواج كردم و زود هم بچه دار شدم يا سارا كه همش فكر درس و دانشگاه بود و بعد از اين كه فوق ليسانسش رو گرفت با كلي بالا پايين كردن خواستگاراش بالاخره يكي رو انتخاب كرد؟ الان من در شرف طلاق بودم در حالي كه سارا هنوز ازدواجش به سال نرسيده بود و همسرش يه سارا مي گفت و صد تا سارا از دهنش مي ريخت..

سارا ـ بهت قول ميدم دادگاه رو به نفع خودمون تموم كنيم.

ـ ولي اين زندگي ديگه برام زندگي نميشه.

سارا ـ اَه توام همش نفوس بد بزن، مي بيني كه ميشه. من روزي صد تا از اين پرونده ها از زير دستم رد ميشه، اگه قرار باشه همشون به طلاق ختم بشه كه سنگ رو سنگ بند نميشه.

تا خواستم بگم تو منصور رو نمي شناسي، حتي اگه طلاقم هم نده من حاضر نيستم پام رو تو اون خونه كوفتي بذارم تا همش منت بالا سرم باشه، صداي جيغ شادي اومد.

سارا با خنده گفت:

ـ زلزله اومد.

ـ مامان رو بيچاره كرده مي دونم.

پاشدم و رفتم كنار پنجره. شادي داشت از پله هاي حياط مي اومد بالا و مامان تازه داشت در خونه رو مي بست. كيسه هاي خريد زيادي دستش بود. در تراس رو باز كردم. شادي با صداي جيغ مانندش گفت:

ـ مامان ببين مامان بزرگ واسم چي خريده؟

بعد پاكت پاستيل رو نشونم داد. گفتم:

ـ تشكر كردي مامان جون؟

شادي ـ بله.

ـ چرا به مامان بزرگ كمك نكردي؟

شادي بي تفاوت رفت تو و با ديدن سارا صداي جيغ هر دو بالا رفت. به طرف مامان رفتم و گفتم:

ـ گفتم نَبَريدش، حسابي اذيتتون كرده ها.

دست بردم و چند تا از نايلون هاي خريد رو از دستش گرفتم. مامان پوفي كرد و گفت:

ـ خدا به دادت برسه شيرين، از دست اين بچه چي مي كشي؟

خنديدم و گفتم:

ـ خب بچه امه مامان.

مامان به سمت پله هاي تراس رفت و گفت:

ـ واي نمي دوني چي كار مي كرد، فقط مي دويد. از اول تا آخر التماس مي كردم شادي جون ندو مامان جون، ماشين مي زنه بهت خداي نكرده. مگه اصلا گوشش بدهكاره؟

خنديدم و گفتم:

ـ خب تو پياده رو مي دوئه، تو پياده رو كه ماشين نيست.

مامان چپ چپكي نگاهم كرد و گفت:

ـ چه دل خجسته اي داري توام، بچه مي خوره زمين يه طوريش ميشه.

و بعد وارد خونه شد. با خودم فكر كردم مامان به من ميگه دل خجسته دارم منم به منصور مي گفتم. معلوم نبود بالاخره دل دارم يا نه! پشت سر مامان رفتم تو خونه. شادي سارا رو انداخته بود روي مبل و داشت قلقلكش مي داد. سارا هم مثلا به خودش مي پيچيد و مي خنديد. با ورود ما از رو مبل بلند شد ولي شادي هنوز داشت قلقلكش مي داد.

سارا ـ سلام زندايي.

مامان ـ سلام به روي ماهت سارا جون، خوبي؟ آقا امين خوبن؟

سارا با لبخند هميشگيش گفت:

ـ ممنون خوبه، سلام مي رسونه.

مامان ـ بشين عزيزم، بشين من برم اينا رو راست و ريست كنم و برگردم.

سارا ـ زحمت نكشين زندايي من ديگه داشتم مي رفتم.

مامان با دلخوري برگشت و گفت:

ـ وا كجا مي رفتي مادر؟ من كه الان اومدم.

سارا ـ قربونت زندايي من برم ديگه، امين هم مياد هيچي واسه شام نداريم.

مامان ـ خب زنگ بزن امين آقا هم بيان اين جا، يه لقمه پيدا ميشه دور هم بخوريم.

سارا ـ نه زندايي تو رو خدا، بمونه واسه يه وقت ديگه.

شادي بالا پايين پريد و گفت:

ـ تو رو خدا سارا جون بمون، تو رو خدا.

رو به سارا گفتم:

ـ بمون ديگه، تو كه از اين ناز و اداها نداشتي.

سارا خنديد و گفت:

ـ باشه.

شادي از خوشحالي جيغ كشيد. مي دونستم كه الان با اين جيغ شادي مامان كلي كفري شده، با اخم به شادي گفتم:

ـ شادي چه خبره؟ اگه يه بار ديگه اين جوري جيغ بكشي سارا ميره ها.

شادي زود دستش رو گرفت جلوي دهنش ولي همچنان بالا و پايين مي پريد.

***

سالاد رو برداشتم و به طرف ميز ناهارخوري رفتم. آقا امين همسر سارا داشت با شادي بازي مي كرد. رو به شادي گفتم: 

ـ شادي جان عمو رو اذيت نكن.

امين به من لبخندي زد و گفت: 

ـ اذيت نمي كنه شيرين خانم.

من هم لبخندي تحويلش دادم. امين مردي بود حدود سي ساله، همش دو سال از سارا بزرگ تر بود. مهندس برق بود و تو وزارت نيرو كار مي كرد. يه پيراهن آبي راه راه تنش بود با يه شلوار راسته. با خودم فكر كردم منصور عمرا اين جوري جايي بره، حتي براي اين كه بياد خونه ما كراواتش فراموش نمي شد، هميشه خيلي جنتلمن و آقا. 

سالاد رو روي ميز گذاشتم و دوباره به آشپزخونه برگشتم. به مامان گفتم: 

ـ پس بابا كي مياد؟

مامان در قابلمه رو برداشت و گفت: 

ـ بهش زنگ زدم تو ترافيكه الان مي رسه.

سارا ـ تو رو خدا انقدر عجله نكنين زندايي، دايي كه دير نكرده الان بهاره هوا دير تاريك ميشه.

زير لب گفتم:

ـ باشه گشنمونه.

سارا خنديد و گفت:

ـ دختر تو هميشه گشنه اي، من موندم با اين همه چيزي كه مي خوري چرا چاق نميشي؟!

پارچ رو برداشتم و ابروهام رو چند بار به نشونه غرور بالا بردم. سارا باز خنديد. مامان گفت:

ـ اين جغله بچه مگه مي ذاره گوشت به تن اين بمونه.

با شگفتي خنديدم و گفتم:

ـ اين؟ مامان اين؟

مامان با جديت برگشت و گفت:

ـ آره ديگه، تو رو مي گم.

بعد رو به سارا گفت:

ـ سارا نمي دوني كه از صبح تا شب عين بچه ها دنبال شادي مي دوئه، اون شادي هم بشينه يه طرف اين بلندش مي كنه.

سارا با يه لبخند شيطون به من اشاره كرده و گفت:

ـ اين؟

مامان باز با جديت گفت:

ـ آره ديگه اين.

سارا قاه قاه زد زير خنده، منم شروع كردم به خنديدن. مامان با تعجب به سارا كه از خنده سرخ شده بود و به من كه مي خنديدم نگاه كرد و گفت:

ـ خنده داشت؟

در حالي كه مي خنديدم گفتم:

ـ آخه مامان مي گي اين. اين چيه؟ من اسم دارم خب.

مامان اخمي كرد و در حالي كه دستش رو تو هوا تكون مي داد گفت:

ـ چشم ديگه نميگم اين، ميگم شيرين خانم.

بعد دوباره برگشت سر قابلمه اش و غر غر كرد:

ـ مسخره كردن خودشون رو!

باز من و سارا شروع كرديم به خنديدن كه با صداي شادي كه مي گفت بابابزرگ، بابابزرگ به خودم اومدم.

مامان ـ بالاخره اومد.

به طرف در رفتم. بابا با بسته اي كه دستش بود وارد شد. جلو رفتم. شادي بالا پايين مي پريد و پشت سر هم مي گفت:

ـ بابابزرگ، بابابزرگ برام چي خريدي؟

ـ شادي بابابزرگ خسته اس.

بابا از تو جيبش يه آب نبات درآورد و به طرف شادي گرفت و گفت:

ـ اينم براي نوه خوشگلم.

شادي با دلخوري به آب نبات نگاه كرد. فكر كنم انتظار بيشتري داشت چون به آرومي آب نبات رو گرفت و تشكر كرد و با بق كنار رفت. به سمت بابا رفتم و گفتم:

ـ سلام بابا.

پشت سر من سارا اومد و گفت:

ـ سلام دايي، چطورين؟

بابا ـ سلام دخترم. سلام به به سارا خانم گل، چطوري دايي؟

سارا با خنده گفت:

ـ ممنون دايي ببخشيد مزاحم شديم ها.

بابا اخمي تصنعي كرد و گفت:

ـ داشتيم اين حرفا رو دخترم؟

امين هم جلو اومد و سلام كرد. بابا بسته رو به من داد و با خوشرويي به طرف امين رفت و احوالپرسي گرمي باهاش كرد.

سارا ـ دايي چي خريده؟

به بسته نگاهي كردم، حتما كتاب بود. گفتم:

ـ بايد كتاب باشه.

در بسته رو باز كردم كتاب بود. بابا به سمتم برگشت و گفت:

ـ شيرين جان اون بسته رو بذار تو اتاق من.

به سارا نگاهي كردم و با شيطنت گفتم:

ـ چشم.

مامان با سيني چايي اومد تو پذيرايي و با دلخوري گفت:

ـ چه عجب آقا شما تشريف آوردين.

به طرف اتاق بابا رفتم. بسته رو باز كردم و كتاب ها رو بيرون آوردم و نگاهي بهشون كردم. نقدي بر ادبيات كهن پارسي و يه كتاب ديگه؛ كافه پيانو. رمان جالبي بود، اسمش رو شنيده بودم و همش مي خواستم بخرم كه نمي شد. شادي اصلا وقتي براي كتاب خوندن برام نمي ذاشت، البته بهتره بگم منصور و شادي. نفس عميقي كشيدم و كتاب ها رو روي ميز گذاشتم تا بابا بعدا بياد و سر جاشون بذاره. هيچ كي مثل من و بابا رو كتاب هاش حساس نبود. نگاهي به كتابخونه بزرگ بابا انداختم. عين فيلم هاي خارجي از بالا تا پايين ديوار طبقه بود و كتابخونه پر از كتاب. با صداي سارا به خودم اومدم.

سارا ـ شيرين؟

ـ چيه؟

سارا ـ تلفن، با تو كار دارن.

به سمتش رفتم و گفتم:

ـ كيه؟

سارا ـ منصوره.

من با تعجب پرسيدم:

ـ منصور؟ چي كار داره؟

سارا ـ نمي دونم ولي هر چي گفت بهش بگو با من تماس بگيره، شماره منو بهش بده.

نفس عميقي كشيدم و گفتم:

ـ باشه.

سارا ـ بمون اين جا تلفن رو برات بيارم.

و از اتاق رفت بيرون. اتاق بابا تلفن نداشت، هميشه متنفر بود از اين كه موقع مطالعه اش تلفن زنگ بخوره، هميشه بايد در آرامش و سكوت كتاب مي خوند. سارا با گوشي تلفن برگشت. به من نگاهي كرد، نگاهش پر از اطمينان بود. سرم رو به علامت تاييد تكون دادم و گوشي رو ازش گرفتم. سارا از اتاق رفت بيرون. سعي كردم لحن بي تفاوتي به خودم بگيرم. 

ـ الو؟

منصور ـ سلام شيرين.

ـ سلام.

منصور ـ شادي خوبه؟

ـ خيلي خوب.

منصور ـ دادگاه پس فرداست.

حرصم گرفت مرتيكه بي شعور! مي خواستم از حرص گوشي رو بكوبم رو زمين.

ـ خب كه چي؟

منصور ـ خواستم فقط يادت بندازم.

من با حرص در حالي كه سعي مي كردم صدام رو پايين نگه دارم گفتم:

ـ جدي؟ فكر كردم دلت براي صدام تنگ شده.

صداي منصور هم عصباني شد.

ـ فكر كردي زنگ زدم منت كشي؟ گفتم توي بي عقلِ حواس پرت يادت ميره و يه روز من به خاطر وجود بي ارزش تو حروم ميشه. پا ميشي مياي قال قضيه رو مي كنيم و تموم.

اشك تو چشمام جمع شد، مي دونستم داره چي ميگه؛ افسردگي بعد از زايمانم انقدر شديد بود كه همه چيز يادم مي رفت. جوراب منصور سر از كابينت يا يخچال درمي آورد، كاغذاش رو اشتباهي مي انداختم دور، حتي يه بار پيرهن نازنينش رو با پارچه صورتي كه رنگ پس مي داد انداختم تو لباسشويي و كلا گند زده شد به پيرهنش.

سعي كردم صدام رو عادي كنم ولي باز بغض از توش معلوم بود.

ـ يادم نرفته تو هم از اين به بعد هر كاري باهام داشتي با سارا تماس بگير، شمارش تو دفتر تلفن هست.

منصور عصبي پرسيد:

ـ سارا چرا؟

ـ چون وكيلمه.

و بدون تامل قطع كردم. تلفن رو روي ميز گذاشتم و ديگه نتونستم طاقت بيارم، روي مبل افتادم و تا مي تونستم گريه كردم.

***

پاورچين پاورچين رفتم تو اتاقم. شادي روي تختم خوابيده بود و مي دونستم كه اگه بيدار بشه علاوه بر اون كه ديگه نمي خوابه روز بعدش بدجوري عصبي و بدخلق ميشه. به شادي كوچولوم نگاه كردم. دلم براش مي سوخت؛ دختر چهار ساله من هنوز هيچي نشده بايد طعم تلخ بچه طلاق بودن رو مي چشيد. 

تو ذهنم شروع كردم به گشتن تو زندگيم. كجا اشتباه كرده بودم؟ از روزي كه مادر منصور اومده بود خواستگاريم ... راستي اصلا چطور شد بود که اومده بود؟ كي منو معرفي كرده بود؟ اصلا ازش پرسيده بودم؟ اصلا عاشق منصور بودم؟ الان كه عاشقش نبودم، ميشه گفت اصلا دوستش نداشتم، تنها چيزي كه ما رو به هم پيوند مي داد شادي بود يا لااقل براي من اين جوري بود. ولي منصور چي؟ نشون داد كه حتي وجود شادي هم براش دليل نميشه كه زندگيمون رو حفظ كنه. چه زندگي اي؟! براي منصور كه تو كار و دوستاش خلاصه مي شد و براي من هم تو شادي و كتابام. اصلا سنخيتي با هم نداشتيم. چي شد كه قبول كردم باهاش ازدواج كنم؟ چي شد كه قبول كرد باهام ازدواج كنه؟ تو اين پنج سال اصلا چي شده بود كه نپرسيده بودم؟ الان بايد كي رو لعنت كنم؟ خودم رو؟ آره بايد خودم رو لعنت كنم كه انقدر جذب ريخت و تيپ منصور شدم كه فكر كردم اون همون شاهزاده سوار بر اسب سفيده كه درباره اش دقت نكردم. انقدر تو دنياي خودم سير مي كردم كه حرفاي اطرافيانم رو نمي شنيدم. وقتي ازم مي پرسيدن چطور شد ... 

اَه ولش كن، چرا الان دارم به گذشته فكر مي كنم؟ ديگه چه فرقي مي كنه، آينده ام چي؟ با يه بچه تو بيست و هفت سالگي. پايين تخت نشستم و زانوهام رو بغل كردم. تازه داشت برام جا مي افتاد كه دارم طلاق مي گيرم. طلاق؟! جدي جدي؟ واي خداي من تنم داشت از تكرار اين كلمه مي لرزيد. عاقبتم چي مي شد؟ پيش مامان اينا مي موندم ولي ...

مغزم ديگه كار نمي كرد، ديگه نمي خواستم كار كنه. اعصابم داغون شده بود، گريه ام گرفته بود. بلند شدم و پتو و بالش رو گذاشتم رو زمين و دراز كشيدم و چشمام رو بستم. ديگه نمي خواستم به چيزي فكر كنم. حالا نه، ديگه براي امروز كافي بود. ولي هر كاري مي كردم خوابم نمي برد. چرخيدم به پهلو، به شادي نگاه كردم. تنها نقطه زيباي زندگي من و منصور شادي بود. اسمش رو شادي گذاشتم چون مي خواستم با ورودش به زندگيم، شادي رو به خونه بياره، شادي بيشتر. نفس عميقي كشيدم. منصور هيچ شوقي براي شادي نداشت، هر چند بعدا جونش بود و جون شادي؛ ولي يادم نمي رفت كه موقع بارداري و زايمانم انگار نه انگار كه پدر بچه اس.

دستم رو جلو بردم و موهاي شادي رو از روي صورتش كنار زدم. با لبخند به آرومي گفتم:

ـ مامان جون هر اتفاقي بيفته تو پيش من مي موني، تو پيش مامان مي موني.

انقدر به شادي نگاه كردم كه خوابم برد.

با تكون دستي از خواب بيدار شدم. چشمام رو باز كردم، مامان بود.

مامان ـ پاشو شيرين، سارا زنگ زد گفت مياد دنبالت.

خواب آلود سر جام نشستم. سارا مي اومد دنبالم؟ چرا؟ خميازه اي كشيدم و گفتم:

ـ واسه چي؟

مامان با تعجب برگشت و گفت:

ـ واسه چي؟ تو به سن من برسي مي خواي چي كار كني؟

با تعجب به مامان نگاه كردم.

مامان ـ مگه نمي خواين برين اون جا؟

اون جا؟! آهان يادم اومد، بايد مي رفتيم دادگاه. سرم رو تكون دادم و گفتم:

ـ الان ميام.

بعد نگاهي به تخت انداختم، شادي نبود. گفتم:

ـ مامان شادي بيدار شده؟

مامان ـ آره اين جاست. پاشو صبحونه رو مي خوام جمع كنم.

در حالي كه خميازه مي كشيدم بلند شدم و پتو و بالش رو روي تخت گذاشتم و در حالي كه موهاي بلندم كه آشفته شده بود رو مرتب مي كردم به سمت دستشويي رفتم. دست و صورتم رو شستم و به اتاق برگشتم. موهام رو شونه زدم و براي خودم شكلكي توي آيينه درآوردم. ولي مثل هميشه خنده ام نگرفت. نمي دونم چرا ته دلم نگران بودم. مامان و بابا در مورد طلاق من هيچي نمي گفتن. بابا كه از همون اولش مخالف ازدواجم با منصور بود، وقتي هم كه با شادي اومدم خونه و گفتم با منصور دعوام شده حتي يه زنگ به منصور نزد بگه واسه چي! مامان هم كه همش سعي مي كرد منو متقاعد كنه كه برگردم خونه. ولي قبل از اين كه برگردم احضاريه دادگاه اومد و حرف يه كلام منصور؛ طلاق. انقدر كله شق بودم كه قبول كردم ولي الان مي ترسيدم. جدي جدي داشتم طلاق مي گرفتم؟

نفس عميقي كشيدم و بلند شدم. لباسام رو عوض كردم، مانتو و شالم رو برداشتم و رفتم تو نشيمن. شادي داشت كارتون مي ديد. از رو اپن آشپزخونه نگاهي به داخل آشپزخونه كردم. نمي دونم چرا يهو بي حوصله شدم، البته براي خودم عادي بود؛ هنوز عوارض افسردگيم گاه و بي گاه خودش رو نشون مي داد. وارد آشپزخونه شدم. مامان داشت تدارك ناهار رو مي ديد. مامان صبحونه منو يه گوشه از ميز گذاشته بود. سرم رو روي ميز گذاشتم، اصلا حوصله نداشتم. با خودم فكر كردم كه چي سارا بياد دنبالم؟ بياد بهش ميگم خودش بره. مگه وكيلم نيست! با صداي مامان سرم رو از روي ميز برداشتم.

مامان ـ شيرين  طوري شده؟

ـ نه.

مامان ـ پس چرا صبحونت رو نمي خوري؟

نگاهم به نگاه نگران مامان افتاد. وقتي نگرانم مي شد چشماش رو باز مي كرد و بعد زل مي زد تو چشم آدم. نگراني رو مي شد از تو عسلي هاي چشمش خوند. لبخندي زدم و گفتم:

ـ گشنم نيست.

مامان ـ شيرين؟

بعد رو به روم نشست و گفت:

ـ حق داري مادر، حق داري. اين فكر و خيالا عين توپ مي مونه، ديوار قلعه رو خراب مي كنه چه برسه به تو كه نازگل مني. آخ مادر، من تو رو اين جوري بزرگ نكردم كه ...

احساس كردم بغضش رو قورت داد، شروع كرد برام لقمه گرفتن.

ـ مامان نمي خورم.

مامان بي توجه به من لقمه گرفت و بدون اين كه به من نگاه كنه داد دستم. به لقمه نون و پنير و گردو نگاه كردم. چقدر دوست داشتم برگردم به بيست سال پيش. لقمه رو گاز كه زدم اشكم چكيد. خودمم تعجب كردم. اين ديگه از كجا اومد؟ به آرومي لقمه رو جويدم، تا اومدم قورت بدم اشك دوم و سوم هم جاري شد، بعد انگار شير چشمام رو باز كرده باشن. چشماي بارونيم رو دوختم به مامان. مامان هم مثل من داشت گريه مي كرد. لب برچيدم و با بغض گفتم:

ـ مامان؟

مامان زود از جاش بلند شد و كنارم نشست، سرم رو تو بغلش گرفت. چقدر بوي مامانم رو دوست داشتم. موهام رو نوازش كرد و زمزمه كرد:

ـ من که نمردم مامان جون هنوز اينجام، هنوز هستم، تو فقط غصه نخور.

صداي هق هقم در ميون نوازش هاي مامان گم شد.

***

دنبال سارا تقريبا مي دويدم. راهروها پر از آدم بود، پر از مرد، پر از زن و بچه. حتي صداي گريه بچه و عرق بدن فضا رو پر كرده بود. حالم داشت به هم مي خورد. سارا چطور مي اومد اين جا؟! سارا مقنعه اش رو جلو كشيد و موهاش رو مرتب كرد. نگاهي به برگه اي كه دستش بود كرد و گفت:

ـ بايد بريم اون جا.

از ديوار گرفتم و در حالي كه نفس نفس مي زدم گفتم:

ـ اي واي سارا يه خورده يواش، من ديگه نمي تونم.

سارا نگران به سمت من برگشت و گفت:

ـ حالت خوبه؟

حالت تهوع داشتم ولي با اين حال گفتم:

ـ آره فقط خسته شدم.

سارا نگران به عقب نگاه كرد و گفت:

ـ خب تو اين جا بشين اگه لازم شد ميام دنبالت.

سري تكون دادم و روي يكي از نيمكت ها نشستم. به سارا كه از من داشت دور مي شد نگاه كردم. يهو از تو يكي از اتاق ها صداي جيغ و داد اومد. سريع برگشتم، در يكي از اتاق هاي پشت سرم باز شد و يه زن چادري پرت شد بيرون و درست پشت سر اون مردي كه دو تا مرد ديگه سعي مي كردن نگهش دارن از اتاق خارج شد. زن با صداي بلند زار مي زد و مرد هم تقلا مي كرد و فحش مي داد. از ترس از جام بلند شدم، به سارا نگاه كردم كه داشت دور مي شد. اصلا برنگشته بود ببينه چه خبره، يعني صدا رو نشنيده بود؟ امكان نداره، مگه ميشه اين صدا رو كسي نشنوه؟ دوباره به مرد و زن نگاه كردم. مرد لگد پرت مي كرد و فحش مي داد، اون دو تا مرد هم به زور نگهش داشته بودن. با خودم فكر كردم عمرا اگه دعواي من و منصور اين جوري باشه. واقعا چه چيزهاي بدتري تو دنيا بود! من و منصور فوق فوقش تو دعواهامون سر هم داد مي كشيديم، نه چيزي شكسته مي شد، نه فحش مي داديم و نه منصور لگد حواله ي من مي كرد. تو عمرم صحنه هاي اين جوري از نزديك نديده بودم. آخرين صحنه دعوايي كه ديده بودم مربوط به يه دعوا نزديك دانشگاه بود كه عين فشنگ فرار كرده بودم و تا خود دانشكده دويده بودم، انگار كه قرار بود منو بگيرن. 

قلبم محكم مي زد. مرد هنوز فحش مي داد. آب دهنم رو قورت دادم. دهنم خشك شده بود و همين اذيتم كرد. ياد سارا افتادم، سارا كجا بود؟ با ترس در انتهاي سالن دنبالش گشتم. سارا نبود. ترس عجيبي به دلم چنگ انداخت. كيفم رو كه روي نيمكت افتاده بود برداشته و به طرف انتهاي سالني كه سارا رفته بود دويدم. انتهاي سالن به دو تا راهروي سمت چپ و راست منتهي مي شد. سعي كردم به ياد بيارم كه سارا به كدوم طرف پيچيد ولي يادم نيومد. زود موبايلم رو از تو كيفم درآوردم و شماره سارا رو گرفتم. با اولين بوق جواب داد. من در حالي كه نفس نفس مي زدم گفتم:

ـ سارا كجايي؟

سارا با كمي تامل گفت:

ـ اتاق 722، چي شده شيرين؟

آب دهنم رو به سختي قورت دادم و گفتم:

ـ هيچي.

به اطراف نگاه كردم تا اتاق 722 رو پيدا كنم؛ ولي اتاق ها شماره نداشت. با نگراني گفتم:

ـ سارا اين جا كه اتاقا شماره ندارن.

سارا هم نگران شده بود. گفت:

ـ تو الان كجايي؟

ـ انتهاي همين راهرويي كه تو الان اومدي.

سارا ـ خب بپيچ سمت چپ، يه خورده بيا بعد بپيچ سمت راست يه راهروي ديگه هست، اون جا اتاقا شماره دارن.

بدون تامل قطع كردم و به آدرسي كه سارا داده بود رفتم. تا راهروي سمت راست رو پيچيدم سارا جلوم ظاهر شد. با نگراني پرسيد:

ـ چي شده؟

نفس عميقي كشيدم و گفتم:

ـ هيچي.

سارا ـ رنگت چرا پريده؟ شيرين چي شده؟

دوباره نفس عميقي كشيدم و گفتم:

ـ اون جا ... اون جا داشتن دعوا مي كردن.

سارا ـ خب؟

ـ هيچي ديگه داشتن دعوا مي كردن.

سارا ـ همين؟ خب اين چيزا اين جا عاديه.

چشمام رو بستم تا كمي اعصاب متشنجم آروم بگيره. زير لب گفتم:

ـ واسه من عادي نيست سارا.

سارا دستم رو گرفت و گفت:

ـ باشه بيا بريم.

بي اراده دنبال سارا راه افتادم. احساس مي كردم از پاهام وزنه آويزون كردن. سارا نگاهي به برگه اش كرد و گفت:

ـ بايد بريم.

با ناله گفتم:

ـ واي باز كجا؟

سارا گفت:

ـ بايد بريم طبقه بالا، دادگاهمون اون جاست.

بعد به ساعتش نگاه كرد و گفت:

ـ نيم ساعت ديگه شروع ميشه.

چيزي نگفتم، معده ام هنوز مي پيچيد. موبايلم زنگ زد، مامان بود.

ـ الو مامان؟

مامان ـ سلام شيرين جان.

صداي شادي از اون ور خط مي اومد. واي مامان رو حتما عاصي كرده بود. با چه فيلم بازي اي از در خونه رفتم بيرون و الان حتما مامان رو ديوونه كرده بود كه مامان زنگ زده بود.

مامان ـ شيرين بيا با شادي حرف بزن.

و گوشي رو به شادي داد. در حالي كه پشت سر سارا مي رفتم گفتم:

ـ سلام عزيز دلم.

شادي بريده بريده گفت:

ـ ما ... ما ... ن ... تو ... كجا ... يي؟

واي گريه كرده بود، دلم ريش شد. درحالي كه سعي مي كردم به سارا برسم گفتم:

ـ اِ مامان جون گريه كردي؟

شادي با هق هق گفت:

ـ چرا رفتي؟

نمي دونم چرا با اين حرف شادي دلم يه جوري شد، يه چيزي عين زنگ خطر. سعي كردم افكار بد رو پس بزنم. گفتم:

ـ خوشگل مامان من كه جاي دوري نرفتم، زود برمي گردم.

شادي ـ چرا منو با خودت نبردي؟

با لحن دلجويانه اي گفتم:

ـ آخه عزيزم اين جا كه كوچولوها رو راه نميدن.

شادي ـ منم مي خوام باهات بيام.

نمي دونستم حواسم رو جمع كنم كه سارا رو گم نكنم يا با شادي حرف بزنم. جوابم كه طول كشيد شادي با صداي بلند زد زير گريه و جيغ كشيد. اي خدا اينو ديگه كجاي دلم بذارم. سعي كردم از پشت تلفن آرومش كنم ولي مگه مي شد؟ صداي منو كه نمي شنيد فقط جيغ مي كشيد. اي خدا! مامان سعي مي كرد آرومش كنه ولي آروم نمي شد. نمي دونستم بايد چي كار كنم. مستاصل وسط راهرو ايستاده بودم. سارا به طرف من برگشت و دستم رو كشيد. به دنبالش راه افتادم. مامان گوشي رو از دست شادي گرفت و گفت:

ـ شيرين تو نگران نباش من آرومش مي كنم.

صداي جيغ شادي به گوشم رسيد و بعدش مامان قطع كرد.

سارا ـ كي بود؟

در حالي كه از پله ها بالا مي رفتيم گفتم:

ـ شادي بود، مامان رو اذيت مي كنه.

سارا ديگه چيزي نگفت. وقتي به بالاي پله ها رسيديم سارا سريع پيچيد راهروي سمت راست. اين طبقه نسبت به طبقات پايين تر آرام تر بود. سارا هم طوري اين جاها رو مي رفت كه انگار خونه خودشونه. به دنبالش رفتم ولي فكرم پيش شادي بود. از تصور صورت گريونش قلبم مچاله مي شد. نمي دونم چي شد كه يهو تصميم گرفتم برم پيشش. بچه من داشت گريه مي كرد. صداش تو گوشم بود. اومد جلوي چشمم و با لب هاي برچيده گفت "مــامــان."

ايستادم. واسه چي اين جا بودم؟ به من چه كه وقت منصور هدر ميره، بچه ي من داشت گريه مي كرد، من نبايد اين جا مي بودم، بايد برمي گشتم پيش بچه ام، پيش دختر كوچولوي خودم. شده يه ساعت زودتر بايد پيش اون مي بودم. به سارا نگاه كردم، پشتش به من بود. با يه عقب گرد خيلي سريع بدون اين كه سارا متوجه بشه برگشتم به سمت انتهاي سالن و دويدم. موبايلم رو از تو جيبم درآوردم و زود دوباره دكمه اش رو فشار دادم تا خونه رو بگيره. پله ها رو به سمت پايين مي دويدم. مامان گوشي رو برداشت.

ـ مامان گوشي رو بده به شادي؟

مامان بدون هيچ حرفي گوشي رو به شادي داد. صداي گريه آلود شادي پيچيد تو گوشي. گفتم:

ـ مامان جون گريه نكن، دارم ميام پيشت.

***

كنار شادي دراز كشيده بودم. صداي حرف زدن سارا و مامان از تو نشيمن مي اومد. چيزي از حرفاشون نمي فهميدم. خودم رو به خواب زده بودم كه ازم نپرسن چرا دادگاه نموندم. حالم از اون جاي منحوس به هم مي خورد، اصلا رو اعصابم بود. وقتي اسمش مي اومد مي خواستم سرم رو به ديوار بزنم. تو راه خونه كه بودم هر چي سارا بهم زنگ زده بود جواب نداده بودم، اونم از ترسش به مامان زنگ زده بود. مامان هم بهش گفته بود داره مياد خونه. راستي اصلا نپرسيدم حالا كه من نيومدم چطور شد؟ تشكيل شد يا نه؟ ولش كن اصلا نمي خوام بدونم. همين كه الان پيش دخترم بودم برام همه چي بود. 

دماغم رو تو موهاي شادي فرو بردم و موهاش رو بو كشيدم. عزيز دلم انقدر گريه كرده بود كه چشماش پف كرده بود. وقتي رسيدم تو خونه محكم منو بغل كرد و تا الان يه لحظه ازم جدا نشد. حتي الان كه از گريه خوابش برده هم گردنم رو ول نكرده بود. كمي گوش كردم، هنوز صداي مامان و سارا مي اومد. طاقت نياوردم، درسته كه مي دونستم الان سارا كلي از دستم دلخوره كه بدون اين كه بهش بگم ازش جدا شدم. يواش دست شادي رو از دور گردنم باز كردم و از تخت پايين اومدم. پاورچين پاورچين در حالي كه حواسم بود شادي بيدار نشه به طرف در رفتم. دستگيره رو پيچوندم، تا خواستم در رو باز كنم صداي مامان به گوشم خورد كه مي گفت:

ـ نمي دونم چه گناهي به درگاه خدا كردم كه اين جوري شد.

سارا ـ خودتون رو ناراحت نكنين زندايي.

مامان ـ چي چي رو خودم رو ناراحت نكنم سارا جون، نمي دوني منصور به مرادي چيا گفته. فكر مي كني حرف رو زمين مي خوابه؟

سارا با شگفتي گفت:

ـ مگه دايي رفته پيش منصور؟ شيرين كه مي گفت نرفته.

مامان با صداي لرزون گفت:

ـ شيرين خبر نداره، تو هم يه موقع بهش نگي ها سارا جون، مرادي خوشش نمياد.

سارا زمزمه كرد:

ـ خيالتون راحت زندايي، حالا منصور بهش چي گفته؟

مامان ـ چه مي دونم ميگه شيرين رو اعصابشه، ميگه عين آدم رفتار نمي كنه، چه مي دونم از اين حرفا. آخه سارا جون تو بگو چطوري ميشه عين آدم رفتار كرد؟

صداي گريه مامان اومد و ادامه داد:

ـ آخه خدايا اين چه بلاييه سر اين دختر اومد؟ آخه به خاطر اين چيزا كه يهو شوهر آدم از آدم سير نميشه.

سارا از جاش بلند شد و كنار مامان نشست و شروع به دلداري دادن كرد. اشك هام يكي يكي شروع به چكيدن كرد. پس بابا رفته بود پيش منصور. باباي خوب من رفته بود پيش منصور بدون اين كه به من چيزي بگه. بدون اين كه غرور منو زير سوال ببره غرور خودش رو زير پا گذاشته بود تا زندگي داغون دخترش از هم نپاشه. اشكام بدون وقفه مي چكيدن. چرا به من چيزي نگفته بودن؟ تمام مدتي كه فكر مي كردم خانواده ام اصلا به مشكل من فكر نمي كنن، مشکل من کم کم اونا رو مي شكست و حفظ ظاهر مي كردن و من اينو نمي ديدم.

مامان رو به سارا گفت:

ـ سارا جان شيرين رو چشمش زدن مگه نه؟ زندگي شيرين رو چشم زدن.

و دوباره گريه كرد. سارا هم سعي مي كرد مامان رو آروم كنه. احساس مي كردم ديگه پاهام قدرت نگه داشتنم رو ندارن، به آرامي كنار در نشستم و سرم رو روي زانوهام گذاشتم. نمي دونم چه مدت گذشت، تو افكار خودم غرق شدم. با نوازش دستي سرم رو بلند كردم، مامان كنارم نشسته بود و با مهرباني موهام رو نوازش مي كرد.

مامان ـ مامان جون چرا اين جا نشستي؟

نگاهش كردم. اونم مادر بود درست مثل من، مني كه يه دقيقه طاقت ناراحتي شادي رو نداشتم. حتما مامان هم طاقت يه دقيقه ناراحتي منو نداشت. مامان بدون هيچ حرفي موهاي منو ناز مي كرد. به آرامي گفت:

ـ گرسنه ات نشده مادر؟ پاشو بيا بريم يه چيزي بخور ضعف مي كني.

دستم رو گرفت و بلندم كرد. بدون هيچ حرفي دنبالش راه افتادم و رفتم توي آشپزخونه. مادر ظرف سالاد الويه رو از تو يخچال درآورد و روي ميز گذاشت، بعد رفت از تو جانوني چند تيكه سنگك برداشت و تو بشقاب گذاشت و برگشت. تمام اين مدت داشتم به دقت به همه حركاتش نگاه مي كردم. من چقدر مايه دردسر بودم، از همون اول حتي بابت نيومدنم هم مامان و بابا رو تو دردسر انداخته بودم. چقدر مامان براي به دنيا آوردنم نذر و نياز كرده بود. خودش مي گفت حتي تا اتريش براي مداوا رفته بودن. بعدش چي؟ نه ماه تمام مواظب باش، اينو نخور اونو نخور، يواش بلند شو آروم بشين، بعد از به دنيا اومدنم هم كه معلومه چي شد؛ مامان مثلا اسم منو گذاشت شيرين تا شيريني زندگيش باشم ولي من چي؟ چي كار كردم در مقابل اين همه خوبي مامان و بابا؟

مامان لقمه مي گيره و ميده دستم. نگاهش الان جدي شده. لقمه ام رو گاز مي زنم. مامان جدي ميگه:

ـ سارا اومده بود.

سعي كردم بي تفاوت باشم. در حال جويدن گفتم:

ـ خب چي مي گفت؟

مامان نفس عميقي كشيد و يه لقمه ديگه برام گرفت و گفت:

ـ همين جوري.

اي واي مامان سر لج افتاده بود. انقدر خوب بلد بود حرف رو از زير زبون آدم بيرون بكشه، بعد دقيقا همون رو حربه قرار مي داد. سعي كردم چيزي نگم، البته اصلا برام اهميتي نداشت ولي دوست داشتم بدونم چرا وقتي بابا رفته پيش منصور به من چيزي نگفتن. مامان لقمه هاي ديگه اي رو داد دستم و خيلي بي تفاوت گفت:

ـ سارا گفت بهش زنگ بزني، انگاري كار واجب داشت باهات.

سرم رو تكون دادم و گفتم:

ـ باشه.

مامان ـ يادت نره ها.

غم توي دلم نشست ولي سعي كردم به روي خودم نيارم. گفتم:

ـ يادم نميره.

نمي دونستم از مامان بپرسم بابا رفته پيش منصور يا نه، آخه چطور به من نگفته بودن! مامان هي لقمه پشت لقمه بهم مي داد. گفتم:

ـ مامان بسه سير شدم.

مامان با تعجب گفت:

ـ آخه تو كه چيزي نخوردي.

ـ نه زياد خوردم. يه چند ساعت ديگه وقت شامه، ديگه اون وقت نمي تونم چيزي بخورم.

مامان زير لب باشه اي گفت و بلند شد تا ميز رو جمع كنه.

ـ من جمع مي كنم مامان.

مامان ـ نمي خواد چيزي نيست.

بلند شدم و ظرف سالاد رو توي يخچال گذاشتم. بايد از سارا مي پرسيدم، آره بايد از سارا مي پرسيدم. مامان باهاش حرف مي زد حتما مي دونست، اون بهم مي گفت. در يخچال رو بستم و به مامان گفتم:

ـ من ميرم به سارا زنگ بزنم.

مامان سري تكون داد و گفت:

ـ برو مادر.

زود گوشي رو از جاش برداشتم و رفتم تو اتاق بابا. شماره سارا رو گرفتم، بعد از چند تا بوق صداي سارا تو گوشي پيچيد.

ـ الو؟

ـ سلام سارا.

سارا بعد از كمي مكث با دلخوري گفت:

ـ عليك سلام خانم فراري.

در حالي كه سعي مي كردم خودم رو توجيه كنم گفتم:

ـ سارا به خدا تقصير من نيست، شادي داشت گريه مي كرد و مامان نمي تونست آرومش كنه.

سارا با دلخوري ادامه داد:

ـ آخه دختر خوب نمي تونستي بهم بگي؟ نمي دوني وقتي ديدم نيستي چقدر نگرانت شدم، همه سالن رو دنبالت گشتم. تلفنم كه جواب ندادي، داشتم ديوونه مي شدم.

ـ شرمنده به خدا سارا جون، به خدا اصلا مغزم كار نمي كرد، اصلا نفهميدم چطور شد.

سارا ـ خب حالا چي كارم داشتي؟

با تعجب گفتم:

ـ من؟ من هيچي، مامان گفت بهت زنگ بزنم باهام كار داري.

نمي دونم چرا دوست نداشتم فكر كنه زنگ زدم بپرسم دادگاه چي شد. سارا پوفي كرد و گفت:

ـ در مورد دادگاه.

با صدايي كه خيلي خيلي آروم بود گفتم:

ـ خب؟

سارا ـ خوشبختانه ازت وكالت داشتم تشكيل شد وگرنه اگه تشكيل نمي شد منصور كله من و تو رو مي كند.

باز خيلي آروم گفتم:

ـ خب؟

سارا ـ خب كه هيچي، اين سري كه تموم شد ولي دادگاه بدي بايد باشي.

چشمام قد نعلبكي زد بيرون. گفتم:

ـ دادگاه بعدي؟ مگه دادگاه بعدي هم هست؟

سارا ـ آره، چي فكر كردي؟ فكر كردي با همون جلسه اول طلاق رو جاري مي كنن بره؟ دلت خوشه ها.

پيشونيم رو ماليدم، بازم مغزم هنگ كرده بود. پرسيدم: 

ـ فكر مي كني چند وقت ديگه طول بكشه؟

سارا ـ نمي دونم بستگي به قاضي داره و دلايل محكمه پسند و اينا. فكر كنم يه شش هفت ماهي دوندگي داريم.

ـ شش، هفت ماه؟

سارا ـ تازه اين خوبه، دعا كن شش هفت ماهه تموم بشه، كسايي هستن كه دو ساله دارن مي رن و ميان.

ياد منصور افتادم، پرسيدم:

ـ سارا مي دوني بابا كه رفته بود پيش منصور، منصور بهش چي گفته؟

سارا جا خورد ولي زود خودش رو جمع كرد و گفت:

ـ نه من خبر ندارم، چطور؟

پافشاري كردم:

ـ ديدم مامان بهت گفت، سارا تو رو خدا بگو منصور چي گفته.

سارا ـ من اصلا نمي دونم چي داري ميگي.

عصبي شدم ولي سعي كردم خودم رو كنترل كنم. گفتم:

ـ سارا بگو ديگه، منصور به بابا چي گفته؟

سارا ـ من چه مي دونم، چرا خودت از دايي نمي پرسي؟

ـ بابا بهم نميگه.

سارا ـ خب وقتي خودشون نميگن من چرا بايد بگم؟

ـ چون تو فرق مي كني.

سارا خنديد و گفت:

ـ چه فرقي شيرين جون؟ زيادم خودت رو درگير نكن، منصور هر حرفي هم گفته واسه خودش گفته، بي خيال!

فهميدم هر كاري بكنم سارا بهم چيزي نميگه. بعد از يه خورده حرف زدن خداحافظي كردم. روي مبل ولو شدم. اي كاش مي تونستم دقيقا بفهمم منصور به بابا چي گفته. چشمام رو بستم. يهو چشمام رو باز كردم و سر جام نشستم. اگه از بابا نمي تونستم بپرسم از خود منصور كه مي تونستم، حتما راستش رو بهم مي گفت. بدون يه لحظه تامل و حتي بدون اين كه به عواقبش فكر كنم شماره منصور رو گرفتم. با سومين بوق گوشي رو برداشت، كاملا جدي و بي روح گفت:

ـ بفرماييد.

فهميدم كه فهميده منم. مي دونستم كه الان خيلي دوست داره سرم داد بكشه ولي جلوي خودش رو گرفته. به آرومي گفتم:

ـ سلام.

درست مثل بچه اي كه كار اشتباهي كرده و الان از رويارويي با پدر و مادرش مي ترسه، قلبم شروع كرد به زدن. اي واي، اي كاش بهش زنگ نمي زدم، الان مي خواد شروع كنه كه چرا دادگاه نيومدم، چرا ال و چرا بل! اعصابش رو ندارم كه بخواد بازجوييم كنه. ولي زنگ زده بودم. پشيمون شدم ولي ديگه تموم شده بود، ديگه چاره اي نداشتم. گفت:

ـ چي ميگي؟

تو ذهنم دنبال كلمات مي گشتم، الان بايد دقيقا به منصور چي مي گفتم؟ اَه لعنت به من، چقدر بي فكر كاري رو انجام مي دادم. نفس عميقي كشيدم و گفتم:

ـ معذرت مي خوام امروز دادگاه نيومدم.

پشت تلفن چند لحظه سكوت برقرار شد بعدش گفت:

ـ چرا رفتي؟

گفتم:

ـ شادي بي قراري مي كرد، همش گريه مي كرد، مي دوني كه بدون من جايي بند نميشه ...

وسط حرفم پريد و همون جور بي روح گفت:

ـ خوب كاري كردي، الان واسه چي زنگ زدي؟

آب دهنم رو قورت دادم. اين جا پشت تلفن بايد بهش مي گفتم؟ نمي دونم چطور شد كه گفتم:

ـ شادي بهونه تو رو مي گيره.

منصور ـ من كه امروز صبح باهاش حرف زدم.

ـ ولي سه روزه تو رو نديده.

منصور ـ شادي كه به نبودن هاي گاه و بي گاه من عادت داره.

داشتم كاملا عصبي مي شدم، چرا پا نمي داد؟ چرا همش مي پيچونه؟ با صدايي كه مي لرزيد گفتم:

ـ خب الان بهونه مي گيره، ميگي بهش چي بگم؟

منصور پوفي كرد و گفت:

ـ باشه، جمعه ميام مي بينمش.

ـ مي خواي بياي اين جا، اونم روز جمعه؟ روت ميشه بعد از اون حرفايي كه به بابام زدي؟

عصبي شد و گفت:

ـ ميگي چي كار كنم؟ كارم رو ول كنم پاشم بيام اون جا؟

ـ نمي خواد كارت رو ول كني، مي دونم جونته و كارت، من شادي رو ميارم اون جا.

عصبي شد و گفت:

ـ لازم نكرده فردا ميام شادي رو مي برم بيرون، خونتون هم نميام كه جنابعالي راحت باشي.

اي خدا چرا هر چي مي گفتم يه جوابي براشون داشت. مي ترسيدم مامان يا بابا هم سر برسن و حرفم نصفه بمونه. نفس عميقي كشيدم و گفتم:

ـ آخه خودمم بايد ببينمت.

گفت:

ـ واسه چي؟

ـ مي خوام چند تا چيز ازت بپرسم.

منصور ـ من نه حوصله حرفاي صد من يه غاز تو رو دارم و نه حوصله خودت رو.

جدي گفتم:

ـ باشه ميام مي پرسم اگه صد من يه غاز بود جواب نده، منم ديگه نمي پرسم.

منصور ـ چرا الان نمي پرسي؟

ـ الان نمي تونم.

منصور ـ چرا؟

ديگه داشتم عصباني مي شدم. گفتم:

ـ چون مي خوام تو چشمات نگاه كنم و بپرسم.

منصور ـ آها باشه فردا ساعت چهار سرم خلوته، شادي رو مي توني بياري دفترم؟

ـ دفترت كجاست؟

منصور با طعنه گفت:

ـ تو چطور زني هستي كه نمي دوني دفتر شوهرت كجاست؟

گفتم:

ـ چون هيچ وقت نمي خواستم بابت هيچ و پوچ زندگي آرومم رو به هم بريزم، براي اين كه نمي خواستم فكر كني بهت شك دارم و زندگيم جهنم بشه.

منصور ـ شايدم چون برات فرقي نداشت، يه ماشين پولساز باشه بسه، چه فرقي مي كنه چطوري و از كجا!

عصباني شدم، واقعا عصباني شدم، داشت بهم تهمت مي زد. با عصبانيت گفتم:

ـ من كي ازت پول خواستم؟ كي ازت توقع بيجا داشتم؟ كي ازت چيزي خواستم كه در توانت نبوده؟ من كه سرم به زندگي خودم بود، كي اصلا تو رو مقايسه كردم كه اينو ميگي؟

منصور هم پشت خط داد كشيد:

ـ نه تو رو خدا بيا يه چيزي هم بخواه، تو اصلا مي دوني زندگي چيه؟ يا سرت تو كتاب بوده يا خل بازي. اصلا زندگي مي كردي كه الان داري به رخ من مي كشي؟ تو اصلا نمي فهميدي اسم ايني كه من برات ساختم زندگيه، حاليت نبود، فكر كردي زندگيت همين خل بازي ها و تو آسمون سير كردن هاته؟

با صداي بلند منصور منم صدام رو بردم بالا.

ـ نه زندگي اونيه كه تو براي خودت درست كردي؛ همش مهموني و اون دوستاي جلف و جفنگت كه فقط بلدن دور هم جمع بشن و تخته نرد بازي كنن و مستت كنن. چه كار ديگه اي بلدن؟

منصور باز داد كشيد:

ـ ببر صدات رو، به تو ربطي نداره، هر كاري بكنن به خودشون مربوطه.

منم داد كشيدم:

ـ زندگي منم به خودم مربوطه.

منصور ـ منم دارم آزادت مي كنم كه بري هر غلطي كه دلت مي خواد بكني.

از عصبانيت صدام داشت مي لرزيد. گفتم:

ـ تو يه آدم نمك نشناسي!

و تلفن رو قطع كردم. از عصبانيت داشتم مي لرزيدم. بغض راه گلوم رو بسته بود. دستم رو روي دهنم گذاشتم تا صداي نفس هاي منقطعم بيرون نره ولي در باز شد و مامان اومد تو اتاق. با نگراني پرسيد:

ـ شيرين چي شده؟ چرا داد مي كشي؟

داشتم مي لرزيدم. پشتم رو به مامان كردم تا صورتم رو نبينه ولي مامان جلو اومد و منو به سمت خودش برگردوند. با نگراني پرسيد:

ـ چي شده شيرين؟ با كي داشتي حرف مي زدي؟ سارا بهت چيزي گفته؟

اشك امانم نمي داد، نمي خواستم به مامان بگم به منصور زنگ زده بودم. سرم رو تكون دادم. هق هق مي كردم. مي خواستم جلوي اشكام رو بگيرم ولي نمي شد. مامان بغلم كرد و گفت:

ـ شيرين كي زنگ زده بود؟ چي شده؟ به من بگو.

چيزي نمي تونستم بگم، حرفي نداشتم. بگم زنگ زده بودم به منصور كه چي؟ چي بگم؟ بگم به پدر چه اراجيفي تحويل دادي؟ چيزي نگفتم، مامان هم يه ريز سوال مي پرسيد.

ـ شيرين، مامان جون آخه حرف بزن.

صداي شادي رو كه شنيدم خودم رو از تو بغل مامان كشيدم بيرون، بدون اين كه به صورت مامان نگاه كنم گفتم:

ـ شادي بيدار شد، تا جيغ نكشيده برم پيشش.

و بدون يه لحظه تعلل به سمت اتاق شادي دويدم.

***

سنجاق رو به سر شادي زدم و خنديدم. گفتم:

ـ الان چشمات رو باز كن.

شادي رو به آيينه چشماش رو باز كرد. از ديدن موهاش از خوشحالي جيغي كشيد و پريد هوا كه گرفتمش. روي صندلي جلوي آيينه وايستاده بود و اصلا فكر نمي كرد كه ممكنه با كله بره تو شيشه. هميشه ي خدا بايد مواظبش مي بودم. با صداي خنده شادي منم خنديدم. روي زمين گذاشتمش. شادي پيراهن ركابي بنفشي پوشيده بود كه مادر منصور از سفر دبي براش آورده بود. خيلي دوستش داشت، مخصوصا كه از دخترعموش ياد گرفته بود كه بگه "من پرپل دوست دارم." هي مي گفتم شادي جان بگو بنفش، من بنفش دوست دارم؛ ولي همش مي گفت من پرپل دوست دارم. منصور هم عصباني مي شد كه كلاس درس و فارسي را پاس بداريم راه انداختي.

شادي با ذوق كودكانه اش بالا پايين پريد و گفت:

ـ مامان بريم ديگه، بريم ديگه.

گفتم:

ـ باشه مامان جون، صبر كن منم لباس بپوشم.

شادي به سمت مامان دويد تا موهاش رو نشون بده. موهاش رو از دو طرف بافته بودم و سمت گوشاش گوجه اي بسته بودم. چتري هاش رو هم روي پيشونيش ريخته بودم. به خودم تو آيينه نگاه كردم. موهاي شرابيم رو به يه طرف شونه كرده بودم و با كليپس بسته بودم. به سمت مانتوي يشميم رفتم و پوشيدمش. بهترين مانتوي تابستوني بود كه داشتم. شال سبزم رو هم سرم انداختم. به خودم تو آيينه نگاه كردم؛ موهاي شرابيم به شال سبزم نمي خورد. شالم رو از سرم باز كردم. خب اصلا مگه چه فرقي داشت؟ هر چي، نمي رفتم كه مخ زني! ولي ديگه خيلي ضايع بود شال سبز با موهاي شرابي. به سمت كمدم رفتم. تنها شالي كه به نظرم اومد بهتره شال مشكيم بود كه طرح هاي طلايي داشت. روي سرم انداختم و رفتم سمت آيينه. شال رو روي سرم مرتب كردم و دوباره به خودم نگاه كردم. شال خانومانه با مانتوي اسپرت. پوفي كردم و دوباره شال رو از سرم كشيدم. روي تخت نشستم. بايد چي كار مي كردم؟ براي اولين بار بود كه داشتم مي رفتم دفتر منصور. درسته كه هيچ جذابيتي برام نداشت ولي فكر اين كه شايد به قول سارا پاي زن ديگه اي در ميون باشه اجازه نمي داد كه مثل هميشه ساده باشم. دوست داشتم اگه تو شركت كار مي كرد از ديدن من پوزخند نزنه و حق رو به منصور نده. صداي مامان منو به خودم آورد.

مامان ـ جايي مي خواي بري؟

ـ آره مي خوام شادي رو ببرم پارك.

عادت به دروغگويي نداشتم، وقتي هم كه با مامان حرف مي زدم بهش نگاه نمي كردم چون مي دونستم اگه نگاه كنم نمي تونم دروغ بگم. مامان نبايد مي فهميد دارم مي رم پيش منصور.

مامان ـ الان؟ هوا گرمه مادر، شادي گرما زده ميشه. بمون هوا خنك شه با هم مي ريم.

تو اون لحظه فقط مي خواستم بشينم لب تخت و گريه كنم. آخه چرا تا مي خواستم كاري كنم همه يه پيشنهادي بهم مي دادن؟ چرا كسي نمي گفت باشه. گفتم:

ـ نه مامان جان تنها مي ريم، شادي شيطوني مي كنه شما اعصابت خرد ميشه، خودم ببرم بهتره. مي ريم زود برمي گرديم.

بعد شالم رو از روي تخت برداشتم. مامان با لحن مشكوكي گفت:

ـ براي يه پارك رفتن اين همه به خودت مي رسي؟

دستم روي سرم موند، با چشماي گشاد به سمت مامان برگشتم و گفتم:

ـ به خودم مي رسم؟ مگه چي كار كردم؟

مامان ـ والا اين جوري من فكر كردم داري ميري مهموني.

نگاهم به آيينه كشيده شد؛ آرايشم توي رژلب صورتي رنگ و خط چشم و رژگونه خلاصه شده بود. اين كجاش زياد بود؟ من حتي سايه هم نزده بودم، از اول هم از سايه خوشم نمي اومد، هيچ وقت هم نمي زدم. دوباره از مامان پرسيدم:

ـ اين كجاش زياده؟

مامان شونه اي بالا انداخت و گفت:

ـ نه همين جوري ميگم، ميگن تازگي ها گشت هاي ارشاد زياد شده، واسه اون.

شالم رو روي سرم مرتب كردم و گفتم:

ـ خب مادر من اونا منو كه نمي گيرن، اين همه دختر عجق وجق بيرونه. منو با يه بچه كه نمي گيرن، من كه فشن نكردم.

مامان با نگراني گفت:

ـ واسه خودت ميگم مادر.

لبخندي به صورت مامان زدم و گفتم:

ـ نگران نباش مامان.

صداي بلند شادي اومد كه مي گفت:

ـ مامان بيا ديگه.

گفتم:

ـ اومدم مامان جون.

براي آخرين بار به خودم تو آيينه نگاه كردم. بالاخره شال سبزم رو سرم كرده بودم. براي اين كه خيال مامان راحت بشه دستمال كاغذي رو برداشتم و روي لبام كشيدم. بعد به سمت مامان برگشتم و گفتم:

ـ خيالتون راحت شد؟

مامان لبخندي زد و دستاش رو به طرفم باز كرد. تو آغوشش فرو رفتم. دم گوشم گفت:

ـ قربونت برم از گرگ هاي بيرون مي ترسم.

گفتم:

ـ نترس مامان.

صداي جيغ شادي اومد.

ـ مــامــان خسته شدم، بيا.

از بغل مامان بيرون اومدم، كيفم رو برداشتم و به سمت نشيمن رفتم. به شادي كه جلوي در وايستاده بود گفتم:

ـ مامان جون چرا جيغ مي كشي؟

با عصبانيتي كه بي شباهت به عصبانيت منصور نبود گفت:

ـ بيا ديگه دير ميشه.

لبخندي زدم و گفتم:

ـ دير نميشه مامان جون، پارك رو كه نمي بندن.

مامان از پشت سرم گفت:

ـ كي برمي گردين؟

در حالي كه كفشام رو مي پوشيدم گفتم:

ـ دو ساعت ديگه، سه ساعت ديگه، نمي دونم.

مامان با نگراني گفت:

ـ زود بياين فقط تا غروب نمونين.

شادي در رو باز كرد و دويد تو حياط، منم يه خداحافظي سرسري با مامان كردم. مامان پشت سرم اومد و گفت:

ـ شيرين زود بياين.

شادي در حياط رو باز كرد. باشه اي به مامان گفتم و پشت سر شادي دويدم. شادي تو كوچه داشت مي دويد. اصلا اين دختر فضاي باز رو كه مي ديد هوايي مي شد، ديگه خواهر و مادر نمي شناخت، گازش رو مي گرفت. تو خونه هم كه بود من بايد خر گلوش مي بودم. با كفش هاي پاشنه پنج سانتيم نمي تونستم خوب دنبالش بدوم. صدا زدم:

ـ شادي، شادي جان مامان نايستي من برمي گردم ها.

خوشبختانه از سرعتش كم كرد و گفت:

ـ زود باش ديگه مامان، من مي خوام زودتر برسيم پارك.

در حالي كه پشت سرش مي دويم گفتم:

ـ مامان جون وايستا، پارك نمي ريم.

همين كه اينو گفتم وايستاد و با نگراني گفت:

ـ چرا؟ پس كجا داريم مي ريم؟

بهش رسيدم و در حالي كه نفس نفس مي زدم گفتم:

ـ مي ريم پيش بابا منصور.

دوست نداشتم به اين زودي لو بدم كه مي ريم اون جا ولي خب اگه نمي گفتم تا اون سر شهر يه سر مي دويد. لب برچيد و گفت:

ـ من دلم مي خواد برم پارك.

با قيافه اي گرفته بهم نگاه كرد. فرصتش رو نداشتم كه نازش رو بخرم، دستش رو گرفتم و دنبال خودم كشيدمش. گفتم:

ـ اِ چرا؟ مگه دلت براي بابا منصور تنگ نشده؟

شادي با گرفتگي گفت:

ـ چرا ولي الان مي خوام برم پارك، مي خوام بازي كنم.

به خيابان اصلي رسيده بوديم. فكر كردم چطوري ميشه رفت اون جا، بايد دربست مي گرفتم. يه تاكسي مي اومد مسافر داشت، با اين حال دستم رو براش بلند كردم. شادي دوباره نق زد.

ـ من مي خوام برم پارك بازي كنم.

تاكسي جلوي پام نگه داشت. گفتم:

ـ آقا دربست.

گفت:

ـ مسيرتون كجاست؟

آدرس رو بهش گفتم. گفت:

ـ بفرماييد، اين خانوم اين چهار راه پياده ميشن.

در عقب رو باز كردم و دست شادي رو گرفتم. بازم نق زد كه بريم پارك. گفتم:

ـ بشين عزيزم پاركم مي ريم.

شادي ديگه چيزي نگفت. اخماش رو كرد تو هم و نشست. تاكسي راه افتاد. به بيرون خيره شدم و رفتم تو فكر؛ به آدم هايي كه داشتن مي اومدن و مي رفتن، به ماشين هاي توي خيابون، به رديف درختا، به خودم، به شادي و منصور، به اين كه منصور به بابا چي گفته بود؟ به اين كه اگه طلاق بگيرم چي ميشه؟

به چهار راه رسيديم. پياده شدم تا دختري كه تو ماشين بود پياده بشه و دوباره سوار شدم. تاكسي شروع كرد به حركت كردن. هر از چند گاهي نگاه راننده رو از آيينه مي ديدم. اوايل اهميت نمي دادم ولي بعدا گستاخانه تر بهم نگاه كرد. ديگه كلا زوم كرده بود. داشتم كلافه مي شدم، با خودم فكر كردم خوب شد به حرف مامان گوش كردم و رژم رو پاك كردم وگرنه اين مرد با چشماش منو مي خورد، هر چند كه الان كار كمتري نمي كرد. تا مي تونستم سرم رو به منتهي اليه راست چرخوندم تا چشمم بهش نيفته ولي احساس نگاهش عذابم مي داد. بالاخره به مقصد رسيديم. شادي رو تقريبا از ماشين كشيدم بيرون، كرايه رو دادم و منتظر بقيه اش نشدم. سريع وارد ساختموني كه جلوش نگه داشته بود شدم. شادي رو دنبال خودم مي كشيدم، شادي هم فقط نق مي زد. به حرفش گوش ندادم. به سمت آسانسور مي رفتم كه صدايي منو سرجام ميخكوب كرد.

ـ خانم كجا؟

به سمت صدا برگشتم، نگهبان ساختمون بود. منم انقدر عجله داشتم كه بدون توجه بهش از جلوش رد شده بودم. يه قدم به طرفش برداشتم و گفتم:

ـ دارم مي رم دفتر آقاي وحداني.

نگهبان يه نگاهي به سر تا پام انداخت. به خودم لعنت فرستادم که اي كاش اون مانتو مشكيم رو مي پوشيدم. با اخم بهش نگاه كردم. نگهبان گفت:

ـ ببخشيد شما؟

مي خواستم سرش داد بكشم به تو چه مربوطه؟ مگه مفتشي؟ ولي چيزي نگفتم. با همون اخم در حالي كه دستم تو دست شادي عرق كرده بود گفتم:

ـ من خانومشون هستم.

فكر كردم شايد با اين حرفم طرف متوجه بشه و معذرت خواهي كنه ولي تلفن رو برداشت و گفت:

ـ اجازه بديد تماس بگيرم.

پوفي كردم، عصباني شده بودم. به شادي نگاه كردم و لبخند زدم. شادي گفت:

ـ مامان اين جا كجاست؟

شادي خوشگلم تمام عصبانيت منو برطرف كرد، مخصوصا وقتي با اون چشم هاي درشت مشكي رنگش بهم خيره مي شد. دستم رو روي سرش كشيدم و گفتم:

ـ اين جا محل كار بابا منصوره.

شادي ـ پس چرا نمي ريم پيشش؟

نگهبان ـ بفرماييد بالا خانم، طبقه سوم.

چپكي نگاهش كردم و بدون هيچ حرفي دست شادي رو كشيدم و گفتم:

ـ بريم.

به سمت آسانسور رفتيم. در آسانسور رو باز كردم و وارد شديم. در آخرين لحظات كه در رو مي بستم نگاه خيره نگهبان به خودم رو ديدم. در بسته شد، به ديوار آسانسور تكيه دادم و پوفي كردم. دستم رو دراز كردم و دكمه طبقه سه رو زدم. در كشويي آسانسور بسته شد و صداي آهنگي به گوش رسيد. صاف ايستادم و تو ديوار آيينه اي آسانسور به خودم نگاه كردم. شالم عقب تر رفته بود و بيشتر موهام ريخته بود بيرون. سريع شالم رو مرتب كردم و دستي به صورتم كشيدم تا رنگ پريدگيم بر طرف بشه. دوباره به خودم نگاه كردم. صورتم بي روح شده بود. دستم رو توي كيفم كردم و رژ صورتيم رو درآوردم. تا خواستم بزنم چشمم به نوشته رو به روم افتاد.

"آسانسور مجهز به دوربين مدار بسته مي باشد."

بدون اعتنا به حس پشيمونيم كه از رژ زدن داشتم سريع رژ رو روي لب هام ماليدم و دوباره به خودم نگاه كردم. چشمام درشت تر به نظرم مي اومدن. رژ رو توي كيفم انداختم. صداي زني به گوش رسيد.

ـ طبقه سوم.

در كشويي آسانسور باز شد. دست شادي رو گرفتم و از آسانسور خارج شديم. سمت راست و چپم دو تا در وجود داشت. نوشته كنار در راستي رو خوندم، دفتر منصور بود. خدا رو شكر كه هنوز اسم دفترش يادم مونده بود. به سمت در رفتم و زنگ زدم. نفس عميقي كشيدم. الان چي مي شد؟ كي در رو باز مي كرد؟ مغزم داشت مي تركيد ولي سعي مي كردم خونسردي خودم رو حفظ كنم. در باز شد. يه زن حدود سي ساله با آرايشي غليظ در رو باز كرد. چشمم به آرايشش خيره موند. براي چند لحظه تمام اعتماد به نفسم روي زمين ريخت؛ يعني اين همه مدت منصور با اينا كار مي كرده؟ حرف سارا اومد تو ذهنم "پاي يه زن ديگه، پاي يه زن ديگه!" نكنه واقعا پاي يه زن ديگه در ميون باشه؟ چقدر من احمق بودم. سرم رو بالا گرفتم و گفتم:

ـ من اومدم آقاي وحداني رو ببينم.

زن به شادي نگاه كرد و از جلوي در كنار رفت و گفت:

ـ شما همسرشون هستيد، درسته؟

وارد دفتر شدم و گفتم:

ـ بله، هستن؟

زن در رو بست و گفت:

ـ بله، اجازه بديد بهشون خبر بدم.

دستم مي رسيد اون زن رو از وسط نصف مي كردم، بيشعور! زن به سمت يكي از اتاق ها رفت و در زد و با صداي منصور در رو باز كرد و وارد شد. با لحني كه هيچ شباهتي به طرز صحبت كردنش با من نداشت به منصور گفت:

ـ آقاي مهندس خانمتون تشريف آوردن.

چند لحظه بعد منصور تو چهارچوب در ظاهر شد. شادي با ديدن منصور با خوشحالي به طرفش دويد. منصور با ديدن شادي خنديد و خم شد و شادي رو بغل كرد. ولي من چشمام به اون زن بود كه رسما تو هم رفته بود. با صداي سلام منصور به سمت منصور برگشتم. پيراهن سفيدش رو با شلوار سرمه اي و كراوات آبي و قرمزش ست كرده بود. لبخندي زدم و گفتم:

ـ سلام، مزاحمت كه نشديم؟

منصور رفت تو و خيلي امرانه به من گفت:

ـ بيا تو.

با قدم هاي ثابت به طرف در رفتم و وارد اتاق منصور شدم. اتاق بزرگ و دلبازي داشت با دكوراسيون فوق العاده، از اونا كه آدم تو عكس ها مي بينه. معلوم بود كه كار يه دكوراتور خيلي خوبه، وگرنه يه آدم معمولي عمرا نمي تونست يه چنين چيزي بسازه.

منصور ـ چيزي مي خوري؟

شونه اي بالا انداختم و گفتم:

ـ چرا كه نه!

منصور رو به اون زن گفت:

ـ خانم احمدي لطفا دو تا قهوه و دو تا كيك سفارش بديد.

زن ـ چشم جناب مهندس، فقط كيك چي باشه؟

منصور ـ شكلاتي.

اگه واقعا اين زن نبود هيچي نمي خواستم ولي الان مي خواستم كم نيارم. ايستادم تا زن از اتاق بيرون رفت. منصور شادي رو روي پاش گذاشته بود و داشت با اشتياق به حرفاش گوش مي كرد. نيم نگاهي به من انداخت و وقتي ديد هنوز سر پا هستم گفت:

ـ بشين.

نگاهي به دور اتاق انداختم و به سمت مبلمان چرمي اون سر اتاق رفتم و روي يكي از مبل ها نشستم. شالم رو از روي شونه ام باز كردم و دو طرفم انداختم. برگشتم و ديدم منصور با يه ابروي بالا داره منو نگاه مي كنه و همزمان داره با شادي حرف مي زنه. گفت:

ـ چي شده كه اومدي اين جا؟

تكيه دادم و گفتم:

ـ مي خوام بدونم به بابام چي گفتي؟

شادي رو بلند كرد و از روي صندليش بلند شد و به سمت من اومد. روي مبل رو به روي من نشست و گفت:

ـ نمي دوني؟

به صورتش زل زدم و گفتم:

ـ نه!

لباش رو غنچه كرد و گفت:

ـ كارايي رو كه مي كردي گفتم.

چشمام رو ريز كردم و گفتم:

ـ مثلا چي كار؟

تا خواست چيزي بگه تقه اي به در خورد.

منصور ـ بفرماييد.

در باز شد و اون زن اومد تو. دستش يه سيني بود كه دو تا فنجون قهوه و دو تا برش كيك توش بود. در حالي كه مواظب بود كيك به روپوش تنگ سفيد رنگش نخوره گفت:

ـ اين جا بچينم آقاي مهندس؟

منصور در حالي كه به شادي نگاه مي كرد كاملا رسمي گفت:

ـ نه، لطفا بياريد اين جا.

از اول ورودم به اين جا رفتار اين زن اصلا با من دوستانه نبود، شايد از ماجراي تقاضاي طلاق خبر داشت ولي من هنوز همسر منصور بودم. زن به طرف ميز ما اومد، سيني رو روي ميز گذاشت و يه قهوه و كيك سمت منصور و يه قهوه و كيك سمت من گذاشت. بيشعور پشتش رو به من كرده بود و از جلو سمت منصور خم شده بود. حرصم گرفت، به منصور نگاه كردم. شادي با كراوات منصور بازي مي كرد و منصور هم سعي مي كرد كراواتش رو از دستاي شادي بيرون بياره و مي خنديد. اصلا به اون زن نگاه نمي كرد. دلم خنك شد ولي كه چي؟ اون زن كه هميشه اين جا بود، بدون حضور من.

زن ـ امري با من ندارين؟

منصور باز بدون اين كه نگاهي بهش بكنه گفت:

ـ نه ممنون.

زن عقب گرد کرد و از اتاق خارج شد. به منصور نگاه كردم، لااقل از اين اخلاقش خوشم مي اومد كه هر قورباغه اي رو آدم حساب نمي كرد مثل من.

سرش رو بالا آورد و به من نگاه كرد. از نگاه منتظرم فهميد، شادي رو بلند كرد و گفت:

ـ شادي جان بيا كيكت رو بخور.

شادي رو كنار ميز نشوند و شادي هم با چنگال شروع به خوردن كيك كرد.

منصور ـ قهوه ات سرد نشه.

ـ جواب منو بده.

منصور ـ بهشون گفتم با خودت حرف مي زني.

چشمام تا جايی كه می تونست از حدقه زد بيرون. شادي سرش رو بلند كرد و به هر دومون نگاه كرد، ولی من متوجه ی شادی نبودم. منصور بی خيال دستاش رو دو طرف مبل گذاشته بود و بهم خيره شده بود. گفتم:

ـ تو به بابام چی گفتی؟

گفت:

ـ بهشون گفتم با خودت حرف می زنی، واسه شادی شر و ور می بافی و خل بازی می كنی.

داشت گريه ام می گرفت. با خودم حرف می زدم درست، سوغاتی افسردگی زايمانم بود و اين كه همه چی يادم می رفت، به پيشنهاد دكترم هر كاری كه می كردم با خودم تكرار می كردم كه يادم بمونه. تكرار همه ی اونا باعث شده بود كه كم كم با خودم حرف بزنم. چيز خاصی نمی گفتم، يعنی اصلا يادم نمی موند كه چی دارم میگم، فقط احساساتم رو تكرار می كردم. چند باری منصورم مچم رو گرفته بود. چند باری رو ماست مالی كرده بودم، ولی چند باری هم به دعوا ختم شده بود. نمی تونستم دست بكشم، اين حرف زدن باعث می شد اعصابم راحت بشه، احساس خوبی بهم می داد، واسه همين بود كه نمی تونستم ازش دست بكشم، ولی خل بازی يا شر و وری برای شادی نمی بافتم. گفتم:

ـ داری درباره چی حرف می زنی؟

با لحن طلبكارانه ای گفت:

ـ آها يعنی تو خبر نداری؟ خوبه خودم چند بار مچت رو گرفتم.

سعی كردم خودم رو جمع و جور كنم و گفتم:

ـ تو كه می دونستی من افسرده بودم.

منصور كلافه گفت:

ـ افسرده بودی، ديوونه كه نبودی؟ اين كار كار ديوونه هاست.

چشمام رو تنگ كردم و گفتم:

ـ اين به كنار، من چه خل بازی ديگه ای كردم؟

منصور فنجون قهوه اش رو برداشت و با لحن يواش و عصبانی گفت:

ـ چه خبرته؟ صدات رو بيار پايين.

و با سر به در اشاره كرد، فهميدم نمی خواد كارمنداش از اين ماجرا باخبر بشن. سرم رو نزديك بردم و آروم گفتم:

ـ من چه خل بازی كردم كه اون اراجيف رو تحويل بابام دادی؟

منصورم آروم گفت:

ـ همون اراجيفی كه تحويل اين بچه ميدی.

دهنم باز موند. كدوم اراجيف؟ شادی كه فهميده بود صحبت درباره اونه كيك رو ول كرده بود و داشت به ما نگاه می كرد. منصور هم سرش رو نزديك من آورد و گفت:

ـ همين اراجيفی كه هر شب تو مغز اين بچه می كنی. اين بچه الان بايد قصه كدو قلقله زن و شنل قرمزی بشنوه، نه شاهنامه و ديو سياه و سپيد.

حرصم گرفت. گفتم:

ـ حضرت آقا اونا اراجيف نيستن. منم وقتی كوچيك بودم بابام همونا رو واسم تعريف می كرد.

پوزخندی زد و گفت:

ـ واسه همين شدی اين، انقدر اون چيزا رو تو گوشت خوندن كه داری تو افسانه و خيالات سير می كنی، اصلا رو زمين نيستی.

با حرص گفتم:

ـ تو بايد خوشحالم باشی.

منصور از عصبانيت سرخ شده بود. گفت:

ـ خوشحال باشم كه چی؟ چی بشه؟ اين كه بچه ام چهار سالشه از ديو سياه و سفيدی كه تو گوشش گفتيم می ترسه؟ شبا جيغ می كشه؟ بس كن شيرين، قصه كه ديگه سياست نيست كه بگی ما فلانیا رو تحريم كرديم ديگه داستاناشون رو تعريف نمی كنيم. اصلا به فكر سن و سال اين بچه بودی؟

وسط حرفش دويدم و گفتم:

ـ من مادرشم، خوب و بدش رو من تشخيص ميدم.

ابروش رو بالا برد و با تمسخر گفت:

ـ تشخيص ميدی؟ تو؟ تو كه خوب و بد خودت رو تشخيص نمیدی، واسه اين بچه ادعای مادری نداشته باش.

ديگه كفری شده بودم. مطمئن بودم كه منم از عصبانيت قرمز شدم. گفتم:

ـ پس تو تشخيص ميدی؟ تو كه همش يا سر كاری يا جلوی تلويزيونی يا پيش دوستات؟

منصور ـ آره، من تشخيص ميدم، چون وقتم رو با چيزای بیخود تلف نمی كنم.

واقعا نمی دونستم چی بگم. منصور آدم بی مطالعه ای نبود، ولی كل مطالعه اش در زمينه كاری خودش يعنی بيمه بود، حتی يه رمان هم تا به حال نخونده بود، در حالی كه من خوره رمان بودم. سعی كردم فكرم رو يه جا جمع كنم. به شادی نگاه كردم كه با دستای خامه ای به من و منصور نگاه می كرد. چشماش پر از غصه بود، فكر نمی كرد كه بيايم اين جا و با هم دعوا كنيم. زود يه دستمال كاغذی از تو جعبه بيرون كشيدم و شروع به پاك كردن دستای شادی كردم. منصور اخم كرد و گفت:

ـ چی كار می كنی؟ بچه دستش شكست.

توجهی نكردم و رو به شادی گفتم:

ـ مامان جون پاشو بريم.

شادی با گلايه گفت:

ـ كجا؟

بدون اين كه به منصور نگاه كنم و خيلی تند گفتم:

ـ پارك ديگه، مگه نمی گفتی بريم پارك بازی كنيم؟

شادی غرغر كرد:

ـ من هنوز كيكم رو تموم نكردم.

دستش رو گرفتم و كشيدم.

ـ مامان جون بيا، من برات می خرم.

به سمت در رفتم، ولی قبل از اين كه به در برسم ايستادم نفس عميقی كشيدم و گفتم:

ـ نمی سوزم از اين كه اين حرفا رو بهم می زنی ...

بعد برگشتم و نگاهش كردم.

ـ تو عادت داری همه رو از بالا ببينی، فقط ای كاش به بابام اون حرفا رو نمی زدی.

منصور از جاش بلند شد، دستاش رو تو جيبش كرد و بی روح و بی تفاوت نگاهم كرد، انگار كه ميگه هيچ اهميتی برام نداره. دست شادی رو كشيدم و در رو باز كردم و سريع بيرون رفتم. مخصوصا از جلوی ميز اون زن كه رد می شدم يه خداحافظی زير لبی و سريع دادم. اصلا نفهميدم از در دفتر منصور تا پايين رو چطوری اومدم، وقتی به خودم اومدم كه توی يه تاكسی نشسته بودم، اصلا يادم نبود آدرس رو كجا به راننده دادم. بغضم گرفت. منصور چطور تونسته بود به بابام چيزی بگه؟ حتی مامان در جريان كامل دكتر من نبود و نمی دونست من قرص ضد افسردگی می خورم، حتی تا مدتی اصلا نمی دونست دكتر ميرم تا اين كه خواهر منصور بهش گفته بود. دوست نداشتم ناراحتشون كنم و حالا منصور همه چيز رو انقدر گنده كرده بود كه خودمم مونده بودم. نگاهی به شادی انداختم، بق كرده بود، از شادی كه وقت بيرون اومدن از خونه داشت چيزی باقی نمونده بود، طفلک بيچاره ی من. آخه چه گناهی داشت كه بايد شاهد دعوای هر چند بدون كتك كاری و آروم مامان و باباش باشه؟ ياد دعوای توی دادگاه افتادم، اگه بچه ای شاهد اون دعوا می بود؟ ولی دعوا به هر حال دعواست، با همون درجه انرژی منفی. سعی كردم لبخند بزنم. دستم رو دور گردنش انداختم و گفتم:

ـ دختر خوشگل من چرا ناراحته؟

با لبای برچيده اش با بغض نگاهم كرد و گفت:

ـ تو با بابا دعوا كردی؟

گفتم:

ـ نه عزيزم، ما دعوا نمی كرديم.

با دلخوری گفت:

ـ نخيرم داشتين دعوا می كردين، هميشه دعوا می كنين.

بهتم برد، احساس كردم راننده داره از تو آيينه نگاهم می كنه. تو برزخی گرفتار شده بودم كه نمی دونستم بايد چی كار كنم. از يه طرف مامان و بابا، از طرف ديگه شادی. باز به شادی نگاه كردم، با چشمای غمگين به من نگاه می كرد. دلم آتيش گفت. اين حق بچه ی من نبود. مگه موقع تولدش و در تمام مدت بارداریم كه باهاش حرف می زدم بهش قول ندادم كه مواظبش باشم، كه از تمام ناملايمات دور نگهش دارم، پس چرا الان دارم ميارمش وسط مشكلاتم؟ قلبم مچاله شد. بغلش كردم و بوسيدمش، محكم محكم به خودم فشارش دادم و زمزمه كردم:

ـ عزيزم معذرت می خوام. فدات شم عزيزم، ديگه دعوا نمی كنم، قول ميدم.

از خودم جداش كردم و تو چشماش نگاه كردم. گفتم:

ـ عزيزم قول ميدم كه ديگه ناراحتت نكنم، باشه؟

با اون چشمای درشت مشكيش بهم نگاه كرد. قلبم براش می زد. لبخندی بهم زد و گفت:

ـ باشه مامان.

واقعا از اين همه بخشندگی شادی شرمنده شدم، كوچولوی من چقدر قلب بزرگی داشت. با لبخند بهش گفتم:

ـ بريم پارك؟

خنديد و گفت:

ـ بريم.

به راننده آدرس پارك نزديك خونه رو دادم و با شادی رفتيم اون جا. تا نزديكیای غروب فقط بازی كرديم. با اون كفشای پاشنه بلندم نمی تونستم پا به پاش بدم و اين كه برنده می شد خيلی خوشحالش می كرد. تعجبم از اين بود كه چرا مامان بهم زنگ نمی زنه! بالاخره شادی رو راضی كردم كه از پارك دل بكنه و به خونه برگرديم. سر راهمون براش كيك شكلاتيم خريدم. با خنده و جيغ جيغای شادی وارد خونه شديم. از كفشايی كه روی تراس بود فهميدم مهمون داريم. وارد خونه شديم. يكی از همسايه ها بود. سلام دادم. زن با لحنی كه اصلا خوشم نيومد باهام سلام و احوال پرسی كرد. نگاهی به مامان كردم، خيلی تو خودش بود و خيلی ناراحت بود، این رو از حالتاش می فهميدم. بعد از مدتی خانم همسايه خداحافظی كرد و رفت. مامان تا در خونه بدرقه اش كرد و منم رفتم تو اتاق. تو اتاق تو آيينه به خودم نگاه كردم، رژی كه تو آسانسور زده بودم هنوز روی لبام بود. دستمال كاغذی رو برداشتم و پاكش كردم. به نشيمن برگشتم. مامان روی مبل نشسته بود و از حركتای عصبيش می فهميدم كه خيلی عصبانيه.

ـ مامان طوری شده؟

مامان با عصبانيت بلند شد و تو چشمام نگاه كرد. جا خوردم. مامان با عصبانيت گفت:

ـ كجا بودی تا حالا؟

يه لحظه از ذهنم گذشت نكنه مامان می دونه رفتم پيش منصور؟ چقدر تو گوش شادی خونده بودم كه به مامان و بابا نگه رفته بوديم پيش منصور، گفته بودم اگه مامان بزرگ بفهمه من و بابا منصور دعوا كرديم ناراحت ميشه. آب دهنم رو قورت دادم و گفت:

ـ خب معلومه، پارك ديگه.

مامان چپ چپ نگاهم كردم و گفت:

ـ با اون سر و وضع؟

با تعجب گفتم:

ـ با كدوم سر و وضع؟ شما كه ديدين من چطوری رفتم.

مامان با همون لحن گفت:

ـ بله، برگشتنتم ديدم.

بعد به سمت آشپزخونه رفت. پشت سرش رفتم و گفتم:

ـ مگه چی شده مامان؟

مامان ـ پارك چی كار می كردين؟

ـ يعني چی مامان؟! چرا اين جوری حرف می زنی؟ من كه نمی فهمم. خب تو پارك چی كار می كنن؟

مامان شروع كرد به ظرف و ظروف رو جا به جا كردن. گفت:

ـ بازی می كنن، ولی بچه ها بازی می كنن، نه زنای گنده.

چشمام زد بيرون. گفتم:

ـ چی؟

مامان به سمتم برگشت و گفت:

ـ اين خانومه رو ديدی، همسايه ی رو به رويی بود.

ربطش رو نفهميدم. گفتم:

ـ خب؟

مامان ـ می دونی واسه چی اومده بود اين جا؟

ـ نه! من از كجا بايد بدونم؟

مامان به سمتم برگشت و دستش رو روی كابينت گذاشت و گفت:

ـ اومده بود بهم بگه جنابعالی داشتی با اين سر و وضعت تو پارك شلنگ تخته مي انداختی.

مامان با همون اخمای تو هم داشت منو نگاه می كرد. به آرامی گفتم:

ـ مامان من چه شلنگ تخته ای انداختم؟

مامان ـ نمی تونی وايسی يه جا بچه ات بازی كنه؟ حتما تو هم بايد پا به پاش شيطونی كنی؟ چرا نمی تونی عين يه آدم بزرگ رفتار كني؟

بق كردم. گفتم:

ـ خب مامان ...

مامان پريد وسط حرفم و گفت:

ـ اگه بچگی نكرده بودی می گفتم بچگی نكرده. بلند شدی بزك دوزك كردی رفتی پارك چيزی بهت نگفتم، گفتم بذار فكر نكنه محدودش می كنم، ولی اين بچه بازیا چيه می كنی؟

تمام مدتی كه مامان حرف می زد حرفا و كارای منصور از جلوی چشمام رژه می رفتن. می دونستم دل مامان از كجا پره، واسه همين هيچی نمی گفتم. بعد از اين كه مامان حرفاش رو زد خيلی آروم گفتم:

ـ ببخشيد مامان، من نمی دونستم اين كارا ناراحتتون می كنه، ديگه انجام نمیدم.

عصبانيت مامان با اين حرف من خوابيد. به طرفم اومد و گفت:

ـ شيرين جون به خدا از حرف مردم می ترسم، از اين كه پشت سرت حرف دربيارن، وگرنه تو كه كار اشتباهی نمی كنی، داری با بچه ات بازی می كنی، اين كه بد نيست، ولی اين مردم منتظر يه چيزن كه بشينن ليچار ببافن.

به مامان نگاه كردم. مامان يه آدم سنتی بود، انقدر كه به فكر حرف مردم بود به چيز ديگه ای فكر نمی كرد. هميشه از حرف مردم می ترسيد، همين باعث می شد كه گاه و بيگاه اذيت بشيم، ولی الان می دونستم كه به خاطر حرف مردم نيست، مامان الان دلش از حرفايی كه منصور زده پره.

مامان ـ تازه زنيكه برگشته به من ميگه چی شده شيرين جون پيش شما مونده؟ خدای نكرده اتفاقی افتاده؟

با چشمای گشاد گفتم:

ـ نه؟ مگه خبر داره؟ كی بهش گفته؟

مامان به سمت يخچال رفت و گفت:

ـ خبر كه نداشت، ولی می خواست از زير زبونم بكشه بيرون، ولی من بهش نگفتم. گفتم همسرش رفته مسافرت، مسافرتشم طول می كشه. اين چند روزه شيرين اومده پيش ما.

چيزی نگفتم. سرم داشت درد می گرفت. پيشونيم رو با دست ماليدم. اين كه من طلاق بگيرم يا نه به خانم همسايه چه ربطی داشت؟ اصلا به اون چی می رسيد؟ بی حوصلگی داشت می اومد سراغم، سعی كردم پسش بزنم، ولی تنها حسی كه داشتم اين بود كه برم يه گوشه ی تاريك و زانوهام رو بگيرم تو بغلم و به هيچ چيزی فكر نكنم. صدای شادی منو به خودم آورد.

شادی ـ مامان ميای بازی كنيم؟

برگشتم به سمتش. منچ دستش بود و داشت به چشمام نگاه می كرد.

ـ اول بيا بريم لباسات رو عوض كن.

شادی - نه، اول بازی كنيم، اول بازی.

جلو رفتم دستش رو كشيدم و گفتم:

ـ نه، اول بيا بريم لباست رو عوض كنم، چروك ميشه.

بدون حرف پشت سرم راه اومد. وارد اتاق شديم و بلندش كردم و روی تخت گذاشتم. پشتش رو به خودم كردم تا زيپ لباسش رو باز كنم.

ـ شادی موهات كه اذيتت نمی كنه؟

شادی ـ نه، چطور؟

ـ هيچی، اگه اذيتت كرد بگو بازشون كنم.

شادی ـ باشه.

لباس شادی رو با يه تی شرت و شلوارك تو خونه ای عوض كردم. برگشتيم تو هال. به مامان نگاه كردم كه تو آشپزخونه داشت شام درست می كرد. بيچاره مامان، دلم به حالش سوخت، چه دردی رو تحمل می كرد. خودم مادر بودم و می فهميدم اگه يكی به بچه ی آدم چيزی بگه چه حالی ميشه، ولی چه كاری از دستم برمی اومد؟ دست خودم نبود كه افسرده شده بودم. حتی روان پزشكم گفته بود زنايی هستن كه حتی به بچه ی خودشون شير هم نمیدن، در حالی كه من شادی رو حتی خودم تنها حمام می بردم و تمام كاراش رو خودم انجام می دادم. رو به شادی گفتم:

ـ شادی تو با مامان بزرگ بازی می كنی تا من شام درست كنم؟

شادی سرش رو به طرفی خم كرد و گفت:

ـ آخه مامان بزرگ بلد نيست، خوب بازی نمی كنه.

گفتم:

ـ اِ! چرا؟ اون دفعه كه با هم بازی می كردين كه خيلی خوب بازی می كردین، حتی تو بردی، يادته چقدر خنديديم؟

شادی باز بهانه آورد.

شادي ـ دوست دارم با تو بازی كنم.

بغلش كردم و بوسيدمش و رفتم تو آشپزخونه. می دونستم اگه قرار باشه همش به حرف شادی گوش بدم بايد تمام كار و زندگيم رو ول كنم و باهاش بازی كنم. در ضمن بايد يه جوری از دل مامان هم درمي آوردم. شادی رو صندلی آشپزخونه نشوندم و گفتم:

ـ مامان شما بيا بشين با شادی بازی كن، من شام درست می كنم.

مامان برگشت و گفت:

ـ چی؟ نمی خواد، شما برين تو هال، الان خودم درست می كنم و ميام.

جلوش وايسادم و گفتم:

ـ چه فرقی داره؟ بذار امشب رو من شام درست كنم.

مامان باز بحث كرد.

مامان ـ خودم درست می كنم شيرين، الان از پارك اومدی خسته ای.

اصرار كردم.

ـ خسته نيستم مامان. بدين به من، الان بابا مياد شام هنوز حاضر نيستا.

مامان كوتاه اومد. رفتم كنار اجاق گاز. بابا چربي خون داشت بنابراين غذاهای سرخ كردنی تو خونه ممنوع بود. خوشبختانه مامان آب رو جوش آورده بود. برنج رو توش ريختم تا برنج آماده آب كشی بشه خودم رو با خورشت سرگرم كردم. مامان و شادی شروع كردن به منچ بازی كردن. شادی با هر بار تاس ريختن شماره رو داد می كشيد. می دونستم مامان الان سرش درد می گيره. هر بار كه صداش بالا می رفت به شادی تذكر می دادم كه يواش تر مامان. دو سه بار يواش تكرار می كرد، ولی باز داد می كشيد. برنج رو آب كش كردم. صدای باز شدن در كه اومد مامان از جاش بلند شد و گفت:

ـ بابات اومد.

و به سمت در رفت. می دونستم كه برای فرار از دست شادی رفته پيش بابا. شادی با دلخوری گفت:

ـ مامان بزرگ بازی نصفه موند!

مامان ـ الان بابابزرگ مياد باهات بازی می كنه.

شادی دمغ شد. به طرفش برگشتم و گفتم:

ـ چرا اين جوری شدی خوشگلم؟ الان بابابزرگ مياد ديگه.

شادی با دلخوری گفت:

ـ بابا بزرگ اصلا بلد نيست؛ هر وقت باهاش بازی كردم دو دقيقه بعد يه كتاب می گيره دستش و ميگه من دارم كتاب می خونم.

ـ الان من كارم تموم ميشه ميام باهات بازی می كنم.

چيزی نگفت. مامان با بسته های خريد بابا وارد آشپزخونه شد. بابا عادت داشت هميشه كه می اومد خونه يه چيزی بخره و بياد، هيچ وقت دست خالی نمی اومد. خواستم برم و بهش سلام بدم، ولی خجالت می كشيدم، از حرفای منصور، از كارهای خودم. چقدر دوست داشتم زمين دهن باز می كرد و من می رفتم توش. می دونستم بابا همه چيز رو هم به مامان نگفته. حتما خيلی چيزها رو هم عوض كرده بود، ولی نبايد اجازه می دادم كسی چيزی بفهمه، نبايد می فهميدن رفتم پيش منصور و منصور بهم گفته. در حالی كه سعی می كردم خونسردی خودم رو حفظ كنم رفتم تو هال. بابا تو هال نبود. به مامان گفتم:

ـ بابا كجا رفت؟

مامان ـ تو اتاقشه، داره لباس عوض می كنه.

آخيش، چه موقعيت خوبی، مجبور نبودم باهاش رو به رو بشم. تا خواستم برگردم تو آشپزخونه در اتاق بابا باز شد و بابا اومد بيرون. با شرمندگی به سمتش برگشتم و گفتم:

ـ سلام بابا، خسته نباشين.

بابا نگاهی به من كرد و اخماش رفت تو هم.

بابا ـ سلام بابا، چی شده؟ چرا رنگت پريده؟

ـ چی؟ رنگ من؟

بابا ـ آره، مريض شدی؟

دستم رو روی صورتم گذاشتم به طرف آيينه چرخيدم. مامان هم با اين حرف توجهش جلب شد اومد به طرفم. تو آيينه به خودم نگاه كردم، بابا راست می گفت، كمی رنگم پريده بود. سعی كردم به صدام نشاطی بدم. گفتم:

ـ نه، طوری نيست، حالم خوبه.

مامان گفت:

ـ خسته ای مادر. امروز چقدر دنبال شادی بدو بدو كردی، خب معلومه رنگت می پره. بعدشم كه شام درست كردی. نشستی يه خرده استراحت كنی؟

ـ نه مادر من، خسته نيستم. مگه چی كار كردم؟

بعد به هر دوشون نگاه كردم. هر دوشون با يه حالت نگران به من نگاه می كردن. خنده ام گرفت و گفتم:

ـ چرا اين جوری می كنين بابا؟ من كه طوريم نيست.

بابا هم خنديد. چقدر دوستش داشتم، با اون موهای يه دست سفيدش. معلم بازنشسته ادبيات بود. از همون اول دور و بر من كتاب بود و شعر و رمان. انقدر كه خودمم ادبيات خوندم. تمام چيزهايی كه تو دانشگاه خوندم رو قبلا خونده بودم، همه رو بابا مثل يه استاد به تمام معنا بهم گفته بود. شاگرد اول شدم و حتی مقاله ام درباره ی شاهنامه فردوسی مقاله برتر دانشگاه شد و تو مجله به چاپ رسيد، ولی بعدش نتونستم به آرزوش كه ارشد و دكترا و استاد دانشگاهی بود جامه عمل بپوشونم. فكر می كردم ازدواجم مانع درس خوندنم نميشه. البته منصور هيچ مخالفتی با ادامه تحصيل من نداشت كه بيشتر خوشحالم می شد، ولی حاملگی زود هنگامم و بعد افسردگی وقتی برای درس خوندن نذاشته بود.

ـ الان شام حاضر ميشه، شما بفرمايين.

بابا و مامان رفتن تو هال و شادی هم منچش رو برداشت و رفت پيش بابا. صداشون رو از تو هال می شنيدم. بابا تلويزيون رو روشن كرده بود، عادت داشت هميشه اخبار گوش بده. خيار و گوجه و كاهو رو از يخچال بيرون آوردم. چند برگ كاهو رو با خيار و گوجه شستم و سالاد درست كردم. داشتم فكر می كردم كه تلفن زنگ زد. مامان به طرف گوشی رفت و برش داشت. از طرز صحبتش كه خيلی رسمی بود فهميدم زن عموم زنگ زده. به مامان نگاه كردم. سرش رو تكون داد. زن عموم خبرنگار فاميل بود. حتما زنگ زده خبر بگيره. مامان تلفن رو برد تو نشيمن، حتما نمی خواست من چيزی بشنوم، البته اهميتی هم نمی دادم. حتما شنيده و زنگ زده ببينه چه خبره. سرم رو با وسايل شام گرم كردم. تا برنج دم بكشه ميز رو چيدم. هر از چند گاهی هم از اپن آشپزخونه خم می شدم ببينم چه خبره، ولی گويا مامان زياد صحبت نكرد و گوشی رو داد به بابا. به آرامی ميز رو چيدم. زن عمو بی خودی زنگ نمی زد، حتما چيزی فهميده بود، شايد سارا شايد عمه چيزی گفته. نفس عميقی كشيدم. چه فرقی می كرد، ديرو زود می فهميدن حالا امروز نشد فردا، چقدر می تونستيم پنهان كنيم. ميز رو كه چيدم رفتم تو هال. بابا داشت با عمو حرف می زد، نگاهش به من افتاد. با ايما و اشاره گفتم شام حاضره. بابا سرش رو تكون داد، مامان بلند شد، به شادی نگاه كردم كه داشت به تلويزيون نگاه می كرد و ناخنش رو می خورد، هر وقت حوصله اش سر می رفت ناخنش رو می خورد بيشتر به اين خاطر بود كه اجازه نمی دادم بی كار بمونه. دستم رو دراز كردم و دستش رو از تو دهنش درآوردم و با اخم مصنوعی نگاهش كردم و آروم گفتم:

ـ پاشو بريم.

شادی باز نق زد:

ـ من حوصله ام سر رفته.

ـ شادي جون انقدر بازي كردي، الانم وقت شامه بيا شام بخور بعدش بازم بازی می كنی.

وارد آشپزخونه شديم. مامان با تعجب نگاهی به من كرد و گفت:

ـ مطمئنی رفتين پارك بازی كردين؟

ـ آره، چطور؟

مامان ـ آخه اين اصلا انگار نه انگار كه بازی كرده، اصلا خسته نيست.

ـ آخه تا وقتی بيداره دوست داره بازی كنه، وقتی بخواد بخوابه اون وقت خسته ميشه.

شادی ـ من نمی خوابم، امشب ديگه نمی خوابم.

برای اين كه به بحث خاتمه بدم گفتم:

ـ باشه عزيزم، بذار شام بخوريم.

شادی ـ من كيك می خوام.

ـ الان كيك نميشه، الان بايد غذا خورد.

شادی پاش رو زمين كوبيد و گفت:

ـ من كيك می خوام، تو كه نذاشتی امروز من كيكم رو بخورم.

ساختمون رو كوبيدن تو سرم. مامان برگشت و نگاهم كرد. دستپاچه شدم. الان بود كه شادی لوم می داد. اگه مامان می فهميد رفتم پيش منصور. زود دست شادی رو گرفتم و از آشپزخونه بردمش بيرون. شادی همش نق می زد. بردمش تو اتاق و گفتم:

ـ شادی مگه قرار نبود چيزی به مامان بزرگ اينا نگی؟

شادی با دلخوری گفت:

ـ چی رو؟

ـ اين كه رفتيم پيش بابا منصور؟

شادي ـ من كه چيزی نگفتم.

ـ همين الان داشتی می گفتی ديگه.

شادی لب برچيد و گفت:

ـ من كيك می خوام.

ـ سر شام كه نميشه.

چشمای درشتش پر از اشك شد. طاقتش رو نداشتم، دستم رو روی صورتش كشيدم و گفتم:

ـ مامان جون گريه نكن، باشه؟ بعد از شام بهت كيك ميدم.

شادي ـ من الان می خوام.

ـ الان كه نميشه مامان جون. كی رو ديدی كه واسه شام كيك بخوره؟ بيا بريم بعد از شام بهت كيك ميدم، باشه؟

شادی سرش رو به يه طرف خم كرد. گفتم:

ـ قربون دختر حرف گوش كنم برم.

صدای مامان از بيرون اومد.

مامان ـ شيرين كجا رفتين؟ بياين ديگه، شام سرد شد.

دست شادی رو گرفتم و از اتاق رفتيم بيرون. بابا صحبتش رو با عمو تموم كرده بود، ولی بدجوری تو فكر بود. پشت سرش وارد آشپزخونه شديم. شادی رو كنار خودم روی صندلی نشوندم و گفتم:

ـ عمو بود؟ سلام می رسوندين.

بابا ـ آره اصغر بود. اونا هم سلام رسوندن.

نگاهی به مامان كردم. بابا تو فكر بود. با اشاره از مامان پرسيدم چيه؟ شونه هاش رو بالا انداخت. مامان بشقاب بابا رو از جلوش برداشت و براش برنج كشيد. نگاهم به بابا بود.

ـ چه عجب زنگ زده بودن؟

بابا ـ براي پنج شنبه دعوتمون كردن.

ـ جدی؟! واسه چی؟

بابا ـ فرشاد داره ميره خارج.

من و مامان با تعجب گفتيم:

ـ آره؟

مامان ـ چه زود كاراش رديف شد؟

ـ واقعا! همين چند ماه پيش بود افتاده بود دنبال ويزا.

بابا ـ الان مي خواد بره. پنج شنبه هم دعوتمون كردن واسه مهمونی خداحافظی.

فرشاد پسرعموم بود، هم بازی من و سارا، البته فرشاد یه خواهرم داشت كه از همه ی ما كوچيك تر بود و زياد تو جمع ما نمی اومد. خوره ی كتاب، مثل همه ی بچه های خانواده ی مرادی، ولی برخلاف بقيه ی ما فرشاد عشق خارج بود، همش به رفتن فكر می كرد، الانم كه پذيرش گرفته بود و داشت می رفت آلمان. دلم گرفت، برای فرشادی كه بين ما تنها پسر بود و ما هيچ وقت احساس نكرديم كه پسره. مامان بشقاب رو از جلوم برداشت و گفت:

ـ خدا خودش هر چي صلاحشه جلوش دربياره، فرشاد پسر خوبيه.

شادی ـ مامان عمو فرشاد چی شده؟

ـ هيچی مامان جون، داره ميره يه شهر ديگه.

شادی ـ مگه بده؟

ـ نه عزيزم بد نيست، خيلی هم خوبه، عمو فرشاد ميره مهندس بشه.

شادی ـ پس چرا ناراحت شدی؟

ـ ناراحت نشدم خوشگلم. الانم شامت رو بخور.

شام شادی رو دادم خورد. بابا كلا با خارج مخالف بود، به نظرش هيچ جا مملكت خود آدم نميشه. خوشبختانه بعد از شام شادی ديگه بهانه ی كيك رو نگرفت. از مامان خواستم ظرفا رو بذاره تا من بشورم. با شادی رفتم به سمت اتاق. لباس شادی رو عوض كردم و با ذوق گفتم:

ـ خب آماده ای با هم بريم زير دريا؟

چشمای شادی برقی زد و گفت:

ـ آره.

پريدم و بغلش كردم و از رو تخت بلندش كردم و گفتم:

ـ حاضری؟

با ذوق سرش رو تكون داد و من همراه شادی روی تخت نشستم و صدای افتادن يه چيزی توی آب رو درآوردم. "شپلق."

به يه ماهی خيالی تو هوا اشاره كردم و گفتم:

ـ شادی نگاه كن، اين بابای نموئه.

شادی با چشمای گشاد به جايی كه من اشاره می كردم نگاه كرد و گفت:

ـ بابای نمو اين جا چی كار می كنه؟

ـ داره ميره دنبال نمو ديگه.

شادی گفت:

ـ بوسش كنم؟

لبخندی زدم و گفتم:

ـ آره عزيزم.

شادی از بغلم بلند شد و يه بوس تو هوا فرستاد و زود برگشت تو بغلم. گفتم:

ـ خب الان ديگه باید از بابای نمو خداحافظی كنيم.

شادی گفت:

ـ چرا؟!

چشمام ديگه داشت بسته می شد، امروز برام كافی بود، ولی سعی كردم هوشيار باشم. گفتم:

ـ خب بايد بره نمو رو پيدا كنه، ناراحته از اين كه نمو نيست. بای بای كنيم ديگه بره.

همراه شادي به سمت ماهی خيالی بای بای كرديم.

شادی ـ بای بای بابای نمو.

ـ خب ديگه بابای نمو رفت، الان ما هم بخوابيم.

شادي ـ من نمی خوام بخوابم.

با اين حرف شادی ديگه كلافه شدم و گفتم:

ـ شادی جون همه ماهيا رفتن بخوابن، اگه نخوابي فردا شب نميان.

شادی با دلخوری گفت:

ـ باشه.

ملافه رو برداشتم و شادي دراز كشيد. شروع كردم به خوندن شعر فروغ. چقدر اين شعرش رو دوست داشتم. برای پسرش سروده بود كه من البته كمی توش دخل و تصرف كرده بودم، خدا منو ببخشه، خوندم.

- لای لای ای دختر كوچك من

ديده بر بند كه شب آمده است

ديده بر بند كه اين ديو سياه

خنده به لب گرز به دست آمده است

سر به دامان من خسته گذار

گوش كن بانگ قدم هايش را

كمر نارون پير شكست

تا كه بگذاشت بر آن پايش را

موهای شادی رو نوازش كردم. خيلی زود خوابش برده بود. می دونستم سختیش اينه كه تو تخت دراز بكشه، زود خوابش می برد. پوفي كردم، ظرفا مونده بود. آروم از جام بلند شدم و چراغ رو خاموش كردم و از اتاق رفتم بيرون. بابا صدای تلويزيون رو كم كرده بود. مامان با سينی چايی از آشپزخونه اومد بيرون. با ديدن من گفت:

ـ خوابيد؟

نفسم رو دادم بيرون و گفتم:

ـ بله خوشبختانه.

مامان ـ بيا چايی بخور.

ـ اول بذارين ظرفا رو بشورم.

مامان ـ من شستم.

ـ اِ! مامان خب من داشتم می اومدم.

مامان ـ چه فرقی می كنه عزيزم؟ تو امروز حسابی خسته شدی. به خودت نگاه كردی؟ داره سر پا خوابت می بره. بيا مادر، بيا.

نمی تونم انكار كنم كه خوشحال شدم كه مامان ظرفا رو شسته، اصلا حوصله اش رو نداشتم. مامان سينی چايی رو گذاشت روی ميز و منم كنارش نشستم. مامان به عادت هميشگيش يه فنجون چايی رو جلوی بابا گذاشت و يه فنجونم به من داد. گرمای چايی تو يه شب بهاری واقعا حس خوبی بهم داد. بابا تلويزيون رو خاموش كرد.

مامان ـ مرادی برای فرشاد چی بخريم؟

بابا به مامان نگاهی كرد و گفت:

ـ حتما بايد يه چيزی بخريم؟

مامان چشماش رو گرد كرد و گفت:

ـ آره، تازه بايد دعوتشم می كرديم، ولی خب بهمون دير گفتن.

ـ حالا كی ميره؟

بابا ـ انگار دوشنبه شب.

ـ خب تا اون موقع می تونيم يه شب شام دعوتشون كنيم.

بابا ـ من گفتم، گفتن نه، گفتن اون وقت همه فاميل می خوان مهمونی بدن شير تو شير ميشه، يه باركی خودشون مهمونی دادن.

مامان دوباره گفت:

ـ چی براش بخريم مرادی؟

بابا ـ چه می دونم خانم، يه چيزی فكر كنين بخرين ديگه.

ـ يه جعبه آجيل بخريم، اون جا آجيل كم پيدا ميشه.

مامان ـ اون رو كه می خريم، اون واسه تو راهشه، واسه خودش منظورمه.

با تعجب گفتم:

ـ تو راهش؟ مادر من از تهران تا آلمان فوق فوقش هشت ساعت پروازه، تازه اونم فوق فوقش. تو هواپيما هم كه اجازه نميدن چيزی بخوره، چی رو واسه تو راهش میدی؟

مامان نگاه عاقل اندر سفيهی به من كرد و چيزی نگفت. بعد رو به بابا گفت:

ـ ميرم براش يه چيز خوب می خرم.

اين يعنی شما افاضه ی فضل نكن. بابا سرش رو تكون داد. يه قلپ از چاييم رو خوردم. ای خدا! چه روزهايی رو كه با هم نگذرونده بوديم، من و سارا و فرشاد و يگانه خواهر فرشاد. يادش به خير وقتی كه تازه مدرسه می رفتيم بابا داستانای شاهنامه رو برامون تعريف می كرد. يه روز تو خونه ی عمه تصميم گرفتيم نمايش جنگ رستم و سهراب رو اجرا كنيم. فرشاد شد رستم و سارا شد تهمينه، به منم گفتن بايد سهراب بشم. با اين كه سهراب رو دوست داشتم، ولی اصلا دوست نداشتم سهراب بشم. يادمه چقدر گريه زاری كردم كه نقش تهمينه رو سارا داد به من و خودش سهراب شد. بعد تو آخرين لحظه كه فرشاد مثلا نشسته بود رو سارا كه بزنتش پدر سارا اومده بود تو اتاق و يه داد و بيدادی راه انداخته بود كه اون سرش ناپيدا. طفلی فرشاد از دست عمو چه كتكی خورده بود. با يادآوری اون خاطرات لبخندی روی لبام نشست.

مامان ـ به چی می خندی؟

ـ ياد بازيامون افتادم. چه زود بزرگ شديم.

مامان آهی كشيد و گفت:

ـ آره، انگار همين ديروز بود، ای بابا!

در حالی كه انگار اون خاطرات جلوی چشمم رژه می رفتن گفتم:

ـ يادش بخير، فرشاد سر نمايش رستم و سهرابمون چه كتكی از عمو خورد.

مامان نگاه يه وركی به من كرد و گفت:

ـ والا اگه منم می اومدم تو اتاق و می ديديم فرشاد نشسته رو دخترم كمتر از اون نمی كردم.

ابروهام بالا رفت. پس چه خطری از بيخ گوشم رد شده بود كه قبول نكرده بودم سهراب باشم، وگرنه الان به جای عمه و عمو، ما و عمو اينا با هم قهر بوديم. البته عمه و عمو همديگر رو می ديدن، ولی آقای شفيع زاده يعنی شوهرعمه ام روی خوش به عمو اينا مخصوصا فرشاد نشون نمی داد. فنجون خالی چايی رو روی ميز گذاشتم. خسته بودم، انگار همه ی استخونام درد می كرد. خميازه ای كشيدم و كش و قوسی به بدنم دادم.

مامان ـ خسته شدی مادر، برو بگير بخواب.

ـ نه، خسته نيستم.

بابا ـ شيرين جان چشمات داره بسته ميشه، برو بخواب بابا.

واقعا ديگه نمی تونستم صبر كنم، از جام بلند شدم و و با گفتن شب بخيری به اتاقم رفتم. چراغ رو روشن نكردم. به شادی نگاه كردم، خواب خواب بود. دستم رو روی سرش كشيدم و بوسيدمش. بعد بالش و پتوم رو از روی تخت برداشتم و روی زمين گذاشتم و دراز كشيدم و به سقف اتاق خيره شدم. به خودم فكر كردم، به فرشاد، به سارا، به يگانه ای كه خيلی تو بازيامون كم رنگ بود، به منصور، به گذشتمون، به آيندمون. فرشاد می رفت آلمان و حتما دكترا می گرفت و تو يكی از بهترين شركتای آلمانی استخدام می شد و پول و پَله ای به هم می زد، حتما هم با يه دختر آلمانی ازدواج می كرد و خوشبخت می شد، درست مثل تو قصه ها. چشمام كم كم بسته شد. زير لب زمزمه كردم:

- قایقی خواهم ساخت

خواهم انداخت به آب

دور خواهم شد از این خاک غریب

که در آن هیچ کسی نیست که در بیشه ی عشق

قهرمانان را بیدار کند

قایق از تور تهی

و دل از آرزوی مروارید

هم چنان خواهم راند

نه به آبی ها دل خواهم بست

نه به دریا

پریانی که سر از آب به درمیارند

و در آن تابش تنهایی ماهیگیران

می فشانند فسون از سر گیسوهاشان

كم كم چشمام گرم خواب شد. نمی دونستم چقدر خوابيدم كه يهو يه چيزی گرومپ افتاد روم. هراسون از خواب پريدم.

ـ چی بود؟ چی بود؟

به شادی نگاه كردم كه روی پتوی من مچاله شده بود. با ترس بهش نگاه كردم و گفتم:

ـ شادی چی شده؟ خواب بد ديدی؟

شادی يواش دست اشاره اش رو جلوی لباش گرفت و گفت:

ـ هيس.

همون جور داشتم نگاهش می كردم و يواش گفتم:

ـ چی شده؟

شادی با همون صدای يواش گفت:

ـ دنبالمن.

با استيصال سر جام نشستم. ای خدا! تازه می خواست بازی كنه. خسته بودم، تازه چشمام گرم شده بود، ولم می كردن تا ساعت دوازده ظهر می خوابيدم، ولی دوست نداشتم تو ذوق شادی بزنم. سرم رو نزديك سرش بردم و خيلی يواش گفتم:

ـ كيا؟

شادی يواش گفت:

ـ دشمنام.

خوابم می اومد. يواش بهش گفتم:

ـ بيا زير پتو پيش من قايم شو.

پتو رو زدم بالا و شادی يواش خزيد زير پتو. دراز كشيدم كنارش و آغوشم رو براش باز كردم. اومد تو بغلم و موهاش رو از تو صورتش كنار زدم و گفتم:

ـ حالا اسم شما چيه؟

شادی يه خرده فكر كرد و گفت:

ـ ميو ميوئه.

گفتم:

ـ آها! شما گربه ای؟

شادی ـ نه، اسمم ميو ميوئه.

ـ كه اين طور. باشه ميو ميو جان، فقط صدا نكن كه دشمنات ميان دنبالت، همين جا تو بغل من بمون.

شادی سرش رو تكون داد و سرش رو بيشتر تو سينه ام فرو برد، محكم بغلش كردم و چشمام رو بستم.

***

با تكون دستی از خواب بيدار شدم، ولی چشمام رو باز نكردم. غلتی زدم و به اون يكی پهلوم خوابيدم. باز تكونم داد. گفتم:

ـ اَه! شادی ولم كن.

شادی نبود، سارا بود.

سارا ـ بلند شو، چقدر می خوابی؟

خسته چشمام رو باز كردم و گفتم:

سارا ـ سارا تو رو خدا ولم كن، ديشب شادی يه كله نذاشت بخوابم.

سارا سرمست خنديد و گفت:

ـ پاشو بابا، پاشو می خوايم بريم خريد.

و پتو رو از روم كشيد. حركتی نكردم، ولی پرسيدم:

ـ خريد واسه چی؟

سارا مكثی كرد و گفت:

ـ تو خبر نداری؟!

سرم رو از روی بالش بلند كردم و گفتم:

ـ خبر چی؟

سارا با پتوی تو دستش گفت:

ـ پنج شنبه می ريم خونه ی دايی اينا، فرشاد داره ميره.

سرم رو باز روی بالش ول كردم و گفتم:

ـ خبر دارم.

سارا با پاش بهم زد و گفت:

ـ پاشو ديگه.

سرم رو بيشتر تو بالش فرو بردم و گفتم:

ـ وای سارا، چی ميگی؟

سارا گفت:

ـ منو باش اومدم كی رو خبر كنم باهام بره خريد. پاشو، من واسه مهمونی هيچی ندارم.

بلند شدم و سر جام نشستم و با حرص گفتم:

ـ نيست واسه هر مهمونی كلی تيپ می زنی؟ برو يكی از اون بلوزات رو بپوش ديگه، مخ كه نمی خوای بزنی.

سارا روی تخت نشست و گفت:

ـ چرا، می خوام مخ امين رو بزنم.

دستی تو موهام كشيدم و گفتم:

ـ اون رو كه خدا زده، تو ديگه بهش كاری نداشته باش، خدا رو خوش نمياد.

سارا قهقهه ای زد و گفت:

ـ تو رو خدا بلند شو. برای پنج شنبه هيچی ندارم، ديگه امينم صداش دراومده.

پتو رو تا كرد و گذاشت روی تخت و بلند شد و گفت:

ـ منتظرم، زود باش.

و از اتاق بيرون رفت. با سنگينی از جام بلند شدم و بالشم رو روی تخت گذاشتم. راستی من بايد چی می پوشيدم؟ شادی بايد چی می پوشيد؟ لباس مهمونی نو داشتم، ولی همش خونه ی خودم بود. خونه ی خودم؟ ديگه خونه ی من نبود، بود؟ هنوز بود، من كه طلاق نگرفته بودم، اون جا هنوز خونه ی من بود، ولی دوست نداشتم برم تو خونه ای كه منصور ...

سرم رو تكون دادم تا هر چی فكر بده از تو ذهنم بريزه بيرون. يه فكری می كردم بالاخره. از اتاق رفتم بيرون و صورتم رو شستم. صدای شيطونی شادی و سارا از تو هال می اومد. وارد اتاق شدم و لباسم رو عوض كردم. موهام رو شونه زدم و جلوی آيينه شروع كردم به آرايش كردن. موهام رو درست كردم و با كليپس بستم. مانتوی سرمه ای و شالم رو برداشتم از اتاق رفتم بيرون. صدای خنده ی شادی و سارا داشت می اومد. سارا تا منو ديد گفت:

ـ بريم؟

به جای من مامان جواب داد:

ـ وا! سارا جون كجا برين؟ شيرين هنوز صبحانه نخورده.

بعد رو به من گفت:

ـ بيا مادر، چايی رو برات داغ نگه داشتم.

برای سارا ژستی گرفتم و دنبال مامان رفتم تو آشپزخونه. سارا هم برام شكلكی درآورد. شادی از ديدن كارهای ما بلند خنديد، منم خنده ام گرفته بود، اصلا هر وقت سارا می اومد من حالم خوب می شد؛ برای من يه منبع بزرگ انرژی بود. باز صدای سارا از تو هال اومد.

سارا ـ شيرين زود صبحونت رو بخور بريم.

گفتم:

ـ باشه.

مامان برام چايی ريخت و گفت:

ـ به حرف اينا گوش نده، بشين قشنگ صبحونه بخور.

خنده ام گرفت. باز مامان گفت اين، اصلا مامان من عادت داشت وقتی كسی رو مخاطب قرار می داد فرقی نمی كرد كی باشه، می گفت اين، ما هم روده بر می شديم از خنده، مامان هم عصبانی می شد.

مامان ـ به چی می خندی؟

متوجه شدم كه دارم می خندم. خنده ام رو قورت دادم و گفتم:

ـ هيچی.

بعد ديدم مامان يه جوری نگام می كنه گفتم:

ـ به اين شما خنديدم.

مامان سرش رو تكون داد و گفت:

ـ صبحونت رو بخور.

شروع كردم به صبحونه خوردن. مامان دستمالی برداشت و رفت تو هال. از همون جا گفت:

ـ شيرين تو می خوای چی بپوشی؟

مكث كردم. هيچی نداشتم بپوشم. زير لب گفتم:

ـ يه چيزی پيدا می كنم.

مامان ـ می خوای پول بدم برای خودتم بخری؟

لقمه رو قورت دادم و گفتم:

ـ نه مامان جان، نمی خواد، يه چيزی پيدا می كنم.

مامان ـ پول ميدم كادوی فرشادم بخرين.

چاييم رو خوردم و گفتم:

ـ آخه چی بخريم؟

مامان اومد تو آشپزخونه و گفت:

ـ من ديشب يه خرده فكر كردم.

سارا بلند شد و اومد كنار اپن ايستاد. پيش خودم فكر كردم مامان كه ميگه يه خرده يعنی تا صبح فكر كرده.

مامان ـ يادته يه بار با هم رفتيم پاساژ فيروزه؟

ـ آره.

مامان ـ اون چرم فروشيه بود ...

ای خدا! مامان با اين آدرس دادنش منو می كشه، اصلا يه باره نميگه چی می خواد، همش كش ميده. لقمه تو دهنم گفتم:

ـ خب؟

مامان ـ اون كيف چرميه يادته گفتم چقدر قشنگه، گفتی كجاش قشنگه؟

با اين حرف مامان دهن من از تعجب باز موند و سارا پقی زد زير خنده. مامان با جديت به سارا نگاه كرد و گفت:

ـ وا! چرا می خندين؟! حرفم خنده دار بود؟!

سارا وسط خنده گفت:

ـ وای زن دايی، خيلی بانمكين.

بعد بلندتر خنديد، شادی هم به سارا نگاه می كرد و با صدای بلند بدون اين كه بدونه می خنديد. مامان هم به اونا نگاه می كرد. رفتم تو فكر، يادم نمی اومد مامان كدوم كيف رو می گفت. يادم می اومد با مامان رفتيم پاساژ، حتی چرم فروشی رو يادم می اومد، ولی اون كيف رو نه. اعصابم به هم ريخت. چرا يادم نمی اومد؟ اخمام رفت تو هم. مامان گفت:

ـ چيه؟

با اخم گفتم:

ـ مامان من يادم نمياد كدوم كيف رو ميگی.

مامان با نگرانی بهم نگاه كرد. سارا كه خنده اش داشت قطع می شد با حرف من دوباره زد زير خنده.

مامان ـ شيرين خب معلومه يادت نمياد، خود من زياد يادم نمياد چطوری بود.

با همون چشمای گرد به مامان نگاه كردم. خب پس اين مامان چی می گفت؟ سارا كه ديگه از خنده كبود شده بود و رو اپن ولو بود. مامان با ديدن سارا خنديد و گفت:

ـ تو چرا اين جوری شدی؟!

سارا از روی اپن بلند شد و در حالی كه سعی می كرد خنده اش رو جمع كنه به من گفت:

ـ تو رو خدا پاشو بريم، الان من از خنده می تركم.

و باز خنديد، شكمش رو با دستش گرفته بود. از سر سفره بلند شدم و گفتم:

ـ بپوش بريم.

سارا با خنده به سمت مانتوش رفت. مامان گفت:

ـ صبر كن بهت پول بدم كيف چرم رو بخری.

در حالي كه مانتوم رو مي پوشيدم گفتم:

ـ من كه نمی دونم شما كدوم رو میگی.

مامان ـ چه فرقی می كنه عزيزم؟ هر كدوم رو كه ديدی قشنگه براش بخر.

بعد به سمت اتاق رفت. سارا در عرض سيم سوت حاضر شده بود و داشت كفشاش رو می پوشيد. شادی رفته بود و پيش سارا وايساده بود و منتظر بود كه برم و كفشاش رو پاش كنم. شالم رو از رو مبل برداشتم و جلوی آیينه ايستادم تا سرم كنم. مشغول مرتب كردن موهام بودم كه مامان از تو اتاق اومد بيرون و يه بسته پول دستش بود. گفت:

ـ بيا مادر، بسه؟

نيم نگاهی كردم و گفتم:

ـ آره مامان، بذارين تو كيفم.

مامان يه مقدارم پول گذاشت تو كيفم و گفت:

ـ واسه خودتم خواستی خريد كن.

با دستپاچگی گفتم:

ـ نمی خوام مامان، دارم.

مامان ـ اشكالی نداره عزيزم، بذار پيشت باشه.

تا خواستم چيزی بگم سارا صدام زد.

سارا ـ شيرين بيا ديگه، چرا انقدر فس فس می كنی؟

كيفم رو برداشتم و به سمت سارا و شادی رفتم. سارا كفشای شادی رو هم پوشونده بود. منم كفشام رو پوشيدم و همراه شادی و سارا به سمت مركز خريد رفتيم.

سارا نزديك پاساژ فيروزه نگه داشت و رفتيم پايين. تصميم گرفته بودم اول كادوی مامان رو بخرم. تو همون پاساژ چند تا بوتيك خوبم بود. باز شادی هوايی شده بود و قبل از من دويد تو پاساژ، خواستم دنبالش بدوم كه سارا گفت:

ـ كجا ميری؟ تو پاساژ كه ديگه ماشين نيست.

راست می گفت. از پله های پاساژ بالا رفتيم. خوشبختانه شادی جلوی يه بوتيك ايستاده بود و داشت به ويترين نگاه می كرد. نزديكش شديم، يه بوتيک لباسای بچگونه بود. سارا پرسيد:

ـ برای شادی لباس می خری؟

سرم رو تكون دادم و گفتم:

ـ نه، لباس نو داره.

سارا ـ با خودت آوردی؟

سری تكون دادم و گفتم:

ـ نه، مي ريم از تو خونه برمی داريم.

سارا چشماش گرد شد و گفت:

ـ جدی می خوای بری خونتون؟!

به سمت مغازه ديگه رفتم و گفتم:

ـ آره، مگه چيه؟ هنوز اون جا خونه ی منه، هنوز خيلي از وسايلم اون جاست.

سارا و شادی به دنبال من راه افتادن. خوشبختانه شادی خيلی آروم و ساكت شده بود. بعضی وقتا نمی دونم چی می شد كه خيلی آروم و ساكت می شد، بعضی وقتا هم كه مسلمان نبيند كافر نشنود، آتيش پاره ای می شد كه لنگه ای نداشت. از تو بوتيكای پاساژ چيزی نپسنديديم، يعنی هر چی بود يا من يه ايرادی روش می ذاشتم يا سارا. يكی رو من می گفتم پوشيده اس، يكی رو سارا می گفت يقه اش بازه، يكی مدلش رو نمی پسنديد، يكی رنگش به سارا نمی اومد، ولی از يكی از بوتيكا مجبورش كردم يه بلوز مشكی مجلسی كه خيلی طرح قشنگی داشت بگيره.

سارا ـ به نظرت همين رو بپوشم؟

در حالی كه به سمت چرم فروشی می رفتم با اخم برگشتم و گفتم:

ـ احيانا میری مجلس ختم؟ نه، اين چون واقعا قشنگ بود برات خريدم. اين رو نپوش، يه چيز ديگه برات می خرم.

سارا با تاكيد گفت:

ـ می خرم؟! می خرم؟! بابا تا اون جا كه يادمه خودم پولش رو دادم.

سرم رو تكون دادم و با خنده گفتم:

ـ باشه بابا، خريدی. بيا بريم كيف رو بخريم.

جلوی ويترين وايساديم و به كيف ها نگاه كرديم. انقدر كيف هايی با مدلای مختلف و قشنگ بود كه واقعا نمی دونستيم كدوم رو بايد انتخاب كنيم. انقدر اين پا و اون پا كرديم كه صدای شادی دراومد.

شادی ـ مامان، من پاهام درد گرفت.

من بدون اين كه به شادی نگاه بكنم گفتم:

ـ الان تموم ميشه مامان جون.

بعد كيفی رو نشون دادم و گفتم:

ـ اون كيف رنگش قشنگ تره؟

سارا ـ آره، ولی فرشاد از اون طرح داره. به نظر من اون دومی رو بخريم، خيلی شيكه.

به کیف دومی دقت كردم و گفتم:

ـ به نظرت كوچيك نيست؟

سارا ـ فكر نكنم، مگه می خواد چی توش بذاره؟ چند تا كتاب و كاغذ ديگه، دانشگاه رو كه نمی خواد بذاره توش!

گفتم:

ـ آره، ولي ...

باز شادی نق زد:

ـ مامان؟

برگشتم سمتش و گفتم:

ـ جانم مامان جان؟ می بينی دارم حرف می زنم.

شادی ـ من خسته شدم.

پوفي كردم و گفتم:

ـ بيا بغلم.

بغلش كردم و رو به سارا گفتم:

ـ ولي اون كيف به نظرم همين جوري سنگين هست، به قول تو چهار تا كتابم توش بذاره ديگه دستش مي افته.

سارا ابروهاش رو داد بالا.

سارا ـ باشه، بيا بريم تو.

وارد مغازه شديم. بعد از بالا پايين كردن چند تا كيف بالاخره يكي رو انتخاب كرديم و خريديم. يه كيف چرم قهوه اي كه جلوش دو تا زيپ داشت، خيلي شيك بود. به نظرم رسيد اگه منصور اين جا بود حتما يكي هم براي خودش مي خريد. از اين فكر يه لحظه شوكه شدم. چي شد كه ياد منصور افتادم؟ همراه سارا و شادي از مغازه خارج شديم. اين بار سارا شادي رو بغل كرده بود. هنوز بابت فكر منصور كه به كله ام زد كلافه بودم.

سارا ـ شيرين چي شده؟

ـ هان؟ چي؟

سارا ـ پرسيدم طوري شده؟ يهو رفتي تو هم.

نفس عميقي كشيدم و گفتم:

ـ نه نه، طوري نيست.

سارا ـ خب حالا كجا بريم؟

نگاهي به ساعتم انداختم و گفتم:

ـ به نظرم بهتره بريم نزديكياي ونك، اون جام لباساي خوبي داره.

سارا ـ ناهار رو چي كار كنيم؟

گفتم:

ـ يه چيزي مي خوريم اون جا، نميشه كه واسه ناهار برگرديم خونه.

با ترافيك تهران تا برسيم ونك ساعت شد نزديك دو. تصميم گرفتيم اول ناهار بخوريم، شادي هم نق مي زد و اعصاب هر دومون رو خرد مي كرد. وارد يه فست فود شديم. شادي هنوز تو بغل سارا بود. در واقع بعد از من فقط سارا بود كه شادي پيشش آروم بود، وگرنه حتي مامان هم نمي تونست شادي رو نگه داره. پشت يه ميز نشستيم و سارا منو رو به سمت من هل داد و گفت:

ـ چي مي خوري؟

منو رو باز كردم و گفتم:

ـ تو چي مي خوري؟

سارا گفت:

ـ من مثل هميشه پپروني.

شادي گفت:

ـ منم پپروني.

ـ منم سبزيجات مي خورم. نوشيدني؟

سارا ـ كوكا.

شادي ـ كوكا.

بلند شدم و گفتم:

ـ باشه، پس من برم سفارش بدم.

سارا ـ يه دونه سيب زميني سرخ كرده هم بگير.

به سمت كانتر رفتم و سفارش دادم و شماره گرفتم و برگشتم سر ميز. سارا و شادي باز شيطنتشون رو شروع كرده بودن. كمي بعد شماره ام رو خوندن. بلند شدم و رفتم و سفارشات رو گرفتم. به خاطر زياد بودن سفارشات مجبور شدم دوباره برگردم و بقيه رو بردارم، ساراي نامردم يه تعارف نكرد كمكم كنه. شروع به خوردن كرديم. سارا گاز بزرگي به پيتزاش زد و گفت:

ـ حالا چي مي خواي بپوشي؟

لقمه ام رو قورت دادم و گفتم:

ـ يه تونيك زرشكي دارم، همين چند وقت پيش خريدم، براي مهموني يكي از دوستاي منصور اون رو مي پوشم. خيلي قشنگه.

يه دستمال كاغذي از رو میز برداشتم و دور دهن شادي رو كه پر سس شده بود رو پاك كردم. سارا نگاهي به ساعتش كرد و گفت:

ـ آقا منصور كي از سر كار برمي گرده؟

ـ چطور؟

سارا ـ اگه مي خواي بري بهتره تا نيومده خونه بري.

راست مي گفت، بهتر بود تا منصور برنگشته مي رفتم خونه، ولي منصور زودتر از هشت نمي اومد خونه. گفتم:

ـ هنوز وقت داريم، منصور ساعت هشت اينا مياد خونه.

سارا سرش رو تكون داد. ناهارمون رو زود تموم كرديم و بقيه پيتزاي شادي رو گذاشتيم تو يه جعبه و از فست فود اومديم بيرون. ماشالا به سارا كه هم پيتزاي خودش رو خورد، هم نصف پيتزاي منو، تازه به پيتزاي شادي هم ناخنك زد. من كه يه نصف پيتزا سبزيجات رو به زور خوردم. از سيب زميني كه به من نداد، به شادي هم يه خرده داد و همه رو خودش رفت بالا. واقعا بعضي وقتا فكر مي كنم اين سارا بايد پسر مي شد. به سمت يكي از پاساژ هاي ونك رفتيم. بعد از گشت و گذار و پرو يه عالمه بلوز و پيراهن ديگه سارا يه پيراهن ميدي بنفش رنگ خريد. قسمت بالاي پيراهن كج بود و زير سينه اش برش مي خورد، بعد تا زير زانوش فون مي شد، روي برشش هم يه كار خيلي ظريف به شكل كمر با منجوقاي صورتي و بنفش بود. وقتي سارا تو اتاق پرو پوشيدش چشم من يكي كه خيره موند، ديگه خدا به داد امين برسه. سارا با اون هيكل لاغر و قد بلندش نمي دونم چرا انقدر در مورد لباس اهمال كار بود. هيكلش مثل مدلاي خارجي بود. شادي كه هي بالا و پايين مي پريد و مي گفت:

ـ سارا خيلي خوشگل شدي.

به زور شادي رو ساكت كردم، داشت آبرومون رو تو بوتيك مي برد. پول پيراهن رو پرداخت كرديم و اومديم بيرون. به سارا گفتم:

ـ الان ديگه بايد كفش ست اين پيراهن رو هم بخري.

سارا چشماش رو گرد كرد و گفت:

ـ بي خيال بابا، يه جفت كفش مشكي دارم اونا رو مي پوشم.

ـ عمرا! مگه من مردم بذارم تو اون كفشاي عهد دقيانوس رو با اين پيراهن بپوشي؟

سارا ـ به خاطر همين مي دوني چقدر پياده شدم؟ كفش ديگه نمي خوام.

اخمي كردم و گفتم:

ـ همين كه گفتم.

شادي جلوي سارا بالا پايين پريد و گفت:

ـ آره سارا جون، كفشم بخر، كفشم بخر، تو رو خدا.

سارا لپ شادي رو كشيد و گفت:

ـ چشم فرشته كوچولو.

چند تا مغازه ديديم و بالاخره تو يكي از مغازه ها يه جفت كفش عروسكي ياسي رنگ پسنديدم كه جلوش پاپيون گنده داشت، خيلي قشنگ بود، حتي سارا با اون سليقه مزخرفش عاشقشون شده بود. زود وارد مغازه شديم و خريديمش. وقتي از مغازه اومديم بيرون نگاهي به ساعت كردم، نزديك شش بود. به سارا گفتم:

ـ سارا بجنب بريم خونه ی ما، ديگه داره دير ميشه.

سريع به سمت ماشين سارا رفتيم و سوار شديم.

شادي ـ مامان داريم مي ريم خونه ی ما؟

ـ آره عزيزم. كدوم لباست رو مي خواي برات بردارم؟

شادی ـ اون صورتي چين چينم رو مي خوام.

سري تكون دادم و گفتم:

ـ باشه عزيزم.

خونه ی من نزديك ونك بود. سارا با كوچه پس كوچه ها بعد از بيست دقيقه رسيد خونه، سر كوچه نگه داشت. در حالي كه پياده مي شدم گفتم:

ـ سارا حواست باشه منصور كه اومد زنگ بزن.

سارا گفت:

ـ باشه.

شادي داد كشيد:

ـ مامان خرسمم بيار.

سري تكون دادم و بدو بدو به سمت خونه رفتم. خونمون طبقه سوم بود. از پله ها بالا رفتم و جلوي در خونه كه رسيدم ايستادم كه نفسم جا بياد. گوشم رو به در چسبوندم ببينم صدا مياد يا نه. مي دونستم منصور باشه حتما تلويزيون روشنه. صدايي نمي اومد. آروم در رو باز كردم و رفتم تو. دور و بر خونه رو نگاه كردم، روی ميز خونه پر بود از پوست ميوه و چيپس و ليوان نشسته. به آشپزخونه نگاهي انداختم، سينك پر از ظروف نشسته بود. پوفي كردم و گفتم:

- بي لياقت، بي عرضه ببين چه گندي زده به خونه، بعد تازه به من ميگه به فكر خونه نيستي. احمق.

به سمت اتاق شادی رفتم و چند دست لباس و لباس صورتي و كفش و سنجاق و كش براش برداشتم و رفتم تو اتاق خوابم. روي تخت گذاشتمشون و در آیينه اي كشوي كمدم رو باز كردم. دوست نداشتم به چيزي فكر كنم، كه چقدر حالم از اين زندگي و از اين كه منصور در مورد من چه احساسي داشت و چه قضاوتي مي كرد به هم مي خورد. چند دست لباس تو خونه و تونيك زرشكي رو همراه با شلوار مشكي كرپم برداشتم و رو تخت كه سمت چپم بود پرت كردم. خم شدم و جعبه كفشام رو همراه با يه ساك كوچيك برداشتم. خيلي سريع داشتم اين كارا رو مي كردم. گوشم به موبايلم بود مبادا سارا زنگ بزنه. تا در كشويي كمد رو بستم يهو مردي رو ديدم كه پشت سرم با چشماي قرمز به چهارچوب در تكيه داده و به من خيره شده. جيغ خفيفي كشيدم و جعبه كفش و ساك از دستم افتاد.

محكم به كمد خوردم و درهاي آيينه اي كمد صدا داد. دستم رو روي قلبم گذاشتم، فكر كردم الانه كه قلبم از سينه ام بپره بيرون. با چشماي گرد به نيم تنه مردي كه جلوم وايساده بود نگاه كردم. مغزم شروع كرد به كار كردن. نفس عميقي كشيدم و چشمام رو بستم، منصور بود. چشمام رو باز كردم. يه تاي ابروش رو داده بود بالا. گفت:

ـ بي لياقت، بي عرضه منم؟

تكيه ام رو از رو كمد برداشتم و با اخم گفتم:

ـ اين موقع روز تو خونه چي كار مي كني؟

منصور با بي حوصلگي گفت:

ـ به تو چه!

ساك رو از رو زمين برداشتم و لباسام رو تا می كردم و تو ساك مي ذاشتم. با عجله اين كار رو مي كردم كه ديگه تو اون خونه نمونم. راستي منصور چرا اين موقع روز خونه بود؟ دوباره حرف سارا اومد تو ذهنم، "يه زن ديگه، يه زن ديگه." كفري شدم. به تختي كه رو به روم بود نگاه كردم. نامرتب بود. بغض كردم. يعني با كي رو اين تخت خوابيده بود؟ حس كردم شكستم. يعني واقعا لايق يه هم چنين زندگي بودم؟ يعني به اندازه يه زن خراب ارزش نداشتم؟ زيبايي نداشتم؟ لوندي نداشتم؟ ياد اون زن بيشعور، بي ادب تو شركت منصور افتادم. دقيقا مي خواستم منصور رو خفه كنم. يعني اون اين جا بود؟

بدون اين كه نگاهي به منصور كنم گفتم:

- خوش گذشت؟

و لباسم رو چپوندم توي ساك. منصور كه چشماش رو مي ماليد گفت:

ـ چي؟!

با كنايه گفتم:

ـ خوش گذرونيتون؟ امروزم كه شركت نرفتي.

لحن منصور عصبي شد و گفت:

ـ چي ميگي واسه خودت؟

بهش زل زدم و گفتم:

ـ خيلي كثافتي كه آورديش خونه، مي ذاشتي بعد از طلاق. هنوز لوازم من تو اين خونه اس، هنوز اين تخت منه. دلت اومد؟

خودم از جمله آخرم تعجب كردم. از منصور چه توقعي داشتم؟ اين كه احساساتي بشه و دلش بسوزه؟ رو چه حسابي اين حرف رو زدم خودمم نمي دونم.

منصور با اخم بهم گفت:

ـ باز چرنديات شروع شد؟ بددل نبودي كه خدا رو شكر اونم شدي.

پوزخندي زدم و گفتم:

ـ فكر كردي من خرم؟

منصور با تمسخر گفت:

ـ نه خير خانم خانوما، شما فرشته ايد.

بعد دوباره با لحن عصبي بهم گفت:

ـ محض اطلاع جنابعالي صبح ميگرنم گرفت، نزديكياي ظهر برگشتم خونه. الانم تازه يه خرده حالم بهتر شده. قيافه ام رو نمي بيني؟

راست مي گفت، منصور بيچاره يه ميگرني داشت كه اون سرش ناپيدا، يعني فلجش مي كرد. امان از روزي كه مي گرفت، يعني يه مگس نبايد بال مي زد. دلم به حالش سوخت. چقدر اون روزايي كه ميگرنش مي گرفت شادي رو گوشه پذيرايي آروم نگه مي داشتم تا مبادا صداي شادي منصور رو اذيت كنه. به طرف ميز توالت برگشتم و كشوش رو باز كردم تا روسري مهموني و جينگوليام رو بردارم. منصور از كنارم رد شد و به طرف كمد رفت. بوي خفيف الكل اومد زير دماغم. به به! تو رگم كه زده بود، پس پر بيراه فكر نكرده بودم. با كنايه گفتم:

- انگاري زيادي هم به خاطر ميگرن نبوده كه اومدي خونه.

برگشتم و به منصور نگاه كردم سرد و بي روح نگاهم مي كرد. يادم افتاد خرسي شادي رو برنداشتم. برگشتم تو اتاق شادي و خرسيش رو برداشتم. تا خواستم وارد اتاق خواب خودم بشم ديدم منصور جلوي در وايساده و مانع رفتم ميشه. به صورتم زل زده بود. هيچي از نگاهش نمي فهميدم. براي اين كه دستم به تنش نخوره خرس رو به سينه اش كوبيدم و گفتم:

ـ منصور برو كنار عجله دارم.

سريع به طرف ساك رفتم و خرس رو توش گذاشتم و زيپش رو بستم. بايد زودتر مي رفتم، وگرنه سارا نگران مي شد. از طرفي دوست نداشتم تو اون خونه بمونم. منصور به طرفم اومد و گفت:

ـ چرا انقدر عصباني خانم گل؟

خشكم زد، منصور هر وقت مي خواست بياد طرفم مي گفت خانم گل. بايد هر چه زودتر از اون جا مي رفتم. منصور مست بود. ساكت رو برداشتم، ولي باز منصور مانع رفتنم شد. گفتم:

ـ منصور برو كنار. مستي، منم حوصله ی دردسر ندارم.

ابروش رو داد بالا و گفت:

ـ به نظر مي رسه من مستم؟

بهش نگاه كردم. نه مست نبود، ولي نمي خواستم اون جا باشم. خواستم از كنارش رد بشم كه دستم رو گرفت و به سمت خودش برگردوند. ساك از دستم افتاد. كاملا تو بغلش بودم. يه دستش رو دور كمرم گذاشته بود و يه دست ديگه اش دور شونه ام بود، عملا هيچ كاري نمي تونستم بكنم. از لمس بدنش حالم داشت به هم مي خورد. شالم دور گردنم افتاده بود و صورتم نزديك صورتش بود، نفساش مي خورد تو صورتم. مغزم كار نمي كرد. با ترس گفتم:

ـ داري چي كار مي كني منصور؟ بذار برم.

صورتش رو نزديك صورتم آورد. قلبم داشت از تو سينه ام بيرون مي جهيد. مي خواستم سرم رو عقب تر ببرم، ولي دست منصور نمي ذاشت. آروم گفت:

ـ من مستم خانم گل؟

براي اين كه از دستش خلاص بشم گفتم:

ـ نه، نيستي. الان بذار برم.

منصور خيلي آروم گفت:

ـ حالا زوده.

قلبم داشت می ايستاد. نگاه منصور رفت پايين تر، رو لبام. تا خواستم آناليز كنم كه مي خواد چي كار كنه سر منصور اومد پايين و لباش رو روی لبام گذاشت. نمي تونستم سرم رو عقب ببرم، با دستم به سينه اش فشار مي آوردم كه عقب بره، ولي زهي خيال باطل، مثل پر كاه بودم تو دستش. لباش رو به لبام فشار مي داد و مي بوسيدم، اصلا فرصت يه جيغ هم بهم نمي داد، البته جيغ من به كجا مي خواست ختم بشه؟ كي مي شنيد؟ داشت گريه ام مي گرفت. دست منصور از كمرم پايين تر رفت. عرق كردم. حس كسي رو داشتم كه داشت بهش تجاوز مي شد. با دستم بيشتر به سينه اش فشار آوردم. صداهايي از گلوم بيرون مي اومد، ولي اصلا شكل داد نبود. شروع كردم با مشت به سينه اش كوبيدن، بالاخره به عقب هلش دادم و از بغلش پرت شدم بيرون. نفس نفس مي زدم. گردنم از فشار دست منصور درد گرفته بود. اشكام يكي يكي جاري شدن. عصبي شده بودم. منصور همون جوري داشت بهم نگاه مي كرد. تو چشماش هيچي نبود، حتي عشقم نبود، هوسم نبود. نمي دونستم بايد چي كار كنم. از تصور كاري كه كرده بود بدنم مي لرزيد. كنترلم رو دست دادم و به سمتش هجوم بردم. داد كشيدم:

ـ عوضي، آشغال.

ولي تا بخواد دستم به صورتش برسه دستم رو گرفت و عين يه پر كاه بلندم كرد. تو بغلش بودم. شروع كردم دست و پا زدن. از جيغ كشيدن مي ترسيدم، اين كه همسايه ها بريزن. چي مي تونستم بهشون بگم؟ شروع كردم به التماس كردن.

ـ منصور ولم كن، تو رو خدا ولم كنم.

گريه ام شدت گرفته بود. منو رو تخت گذاشت و روم خيمه زد. خواستم دوباره با مشت بزنمش كه دستام رو با يه دستش تو هم قفل كرد، همون جور داشت نگاه مي كرد، مثل گربه اي كه يه موش كوچيك افتاده تو دستش و با خونسردي داره به اضطراب شكارش نگاه مي كنه. با التماس گفتم:

ـ منصور جون هر كي دوست داري ولم كنم، تو رو خدا، من با تو چي كار دارم آخه؟

دست راستش رو صورتم كشيده شد. چندشم شد، ولي تو چنگش اسير بودم. اشكم رو پاك كرد. با ترس بهش خيره شدم. منصور خم شد روم. تو اون لحظه مي خواستم بميرم. منصور هيچ وقت از اين كارا نمي كرد، ترسم از اين بود. تا حالا منصور رو اين جوري نديده بودم. سر منصور تا كنار گوشم اومد پايين، يواش دم گوشم گفت:

ـ من كه كاريت ندارم گلم.

و به آرامي روي گوشم رو بوسيد. تند تند التماس مي كردم.

ـ منصور تو رو خدا بذار من برم. چرا داري اين جوري مي كني؟

به آرامي لباش رو از روي گوشم كشيد، روي صورتم و روي گونه ام بوسه ريزي زد. حالم داشت به هم مي خورد، داشتم بالا مي آوردم. سعي مي كردم دستام رو از تو دستش دربيارم، ولي بي فايده بوده، تازه وقتي بر اثر تقلا كردنم صورتم بالا پايين مي شد بيشتر خوشش مي اومد. بوسه هاش تا كنار لبم ادامه داشت. دوباره گريه ام گرفت، نفس نفس مي زدم و گفتم:

ـ منصور تو رو خدا، تو رو خدا.

گريه مي كردم. ديگه نا نداشتم. منصور چونه ام رو بوسيد و رفت طرف گلوم. خواستم سرم رو پايين بگيرم كه نتونه گلوم رو ببوسه، ولي دير جنبيدم، گلوم رو مي بوسيد و با هر بوسه انگار جاش آتيش مي گرفت. چرا منصور همچين مي كرد؟ مزه دهنم تلخ شده بود، ديگه نمي تونستم درست نفس بكشم. گفتم:

ـ منصور پاشو، من حالم خوب نيست.

سعي مي كردم نفس عميق بكشم، ولي نمي تونستم. احساس مي كردم نفسم تو ريه هام نميره. عرق كرده بودم. به سختي گفتم:

ـ منصور ... حال ... م ... دا ... ره ... به ... هم ... مي ... خوره ... پا ... شو ...

منصور سرش رو بلند كرد. عق زدم. سريع از روم پاشد و گفت:

ـ شيرين چت شد يهو؟

واقعا اين مرد مريض و رواني بود، نه من. بهم ميگه چت شد يهو؟ نمي دونم انتظار داشت ازش لذت ببرم. دستم رو جلوي دهنم گرفتم. سرم گيج مي رفت، تلو تلو خوران تا دستشويي رفتم. مي خواستم بميرم. خدايا چرا انقدر خوار و خفيف شده بودم؟ به دستشويي كه رسيدم ديگه نتونستم جلوي خودم رو بگيرم، بالا آوردم، همزمان اشكام هم مي چكيد. منصور جلو اومد و گفت:

ـ شيرين چي شد؟

دستش رو پشتم گذاشت و شروع كرد به ماليدن. حالم از تماس دستش بدتر شد. با دست لرزونم هلش دادم و بريده بريده گفتم:

ـ برو ... گم ... شو ... بي ... رون ...

منصور چيزي نگفت و رفت بيرون. از جام بلند شدم. چشمام سياهي مي رفت و هق هق مي كردم. شير آب رو باز كردم و آب سرد رو پاشيدم به صورتم. نفس كم مي آوردم. من بايد از اون خونه مي رفتم، ديگه نبايد حتي يه لحظه هم مي موندم. شير آب رو همون جور باز ول كردم و با قدماي لرزون از دستشويي اومدم بيرون. منصور همون جور بيرون دستشويي داشت قدم مي زد، با ديدن من قدمي به سمتم برداشت و گفت:

ـ شيرين؟

با ديدنش جيغ كشيدم:

ـ سمت من نيا.

ايستاد و گفت:

ـ باشه، يه لحظه گوش كن.

دوباره جيغ كشيدم:

ـ خفه شو ... خفه شو حيوون ... كثافت ... آشغال.

گريه ام گرفت. دويدم سمت اتاق و ساك رو از رو زمين برداشتم. منصور همون طور تو هال وايساده بود. به طرف در دويدم. منصور گفت:

ـ شيرين بذار برات توضيح بدم.

كفشام رو از رو زمين برداشتم، انقدر براي رفتن عجله داشتم كه حتي كفش نپوشيدم. در رو باز كردم و خودم رو انداختم بيرون. هواي راه پله برام حكم آزادي رو داشت. نمي تونستم جلوي اشكام رو بگيرم. مي خواستم بميرم. صداي شيرين گفتن منصور رو از پشت سرم شنيدم، ولي اهميت ندادم. نمي دونم چطور شد كه خودم رو انداختم تو كوچه و به سمت ماشين سارا دويدم. در ماشين رو باز كردم و داد كشيدم:

ـ سارا برو، تو رو خدا.

چشماي گرد سارا به من دوخته شد.

سارا ـ چي شده شيرين؟! چرا اين جوري شدي؟!

داد كشيدم:

ـ فقط برو سارا، فقط برو.

سارا زود به خودش اومد و استارت زد و ماشين از جاش كنده شد. سرم رو روي ساك گذاشتم و سعي كردم نفس عميق بكشم، نتونستم. سرم رو بلند كرد و شيشه ماشين رو دادم پايين. هواي خنك عصر خورد تو صورتم، حالم بهتر شد.

سارا ـ شيرين مي دونم حالت خوب نيست، ولي شالت رو بكش رو سرت، گير ميدن.

دستم رو سريع به سمت شالم بردم كه دور شونه ام افتاده بود. موهام حسابي پريشون شده بود. بي اختيار فقط موهام رو چپوندم اون تو. صداي نگران شادي به گوشم رسيد.

شادي ـ مامان چي شده؟ چرا اين جوري شدي؟

صداي شادي قلبم رو صد پاره كرد. برگشتم طرفش و گفتم:

ـ طوري نيست ماماني، موش ديدم، ترسيدم.

شادي بق كرده بود. نه طاقت ديدنش رو داشتم، نه حوصله اش رو. با دستاي لرزونم زيپ ساك رو باز كردم و خرسي رو كشيدم بيرون و گفتم:

ـ بيا مامان، خرست رو آوردم.

شادي خرسش رو گرفت و محكم بغلش كرد. به سارا نگاه كردم، نگران بود و رنگ به رو نداشت، خوشبختانه هيچي ازم نپرسيد.

چشمام داشت مي سوخت. نمي خواستم به چيزي فكر كنم. هوا تاريك شده بود و تو ترافيك گير كرده بوديم، سارا حرفي نمي زد، صدايي از شادي هم در نمي اومد. برگشتم به عقب نگاه كردم، شادي در حالي كه خرسش رو بغل كرده بود خوابش برده بود. دلم براش سوخت. گفتم:

ـ بميرم برات مادر.

سارا خيلي آروم گفت:

ـ انقدر صدات كرد و جواب ندادي كه خوابيد.

با تعجب به سارا نگاه كردم و گفتم:

ـ منو صدا كرد؟!

سارا به آيينه ی جلو نگاهي كرد و گفت:

ـ آره، خيلي تو خودت بودي.

بعد به من نگاه كرد. صورتم رو به سمت خيابون چرخوندم. سمت خونه ما نبود. پرسيدم:

ـ كجا داريم مي ريم؟!

سارا دنده عوض كرد و گفت:

ـ خونه ی ما.

گفتم:

ـ خونه ی شما؟! نه نمي خواد. واسه چي خونه ی شما؟!

سارا ـ انتظار داري اين جوري ببرمت خونه ی خودتون؟ زن دايي با اين صورت ببينتت سكته مي كنه.

شوكه شدم. مگه صورتم چش شده بوده؟ به اطرافم نگاه كردم، دنبال آیينه بودم. يادم افتاد تو كيفم آيينه دارم. دست بردم و از تو كيفم آيينه ام رو درآوردم. به خودم نگاه كردم، چشمم رو صورتم خيره موند، دور لبام قرمز شده بود، لبام باد كرده بود و رژم پخش شده بود، ريملم بر اثر گريه پخش شده بود زير چشمم. دستم رو بردم و از جلو شالم رو كشيدم پايين و گردنم رو وارسي كردم، گردنم هم قرمز شده بود. زيرلب گفتم:

ـ خدا لعنتت كنه.

سارا با بهت گفت:

ـ منصور خونه بود؟!

از تو كيفم دستمال برداشتم و گفتم:

ـ آره، از شانس گند من ميگرنش عود كرده بود، مونده بود تو خونه.

سارا سرش رو تكون داد. زير چشمام رو تميز كردم. سارا گفت:

ـ مي تونيم ازش شكايت كنيم.

ـ الان نمي خوام درباره اش صحبت كنم.

حدود يه ساعت بعد به خونه سارا رسيديم. شادي رو بغل كردم و سارا هم ساك من و خريداي خودش رو برداشت و وارد ساختمون شديم. به سارا گفتم:

ـ باور كن نمي خواستم مزاحمتون بشم.

سارا در رو باز كرد و گفت:

ـ چه مزاحمتي؟ من عمرا نمي ذاشتم اين جوري بري خونتون. الانم زنگ مي زنيم به زن دايي يه بهانه اي جور مي كنيم.

وارد خونه شدم و با نگراني گفتم:

ـ مامان بو مي بره سارا!

سارا ساك من و خريدا رو گذاشت يه گوشه و گفت:

ـ نه، بو نمي بره، من يه بهانه خوب جور مي كنم.

بعد گفت:

ـ بيا شادي رو بخوابون تو اين اتاق.

در اتاق كار خودش رو باز كرد و رفتيم تو، چراغ رو روشن كرد و گفت:

ـ بذارش رو مبل، برم برات پتو بيارم.

گفتم:

ـ باشه.

سارا از اتاق رفت بيرون و كمرم رو با دستم ماليدم. چشمم به آيينه ی روي ديوار افتاد، به سمتش رفتم. شالم رو از روي سرم برداشتم و بهتر خودم رو وارسي كردم. گردنم فقط قرمز شده بود و دور لبام. به دستام نگاه كردم، دور مچام رو كه منصور گرفته بود هم قرمز شده بود. يادم افتاده چقدر محكم گرفته بودتشون. با خودم گفتم: "خدا كنه كبود نشه."

سارا ـ چي كبود نشه؟

به طرف سارا برگشتم و گفتم:

ـ جاي دستاي منصور رو دستام.

بعد مچام رو به سارا نشون دادم. سارا نگاهي به مچام انداخت و سرش رو تكون داد. پتو رو روي شادي كشيد و آروم از اتاق رفتيم بيرون. شال و مانتو رو از تنم درآوردم و رو مبل انداختم. سارا دستش رو برد و مانتو و شالم رو برداشت. سريع برگشتم و گفتم:

ـ اي واي ببخشيد، بدش به من.

سارا با لبخند گفت:

ـ نمي خواد. مي برم تو اتاق خودمون.

بعد در حالي كه شالش رو باز مي كرد رفت تو اتاقش. كش و قوسي به بدنم دادم، هر چند همه ی بدنم درد مي كرد. به طرف كيفم رفتم و اسپري ام رو از توش درآوردم و به خودم زدم. سارا از تو اتاق اومد بيرون و بو كشيد.

سارا ـ چه بويي راه انداختي؟

خنديدم. نمي دونم چرا فكر كردم خنده ام تلخه. سارا به طرف آشپزخونه رفت. دنبالش راه افتادم و رفتم تو. سارا در يخچال رو باز كرد و خطاب به من پرسيد:

ـ ماكاروني خوبه؟

گفتم:

ـ آره بابا.

تا خواستم به سمت يكي از كابينتا برم سارا مانع شد و گفت:

ـ اول برو يه زنگ به زن دايي بزن بگو اين جايي.

به سمت تلفن روي اپن رفتم. بايد به مامان چي مي گفتم؟ مي گفتم واسه چي اومديم خونه سارا؟ هر بهانه اي جور مي كردم مامان گير مي داد و مي فهميد. يعني بهش مي گفتم چي شده؟ چي بايد مي گفتم؟ برگشتم سمت سارا و پرسيدم:

ـ سارا به مامان چي بگم؟

سارا قابلمه اي رو كه درآورده بود رو زير شير آب گرفت و گفت:

ـ بگو سارا خسته بود نتونست بياد منو بذاره خونه، ديگه باهاش اومدم.

ـ نه، اون جوري ميگه که خودت ماشين مي گرفتي مي اومدي.

بعد گفتم:

ـ اي كاش مي رفتيم خونه.

سارا ـ باز ميگه مي رفتيم خونه!

شير آب رو بست و گفت:

ـ به زن دايي بگو شادي انقدر جيغ جيغ كرد كه بريم خونه سارا كه مجبور شدي بياي اين جا، همين رو بگو.

بهانه خوبي بود. واقعا شادي سارا رو كه مي ديد ديگه دل نمي كند، ساراي طفلي هر سري با كلي فيلم بازي مي رفت از خونمون بيرون. آره، همين بهانه ی خوبي بود. شماره ی مامان رو گرفتم، بعد از دو تا بوق مامان گوشي رو برداشت. گفتم:

ـ الو.

مامان ـ سلام مامان جان، تويي؟ كجايين؟

ـ سلام مامان، خوبي؟ ما خونه ی ساراييم.

مامان با نگراني پرسيد:

ـ خونه ی سارا؟! طوري شده شيرين؟!

نمي دونم چرا احساس كردم صداي مامان خيلي خسته اس. پرسيدم:

ـ مامان طوري شده؟ حالت خوبه؟

مامان ـ آره مادر خوبم. كي برمي گردين؟

آب دهنم رو قورت دادم و گفتم:

ـ ما خونه ی ساراييم.

مامان ـ خونه ی سارا چي كار مي كنين؟

ـ سارا خسته بود، منم مي خواستم ماشين بگيرم برگرديم شادي انقدر جيغ كشيد و گريه كرد كه بالاخره اومديم اين جا.

مامان ـ آها! پس شام مي مونين؟

ـ آره. دير شد شايد شبم بمونيم.

مامان ـ باشه ديگه. شادي چطوره؟

شك كردم، مامان چه زود راضي شده بود؟! اصلا نپرسيد كادوي منو خريدين يا نه! گفتم:

ـ شادي كه تو ماشين سارا خوابش برد.

مامان ـ باشه عزيزم، به سارا سلام برسون.

ـ چشم. كاري ندارين؟

مامان ـ نه مامان، برو به سلامت.

تلفن رو قطع كردم و رفتم تو فكر. مامان چه زود قانع شده بود؟! اگه قانع نشده بود مي فهميدم.

سارا ـ به زن دايي گفتي؟

ـ آره. خيلي عجيبه!

سارا ـ چي عجيبه؟

ـ اين كه مامان هيچ سوالي نكرد، بازجويي نكرد.

سارا ـ چه اخلاقي داري توام، دوست داشتي بازجوييت كنه؟

راست مي گفت، دوست نداشتم، اعصابش رو نداشتم. به سمت اجاق گاز رفتم، ولي سارا دستم رو گرفت و گفت:

ـ كجا؟ تو بشين، خسته اي. خودم درست مي كنم.

ـ خب توام خسته اي؟

سارا ـ من عادت دارم، در ضمن يه ماكاروني كه چيزي نيست.

كتري رو از روی اجاق برداشتم و گفتم:

ـ باشه، پس من چايي مي ذارم.

سارا در قابلمه رو گذاشت و گفت:

ـ خب اينم از اين.

من ـ بيا يه چايي بخور.

سارا رو به روم نشست و گفت:

ـ خفه نشدي اين همه چايي خوردي؟

ـ نه، من چايي دوست دارم.

سارا خنديد و گفت:

ـ پس براي امينم نگه دار، الانا مياد.

ـ هست، زياد دم كردم.

سارا دستش رو گذاشت زير چونه ام و سرم رو بلند كرد و به زير گلوم نگاهي انداخت و گفت:

ـ كاريم كرد؟

گفتم:

ـ بدتر از اين؟

سارا ـ مي تونيم شكايت كنيم. فردا بريم پزشكي قانوني و يه مدرك دم دستمون باشه.

چيزي نگفتم. اخمام رو كردم تو هم. سارا كمي من و من كرد و گفت:

ـ شيرين ... قبلنم اين جوريت كرده؟

با همون اخم به سارا نگاه كردم و پرسيدم:

ـ چي؟!

سارا به گردنم اشاره كرد و گفت:

ـ قبلنم اين جوري كرده؟

نفس عميقي كشيدم و رفتم تو فكر. زيرلب گفتم:

ـ نه، منصور هيچ وقت اين جوري نمي كرد، واسه همين الان خيلي ترسيده بودم. اولين بار بود كه اين جوري مي ديدمش.

سارا ـ آخه چرا يهو همچين كرد؟

مچام رو ماليدم و گفتم:

ـ مردك به من ميگه رواني هستي، به من ميگه بچه موندي، به من ميگه با خودت حرف مي زني، ديوونه شدي. ميگه بچه رو هم رواني مي كنه، واسه شادي داستاناي ترسناك تعريف مي كني، اونم مثل تو ديوونه بشه. آخه سارا كدوم مادري اين كارا رو مي كنه؟ كدوم مادري مي خواد بچش ديوونه بشه؟

زدم زير گريه. سارا با چشماي گرد بهم گفت:

ـ اين حرفا رو منصور بهت زد؟!

با گريه گفتم:

ـ آره.

سارا ـ كي بهت گفت؟ چرا بهم نگفتي؟

وسط گريه گفتم:

ـ آخه همين ديروز ...

بقيه حرفم رو خوردم، سوتي داده بودم در حد بنز. سارا تيز بود، سريع گرفت.

سارا ـ همين ديروز چي؟

يه دستمال كاغذي از روي ميز برداشتم و گفتم:

ـ هيچي.

سارا با بهت گفت:

ـ نگو كه با منصور حرف زدي.

چيزي نگفتم، اصلا به صورت سارا نتونستم نگاه كنم. سارا اخمي كرد و گفت:

ـ مگه من نگفتم به هيچ عنوان با منصور حرف نزن؟ هر حرفي داشته باشي بايد ار طريق من باشه؟ چرا باهاش تماس گرفتي؟

ـ بايد يه چيزايي رو ازش مي پرسيدم.

سارا كلافه گفت:

ـ خب بهم مي گفتي من ازش مي پرسيدم.

به چشماي سارا نگاه كردم و گفتم:

ـ تو مي دونستي و بهم نگفتي.

سارا با تعجب بهم نگاه كرد. ادامه دادم:

ـ من مي دونم بابا رفته پيش منصور، مي دونم منصور چرند بافته گذاشته كف دست بابا. مي خواستم ببينم چي گفته كه بابا اصلا دنبالش رو نگرفته، مي خوام ببينم چي گفته كه يكي از خانواده اش زنگ نزده بگه چرا اين جوري؟ چرا يهويي؟ من مشكلم با منصور چي بود مگه؟

دوباره بغضم گرفت. سارا پشيمون شده بود، دستم رو گرفت و گفت:

ـ ببخشيد عزيزم، باور كن نمي خواستم اذيتت بكنم. دايي دوست نداشت تو ناراحت بشي، واسه همين بهت نگفت.

بغضم رو قورت دادم و گفتم:

ـ مي دونم، ولي من بچه نيستم، بايد بهم مي گفتن.

سارا سرش رو تكون داد و چيزي نگفت. صداي شادي اومد.

شادي ـ مامان؟

سريع از جام بلند شدم و به طرف اتاق رفتم و گفتم:

ـ شادي اين جام.

در رو باز كردم و چراغ رو روشن كردم. شادي نشسته بود رو كاناپه و چشماش رو مي ماليد. با خنده رفتم طرفش و گفتم:

ـ فرشته كوچولوي من از خواب بيدار شد؟

شادي در حالي كه چشماش رو مي ماليد گفت:

ـ اين جا كجاست؟

با لبخند گفتم:

ـ اومديم خونه ی سارا جون ديگه. گفتم تو دوست داري.

شادي به من نگاه كرد، نگاهش غمگين بود. خرسي رو از زير پتو بيرون كشيدم و گفتم:

ـ نگاه كن خرسيم اين جاست.

شادي بي مقدمه پرسيد:

ـ با بابا دعوا كردي؟

چشمام گرد شد. از كجا فهميد كه با منصور حرفم شده؟! سعي كردم بپيچونمش. گفتم:

ـ مامان جون كي گفته؟ بابا كه خونه نبود.

شادي با همون لحن غمگينش گفت:

ـ پس چرا اون جوري از خونه دويدي بيرون؟

نفسم رو بيرون دادم. خرسي رو برداشتم و سعي كردم به خنده برگزار كنم. خرسي رو برداشتم و با هيجان گفتم:

ـ واي اون رو ميگي؟ نچ نچ نچ! نمي دوني من تو راهرو چي ديدم.

چشماي شادي گرد شد و گفت:

ـ چي ديدي؟!

فهميدم توجهش جلب شده. دستم رو پشت گردن خرسي گذاشتم و سعي كردم نقش بازي كنم و گفتم:

ـ من يواشكي رفتم تو خونه، يواشكي سرم رو بردم تو خونه ببينم كسي نيست، ديدم كسي نيست. بعد رفتم تو اتاق لباساي تو رو برداشتم و گذاشتم تو ساك، لباساي خودمم گذاشتم تو ساك، خرسي رو هم برداشتم، داشتم از در خونه مي اومدم بيرون كه يهويي يه موش انقدری جلوم رو گرفت.

با انگشت اشاره و شستم اندازه ی يه موش كوچولو رو نشونش دادم. شادي همچنان داشت با چشماي گرد نگاهم مي كرد. ادامه دادم:

ـ آره، بعد موشه گفت شيرين خانم تو رو خدا به من غذا بده، من خيلي وقته هيچي نخوردم. منم بهش گفتم، نه، من بهت غذا نميدم، تو يه موش كثيفي. ببين چند وقته حموم نرفتي. من به اون موشاي سفيد كه تميزن و هميشه به حرف ماماناشون گوش ميدن غذا ميدم، توام اگه غذا مي خواي اول بايد حموم بري.

شادي ـ موشه چي گفت؟

ـ هيچي ديگه، منم گفتم برو موش بد، من بهت غذا نميدم، بايد بري حموم و خودت رو تميز كني، در ضمن بايد به حرف مامان و بابات گوش بدي و اذيتشون نكني، وگرنه از غذا خبري نيست. بعد من داشتم پله ها رو يكي يكي، يكي يكي پايين مي اومدم كه يهو موشه دويد و شلوارم رو گرفت.

شادي چشماش رو بيشتر باز كرد و گفت:

ـ شلوارت رو گرفت؟

گفتم:

ـ آره.

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

شادی ـ بعد چي شد؟

گفتم:

ـ هيچي، بهش گفتم دستت رو بكش موش بد، چرا شلوارم رو گرفتي؟ دستت رو بكش، من كه گفتم بهت غذا نميدم، ولي موشه ولم نكرد، هي گفت من غذا مي خوام، به من غذا بده. منم جيغ كشيدم و خواستم فرار كنم كه ...

به اين جا كه رسيدم يهو دو تا دست از پشت سر منو گرفت و با صداي بلند گفت:

ـ پـــخ.

يه لحظه مثل برق از ذهنم گذشت كه منصور منو گرفت. جيغ بلندي كشيدم و به هوا پريدم. با صداي خنده ی سارا، صدای خنده ی شادي بلند شد. دستم رو روي قلبم گذاشتم و گفتم:

ـ اي واي قلبم! تو بودي سارا؟!

سارا كه از خنده غش كرده بود گفت:

ـ آره، من بودم. خدايي خيلي ترسيدي ها.

آب دهنم رو قورت دادم و گفتم:

ـ زهرمار! يه لحظه گفتم برق منو گرفت، خدا انصافت بده سارا.

شادي هنوز مي خنديد. سارا به طرف شادي برگشت و گفت:

ـ ديدي مامانت چطور ترسيد؟

بعد شروع كرد اداي منو درآوردن. شادي كه غش كرده بود از خنده، سارا هم شروع كرد به خنديدن. با اداهاي شادي و سارا منم شروع كردم به خنديدن. واقعا اگه اين سارا نبود من چي كار مي كردم؟ اين دختر شاداب كه مي دونستم خودش تو زندگي چقدر مشكلات داره، ولي يه لحظه نمي ذاشت من تو زندگيم احساس ناراحتي كنم، هميشه وجودش، خودش، كاراش و حرفاش باعث آرامش من بود. بعضي وقتا فكر مي كنم با وجود فقط يه سال اختلاف سن سارا چقدر از من بزرگ تره و عاقل تره. دستي به چونه ام خورد، برگشتم. سارا بود.

سارا ـ به چي فكر مي كني؟

ـ به اين كه اگه تو رو نداشتم چي كار مي كردم؟

سارا با خوشي از جاش بلند شد و به سمت در رفت و گفت:

ـ خب امشب شام نداشتي و اگر هم شام نداشتـــــي ...

در حالي كه نداشتي رو مي كشيد به سمتم برگشت و بعد با پخ كسي كه نمي ديدم جيغ كشيد و به هوا پريد. از جيغ سارا من و شادي هم جيغ كشيديم. واقعا ترسيده بودم. كسي به جز ما توي خونه نبود، كي بود كه اومده بود؟ سارا دستش رو روی قلبش گذاشته بود. صداي خنده امين خونه رو پر كرد.

***

سارا ـ باور كن من مي شستم.

نگاهي به سارا كردم و گفتم:

ـ مگه هر شب تو مي شوري؟

سارا خنديد و گفت:

ـ هر شب نه، ولي ديگه امشب تو مهموني.

ـ مهمون چيه بابا؟

سارا دستمالي برداشت و ظروفي رو كه مي شستم خشك مي كرد. شادي با امين تو هال بازي مي كرد. مي دونستم الان طفلي امين رو چقدر خسته مي كنه، از همون جا گفتم:

ـ شادي، عمو امين رو اذيت نكني ها.

امين ـ اذيت نمي كنه شيرين خانم، نگران نباشين.

سارا سركي تو هال كشيد و دوباره اومد سمت من. نگاهي به من كرد و گفت:

ـ گردنت بهتر شده، ديگه قرمز نيست.

ـ جدي؟

سارا ـ اي كاش از همون جا مستقيم مي رفتيم پزشكي قانوني.

نمي دونم من روي اين كلمه حساس بودم يا سارا براش خيلي عادي بود كه هي اين كلمه رو بگه. گفتم:

ـ چطور؟

سارا ـ خب اگه قرمزيا رفع بشه كه ديگه نميشه شكايت كرد.

نفس عميقي كشيدم و گفتم:

ـ به درك.

سارا با بهت گفت:

ـ به درك؟! اون يه چيز به اين كوچيكي رو علم مي كنه، اون وقت تو از اين مي گذري؟ ميگي به درك؟

گفتم:

ـ سارا خواهش مي كنم، امروز بعد از ظهر به اندازه ی كافي برام سنگين بوده، فكر مي كنی آسون بود؟ مردم و زنده شدم، صد بار به خودم لعنت فرستادم، بچه ام رو ببين، سكته كرد. تازه وقتي فكرش رو مي كنم كه اگه اون جا بود و اون چيزا رو مي ديد قلبم مي ايسته، آخه چه گناهي كرده كه بايد پدر و مادري مثل ما داشته باشه؟

داشت گريه ام مي گرفت. ظرفا رو تند تند مي شستم كه هم از لرزش دستام كم بكنم، هم اجازه ندم اشكام سرازير بشن. سارا دستش رو انداخت دور كمرم و صورتش رو به صورتم چسبوند و شروع كرد به دلجويي كردن.

سارا ـ ببخشيد شيرين جون، شرمنده به خدا. انقدر رفتم تو فاز دادگاه و شكايت كه اصلا حواسم نبود كه چقدر ممكنه برات عذاب آور باشه، شرمنده به خدا. اشكالي نداره تو فكرش رو نكن باشه؟ جون سارا فكرش رو نكن.

بغضم رو هر جوري كه مي تونستم قورت دادم كه البته نتونستم اشكم رو مهار كنم. صورتم رو به سمت سارا برگردوندم، سارا با دستش اشكم رو پاك كرد. لبخندي به سارا زدم و گفتم:

ـ باشه، ديگه فكرش رو نمي كنم.

صداي جيغ شادي از تو هال اومد. سارا برگشت و گفت:

ـ امين، شادي رو اذيت نكن.

گفتم:

ـ چي ميگي بابا؟! شادي داره آتيش مي سوزونه.

سارا دستمالش رو روي ميز گذاشت و رفت تو هال و با دلخوري به امين گفت:

ـ امين تو چرا عادت داري صداي بچه ها رو دربياري؟

سعي كردم زود ظرفا رو تموم كنم و برگردم تو هال. الان با اين جيغاي بنفشي كه شادي مي زد صاحبخونه شبونه جل و پلاسشون رو تو خيابون نمي ريخت خوب بود. امين با خنده گفت:

ـ به خدا من اگه كاريش داشته باشم، خودش جيغ مي كشه.

سارا ـ آره، منم كه تو رو نمي شناسم؟

امين ـ اِ سارا! از خودش بپرس.

بعد رو به شادي كرد و گفت:

ـ عمو من كاريت كردم؟

شادي با جيغ گفت:

ـ آره، قلقلكم دادي.

دستام رو شستم. مي دونستم شادي چقدر از قلقلك بدش مياد، دست كسي بهش مي خورد جيغش هوا مي رفت. سريع دستم رو با دستمال كاغذي خشك كردم و رفتم تو سالن. به شادي گفتم:

ـ مامان جون اين جا كه جيغ نمي كشن.

سارا ـ تقصير شادي نيست كه تقصير اين آقاست، صد دفعه بهش گفتم، ولي انگار نه انگار.

امين خنديد و نگاهي به ساعت كرد و يهو گفت:

ـ اي واي اخبار.

سريع كنترل رو برداشت كه كانال عوض كنه. شادي با همون صداي بلند گفت:

ـ من مي خوام كارتون ببينم.

واي خدايا! الانم مي خواست با امين لج كنه. دستش رو كشيدم و گفتم:

ـ مامان جون الان كه وقت كارتون نيست، بيا با هم بازي كنيم.

شادي از روي مبل بلند شد و گفت:

ـ چي بازي؟

گفتم:

ـ بيا بريم حالا.

مي خواستم شادي رو از امين دور كنم كه بتونه راحت اخبارش رو گوش كنه. سارا هم دنبال ما اومد توي اتاق. پتو رو روي زمين پهن كردم و گفتم:

ـ بيا، مي خوايم بريم يه سفر دريايي.

شادي چشماش رو گرد كرد و گفت:

ـ با اين؟!

گفتم:

ـ آره ديگه، اين قايقمونه.

سارا دستاش رو به هم كوبيد و بالا پايين پريد و گفت:

ـ آخ جون، آخ جون سفر دريايي! من مي ميرم واسه سفر دريايي.

گفتم:

ـ خب پس حاضر بشين كه بريم، آب و خوراكي برداشتين؟

سارا ـ بله ناخدا.

گفتم:

ـ خب سوار بشين.

رفتيم رو پتو. گفتم:

ـ ملوان شادي.

شادي به تقليد از سارا گفت:

ـ بله ناخدا.

ـ بادبان ها رو بكش.

شادی ـ چشم.

ولي به اطراف نگاه كرد، انگار نمي دونست بايد چي كار كنه.

سارا ـ من كمكت مي كنم ملوان.

شادي به طرف سارا رفت و دستاشون رو تو هوا تكون مي دادن انگار دارن بادبان ها رو مي كشن. به ساراي طفلي نگاه كردم، با اين كه خسته بود، ولي با انرژي داشت باهامون بازي مي كرد، خودمم زياد تو حال بازي كردن نبودم، ولي مي دونستم كه اگه شادي رو خسته نكنم عمرا امشب بخوابه، اگرم كه نخوابه، يعني نه مي ذاره من بخوابم، نه سارا، نه امين. خميازه اي كشيدم و گفتم:

ـ بادبان ها رو كشيدين؟

شادي با صداي بلند گفت:

ـ بله ناخدا.

گفتم:

ـ پنج درجه به سمت جنوب.

سارا با صداي تو دماغي گفت:

ـ پنج درجه يه سمت جنوب.

با صداي سارا شادي زد زير خنده، خود منم خنده ام گرفته بود، ولي سارا نمي خنديد، همون اول بازي بدجوري رفته بود تو حس.

***

شادي باز نق زد.

ـ حالا نميشه نريم؟

دستي رو موهاش كشيدم و گفتم:

ـ نه ديگه بايد بريم، سارا جونم بايد بره سر كار.

شادي اَهي گفت و پاش رو روي زمين كوبيد. سارا در حالي كه مقنعه اش رو مرتب مي كرد گفت:

ـ مي خواي بمونم؟ زنگ مي زنم ميگم ديرتر ميام.

شالم رو روي سرم انداختم و گفتم:

ـ نه بابا از كار و زندگي مي افتي، شادي رو زود بيدار كردم واسه همون نق مي زنه، سوار ماشين بشيم خوابش مي بره دوباره.

شادي با حرص كودكانه اش گفت:

ـ نخير من نمي خوابم.

و اخم كرد. سارا باز به طرفش رفت و مشغول خندوندنش شد. شالم رو درست مي كردم. به گردنم نگاه كردم، هيچ اثري از قرمزي نبود هيچي، فقط جاي بوسه هاي منصور مي سوخت. نفس عميقي كشيدم و به مچ دستام نگاه كردم، نه قرمزي و نه كبودي. با خودم گفت از ديشب تا امروز صبح تازه دوازده، سيزده ساعت از اون ماجرا مي گذشت. كي مي تونست باور كنه منصور اين كار رو با من بكنه كه عين وحشي ها بپره روم!

با صداي بريم سارا به خودم اومدم و گفتم:

ـ بريم.

از خونه سارا بيرون اومديم. سارا در آپارتمانشون رو قفل كرد و رفتيم پايين. به سارا گفتم:

ـ ديشب لباست رو به امين نشون دادي؟

سارا نگاه شيطوني به من كرد و ابروش رو بالا انداخت و خنديد. با لبخند گفتم:

ـ چرا؟

گفت:

ـ مي خوام همون روز مهموني ببينه، الانم قايم كردم.

گفتم:

ـ پيدا نكرد؟ مگه كجا قايم كرده بودي؟

سارا خنديد و گفت:

ـ تو اتاقي كه شما خوابيده بودين.

با خودم گفتم چه فكر بكري، تو اتاق ما قايم كرده بود كه امين عمرا نتونه بياد تو. سوار ماشين سارا شديم، هر چقدر به سارا اصرار كردم كه ما رو جايي بذاره و خودش بره دفترش گوش نكرد و منو تا دم در خونه رسوند. همون طور كه فكر كرده بودم شادي تو ماشين خوابش برد. دم در ديگه نذاشتم سارا از ماشين پياده بشه. ساكم رو دم در گذاشتم و شادي رو بغل كردم. زنگ در رو زدم. صداي مامان اومد.

ـ كيه؟

ـ منم مامان در رو باز كن.

در تيكي خورد و باز شد. يواش رو زانوهام خم شدم و ساكم رو برداشتم. در رو هل دادم و وارد حياط شدم. با پام رو رو بستم و وارد خونه شدم. طبق معمول بابا زود از خونه رفته بود بيرون. از پله هاي تراس رفتم بالا و وارد خونه شدم. مامان توي هال نشسته بود و داشت لپه پاك مي كرد. با ديدن من از جاش بلند شد و اومد ساك رو از دستم گرفت.

ـ سلام مامان.

مامان ـ سلام عزيزم، چطوري؟

كفشام رو درآوردم و رفتم تو. گفتم:

ـ مرسي، ببخشيد ديروز تنهاتون گذاشتم.

مامان ـ اشكالي نداره عزيزم، خوش گذشت؟

با خودم فكر كردم چه خوش گذشتني، نبودي ببيني كه روز مرگم رو ديدم! با اين حال گفتم:

ـ خوب بود، جاي شما خالي.

شادي رو بردم و تو اتاق خوابوندم. شال و مانتوم رو از تنم درآوردم و برگشتم تو هال به مامان گفتم:

ـ الان ساك رو مرتب كنم ميام كمكتون.

مامان سيني لپه رو برداشت و گفت:

ـ نمي خواد مادر تموم كردم.

احساس كردم مامان بدجوري تو فكره. از ديشب هم كه هيچي نپرسيد كه چي شد رفتين اون جا. مامان زياد عادت نداشت جايي بره و شب بمونه. تنها زماني كه اومده بود و خونه ي ما مونده بود زمان تولد شادي بود، وگرنه حتي زماني كه مريض مي شدم هم من مي اومدم خونه بابا نه اين كه مامان بياد پيش من. ساك رو بردم تو اتاق و لباسا رو آويزون كردم. كيفي رو كه براي فرشاد خريده بوديم برداشتم و اومدم تو هال. مامان تو آشپزخونه بود. كيف رو به مامان نشون دادم و گفتم:

ـ مامان ببين خوبه؟

مامان سرش رو بلند كرد و گفت:

ـ هان؟ چي؟

چشمش به كيف افتاد و گل از گلش شكفت.

ـ دستت درد نكنه مادر، خيلي خوشگله.

ـ همونيه كه مي گفتي؟

مامان نگام كرد و گفت:

ـ وا مادر من يادم نمياد ولي ايني كه خريدي خيلي قشنگه، دستت درد نكنه.

ـ خواهش مي كنم.

مامان ـ واسه خودت چي خريدي؟

ـ چيزي نخريدم.

مامان ـ وا مادر چرا؟ پس واسه فردا چي مي خواي بپوشي؟

من در حالي كه سعي مي كردم صدام رو عادي نگه دارم گفتم:

ـ رفتم از خونه لباس برداشتم.

مامان با چشماي گرد به من نگاه كرد و گفت:

ـ از خونتون برداشتي؟

كيف رو به هال بردم و روي مبل گذاشتم، برگشتم تو آشپزخونه و گفتم:

ـ آره.

مامان اخماش رو كشيد تو هم و گفت:

ـ مگه من بهت پول نداده بودم واسه خودت لباس بخري؟

گفتم:

ـ مامان جان من يه عالمه لباس دارم واسه چي بايد يه دست لباس ديگه مي خريدم. در ضمن شادي هم بود، اونو نمي شناسين؟ اگه بنا بود براش يه چيزي بخرم اون قدر اونم بخر اينم بخر راه مي انداخت كه اعصاب هممون رو خرد مي كرد. اون همه لباس داره.

مامان سرش رو تكون داد و هيچي نگفت. آب دهنم رو قورت دادم، سعي كردم بهش فكر نكنم. سيب زميني ها رو به طرف خودم كشيدم و خواستم پوست بكنم كه تلفن زنگ زد. مامان دستاش خيس بود، پس بلند شدم و به سمت تلفن رفتم. گوشي رو برداشتم، خاله بزرگم بودم.

ـ سلام خاله جون.

خاله ـ سلام عزيزم خوبي؟ شادي خوبه؟ آقا منصور خوبن؟

داشتم تشكر مي كردم كه با كلمه آخرش يخ كردم، يعني خاله چيزي نمي دونست؟

گفتم:

ـ ممنون خاله، شما چطورين؟ مينا خوبه؟ طاها، آقاي محمدي همه خوبن؟

خاله ـ خوبن عزيزم همه خوبن، سلام مي رسونن.

ـ خب چه خبرا؟ چه عجب يادي از ما كردين.

خاله ـ والا عزيزم خبرا پيش شماست، از نرگس يه چيزايي شنيدم.

وا رفتم، يعني مامان گفته بود بهشون؟ خب گفته بود كه گفته بود، چرا بايد نمي گفت؟ آروم روي مبل نشستم. نمي دونستم چي بايد بگم، بگم بله درسته يا مي گفتم نه بابا چه خبري! خاله خودش به كمكم اومد.

خاله ـ شيرين جون اين حرفا درسته؟

ـ چي بگم خاله جون!

خاله ـ آخه چرا؟

ـ چي بگم!

خاله انگار كلافه شده بود. گفت:

ـ آخه دخترم آدم با يه بار دعوا كه پا نميشه بياد خونه باباش و بگه من طلاق مي خوام.

ـ يه بار دعوا؟

ياد حرفاي منصور افتادم. چقدر راحت به من تهمت مي زد و الان چقدر راحت من متهم شده بودم.

خاله ـ اصلا باشه صد بار دعوا، ببينم نكنه آقا منصور معتاده؟ آره؟

شيطون گولم زد بگم آره معتاده، ولي اگه انگ زدن تو خون منصور بود تو خون من نبود. از همون اول بابا يادم داده بود كه اگه حقي ازم زايل شد هم حق كسي رو نخوردم. گفتم:

ـ نه خاله جون، معتاد چيه!

خاله ـ زير سرش بلند شده؟

اي واي خدا، تا ته و توي قضيه رو درنمي آورد ول كن نبود. باز صد رحمت به مادر منصور كه يه زنگ نزد، وگرنه اونم رو اعصابم بود. گفتم:

ـ نه خاله جون، اين چه حرفيه آخه؟

خاله ـ خب آخه پس چي؟ يه دليلي بايد باشه خب، آدما يا معتاد ميشن که طلاق مي گيرن يا شلوارشون دو تا ميشه. آخه همين جوري ا... بختكي نيست كه بگه پاشو برو، حتما يه اتفاقي افتاده ديگه.

با اين حرف خاله ديگه به مرز انفجار رسيده بودم، زنگ زده بود نمك به زخمم بپاشه يا تسكينم بده! گفتم:

ـ يعني چي خاله جون؟ اين حرفا چيه؟ مثلا چه اتفاقي؟

فكر كنم خاله از لحن عصبانيم گرفت چه خبره. زود خودش رو جمع و جور كرد و گفت:

ـ هيچي خاله منظوري نداشتم. اي بابا اين مردا رو نمي شناسي؟ ذاتا جنسشون خرابه، همشون سر و ته يه كرباسن. همين ديشب داشتم به مينا مي گفتم نگاه تو رو خدا كي باور مي كرد كه آقا منصور به اون آقايي يهو اين جوري تو زرد از آب دربياد.

ديگه داشتم ديوونه مي شدم. حرفاش بيشتر آزارم مي داد، البته راست هم مي گفت كي باور مي كرد منصور به اون جنتلمني كه وقت بله برون با اون كت و شلوار نوك مدادي ماركش كه بوي ادوكلن چنلش همه خونه رو برداشته بود تهش اين جوري كنه! دوباره اون افكار لعنتي اومدن سراغم، دوباره تك تك لحظات ديروز از جلوي چشمام رژه رفتن، معده ام پيچيد.

خاله ـ الو شيرين جان پشت خطي هنوز؟

ـ بله خاله هستم.

خاله ـ آره ديشب داشتم به مينا مي گفتم حيف شيرين به خدا، حقش نبود يه چنين زندگي اي. خدا عالمه شيرين جون هميشه تو رو دعا مي كنم، هيچ فرقي با مينا نداري براي من.

ـ لطف داري خاله جون.

خاله ـ خدا ايشالا هممون رو به راه راست هدايت كنه. شيرين جان تو هم از من مي شنوي برو سر خونه و زندگيت، فكر نكن اگه طلاق بگيري بهتر از آقا منصور گيرت ميادها، نه عزيزم مخصوصا اين كه ديگه با يه بچه ...

ديگه با اين حرف خاله منفجر شدم، خيلي خودم رو كنترل كردم پشت تلفن داد نزنم که آخه تو چي مي دوني؟ تو از زندگي من چي مي دوني؟ چه مي دوني همين ديروز من چي كشيدم كه حتي به مادر خودمم نمي تونم بگم، اون وقت ميگي برگردم به اون خراب شده؟! 

با عصبانيت بلند شدم و گفت:

ـ خيلي ممنون خاله جان، حتما به حرفاتون فكر مي كنم، الانم گوشي با مامان صحبت كنين.

گوشي رو مقابل چشماي حيرت زده مامان بهش دادم و به سمت اتاقم دويدم.

***

- راحله جون اگه يه بار ديگه زينت زنگ بزنه و از اين چرت و پرتا به شيرين بگه، ديگه نه من نه اونا.

گوشم رو به در چسبونده بودم و داشتم به مكالمه مامان با خاله كوچيكم گوش مي دادم. شادي رو بعد از ناهار خوابونده بودم و سارا هم زود از سر كارش اومده بود خونه ما تا حاضر بشيم و بريم خونه عمو.

سارا ـ خب بابا برو بشين پيش مامانت ببين چي ميگه.

ـ هيس، برم مامان ديگه حرف نمي زنه.

سارا سري تكون داد و مشغول خشك كردن موهاش شد. دوباره گوش دادم.

مامان ـ والا روزي هزار نفر طلاق مي گيرن كسي ازشون نمي پرسه واسه چي، اون وقت خانم واسه چي زنگ زده به بچه ي من از اين حرفا مي زنه؟ يعني چي که به شيرين گفته حتما يه دليلي داشته كه طلاقت ميدن؟

ديگه لازم نبود گوشم رو به در بچسبونم كه حرفاي مامان رو بشنوم، صداش رو كم كم داشت بالا مي برد، معلوم بود خيلي عصبانيه. يواش لاي در رو باز كردم كه صداي مامان قشنگ بياد تو. سارا هم با حوله وايستاده بود و گوش مي داد.

مامان ـ خب يعني چي عزيزم؟ يادت رفته دخترِ خواهر شوهر خودش شوهرش رو با يه بچه ول كرد و با يه پسر دانشجوي دهاتي ريخت رو هم؟ كسي جرات كرد اصلا از خانم بپرسه چي به چيه؟ اون وقت زرتي زنگ زده اين جا كه چي، آمار بگيره؟

به سارا نگاه كردم، ابروهاش رو بالا داده بود و توجهش جلب شده بود. يواش اومد كنار من وايستاد و گوش داد. مامان با صداي بغض آلود گفت:

ـ بچه ام از ديروز ديگه نه خواب درست و حسابي داره نه خوراك درست و حسابي، هيچي نمي خوره.

چشمام تا حد ممكن باز شد و با دهن باز به سارا نگاه كردم، سارا هم همون جور بود. حاضر بودم قسم بخورم هيچ اتفاقي براي خواب و خوراك من نيفتاده بود كه مامان داشت گنده اش مي كرد. هر چند بعد از زنگ خاله زينت خيلي عصباني شده بودم و گريه كرده بودم ولي به اندازه هر روز مي خوردم. مامان ادامه داد:

ـ بچه ام شده يه پوست و استخوون، حالا اگه چهار پنج نفرم بخوان بهش زخم زبون بزنن ديگه پاشو جمعشون كن ديگه. عوض اين كه زنگ بزنه دلداري بده، زنگ مي زنه نمك مي پاشه رو زخم من، اين اسمش خواهريه؟

سارا خنده ريزي كرد و گفت:

ـ ايول زن دايي، عجب بازيگري هستي تو!

بعد رو به من كرد و گفت:

ـ تو رو خدا پاشو بيا اين موهاي منو سشوار بكش، خودت كه چيتان پيتان كردي منو ديگه بي نصيب نذار.

خنديدم و رفتم پيشش. صداي مامان هنوز مي اومد، داشت براي خاله زينت خط و نشون مي كشيد. خوشم مي اومد خودش مستقيم چيزي رو نمي گفت و خاله راحله رو واسطه قرار مي داد؛ ولي من نه مي تونستم واسطه قرار بدم و نه مستقيم به طرف بگم، هميشه مي ريختم تو خودم. 

سارا جلوي آيينه نشست. شروع كردم به سشوار كشيدن، اون وسطا هم اگه فرصتي به دست مي آوردم غر مي زدم به جون سارا كه چرا انقدر موهاش رو بلند كرده. بالاخره با شوخي و خنده موهاي سارا رو سشوار كردم. هر چند اصرار كردم كه بذار حالت بدم نذاشت، همون طور صاف و ساده. كمكش كردم كه آرايش كنه، خداييش اين دختر هيچي تو زندگيش بلد نبود.

سارا ـ فكر كنم امين ديگه منو نشناسه.

من با خنده گفتم:

ـ من فكر كنم امين با ديدن تو قلبش وايسته، خيلي خوشگل شدي.

سارا تصنعي زد روي زانوش و گفت:

ـ آخي طفلي امين، طفلي امين.

به حالت سارا شروع كردم به خنديدن. شادي از اون يكي اتاق صدام زد، فهميدم بيدار شده. رفتم پيشش و گفتم:

ـ شادي مامان بيدار شدي؟ بيا ببين سارا جون چقدر خوشگل شده.

شادي در حالي كه چشمش رو مي ماليد گفت:

ـ سارا جون اومده اين جا؟

گفتم:

ـ بله عزيزم، پاشو بيا موهاي تو رو هم درست كنم مي خوايم بريم خونه عمو جون.

شادي از تخت پايين اومد و گفت:

ـ خونه عمو مسعود مي ريم؟

دستش رو گرفتم و گفتم:

ـ نه مي ريم خونه عموي من.

خواستم به طرف دستشويي ببرمش كه سارا رو ديد. با ديدن سارا جيغي كشيد و پريد تو بغلش و گفت:

ـ واي سارا جون چقدر خوشگل شدي!

سارا ـ راست ميگي؟

شادي ـ آره خيلي خوشگل شدي سارا جون.

بعد روش رو به من كرد و گفت:

ـ مامان منم مي خوام موهام مثل سارا جون باشه.

گفتم:

ـ باشه، حالا بيا بريم صورتت رو بشورم.

صورت شادي رو شستم و موهاش رو مثل مدل سارا سشوار كشيدم و هر چند كلي هم غر شنيدم كه چرا دقيقا مثل سارا نشد. كم كم داشت شب مي شد. تونيك زرشكي خودم رو با شلوار مشكيم پوشيدم و موهام رو با كليپس بستم و چتري هام رو روي صورتم ريختم. هيچ وقت عادت نداشتم موهام رو مثل سارا دورم بريزم، احساس خفگي مي گرفتم، هميشه بايد بالاي سرم جمع مي كردم. براي همين هيچ وقت موهام مثل موهاي سارا تا پايين كمرم نبود. شروع كردم به آرايش كردن. كرم پودرم رو كه ماليدم، دستم رفت سمت سايه ولي نمي دونم چرا مكث كردم. از سايه زدن منصرف شدم، يه مهموني خونوادگي بود، هميشه منو ساده تر از اينم ديده بودن و لزومي نداشت اين همه بخوام آرايش كنم. خط چشم نازكي پشت چشمم كشيدم و كمي ريمل زدم. بعد يه رژ صورتي هم زدم كه لب هام از اون بي حالتي خارج بشه. يه آرايش خيلي ملايم ولي زيبا. صداي سوت سارا منو به خودم آورد.

سارا ـ كي ميره اين همه راه رو!

ـ مگه چقدر دورم؟

سارا خنديد و گفت:

ـ نامرد نمي شد منم عين خودت مي كردي؟

ـ تو هم شدي شادي؟

سارا ابروش رو داد بالا و گفت:

ـ نه خب هيچ كي نبايد مثل شما بشه.

باز خنديد. گفتم:

ـ ديوونه تو كه از من خوشگل تر شدي.

سارا ـ پاشو حاضر شو دايي اومده، الانم امين از راه مي رسه بريم زودتر.

مانتو و شال سرمه ايم رو برداشتم گفتم:

ـ باشه ولي تو فعلا حاضر نشو.

سارا ـ واسه چي؟

با شيطنت گفتم:

ـ بابا امين طفلي يهو تو مهموني تو رو اين جوري ببينه كه نمي تونه جلوي اون همه آدم ابراز احساسات كنه، اون وقت مي مونه رو دلش غمباد مي گيره.

سارا ابروش رو داد بالا رو گفت:

ـ راست ميگي، تازه اونم ابراز احساسات كنه من نمي تونم اون جوري كه بايد و شايد جواب ابراز احساساتش رو بدم، اون وقت من غمباد مي گيرم. خوب شد گفتي، من مي مونم تو اتاق بهش بگو بياد تو.

خنديدم. اين سارا هر وقت مي خواست بي حيا بشه مي شد. يه چند لحظه بعد زنگ در رو زدن. گفتم:

ـ حتما امينه، بمون تو اتاق بيرون نياي ها.

زود كيفم رو برداشتم و از اتاق رفتيم بيرون. مامان در رو باز كرده بود، امين بود با پيراهن آبي و كت و شلوار مشكي. اومد تو خونه، شادي دويد جلوش.

شادي ـ سلام عمو امين.

امين ـ سلام عزيزم، خوبي؟

شادي خواست بپره تو بغلش كه انگار يه چيزي يادش افتاد و سريع عقب گرد كرد و پشت من قايم شد. اين حركتش باعث شد من و مامان و امين بخنديم.

امين ـ سلام زندايي.

مامان ـ سلام امين جان، خوبي؟

امين ـ ممنون، مزاحم شديما.

مامان ـ نه خواهش مي كنم.

ـ سلام.

امين ـ سلام شيرين، سارا هنوز حاضر نيست؟

ـ چرا الان حاضر ميشه، شما بفرماييد اون اتاق سارا هم اون جاست.

امين با اجازه اي گفت و وارد اتاق شد. چند دقيقه بعد بابا از اتاق بيرون اومد و گفت:

ـ امين اومد؟

گفتم:

ـ آره تو اتاقه، شما حاضر شدين؟

بابا ـ آره، من برم ماشين رو روشن كنم شما هم بياين.

گفتم:

ـ چشم.

شادي هم با بابا رفت. بعد از چند لحظه مامان سارا رو صدا زد كه كم كم راه بيفتيم. در اتاق باز شد و امين با صورت قرمز اومد بيرون. پشت سرش هم سارا در حالي كه نيشش تا بنا گوشش عين شكلك ياهو باز بود اومد بيرون. امين سريع از جلوي ما رد شد و رفت بيرون. سارا به من نگاهي كرد و چشمكي زد. دختره ي بي حيا! خنديدم، با هم از در خونه بيرون رفتيم. سارا سوار ماشين امين شد و ما هم سوار ماشين بابا. راه افتاديم. از پنجره به بيرون نگاه كردم و به خودم فكر كردم، به اين كه هر وقت مهموني مي رفتيم منصور همون جور ازم تعريف مي كرد و خانم گل، خانم گل بود كه از دهنش مي ريخت. ولي انقدر كه موقع رفتم خوب و مهربون بود موقع برگشتن دعوا مي كرديم. نفس عميقي كشيدم، اگر طلاق مي گرفتم ديگه براي كي بايد آرايش مي كردم؟ ديگه كي ازم تعريف مي كرد؟

از ماشين پياده شديم. سارا همون جور نيشش تا بنا گوشش باز بود. بابا در رو زد. امين پيش بابا خجالت مي كشيد، بنابراين به سارا نگاه نمي كرد. يواشكي دم گوش سارا گفتم:

ـ بيشعور وقتي مي بيني انقدر خوشش مياد هميشه اين جوري باش.

سارا ابرويي بالا انداخت و گفت:

ـ زياديش ميشه.

بعد خنديد و رفت تو. با خودم فكر كردم يعني منصور هم زياديش شده بود؟! رفتيم تو. يگانه اومد به استقبالمون و بعد از اون هم فرشاد اومد. يگانه يه ساپورت مشكي پوشيده بود با يه پيراهن زير زانو. بعضي وقتا فكر مي كنم اگر يه خورده اخلاقش شبيه سارا بود ديگه مي شد كپي برابر اصل سارا. فقط يگانه ريزه تر از سارا بود و صد البته خيلي يخ تر. موهاشم مشكي بود. فرشاد با خوشرويي به هممون سلام كرد و همه رو به داخل دعوت كرد.

ـ فرشاد بالاخره در رفتي ها.

فرشاد با خنده گفت:

ـ پ نه پ فكر كردي مي مونم اين جا بپوسم؟

بابا چشم غره اي به فرشاد كرد و گفت:

ـ آدم تو مملكت خودش نمي پوسه.

همه با هم خنديديم. بابا خيلي فرشاد رو جدي گرفته بود. وارد خونه شديم، قبل از ما خونواده زن عموم هم اومده بودن. زن عمو و عمو جون به استقبالمون اومدن.

زن عمو ـ سلام خوش اومدين.

مامان ـ مرسي شهلا جون، قابل فرشاد جون رو نداره.

و بعد جعبه آجيل و بسته كيف رو داد به زن عمو.

عمو ـ زحمت كشيدين زن داداش، ما كه راضي نبوديم.

بابا ـ اين حرفا چيه، قابل فرشاد رو نداره، ايشالا شيريني عروسيش.

همه گفتن ايشالا. با خانواده زن عمو خوش و بشي كرديم. اون وسط چشمم دخترخاله فرشاد رو گرفت كه بدجوري اخماش تو هم بود، انقدر كه انگار ما داريم فرشاد رو مي فرستيم خارج. با راهنمايي يگانه وارد يكي از اتاق ها شديم. از بس مشغول خودمون بوديم اصلا شادي رو يادم رفته بود. هر چند شادي از همون اول رفته بود و به فرشاد چسبيده بود. اصلا شادي به هر كسي كه دوز شرارتش ازش بيشتر بود مي چسبيد، براي همين اصلا طرف يگانه نمي اومد. داشتيم لباسامون رو در مي آورديم كه خونواده برادر زن عموم هم رسيدن. زن عموي من همراه با زن برادر و دخترش وارد اتاق شد. شروع كرديم با اون سلام و احوالپرسي كردن كه يهو زن عموم وسط حرف اومد.

ـ راستي شيرين جون آقا منصور چرا نيومدن؟

يخ كردم، يهو هم من، هم مامان و هم سارا ساكت شديم. الان بايد چه جوابي مي دادم؟ مي گفتم من كه دارم با منصور متاركه مي كنم واسه چي بياد؟ بگم منصور دعوت نبود يا چي؟ اون جا هم انگار حواس خانمِ برادر زن عموم جلب شده بود. يگانه لبش رو گزيد. به زور لبخندي زدم و گفتم:

ـ ببخشيد زن عمو جون منصور نمياد، يه مسافرت كاري براش پيش اومده بود که بايد حتما مي رفت. سلام رسوند و عذرخواهي كرد.

زن عمو چند لحظه خيره بهم نگاه كرد و يهو گفت:

ـ آهان، آهان بله فهميدم.

همون جور هاج و واج موندم، يعني چي فهميدم؟ يه طوري گفت فهميدم كه انگار داشتم يه چيزي رو مخفي مي كردم و با اين حرفش مي خواست بگه از همه چي خبر داره. حرصم گرفته بود ناجور، خواستم بلند بگم زن عمو يعني شما خبر ندارين من دارم طلاق مي گيرم؟ يعني خبرا به گوش شما نخورده؟ خانمِ برادر زن عمو همون جور داشت معني دار نگام مي كرد. وقتي برگشتم لبخندي به من زد و از اتاق رفت بيرون. سارا با نگراني به من نگاه كرد. مامان با عصبانيت گفت:

ـ شهلا چرا يهو همچين كرد؟

يگانه سريع دست منو كشيد و گفت:

ـ شيرين جون بيا، براي شادي يه چيزي خريدم ولي هر چي ميگم بيا بهت بدم باهام نمياد.

عين آدم هاي مست و نيمه هوشيار افتادم دنبال يگانه. يگانه منو برد تو اتاقش و در كمدش رو باز كرد. مغزم از حالت ريست خارج شد و با منگي به يگانه گفتم:

ـ زحمت كشيدي يگانه، لازم نبود به خدا.

يگانه انگار بخواد حواس منو پرت كنه سريع گفت:

ـ نه بابا اين حرفا چيه، خودم دوست داشتم بخرم.

از توي كمدش يه خرس كوچولوي بنفش درآورد و گفت:

ـ نگاه كن، هيچ جاي ديگه اين رنگي نبود. مي دونستم شادي اين رنگي دوست داره منم براش خريدم.

به خرس نگاهي كردم و لبخندي زدم و گفتم:

ـ دستت درد نكنه، بذار صداش كنم خودت بهش بده.

از اتاق يگانه رفتم بيرون. عمه و آقاي شفيع زاده پدر سارا هم از راه رسيده بودن. تعجب كردم چطور شده که آقاي شفيع زاده اومده. با عمه خوش و بشي كردم و شادي رو صدا زدم. مامان رو ديدم كه رو مبل نشسته بود و بدجوري اخماش تو هم بود.

شادي ـ چي ميگي مامان؟

ـ بيا بريم يگانه ميگه برات يه چيزي خريده.

شادي ـ چي؟

ـ بيا بريم مي خواد خودش نشونت بده.

شادي رو به سمت اتاق يگانه راهنمايي كردم و گفتم:

ـ شادي جون تشكر يادت نره.

و سريع وارد اتاقي كه توش لباسامون رو عوض مي كرديم شدم. سارا و عمه خيلي آروم داشتن با هم حرف مي زدن، با ورود من صحبتشون رو قطع كردن. دست عمه رو صورتش بود و لبش رو مي گزيد، انگار سارا همه ماجرا رو براش تعريف كرده بود. قبل از اين كه من حرفي بزنم عمه گفت:

ـ الهي بميرم برات عمه، خودت رو ناراحت نكني ها.

سعي كردم خودم رو بي تفاوت نشون بدم و گفتم:

ـ بيخيال عمه، زن عمو كه عادتشونه نيش بزنن.

عمه ـ من خودم بعدا با مرتضي حرف مي زنم، يعني چي كه اين جوري حرف بزنه!

ـ عمه جون بياين بريم پيش مامان، الان مامان با اين اخماش مهموني رو به هم مي ريزه.

عمه سرش رو تكون داد و از اتاق رفت بيرون. به سارا گفتم:

ـ چه عجب آقاي شفيع زاده هم اومدن.

سارا شونه هاش رو بالا انداخت و گفت:

ـ نمي دونم فرصت نكردم از مامان بپرسم.

يگانه و شادي وارد اتاق شدن. شادي به طرفم دويد و با خنده گفت:

ـ مامان نگاه كن يگانه برام چي خريده؟

با خنده شادي همه غصه هام يادم رفت. زانو زدم و خرس رو ازش گرفت و گفتم:

ـ به به چه خرس خوشگلي.

شادي ـ پرپل هم هست.

با اخم مصنوعي گفتم:

ـ بنفش شادي!

شادي خرس رو از دستم گرفت و گفت:

ـ ببرم به مامان بزرگم نشون بدم.

ـ از يگانه جون تشكر كردي؟

شادي به يگانه نگاهي كرد و گفت:

ـ بله.

يگانه هم لبخندي زد و گفت:

ـ بله تشكر كرد، البته قابلي هم نداره.

شادي دويد پيش مامان.

يگانه ـ چرا اين جا وايستادين؟ بفرماييد تو پذيرايي.

با يگانه و سارا رفتيم داخل پذيرايي. آقايون مي گفتن و مي خنديدن، خانوما هم چند تا چند تا نشسته بودن كنار هم و حرف مي زدن. عمه كنار مامان نشسته بود و شادي داشت خرسي رو كه يگانه بهش داده بود بهشون نشون مي داد. ناخودآگاه چشمم رفت سمت همون دخترخاله ي فرشاد. هنوز با همون اخم نشسته بود و اصلا با هيچ كس حرف نمي زد. از فكرم گذشت كه شايد اين دختر به خاطر فرشاده كه اين جوري سگرمه هاش تو همه، وگرنه دليلي نداره كه بخواد تو اين شبي كه هممون جمع هستيم با اخم و تخم بشينه. من و سارا رو دو تا صندلي كنار هم نشستيم.

يگانه ـ برم براتون چايي بيارم.

و رفت تو آشپزخونه. برگشتم تا خواستم به سارا چيزي بگم صداي خواهرِ زن عموم توجه ما رو به خودش جلب كرد.

ـ خوبين شيرين خانم؟

ـ ممنونم شما خوبين؟

ـ مچكرم چه دختر نازي دارين، چقدر بزرگ شده ماشاا... .

لبخندي زدم و تشكر كردم. بعد دوباره روش رو كرد به سارا و مشغول احوالپرسي با سارا شد. يگانه چايي آورد و تعارف كرد.

ـ ماشاا... سارا جون هر سري كه من شما رو مي بينم خوشگل تر و نازتر شدي.

سارا ـ ممنون لطف دارين.

ـ باور كنين سارا جون هميشه از خوشگلي و خانومي شما تعريف مي كنم، ماشاا... همه چي تموم هستين.

سارا هي تشكر مي كرد. با خودم گفتم يه زماني اين خانم اين حرفا رو به من مي زد، الان سارا رفته رو بورس.

ـ ماشاا... همه چيزتون بيسته؛ خوشگليتون بيست، تحصيلاتتون بيست، كارتون بيست، همسرداريتون بيست، بزنم به تخته.

چشمام از حدقه دراومد. اين خانم سر جمع سه چهار دفعه بيشتر سارا رو نديده بود، اون وقت از كجا فهميده بود كه سارا همسرداريش بيسته؟! خوشم اومد كه سارا فقط تشكر ساده کرد و اصلا زبون نريخت. در حالي كه اگه من مي بودم اون زبون نيم متريم رو به كار مي گرفتم و چه حرفا كه از خودم نمي ساختم. خانومه هم که ديد از سارا آبي گرم نميشه ديگه بهش چيزي نگفت.

خانمِ برادر زن عموم هم رو كرد به يگانه و گفت:

ـ يگانه جون شما چرا انقدر ساكتي عزيزم؟

يگانه لبخندي زد و گفت:

ـ دارم گوش ميدم زن دايي.

زندايي يگانه با لبخند زد به ميز و گفت:

ـ بزنم به تخته خانمي از سر و روش مي ريزه.

عمه هم داشت با افتخار به يگانه نگاه مي كرد. زندايي يگانه گفت:

ـ دانشگاه خوب پيش ميره يگانه جون؟

يگانه ـ بله، چند وقت ديگه امتحاناتمون شروع ميشه.

زن عموي منم شروع كرد به تعريف كردن از يگانه. يگانه ترم دوم مهندسي شيمي بود، الحق كه دانشجوي با استعدادي بود، دانشگاه اميركبير درس مي خوند. نمي دونم چرا حرصم گرفت. چاييم رو برداشتم، داشتم يه كمي مي خوردم كه زن دايي يگانه گفت:

ـ آفرين، ماشاا...، الحق كه عروس خودمه.

چايي پريد تو گلوم و شروع كردم به سرفه كردن. عمه با چشماي قد نعلبكي داشت به زن عمو اينا نگاه مي كرد. يگانه سرخ شد و سرش رو انداخت پايين.

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

***

شادي رو روي تخت خوابوندم و كمرم رو صاف كردم. ملافه رو روش مرتب كردم و به سمت آيينه برگشتم. خيلي خسته بودم، بيشتر از خستگي جسمي خسته روحي بودم. امشب به اندازه تمام عمرم رو اعصابم رژه رفته بودن. كليپس سرم رو باز كردم و موهام رو آزاد كردم. جلوي آيينه نشستم. صداي مامان از تو هال مي اومد. بلند شدم تا برم پيششون. تا رسيدم به در شنيدم كه مامان مي گفت:

ـ مصطفي اگه به خاطر تو و فرشاد كه عين پسر خودمه نبود پا مي شدم مي اومدم خونه.

بابا ـ خانوم شلوغش نكن.

مامان ـ چي چي رو شلوغش نكن، نبودي ببيني بچه ام رو چجوري چزوندن. از همون اول بسم ا... كه وارد خونه شديم چشم و ابرو بود كه براي هم مي اومدن. كه چي؟

بابا ـ استغفرا... خانوم تمومش كن، باز اين خانوما درگوشي حرف زدن شما به دل گرفتي؟

مامان ـ به هر حال فرودگاه مي خواي بري تنها برو، نه من ميام نه مي ذارم شيرين بياد.

در رو بستم، ديگه نمي خواستم چيزي بشنوم. مامان راست مي گفت؛ تو اين مهموني خواهر زن عموم كه يه طوري نگام مي كرد انگار جذام دارم. موقع شام وقتي رفتم شادي رو از پيش امين و فرشاد بيارم خانوما چشماشون چهار تا شده بود و منو نگاه مي كردن ببينن با فرشاد و امين چطوري رفتار مي كنم. حتي وقتي امين تعارف زد كه بذارين شادي پيش ما شام بخوره، آقاي شفيع زاده همچين با تحكم گفت بذار بره پيش مادرش كه انگاري داشت به زير دستش دستور مي داد. طفلي امين هيچي نگفت، طفلي سارا چقدر اون جا بهم گفت به دل نگيرم. گفت يادته كه سر بازي هامون آقاي شفيع زاده چقدر اذيتمون مي كرد. آره يادم بود، هنوز كتك هايي كه جلوي چشمم به فرشاد مي زد رو يادمه. وقت برگشتن كه ديگه هيچي، تا خواستم با فرشاد كمي شوخي كنم زود خواهر زن عموم خودش رو انداخت وسط و گفت فرشاد جان در شان شما نيست. هاج و واج مونده بودم، اخم هاي فرشاد رفت تو هم. چي در شان فرشاد نبود؟ اين كه با دختر عموش كه از كوچيكي با هم بزرگ شده بودن شوخي كنه يا چون داشتم طلاق مي گرفتم؟ 

تونيكم رو از تنم درآوردم. چه اشتباهي كردم اين لباس رو برداشته بودم، با اين كه آستين بلند بود ولي هم تنگ بود و هم رنگش خيلي جلب توجه مي كرد، مخصوصا با شلوار راسته مشكي رنگ و كفشاي پاشنه بلندم. ولي خب سارا كه خيلي بهتر از من بود، چرا وقتي با فرشاد شوخي مي كرد كسي بهش حرفي نزد؟ 

لباس راحتيم رو پوشيدم. هنوز صداي مامان از راهرو مي اومد ولي نامفهوم. سرم درد مي كرد. جلوي آيينه نشستم. حوصله شونه زدن موهام رو نداشتم ولي بايد آرايشم رو پاك مي كردم. عادت نداشتم با آرايش بخوابم. دستمال مرطوب رو برداشتم. به خودم تو آيينه نگاه كردم. به خاطر سردردم چشمام ريزتر شده بود. دلم داشت پيچ مي خورد. طفلي منصور حق داشت وقتي ميگرنش مي گرفت زمين و زمان رو به هم بدوزه. نگاهم رفت به سمت لب هام كه هنوز ردي از رژلبم روش بود. دستمال رو اول رو لب هام كشيدم. بغضم گرفت، سعي كردم بهش اعتنايي نكنم، سريع بردم طرف چشمام. خوب شدم زياد آرايش نكرده بودم. حرف مامان يادم افتاد. 

"زياد آرايش نكن مادر."

حق داشت، داشتم طلاق مي گرفتم، شوخي نبود. ديگه مردي بالاي سرم نبود. پتو و بالش رو از رو تخت برداشتم و روي زمين گذاشتم. چراغ رو خاموش كردم و دراز كشيدم. تو تاريكي اتاق به سقف خيره شدم. چي مي شد؟ تهش چي مي شد؟ به شادي نگاه كردم. چقدر بي خيال خوابيده بود. سرم درد مي كرد ولي خوابم نمي برد. با خودم فكر كردم وقتي فاميل آدم با آدم اين جوري بكنن چه توقعي بايد از ديگران داشت! وقتي خاله خودم باهام اون جوري حرف بزنه، ديگه چه انتظاري از غريبه داشتم. باز گلي به جمال عمه، هيچ فرقي نكرده بود. فكرم كشيده شد به يگانه. امروز وقتي زنداييش بهش گفت عروس ناز خودم چقدر سرخ شد. راستي اصلا توجه نكردم پسر داييش چه شكلي بود. يعني يگانه دوستش داره؟ زن عمو چه قندي تو دلش آب مي شد. پوزخندي زدم. يادمه يه بار كه عمو به من گفت عروس من ميشي؟ زن عمو تا چند وقت اصلا نه بهمون زنگ زد و نه گذاشت ديداري داشته باشيم. مي ترسيد فرشاد رو از دستش دربيارم. وقتي با منصور ازدواج كردم چقدر خيالش راحت تر شده بود و الان دوباره داشتم مي شدم همون شيرين، منتهي اين بار آزادتر.

نفس عميقي كشيدم و به پهلو چرخيدم. دوست داشتم تمام اون فكرها رو بريزم بيرون ولي نمي تونستم. درسته كه اين چند ساله از كار و دانشگاه دور بودم ولي دليل نمي شد كه از نگاه جامعه به يه زن مطلقه بي خبر باشم. يادم بود كه يه همكلاسي داشتم كه از شوهرش طلاق گرفته بود؛ چه حرفايي كه پشت سرش نبود، چه چيزهايي كه ازش نمي گفتن. حتي شايع شده بود براي اين كه نمره بگيره با يكي از استادا ريخته رو هم. اون زمان باور نمي كردم ولي الان كم كم داشتم مي ترسيدم. هميشه با خودم مي گفتم انقدر در انتخاب همسرم دقت مي كنم كه كارم به طلاق نكشه. انقدر بابت انتخاب منصور به خودم مي باليدم كه همسرم خانواده دار و تحصيلكرده اس. ولي الان چي؟ فكرم كشيده شد سمت همكلاسي سابقم. چي باعث شده بود به اون راه كشيده بشه؟ يادمه يه بار كه با همكلاسي ها داشتيم درباره اش بحث مي كرديم يكي از بچه ها گفت فرقي نداره به چه دليلي داري طلاق مي گيري، حق با توئه يا نه، نگاه جامعه به يه زن مطلقه يا حتي بيوه يكيه، يه لقمه آماده! چقدر باهاش مخالفت كرده بودم كه نه، اگه حق با آدم باشه و طلاق بگيره و خانواده آدم از آدم حمايت كنه هيچ كس نمي تونه هيچ حرفي بزنه و حالا خودم داشتم مي شدم يكي از همون لقمه هاي آماده و خانواده ام با تمام حمايتي كه ازم مي كردن هيچ جوره نمي تونستن جلوي نگاه هاي بقيه رو بگيرن. مغزم داشت مي تركيد. چشمام رو بستم. براي امروز ديگه كافي بود، سعي كردم بخوابم.

با صداي شكستن چيزي سرم رو بلند كردم. فكر كردم اشتباهي شنيدم ولي دوباره يه صداي شكستن ديگه اومد. چشمام رو ماليدم، فكر كردم شايد شادي بيدار شده رفته تو آشپزخونه ولي شادي هنوز خوابيده بود. خميازه اي كشيدم و از جام بلند شدم. در رو باز كردم و صدا زدم:

ـ مامان تويي؟

صداي بابا از آشپزخونه اومد.

ـ نه دخترم منم.

دستي به موهاي آشفته ام كشيدم و به سمت آشپزخونه رفتم. بابا جارو تو دستش بود و داشت خرده هاي قوري رو جارو مي كرد.

بابا ـ نيا تو دخترم ميره تو پات.

ـ دمپايي پامه، چي شده بابا؟

بابا ـ مي خواستم چايي دم كنم از دستم افتاد شكست، بعدشم كه اين فنجون افتاد شكست.

ـ جارو رو بدين به من، من تميز مي كنم.

بابا ـ نمي خواد دخترم.

جارو رو ازش گرفتم و گفتم:

ـ بدين به من بابا، من جارو مي كنم.

بابا جارو رو داد بهم و از تو كابينت يه قوري ديگه برداشت. مامان عادتش بود كه از هر چيزي تو خونه دو سه تا داشته باشيم. مشغول جارو زدن شدم. كم كم داشت حواسم مي اومد سر جاش. خرده هاي قوري رو جمع كردم و به بابا گفتم:

ـ مامان چرا بيدار نشده؟

بابا ـ سرش درد مي كرد، ديشب اصلا نخوابيد.

با نگراني برگشتم و گفتم:

ـ چي؟ نخوابيد؟

بابا توي قوري آب جوش ريخت و سرش رو تكون داد. گفت:

ـ هر چقدر گفتم به حرف اين و اون گوش نده اصلا انگار نه انگار، تا صبح فقط اين پهلو و اون پهلو شد.

با ناراحتي خرده ها رو تو سطل آشغال ريختم و براي اطمينان از اين كه ديگه هيچ خورده شيشه اي باقي نمونده دوباره شروع به جارو كشيدن كردم. شادي هيچ وقت عادت نداشت تو خونه دمپايي پاش كنه، هميشه پابرهنه مي دويد. جارو كشيدنم تموم شد. دوباره خاك انداز خالي رو تو سطل آشغال تكون دادم و جارو رو سر جاش گذاشتم. بابا داشت از يخچال پنير بيرون مي آورد. رو به من كرد و گفت:

ـ دستت درد نكنه شيرين برو بخواب، من خودم صبحونه ام رو مي خورم و ميرم.

جانوني رو برداشتم و گفتم:

ـ خوابم نمياد، ديشب خوب خوابيدم.

نمي دونم چرا اين حرف رو زدم، منظوري نداشتم. راستش ديشب انقدر مغرم خسته بود كه زود خوابم برد ولي نمي خواستم با اين حرفم بگم كه مامان تا صبح به خاطر من بيدار بوده و حرص خورده، اون وقت من تخت گرفته بودم خوابيده بودم. خيلي بابت حرفي كه بي منظور زده بودم ناراحت شدم ولي بابا ديگه دنباله اش رو نگرفت. از تو جانوني نون بيرون آوردم و تو سبد گذاشتم. بابا ظرف كره و مربا رو هم رو ميز گذاشت و دو تا فنجون برداشتم و چايي ريختم. عذاب وجدان داشت منو مي كشت. مامان به خاطر من شب رو بيدار مونده بود. خدا رو شكر كردم كه اون روز رفتيم خونه سارا وگرنه اگه با اون وضع مي اومدم خونه معلوم نبود مامان چه حالي مي شد. فنجون چايي رو مقابل بابا گذاشتم و خودم رو به روي بابا نشستم.

بابا ـ چرا خودت نمي خوري شيرين؟

ـ من گشنه ام نيست، صبر مي كنم مامان بيدار شد با اون مي خورم.

بابا چيزي نگفت. عادت داشت چاييش رو تلخ بخوره، برعكس من كه چايي شيرين جزء لاينفك زندگيم بود.

ـ بابا ببخشيد.

بابا فنجونش رو روي ميز گذاشت و گفت: 

ـ مگه چي شده بابا؟

دستم رو دور فنجون كشيدم و گفتم:

ـ به خاطر منه كه اين جوري شده.

لبم رو گزيدم و سرم رو انداختم پايين. بابا گفت:

ـ چطوري شده؟

ـ اين جوري ديگه، شما به خاطر من خيلي دارين عذاب مي كشين، من نمي خواستم اين جوري بشه.

نمي دونستم به بابا بگم كه همه چي رو مي دونم يا نه. ولي نه، نبايد مي گفتم، نبايد بابا مي فهميد، بايد غرورش رو حفظ مي كردم، نبايد بيشتر از اين غصه مي خورد.

بابا ـ طوري نشده بابا.

ـ چرا طوري نشده؟ مگه مامان الان به خاطر من اين جوري نشده؟ فكر مي كنين نمي بينم؟

اشكام يكي يكي چكيدن. بابا دستش رو دراز كرد و گفت:

ـ اين حرف رو نزن شيرين، هر كسي يه تقديري داره، تقدير تو هم اين بوده. اينم مي گذره بابا، يه مدت بعد يادت ميره بابا باور كن. من نمرده ام، هنوز پشتتم، تا منو داري غم نخور بابا.

به بابا نگاه كردم، باباي مهربون من. بابا مي دونم چه غمي تو دلت داري، اين كه به دخترت بگن ديوونه، اين كه دايما ببيني مردم مي ترسن مبادا دخترت از مرداشون دلبري كنه در حالي كه دخترت اصلا اهل اين كارا نيست. اين چيزا كم نيست بابا، من اين غم رو تو نگاه مهربون تو مي بينم، مي فهمم داري هر كاري مي كني كه من غصه نخوردم.

بابا ـ به قول حافظ شيرين سخن "دايما يكسان نباشد احوال دوران غم مخور" تو هم غصه نخور بابا.

لبخندي زدم تا بابا خيالش راحت بشه كه حالم خوبه. بعد از مدتي بابا بلند شد تا بره سر كارش. بعد از بازنشستگي نتونست تو خونه بشينه و توي مدرسه غيرانتفاعي يكي از دوستاش به عنوان معلم ادبيات كار مي كرد. رفتم تو اتاق و لباسم رو عوض كردم. امروز رو ديگه نبايد مي ذاشتم مامان تو خونه كار كنه. تصميم گرفتم يه سوپ خوشمزه بار بذارم. وارد آشپزخونه شدم، از تو فريزر مرغ بيرون آوردم و گذاشتم تا بپزه. شروع به تميزكاري تو آشپزخونه كردم. سعي مي كردم كه سر و صدا راه نندازم كه شادي يا مامان بيدار نشن. شادي كه اگه بيدار مي شد واويلا بود، بايد كار و زندگيم رو ول مي كردم و باهاش بازي مي كردم. تازه با اون سردردي كه مامان داشت ديگه خونه ميدون جنگ مي شد. 

داشتم سيب زميني پوست مي كندم كه تلفن زنگ خورد. كي بود اين وقت صبح؟! تلفن رو برداشتم. به محض اين كه گفتم الو صداي عصباني زن عموم منو ميخكوب كرد.

زن عمو ـ دستت درد نكنه شيرين جون، دستت درد نكنه.

ـ مگه چي شده زن عمو؟

زن عمو با حرص جواب داد:

ـ اصلا ازت انتظار نداشتم شيرين، وقتي كه فروغ بهم گفت اصلا باور نكردم، اصلا انتظار نداشتم. ديگه تو كه مي شناسيم اين كارا رو بكني چه انتظار از غريبه؟

هنگ كرده بودم. زن عمو يه ريز حرف مي زد، اصلا نمي دونستم داره درباره چي حرف مي زنه. گفتم:

ـ ببخشيد زن عمو من اصلا نمي دونم دارين درباره چي حرف مي زنين!

زن عمو با همون لحن كنايه دارش گفت:

ـ جدي؟ خبر نداري؟ دستت درد نكنه، خوب الان دم رفتني فرشاد اين هول و ولا رو انداختي به جون من، خوب منو مضحكه فاميلم كردي.

گفتم:

ـ زن عمو به جون شادي من اصلا نمي فهمم، من چه كار بدي انجام دادم؟

زن عمو ـ نمي دونم چه كاري انجام دادي، فقط از ديشب مسعود روزگار داداشم اينا رو سياه كرده كه من شيرين رو مي خوام!

دنيا كوبيده شد روي سر من. مسعود برادرزاده ي زن عموم بود، همون كه مادرش هي به يگانه نگاه مي كرد و عروسم، عروسم مي كرد. تا اون جا كه يادم مي اومد چند سالي ازم كوچيك تر بود. آب دهنم خشك شده بود، اصلا چيزي كه مي شنيدم رو باور نمي كردم. مگه ممكن بود؟ مسعود؟! اصلا يادم نمياد تو مهموني چه شكلي بود. با من من گفتم:

ـ چي مي گين زن عمو؟

زن عمو با حرص بيشتري گفت:

ـ من چي ميگم؟ من ميگم شما هيچي نشده داري آتيش مي اندازي به جون خانواده ها.

دستم رو مشت كردم، مغزم كار نمي كرد، احساس كردم ديگه زانوهام تاب وزنم رو ندارن. روي مبل نشستم و گفتم:

ـ من چه آتيشي انداختم؟ من چي كار كردم؟ دارين به من تهمت مي زنين زن عمو، اين وصله ها به من نمي چسبه، من شوهر دارم.

زن عمو ـ فكر كردي به گوش ما نرسيده كه داري طلاق مي گيري؟ من خوش خيال رو بگو كه مي گفتم حتما آقا منصور تقصيري داره كه شيرين داره طلاق مي گيره، ديگه نمي دونستم كه كرم از خود درخته.

هر حرف زن عموم عين پتك كوبيده مي شد تو سرم. حرفايي كه يه عمر حتي ذره ايش به گوشم نخورده بود الان داشتن يه جا بهم مي گفتن، حرفايي كه حتي منصور بهم نگفته بود. منصور حتي يه بار هم منو متهم به اين كارها نكرده بود. بغضم گرفت.

ـ زن عمو من كه تمام مدت پيش شما بودم، چطور چنين حرفي به من مي زنين؟

زن عمو ـ والا من كه ديگه خبر ندارم چطوري و كجا چشم و ابرو اومدي كه اين پسر ساده رو هوايي كردي.

ـ من؟! من زن عمو؟

تا خواستم چيزي بگم زن عموم حرفم رو قطع كرد و گفت:

ـ شيرين عموت خبر نداره، مي دونم بهش بگم دم رفتني فرشاد غوغا به پا مي كنه. دوست ندارم اين خبر رو بهش بدم و بين فاميل دعوا راه بندازم كه مي دونم اگه بگم خون راه مي افته اون سرش ناپيدا. تو هم بهتره پات رو از زندگي مسعود بكشي بيرون، مسعود قراره با يگانه ازدواج بكنه، انقدر موش ندوون تو زندگي بچه ي من.

تا اومدم حرفي بزنم زن عموم سريع گوشي رو قطع كرد. گوشي از دستم افتاد. كشش اين حرفا رو نداشتم. من چشم و ابرو مي اومدم، دلبري مي كردم؟ از كي؟ مسعود؟ حتي قيافه اش تو مهموني يادم نمي اومد. من كه اصلا باهاش حرف نزدم. من كه يه نگاه هم بهش ننداختم. چشمام پر از اشك شد، چطور مي تونستن چنين تهمتي به من ببندن؟ من هنوز شوهر داشتم، هنوز يه زن متاهل بودم با يه بچه. اشكام دونه دونه چكيدن. بايد چي كار مي كردم؟ بايد به كي مي گفتم؟ چي مي گفتم؟ 

دستم رو جلوي دهنم گرفتم كه هق هقم بلند نشه. از جام بلند شدم و بي هدف تو خونه شروع كردم به قدم زدن. من الان بايد چي كار مي كردم؟ من چي شنيده بودم؟ زن عمو اون حرفا رو به من زد؟ من؟! من چي كار كرده بودم؟ تو مغزم ديشب رو عين فيلم جلو عقب مي كردم كه ببينم كجا رفتارم عحيب بود، كجا جلب توجه كردم. لعنت به من! اشكام بي وقفه مي چكيدن. دستم رو جلوي دهنم گذاشتم كه صدام مامان و شادي رو بيدار نكنه. لعنت به من و تونيك زرشكيم، لعنت به من كه رفتم اون جا، لعنت به من، لعنت به من! دستام مي لرزيد. من داشتم كجا زندگي مي كردم؟ بين چه آدم هايي؟ چقدر راحت به من انگ زده بودن. لعنت بهت منصور، من باهات چي كار كرده بودم كه انقدر راحت پشت پا زدي به زندگيمون؟

دستام مي لرزيد. نمي دونستم بايد چي كار كنم. انگار حرفاي زن عمو تازه داشت تاثير مي ذاشت. رفتم تو دستشويي و شير آب سرد رو باز كردم. به خودم تو آيينه نگاه كردم. چشمام قرمز قرمز شده بود، صورتم هم قرمز شده بود. چند مشت آب سرد پاشيدم تو صورتم. هيچ وقت اين جوري تحقير نشده بودم، حتي وقتي خاله ام زنگ زد، حتي وقتي منصور باهام اون جوري كرد. دوباره تو دستشويي زدم زير گريه. اي خدا به كي بگم؟ اين درد رو به كي بگم؟ شير آب سرد رو بستم، هنوز از التهابم كم نشده بود. در حموم رو باز كردم و با لباس رفتم زير دوش. شير آب سرد رو باز كردم. كمي كه گذشت نتونستم زير سرديش طاقت بيارم، كمي آب رو ولرم كردم. زير دوش گريه كردم، گريه كردم، گريه كردم. يه خرده كه گذشت با صداي مامان به خودم اومدم.

مامان ـ شيرين اين جايي؟

ـ بله مامان.

مامان ـ مياي بيرون؟

نگاهي به خودم كردم، هنوز لباسام تنم بود. گفتم:

ـ بله مامان، اگه ميشه حوله منو بيارين.

مامان از جلوي در حموم رفت كنار. لباسام رو از تنم درآوردم و دوش رو بستم. چلوندمشون و انداختم رو بند رختي كه مامان تو حموم گذاشته بود.

مامان ـ حوله ات رو گذاشتم اين جا.

ـ ممنون مامان.

زود سرم رو يه شامپو زدم و از حموم اومدم بيرون. حوله ام رو تنم كردم. تصميم گرفتم هيچي به مامان اينا نگم. مگه قرار نبود زن عمو به كسي چيزي نگه، پس چه لزومي داشت من به مامان بگم. مامان كه ديشب به خاطر چهار تا نگاه تا صبح نخوابيده بود و خودخوري كرده بود حتما با شنيدن اين خبر سكته مي كرد. نه نبايد مي گفتم، بايد چالش مي كردم، بايد تو قلبم چالش مي كردم، حتي اگه اين تهمت روحم رو مي خورد بهتر از اين بود كه مامان و بابا بفهمن. 

كلاه حوله رو روي سرم كشيدم و از حموم اومدم بيرون. بوي مرغ همه خونه رو گرفته بود. واي يادم رفته بود موقع رفتن زيرش رو كم كنم. به سمت آشپزخونه رفتم تا زيرش رو خاموش كنم كه ديدم مامان تو آشپزخونه اس و داشت مرغ ها رو از تو قابلمه بيرون مي آورد.

مامان ـ مرغ رو تو گذاشتي شيرين؟

ـ بله، بابا بهم گفت ديشب خوب نخوابيدين خواستم براتون سوپ بذارم.

مامان برگشت و نگاهي به من كرد و گفت:

ـ شيرين مامان حالت خوبه؟

به مامان نگاه كردم. با نگراني دو چنداني بهم نگاه مي كرد. زير لب گفتم:

ـ آره چطور؟

مامان همون جور که بهم نگاه مي كرد گفت:

ـ برو مادر، برو موهات رو خشك كن الان سرما مي خوري.

گفتم:

ـ شما بياين برين استراحت كنين من درست مي كنم.

مامان نگاهي به من كرد و گفت:

ـ من كاري نمي كنم، تو برو اول موهات رو خشك كن.

از آشپزخونه بيرون اومدم و به طرف اتاق رفتم. شادي انقدر ديشب خسته شده بود كه حتي با صداهاي اطراف هم بيدار نشده بود. لباس پوشيدم و آب موهام رو با حوله گرفتم و با يه كش بستم و برگشتم تو آشپزخونه. مامان داشت صبحونه مي خورد. دلم ضعف رفت، براي خودم چايي ريختم و نشستم رو به روي مامان. سعي مي كردم به مامان نگاه نكنم، مي دونستم كه اگه نگاه كنم گريه ام مي گيره. هنوز نتونسته بودم تلفن زن عمو رو تو خودم حل كنم.

مامان ـ چي شده تو اين قوري چايي دم كردي؟

در حالي كه لقمه ام رو قورت مي دادم گفتم:

ـ بابا اون قوري سفيد رو شكوند.

مامان سرش رو تكون داد و گفت:

ـ بهش گفتم بذار بيام برات صبحونه حاضر كنما.

ـ من براشون حاضر كردم.

مامان چيزي نگفت. احساس كردم داره به من نگاه مي كنه. آروم سرم رو بلند كردم و گفتم:

ـ چرا اين جوري نگام مي كني مامان؟

مامان سعي كرد خودش رو بي تفاوت نشون بده.

ـ نه عزيزم، نه طوري نيست.

بعد با مهرباني گفت:

ـ ديشب اون همه بيدار موندي صبح واسه چي به اين زودي بيدار شدي؟ يه خرده استراحت مي كردي؟

دلم از اين همه مهربوني مامانم گرفت. لبخندي پت و پهن زدم و گفتم:

ـ نه مامان جونم خسته نيستم، كوه كه نكندم.

مامان دستش رو دراز كرد و صورتم رو نوازش كرد. چقدر مهربون بود، چقدر خوب بود. نه من حق نداشتم اين زن رو عذاب بدم، حتي اگه به قيمت داغون شدن خودم تموم بشه. هر جوري بود بايد خودم رو سر پا نگه مي داشتم، نبايد مي ذاشتم عذاب بكشه.

مامان ـ چاييت رو بخور سرد ميشه.

خنديدم و گفت:

ـ چشم بانو، امر امر شماست.

مامان ابرويي بالا داد و با شيطنت گفت:

ـ حالا كه پاي شكمت درميونه امر امر منه؟

با صداي بلند خنديدم تا ناراحتي مامان رفع بشه. مامان فنجون چاييش رو برداشت و توي سينك گذاشت و پرسيد:

ـ كي بود اول صبحي زنگ زده بود؟

چايي تو گلوم گره خورد، به زور قورتش دادم. يعني مامان فهميده بود؟ به صورتش نگاه كردم. با آرامش بهم نگاه مي كرد. بايد چه جوابي بهش مي دادم؟ بهش مي گفتم كي بود؟ سارا، عمه، خاله يا مي گفتم اشتباه گرفته بود؟ گفتم:

ـ زن عمو بود.

مامان براق شد و گفت:

ـ چي مي گفت صبح اول صبحي؟

چايي رو به سمت دهنم بردم و گفتم:

ـ زنگ زده بود تشكر كنه.

مامان به سمت يخچال رفت و در رو باز كرد و گفت:

ـ به حق چيزاي نشنيده!

خنده ام گرفت، سعي كردم ديگه بهش فكر نكنم ولي نمي شد. حرف زن عمو مدام تو گوشم بود. از جام بلند شدم و گفتم:

ـ مامان شما برين استراحت كنين من غذا درست مي كنم.

مامان ـ نمي خواد عزيزم، خودم درست مي كنم.

بسته هويج رو از دست مامان درآوردم و گفتم:

ـ نه ديگه امروز با من، شما برين استراحت كنين.

مامان با شك و دودلي از آشپزخونه رفت بيرون. شروع كردم به ناهار درست كردن. رفتم تو فكر. اين تازه اولش بود، تهش چي مي شد؟ چي كار مي تونستم بكنم، طاقت اين حرفا رو نداشتم. بايد يه فكر اساسي مي كردم. تا كي مي تونستم اين حرفا رو از مامان اينا قايم كنم؟ بالاخره به گوششون مي رسيد. اونا تا كي مي تونستن تحمل كنن، به من چيزي نگن و صبر كنن؟ مگه مي شد جلوي دهن مردم رو بست؟ نه نمي شد. 

نفس عميقي كشيدم و محتويات قابلمه رو به هم زدم. بايد يه كاري مي كردم. فداكاري كه همش مال مادر و پدرا نيست، يه جايي بايد بچه ها هم فداكاري كنن. آره بايد اين كار رو مي كردم. رفتم تو اتاقم و موبايلم رو برداشتم. اول خواستم زنگ بزنم ولي فكر كردم شايد مامان صدام رو بشنوه. پيام ها رو باز كردم و نوشتم:

"بايد ببينمت."

دستم مي لرزيد، نمي دونستم بايد چي كار كنم، آيا كارم درسته؟ نفس عميقي كشيدم و گفتم آره شيرين كار درستي مي كني.

و دكمه ارسال رو فشار دادم. جواب اومد:

"باز چي ميگي؟"

جوابش رو دادم.

"تو رو خدا منصور، همين امروز بايد ببينمت."

جواب اومد:

"ساعت پنج بيا دفتر."

دوباره اون زن بي ادب اومد جلو چشمم. نوشتم:

"نه دفتر نه، بيرون."

جواب اومد:

"واي به حالت اگه چرت و پرت بگي! بيا ستاره شرقي."

مامان ـ داري با كي اس ام اس بازي مي كني؟

لبخندي به مامان زدم و گوشي رو روي اپن گذاشتم و گفتم:

ـ با بهار.

بهار دوست دوره دانشگاهم بود، هر از چند گاهي با هم بيرون مي رفتيم، مهموني همديگه رو دعوت مي كرديم ولي انقدر باهاش صميمي نبودم كه بخوام باهاش درددل كنم.

مامان ـ زير اون گاز رو كم كن، اين سوپ چرا داره اون جوري قل قل مي كنه!

زير گاز رو كم كردم. فكرم همش درگير كاري بود كه مي خواستم بكنم. آب دهنم رو قورت دادم و گفتم:

ـ بهار مي گفت امروز بيا با هم بريم بيرون.

با خودم فكر كردم چه دروغگوي قهاري شدم، قبلا به اين راحتي دروغ نمي گفتم.

مامان ـ خب ميري باهاش؟

ـ آره خيلي وقته همديگه رو نديديم، گفتم يه سر برم پيشش.

مامان ـ شادي رو هم با خودت مي بري؟

ـ نه شادي رو مي خوابونم و ميرم.

احساس كردم مامان يه جوري داره نگام مي كنه. همش مي ترسيدم مامان از اصل قضيه بو ببره، البته آخرش مي فهميد مي خوام چي كار كنم ولي خب الان وقتش نبود، اول بايد از طرف منصور خيالم راحت مي شد.

ـ مامان طوري شده؟

مامان ـ نه چطور؟

ـ آخه يه جوري داري نگام مي كني.

مامان ـ نه عزيزم، مي بينم خيلي تو فكري نگرانت ميشم.

به سمت مامان رفتم و محكم لپش رو بوسيدم و گفتم:

ـ نگران نباش مامان خوشگلم.

مامان خنديد. سعي كردم ديگه فكرش رو نكنم مبادا پشيمون بشم. شادي بيدار شد، براي اين كه بعد از ظهر هم بخوابه مجبور شدم باهاش بازي كنم. مامانم چون مي دونست مي خوام با دوستم برم بيرون ديگه هيچي نگفت. انقدر با شادي بازي كردم كه خودم خسته كوفته افتادم. بعد از ناهار وقتي خواستم شادي رو بخوابونم خودمم باهاش خوابم برد. با تكون دستي از خواب بيدار شدم.

مامان ـ شيرين با بهار كي قرار داري؟

با چشماي نيمه باز گفتم:

ـ با بهار؟!

مامان ـ آره ديگه، مگه نمي گفتي باهاش مي خواي بري بيرون؟

تازه يادم افتاد به مامان گفتم با بهار قرار دارم. خميازه اي كشيدم و گفتم:

ـ آره ساعت پنج.

مامان ـ پس ديرت شد، ساعت يه ربع به پنجه.

از جام پريدم، براي منصور وقت شناسي خيلي مهم بود. سريع به خودم تو آيينه نگاهي انداختم.

مامان ـ اي كاش بهش مي گفتي بياد اين جا.

در حالي كه ضد آفتابم رو مي ماليدم گفتم:

ـ به كي؟

مامان به سمتم برگشت و گفت:

ـ وا خب به بهار ديگه، با كي مي ري بيرون؟

گفتم:

ـ خودش ميگه بيا بريم بيرون، اگه مي خواست بياد اين جا كه مي گفت ميام خونتون.

مامان نگاهي بهم كرد. مي دونستم مي خواد بگه زياد آرايش نكنم. فقط يه مداد آبي زير چشمم كشيدم و يه رژ كالباسي به لبم زدم. مامان چيزي نگفت. مانتو و شالي كه ديشب براي مهموني فرشاد پوشيده بودم رو تنم كردم. براي آخرين بار به خودم تو آيينه نگاه كردم. موهام رو طوري زير شال گذاشتم كه بعدا بتونم شالم رو عقب تر بكشم. كيفم رو برداشتم و زود از مامان خداحافظي كرد. كفشام رو پوشيدم و از خونه زدم بيرون. تا سر كوچه تند رفتم و دستم رو براي اولين تاكسي بلند كردم. سريع سوار شدم و آدرس كافي شاپ ستاره شرقي رو دادم. به صندلي تكيه دادم. ستاره شرقي كافي شاپي بود كه زياد مي رفتيم. قبل از اين كه شادي به دنيا بياد كل نامزدي ما تو اون كافي شاپ گذشت، يه جورايي پاتوقمون بود. پس هنوز يادش بود. يادم اومد اولين بار منصور اون جا بهم گفت چقدر خنديدنتون قشنگه. اصولا منصور اهل ابراز علاقه مستقيم نبود. از اونايي نبود كه روزي چهار بار دوستت دارم، عاشقتم به خورد آدم بده. حتي يادم نمياد تا حالا به من دوستت دارم گفته باشه، اوج احساساتش خانم گل بود. صداي زنگ اس ام اس گوشيم بلند شد. نگاه كردم، منصور بود. نوشته بود:

"كجا موندي؟"

نوشتم: 

"الان مي رسم." 

نفسم رو دادم بيرون. يواش از تو كيفم آيينه رو درآوردم و به خودم نگاه كردم. با خودم فكر كردم اي كاش رژ پررنگ تري مي زدم ولي حالا ديگه نمي تونستم. خيلي آروم حركت مي كرديم، اين جوري اگه پيش مي رفت تا نيم ساعت ديگه هم نمي رسيديم و منصور رو بدتر عصباني مي كردم. به راننده محكم گفتم:

ـ آقا من عجله دارم، خواهش مي كنم سريع تر.

راننده تو آيينه نگاهي به من كرد و پاش رو روي گاز فشار داد. از جنس نگاهش خوشم نيومد ولي چيزي هم نگفتم. اخم كردم و صورتم رو به سمت پنجره گردوندم. يه ربع بعد رسيدم دم كافي شاپ. يه دو هزار تومني بهش داد و منتظر بقيه پولم نشدم. سريع وارد كافي شاپ شدم، كافي شاپي كه كلا ازش خاطرات خوب داشتم. قلبم شروع به تپيدن كرده بود، من كار درستي مي كردم؟ نفس عميقي كشيدم. نگاهي به ميزها انداختم تا منصور رو پيدا كنم. بالاخره پيداش كردم. با نمكدون گرد روي ميز بازي مي كرد. مي دونستم الان كلافه شده. پيراهن قهوه اي پوشيده بود. با خودم گفتم يعني دارم ميرم پيش منصور؟ پيش كسي كه چند روز پيش عين وحشي ها بهم حمله كرده بود؟ خواستم منصرف بشم ولي نتونستم. نبايد منصرف مي شدم به خاطر مامان و بابا. حتي از اون فاصله هم مي تونستم بوي ادكلنش رو بفهمم. به سمتش حركت كردم. متوجه دو تا دختر ميز كناري شدم كه به منصور نگاه مي كردن و لبخند مي زدن. با خودم فكر كردم اين دخترها مي دونن اين آقاي خوش تيپ چه چيزايي به همسرش گفته! معلوم بود سعي دارن توجهش رو جلب كنن ولي منصور اعتنايي نمي كرد. اصلا از اين اخلاق منصور بي نهايت خوشم مي اومد، اهل آدم هاي بيخود نبود. براي اين كه توجهش رو جلب كنم و هشداري به دخترهاي ميز كناري بدم گفتم:

ـ سلام.

سرش رو بلند كرد و گفت:

ـ سلام.

رو به روش نشستم و با لحن خودموني گفتم:

ـ معذرت مي خوام دير كردم.

منصور ـ شادي رو با خودت نياوردي؟

لبخندي زدم و گفتم:

ـ نه، مي خواستم با خودت تنها باشم.

منصور ـ حالش چطوره؟

ـ خيلي خوب، فقط گاهي بهونه تو رو مي گيره.

منصور ـ چي مي خوري؟

لبخندي زدم و گفتم:

ـ همون هميشگي.

يه لحظه با خودم فكر كردم شايد منصور هميشگي يادش نباشه، اون وقت چه ضايع بازاري ميشه. ولي وقتي منصور دستش رو بلند كرد و به گارسون سفارش دو تا كافه گلاسه داد نفسي به راحتي كشيدم. به قول سارا زنانگيم رو قلقلك داده بودن، الان مي خواستم به اون دو تا دختر بگم اين مرد خوش تيپي كه براش دندون تيز كرده بودن صاحب داره، يعني صاحبش من بودم. بي اختيار چشمم رفت سمت دست چپش. هنوز حلقه ازدواج دستش بود. چرا درش نياورده بود؟ مگه نمي خواست طلاقم بده؟ كافه گلاسه رو آوردن.

منصور ـ نمي خواي بگي چرا مي خواستي منو ببيني؟

قاشق رو برداشتم و تكه اي از بستني رو توي دهنم گذاشتم، در واقع مي خواستم فكر كنم ببينم چطور بايد بهش بگم. به منصور نگاه كردم. با چشماي سياهش داشت نگاهم مي كرد؛ بي تفاوت، سرد. انگار داره به كارمندش نگاه مي كنه. باز چشمم رفت سمت حلقه اش. به خودم گفتم شيرين هنوز اميدي هست. نفس عميقي كشيدم و گفتم:

ـ اومدم بگم ... مي خواستم بگم ... ببخشيد.

منصور چشماش رو ريز كرد و بهم زل زد. گفت:

ـ چي؟ بابت چي؟

نمي تونستم بهش نگاه كنم، اصلا منصور جذبه اي داشت كه هر وقت بهم زل مي زد نمي تونستم نگاش كنم، الان كه عكس العملش برام نامعلوم بود جاي خود داشت. تصميم گرفتم لپ مطلب رو بگم. آروم گفتم:

ـ مي خوام برگردم.

چشماي منصور گشاد شد. گفت:

ـ كجا برگردي؟

زير لب گفتم:

ـ خونه.

دست منصور رو ديدم كه مشت شد. به سمتم خم شد و گفت:

ـ شيرين من گفتم حوصله چرت و پرت ندارم.

سرم رو بلند كردم. به چشماش نمي تونستم نگاه كنم، به لباش چشم دوختم و گفت: 

ـ منصور خواهش مي كنم، چرت و پرت نميگم.

منصور صورتش رو برگردوند. هنوز دستش مشت بود، هنوز نمي تونستم بهش نگاه كنم. حواسم بود كه ميز كنار گوشاشون رو براي حرفاي ما تيز كردن ولي ديگه برام مهم نبود. نگاه هاي اونا برام تيزتر از حرفاي زن عموم نبود. منصور همون طور كه صورتش سمت ديگه بود گفت:

ـ يه بار بهت زنگ مي زنم ميگي با وكيلم حرف بزن ولي الان ميگي مي خوام برگردم! واسه چي مي خواي برگردي؟ فكر مي كردم ديگه از اون خونه متنفرت كردم.

ناخودآگاه به چشماش زل زدم. بهم نگاه كرد. سياهي چشماش هيچ برقي نداشت. فكرم رفت به همون عصر منحوس. راست مي گفت متنفر شده بودم ولي الان جاش نبود احساساتي بشم. با حلقه ام شروع كردم به بازي كردن. منصور به آرومي گفت:

ـ گلاسه ات رو بخور.

خودش قاشقش رو برداشت و شروع كرد به خوردن. قاشقم رو برداشتم. متوجه ميز كناري شدم. دختر آرايش غليظي داشت، انقدر كه سفيدي چشماش رو نمي ديدم. با صداي منصور به خودم اومدم.

منصور ـ چرا نمي خوري؟

ـ منصور خواهش مي كنم ...

منصور پريد وسط حرفم و گفت:

ـ شيرين ما حرفامون رو زديم.

با التماس در حالي كه سعي مي كردم ميز كناري متوجه حرفام نشن گفتم:

ـ منصور خواهش مي كنم تو متوجه نيستي، هر كاري بگي مي كنم، هر جوري بخواي ميشم، فقط مي خوام برگردم.

منصور اخماش رو كرد تو هم. نگاه مشكوكي بهم كرد و گفت:

ـ شيرين چي شده؟

نمي خواستم بهش بگم، نبايد مي گفتم، اگه بهش مي گفتم ديگه غروري برام باقي نمي موند. زير لب گفتم:

ـ چيزي نشده.

منصور ـ چرا يه طوري شده.

نگاهي به منصور كردم، چشماش نگران بود. بعد از پنج سال زندگي باهاش مي تونستم حالت هاش رو بخونم. بغضم رو قورت دادم و گفتم:

ـ منصور من طاقت حرف مردم رو ندارم، تا اين جاشم كلي زخم زبون تحمل كردم. خودم به جهنم، مامان و بابام هم به كنار، فردا پس فردا شادي بزرگ ميشه. فكر مي كني اين بچه بتونه اين زخم زبونا رو تحمل كنه؟ همش ازش بپرسن چرا مامانت نيست؟ چرا بابات نيست؟ فكر مي كني اين بچه طاقتش رو داره؟

منصور با حرص نگام كرد، دندوناش رو روي هم فشار مي داد. گفت:

ـ بس كن.

با التماس گفتم:

ـ منصور بيا به شادي فكر كنيم.

منصور مشتش رو به آرومي روي ميز كوبيد گفت:

ـ بهت ميگم بس كن.

با اين كه صداي منصور بالا نبود ولي توجه ميز بغلي جمع شد، اصلا اونا از اول گوششون با ما بود. به منصور نگاه مي كردم، داشت چونه اش رو مي ماليد، لب هاش رو روي هم فشار مي داد. منتظر بودم ببينم منصور چي ميگه. صداي خنده ريز دخترا به گوشم مي خورد. منصور سريع از جيب كتش كيف پولش رو برداشت و گفت:

ـ پاشو بريم.

با بهت گفتم:

ـ كجا؟

اخماش تو هم بود. پول رو روي ميز گذاشت و اشاره كوتاهي به ميز بغلي كرد و گفت:

ـ اين جا نميشه حرف زد.

و سريع از جاش بلند شد ايستاد كه منم بلند شم. با هم از كافي شاپ بيرون اومديم. به طرف سانتافه سفيد منصور رفتيم. اخماش تو هم بود و چيزي نمي گفت. قفل ماشين رو زد و سوار شديم. بهش نگاه كردم، لب پايينش رو مي جويد و رانندگي مي كرد. تير آخرم شادي بود. مي دونستم جونشه و جون شادي. خدا كنه به هدف بخوره كه برگردم، كه ديگه حرف و حديثي نباشه پشت سرم. بي هدف رانندگي مي كرد، انقدر كه هوا داشت تاريك مي شد. متوجه شدم داره به سمت خونمون مي رونه، چيزي نگفتم. نزديك خونه نگه داشت. هيچي نگفته بود؛ نه آره و نه نه. پشيمون شدم كه اومدم پيشش. به حرف من گوش نمي داد. تمام حس هاي بد دنيا ريخت تو دلم. كمربندم رو باز كردم و زير لب گفتم:

ـ دستت درد نكنه.

خواستم پياده بشم كه منصور دستم رو گرفت. برگشتم و بهش نگاه كردم. با انگشت شستش داشت روي دستم رو نوازش مي كرد. يه جوري شدم ولي خودم رو كنترل كردم، الان وقت ضعيف بودن نبود.

منصور ـ جدي مي خواي برگردي؟ مطمئني؟

ـ آره مطمئنم.

منصور پوفي كرد و سرش رو به پشتي تكيه داد و چشماش رو بست. آروم دستم رو ول كرد و گفت:

ـ فردا شب ميام دنبالتون.

تا خواستم چيزي بگم گفت:

ـ خداحافظ.

در رو باز كردم و پياده شدم. تا خواستم در رو ببندم صدام زد.

ـ شيرين؟

سرم رو بردم داخل ماشين و نگاش كردم. با اخمي نگام كرد و گفت:

ـ پا نشي جار بزني كه من اومدم دنبالت ها.

واقعا تو اون لحظه مي خواستم كيفم رو بكوبم تو صورتش با اين غرور مسخره اش! حتي بابت كارش يه معذرت خواهي هم نكرد. چرا همش من بايد كوچيك مي شدم؟ نفس عميقي كشيدم و سرم رو تكون دادم و گفتم:

ـ نگران نباش.

اخماش باز شد ولي همون طور جدي گفت:

ـ شادي رو ببوس، بهت زنگ مي زنم.

بي هيچ حرفي در رو بستم و به سمت در خونه رفتم. منصور هنوز همون جور اون جا وايستاده بود. تا كليد در رو انداختم ماشين رو روشن كرد. در رو كه باز كردم و وارد شدم صداي ماشينش رو شنيدم كه از جلوي در رد شد. سردرد گرفته بودم، حالت تهوع داشتم. به آرومي وارد خونه شدم. از نرده تراس گرفتم و بالا رفتم. صداي خنده شادي مي اومد. آروم در رو باز كردم و وارد شدم. مامان داشت با شادي بازي مي كرد، شادي هم بالا پايين مي پريد و مي خنديد. خدايا من در قبال اينا مسئول بودم، هم مادرم و هم دخترم. تصميم درستي گرفته بودم.

مامان با خنده گفت:

ـ سلام شيرين جون، چه زود برگشتي؟

لبخندي زدم و گفتم:

ـ بهار براش كاري پيش اومد زود رفت.

شادي به طرفم دويد و گفت:

ـ مامان ببين مامان بزرگ برام نقاشي كشيده.

كيفم رو كناري گذاشتم و دفتر نقاشي شادي رو گرفتم. مامان يه پروانه براش كشيده بود و شادي رنگ كرده بود. رنگ از اين ور و اون ور پروانه زده بود بيرون. با ذوق گفتم:

ـ به به دست مامان بزرگ درد نكنه، چقدر هم قشنگ رنگ كردي. بيا يه بوس به مامان بده.

صورت شادي رو محكم بوسيدم و به خودم فشارش دادم. من براي اين دختر كوچولوم هر كاري مي كردم، هر كاري. برگشتن پيش منصور كه چيزي نبود. منصور همسرم بودم، پدر شادي، غول بي شاخ و دم كه نبود. لِمش دستم بود فقط گاهي بي خودي لجش رو درمي آوردم. انقدرا هم سخت نبود فقط مونده بودم چطوري به مامان و بابا بگم. از جام بلند شدم و به سمت اتاق رفتم. در حالي كه دكمه هاي مانتوم رو باز مي كردم مامان صدام زد.

ـ شيرين سارا زنگ زده بود باهات كار داشت، بهش يه زنگ بزن.

گفتم:

ـ باشه.

ولي تو دلم گفتم ديگه لازم نيست، من كه ديگه طلاق نمي گيرم. لباسم رو عوض كردم و برگشتم تو هال. جلوي تلويزيون نشستم و روشنش كردم. بي هدف كانال ها رو بالا پايين كردم. به امروز فكر كردم، به كافي شاپ، به اون دخترا، به منصور. هنوز حلقه اش دستش بود. چرا دستش بود؟ نفس عميقي كشيدم. منصور دستم رو گرفت. به دست چپم نگاه كردم. من داشتم برمي گشتم خونه. الان به مامان بگم؟ شب وقتي بابا اومد به هر دوشون بگم؟ نه، نمي تونم تو چشم بابا نگاه كنم. فردا صبح بگم؟ كي بگم كه وقت خوبي باشه؟ اصلا بذارم وقتي منصور اومد دنبالم بگم. نه وقت جالبي نيست. بايد مامان اينا رو راضي كنم، بايد باهاشون حرف بزنم، بايد بذارم بابا بياد. شادي پريد و كنارم نشست. امروز حسابي ازم انرژي برده بود؛ اون از صبح و اينم از عصرم.

شادي ـ مامان كي برمي گرديم خونه؟ من اسباب بازي هام رو مي خوام.

بيا كور از خدا چي مي خواد، دو چشم بينا. دستم رو دور گردن شادي انداختم و گفتم:

ـ دلت تنگ شده؟

شادي ـ آره، چرا بابا منصور نمياد دنبالمون؟

لپش رو كشيدم و گفتم

ـ مياد عزيزم، كارش يه خرده زياده ولي مياد.

شادي سرش رو به سينه ام فشار داد، محكم تو بغلم فشارش دادم. مامان نگام كرد و سرش رو تكون داد. فكر مي كرد دارم همين جوري به شادي ميگم كه آرومش كنم، ديگه خبر نداشت كه داشتم راستش رو مي گفتم ولي خب بهشون مي گفتم. پوفي كردم، با دستم گردنم رو ماليدم. احساس كردم مامان يه جوري نگام مي كنه، يه جوري انگار مي خواد يه چيزي رو درونم كشف بكنه. گفتم:

ـ چي شده مامان؟

مامان سرش رو تكون داد و گفت:

ـ امروز يه جوري شدي.

سعي كردم لبخندي بزنم و گفتم:

ـ نه، چه جوري؟

مامان آهي كشيد. سعي كردم از اون حال و هوا درش بيارم، معلوم بود هنوز از ماجراي تلفن زن عمو چيزي نمي دونه. مامان بيچاره من داشت همش خودخوري مي كرد. مي خواست بگه ولي مي ترسيد من ناراحت بشم. گفتم:

ـ مامان بگين، حرفتون رو بزنين. مگه من چطوري شدم كه همش نگرانين؟ من كه حالم خوبه.

مامان نگاهم كرد و گفت:

ـ تو داري يه چيزي رو ازم پنهان مي كني.

آخ مامان، چقدر كار منو سخت كردي. الان چي كار كنم؟ بهت بگم يا بگم نه هيچي رو ازت پنهان نمي كنم؟ چي بهت بگم مامان كه قلب كوچيكت نگيره؟ چي بگم كه ديگه ناراحت نشي؟ به مامان نگاه كردم. ديگه ظرفيتم پر شده بود. شادي داشت به ما نگاه مي كرد. ديگه نمي تونستم تحمل كنم. زير لب گفتم:

ـ خسته شدم مامان.

با اين حرف من چشماي مامان پر از اشك شد. بلند شد و نشست كنارم، سرم رو روي سينه اش گذاشتم. دستاي گرمش دورم حلقه شد. گوله گوله اشكام چكيدن. شادي با ناراحتي نگام كرد و گفت:

ـ مامان چرا گريه مي كني؟ تب داري؟

دستش رو روي پيشونيم گذاشت. دستش رو گرفتم و بوسيدم. دختر نازگل من با دستاش اشكام رو پاك كرد. دختر خوشگل من لايق مادر بهتري، زندگي بهتري بود. دماغم رو بالا كشيدم و خنديدم. گفتم:

ـ خب بسه، كم روضه نخونديم اين مدت!

بعد از مدتي بابا اومد. شادي به خاطر خواب بعد از ظهرش انقدر باهام بازي كرد كه بعد از شام خسته و كوفته افتادم يه طرف. تمام مدت شام تو اين فكر بودم كه بگم يا نه ولي شادي مگه ول مي كرد، چند دفعه كه به خاطر گيرهاش عصبي شدم و مي خواستم داد بكشم ولي جلوي خودم رو گرفتم الان موقع عصبانيت نبود. موقع خواب هر كاري كردم براش قصه تعريف نكنم و برم با مامان و بابا صحبت نكنم نشد. انقدر بيدار موند و ازم خواست براش قصه تعريف كنم كه بابا رفت خوابيد. اعصابم خيلي تحريك شده بود. خودمم نمي دونستم چرا از وقتي بابا اومده بود همش حواسم بهش بود. به اين كه آيا چيزي شنيده يا نه؟ ولي گويا همه چي در امن و امان بود. مي دونستم اين ضربه كمي نيست، اگه بابا شنيده بود حتما معلوم مي شد. بالاخره بعد از كشمكش فراوون شادي خوابيد. ديگه انرژي برام نمونده بود. پاشدم و رفتم تو هال، مامان هنوز نخوابيده بود. براي خودم يه فنجون چايي ريختم.

مامان ـ بالاخره خوابيد؟

سري تكون دادم.

مامان ـ الهي بميرم برات مادر امروز خيلي خسته شدي، يه نگاه به خودت بكن داري سر پا بيهوش ميشي.

راست مي گفت به زور چشمام رو باز نگه داشته بودم ولي نمي دونم چرا ميل به خوابيدن نداشتم. مامان ادامه داد:

ـ راستي مي دوني امروز داشتم با منير خانم حرف مي زدم.

منير خانم مادر سارا بود، عمه خودم. گفتم:

ـ خب؟

مامان در حالي كه روي ميز رو دستمال مي كشيد گفت:

ـ ميون حرفامون بهش گفتم صبحي شهلا زنگ زده بود.

چشمام گشاد شد. گفتم:

ـ خب؟

مامان همون جور بيخيال داشت تعريف مي كرد.

ـ هيچي بهش گفتم با تو حرف زده و تشكر كرده و اينا؛ ولي منير خانم گفت شهلا اصلا بهش زنگ نزده.

واي خداي من عجب دروغي گفتم، الان اگه گندش دربياد چي؟ بدتر اين كه زن عمو چهار تا مي ذاشت رو حرف هاي امروزش و ... اصلا نمي تونستم تصور كنم چه اتفاقي مي افتاد. آب دهنم رو قورت دادم و گفتم:

ـ واسه چي زنگ نزده؟

مامان ابروش رو بالا داد و گفت:

ـ معلومه از ديشب با منير خانم سرسنگين شده. گويا بعد از رفتن ما منير خانم سر يگانه با شهلا بحث مي كنه كه عوض هي عروس عروس كردن بذارين به يه جايي برسه، كه بهشون برمي خوره. واسه همون سرسنگين شدن.

نفسي به راحتي كشيدم، فنجونم رو شستم و گفتم:

ـ آخه عمه چي كار به اونا داره، بذارين هر كاري دوست دارن انجام بدن.

مامان در حالي كه دستمالش رو گوشه اي مي ذاشت گفت:

ـ آره ولي يگانه حيفه. پسره رو من ديدم، آدم بيخوديه، اصلا به درد يگانه نمي خورد.

توجهم جلب شد. پس چرا من ديروز متوجه نشدم؟ مامان فهميده بود اون پسره آدم بيخوديه. پس من كاري نكرده بودم، خود اون پسره چشمش دنبال من بوده. چه كار خوبي كردم رفتم پيش منصور. اگه اين پسره قبل از طلاقم اين جوري كرده بعد از طلاقم ولم نمي كرد، اون وقت كه ديگه آزاد آزاد بودم. به سمت مامان برگشتم و گفتم:

ـ من ديگه برم بخوابم، شما كاري ندارين؟

مامان ـ نه عزيزم برو بخواب، منم كم كم مي رم بخوابم.

ـ شب بخير.

مامان ـ شب تو هم بخير.

به سمت اتاق رفتم و سر جام دراز كشيدم. طولي نگذشت كه چشمام گرم شد و خوابم برد.

صبح با صداي مامان و بابا از خواب بيدار شدم. به ساعت نگاه كردم، ساعت هشت صبح بود. الان ديگه بايد بابا مي رفت، چرا هنوز نرفته بود؟ از جام بلند شدم و رفتم تو هال. بابا پشت ميز نشسته بود و مامان داشت صبحانه رو مي چيد. عطر نون گرم به مشامم خورد. بابا با ديدن من لبخندي زد و گفت:

ـ سلام دخترم.

لبخند بابا شوقي تو وجودم ريخت و با لبخند گفتم:

ـ سلام بابا صبح بخير، سلام مامان.

مامان هم به من لبخندي زد و گفت:

ـ صبح تو هم بخير عزيزم، بيدارت كرديم؟

پشت ميز نشستم و گفتم:

ـ نه خودم بيدار شدم.

مامان برام چايي ريخت و جلوم گذاشت. به نظرم رسيد اين بهترين موقعيته كه بگم، بابا هم كه بود. رو به بابا گفتم:

ـ چه عجب نرفتين مدرسه؟

بابا از بالاي عينكش بهم نگاهي كرد و گفت:

ـ امروز جمعه اس بابا، مدرسه نيست كه.

ابروم رو بالا دادم و آهاني گفتم. كلا حساب روزهاي هفته از دستم در رفته بود. شروع كرديم به صبحونه خوردن. نفس عميقي كشيدم، بايد مي گفتم، الان.

ـ مامان بايد يه چيزي بهتون بگم.

مامان ـ چي عزيزم؟

درست مثل بچگي هام وقتي كار بدي انجام مي دادم دستام مي لرزيد. ولي الان ديگه بچه نبودم، يه زن بيست و هفت ساله بودم.

ـ راستش رو بخواين من ديروز با بهار نرفته بودم بيرون.

به مامان نگاه كردم، به دقت بهم نگاه مي كرد. سعي كردم زود حرفم رو بزنم كه گير نكنم. گفتم:

ـ رفته بودم منصور رو ببينم.

سكوت چند لحظه اي با صداي عصباني بابا شكست.

بابا ـ كجا رفته بودي؟

با نگاهي ملتمسانه به بابا نگاه كردم و گفتم:

ـ بابا خواهش مي كنم.

بابا عصباني گفت:

ـ واسه چي رفته بودي سراغش؟

سرم رو انداختم پايين و گفتم:

ـ رفته بودم باهاش حرف بزنم.

مامان هم عصباني گفت:

ـ مگه حرفي مونده باهاش بزني؟

به مامان نگاه كردم، عصبانيتش خوابيد ولي بابا همچنان عصباني بود. با عصبانيت گفت:

ـ پرسيدم واسه چي رفته بودي سراغش؟

سعي كردم خونسرد باشم، بايد به آرومي حرف مي زدم، بايد دليل منطقي مي آوردم. بابا آدمي نبود كه با دعوا بتوني مجابش كني. گفتم:

ـ پدر من آخه همين جوري كه نميشه طلاق داد، همين جوري كه نميشه طلاق گرفت. يه دعوايي با هم كرده بوديم تموم شد و رفت. اگه هر كسي بخواد با يه دعوا طلاق بگيره كه نميشه. مخصوصا ما كه يه بچه هم داريم، به خاطر شادي هم كه شده بايد كوتاه بيايم.

بابا همچنان اخم كرده بود. به طرفم خم شد و گفت:

ـ تو نمي دوني شيرين، نمي دوني اين مرد چيا گفته!

بابا حرفش رو قطع كرد، ديدم مامان با پاش زد به پاي بابام. نفس عميقي كشيدم و گفت:

ـ مي دونم بابا، مي دونم چيا گفته ولي وسط دعوا كه حلوا خيرات نمي كنن، چهار تا من گفتم چهار تا هم اون گفته ديگه. انتظار داشتين چي بگه بهتون؟ عصباني بوده.

بابا ـ نه حلوا خيرات نمي كنن ولي زرتي هم درخواست طلاق نميدن.

بابا همچنان داشت با اخم نگام مي كرد. مي دونستم چطوري بايد دلش رو نرم كنم. گفتم:

ـ بابا منصور آدم بدي نيست، باور كن ولي خب عصباني كه ميشه ديگه زمين و زمان رو به هم مي دوزه. يه كاري مي كنه ولي من كه نبايد بشينم هر كاري اون مي كنه بگم چشم.

دستم رو دراز كردم و دست پيرش رو گرفتم و نوازشش كردم. گفتم:

ـ بابا به من حق بدين، اين وسط شادي هم هست. اگه مي گين منصور مقصره منم بي تقصير نبودم، منم لجبازي كردم، منم عصبانيش كردم. قبول دارم خيلي جاها اصلا من مقصر بودم. خب منصورم طاقتش طاق شده، ولي به خاطر لجبازي خودم كه نمي تونم با آينده شادي بازي كنم. شايد اگه از منصور جدا بشم راحت بشم ولي شادي تو دردسر مي افته، شادي ناراحت ميشه، شادي عذاب مي كشه، شادي از نعمت داشتن خانواده محروم ميشه نه من. من حاضر نيستم شادي عذاب بكشه.

رو به مامان برگشتم و دستش رو گرفتم و گفتم:

ـ مامان منم مثل شما مادرم، همون طور كه شما طاقت ديدن ناراحتي منو ندارين منم طاقت ناراحتي شادي رو ندارم. شادي الان شايد نفهمه ولي چند وقت ديگه كه بزرگ شد متوجه فرق خودش با بچه هاي ديگه ميشه و زجر مي كشه. من دلش رو ندارم.

مامان بغض كرده بود، بابا تو فكر بود ولي مي دونستم كه ديگه عصباني نيست. از جام بلند شدم و رفتم پيششون، يه دستم رو دور گردن مامان انداختم و دست ديگه ام رو دور گردن بابا. گفتم:

ـ تو رو خدا اين جوري نكنين، من نمي خوام شماها رو ناراحت ببينم، باور كنين اين به نفع هممونه.

مامان با همون چشماي اشك آلود بهم نگاه كرد و گفت:

ـ كي مياد دنبالت؟

من زير لب گفتم:

ـ عصر.

***

يكي يكي لباسام رو از تو كمد بيرون آوردم و توي چمدونم مي چيدم. مامان رو تختم نشسته بود و داشت تماشام مي كرد. شادي بيرون اتاق داشت با بابا بازي مي كرد.

مامان ـ نمي ذاري كه كمكت كنم.

لبخندي زدم و گفتم:

ـ مامان چهار تا لباس كه اين حرفا رو نداره.

تونيك زرشكيم رو برداشتم، انقدر كه اولا دوستش داشتم حالا ازش متنفر بودم. پرتش كردم تو چمدون. مامان برش داشت و گفت:

ـ اِ مادر چرا همچين مي كني لباست چروك ميشه!

ـ بي خيال مامان دوستش ندارم.

مامان در حالي كه تاش مي كرد گفت:

ـ چرا؟ لباس به اين خوشگلي خيلي بهت مياد. چرا دوستش نداري؟

شلوارم رو تا كردم و گفتم:

ـ نمي دونم از چشمم افتاده، زياد پوشيدمش.

دروغ مي گفتم شايد سومين يا چهارمين دفعه بود كه مي پوشيدمش ولي واقعا از چشمم افتاده بود.

مامان ـ اشكالي نداره مامان جان، نمي خواي نپوش ولي لااقل بده يه مستحقي كسي بپوشه، نگاه هنوز نوئه.

راست مي گفت بابا، مي دادم مي رفت هر چه زودتر بهتر. صداي جيغ شادي از تو هال مي اومد. يواش از اتاق بيرون رفتم و گفتم:

ـ شادي يه خرده يواش تر عزيزم، چه خبره جيغ مي كشي؟

شادي دستش رو جلوي دهنش گرفت وگفت:

ـ ببخشيد مامان، ببخشيد.

برگشتم تو اتاق. صبح بعد از اين كه موضوع برگشتنم رو به مامان اينا گفتم سارا زنگ زد. اولين گله اش اين بود كه چرا ديشب بهش زنگ نزدم. وقتي بهش گفتم كه تصميم گرفتم برگردم بهتش برد. اونم مثل مامان اينا عصباني شد، البته اون بيشتر. بهم گفت مگه يادم رفته منصور باهام چي كار كرده. نه يادم نرفته بود ولي نتونستم بگم حرفايي بدتر از كارهاي منصور هم هست، آدم هاي بدتر از منصور هم هست. همون حرفايي كه به مامان و بابا زده بودم رو به سارا گفتم. گفتم نمي تونم به خاطر خودم شادي رو بدبخت كنم، من در قبال بچه ام مسئول بودم. منصور نه بددل بود و نه معتاد بود و نه دست بزن داشت، حتي خيلي دست و دلباز و راحت بود، فقط قلق داشت، گاهي لجش رو درمي آوردم. اين كه دليل نمي شد آدم طلاق بگيره. مي تونستم دوباره زندگيم رو بكنم مثل روزهاي اولش؛ نه عاشقانه عاشقانه ولي خوب و آروم. سارا پشت تلفن ازم قول گرفت اگه باز طوري شد بهش خبر بدم. مي دونستم راجع به چي حرف مي زنه. بهش قول دادم، سارا برام مثل خواهر بود.

مامان ـ منصور كي مياد؟

نگاهي به ساعتم كردم و گفتم:

ـ گفت زنگ مي زنه ولي فكر كنم طرفاي شش پيداش بشه.

مامان ـ جمعه ها هم كار مي كنه؟

گفتم ـ گاهي وقتا.

مانتوي سبزم رو که واسه دفتر منصور پوشيده بودم با شال مشكيم گذاشتم كنار تا بپوشمشون. در چمدون رو بستم و ساكي كه لباساي شادي رو توش گذاشته بودم كنار چمدون گذاشتم. به سمت آيينه رفتم و به صورتم كرم پودر ماليدم. بايد همه چي رو برمي گردوندم به روال سابقش. مامان داشت نگام مي كرد، چيزي نمي گفت. مي دونست با منصور مي رم بيرون، ديگه آرايش مجاز بود. تو آيينه به مامان نگاه كردم و گفتم:

ـ مامان باز شما نگرانين؟

مامان آهي كشيد و گفت:

ـ مگه ميشه يه مادر نگران بچه اش نباشه؟

راست مي گفت مگه مي شد يه مادر نگران بچه اش نباشه؟ من كه در هر چيزي اول نفع شادي رو در نظر مي گرفتم. بلند شدم و رفتم كنارش شستم. بغلش كردم و بوسيدمش. مامان هم منو بوسيد و دم گوشم گفت:

ـ اگه باز اذيتت كرد نريزي تو خودت پاشو بيا اين جا، باشه؟ قدمت رو جفت چشمامه.

خودم رو از تو بغلش بيرون آوردم و گفتم:

ـ چشم مامان، نگران نباشين.

از جامون بلند شديم و رفتيم تو هال پيش بابا و شادي. بابا داشت براي شادي كتاب مي خوند، شادي هم گوش مي داد. گاهي فكر مي كردم اين دختر افسار گسيخته من چقدر خوب و مهربون و خانم مي شد. مامان يه سيب برداشت و شروع كرد به پوست كندن. بابا هنوز كمي باهام سرسنگين بود. دركش مي كردم ولي چاره ديگه اي نبود. بهتر از اين بود كه اون حرف هاي وحشتناك رو مي شنيد. مامان سيب ها رو قاچ كرد و به هر كدوممون يه قاچ داد. سعي مي كردم لبخند بزنم. واقعا از كاري كه مي خواستم بكنم راضي بودم، طلاق مي گرفتم كه چي بشه؟ به شادي و بابا نگاه مي كردم. بابا براش كتاب مي خوند و شادي هر چيزي رو كه نمي فهميد مي پرسيد. بعد از مدتي صداي موبايلم بلند شد. سمت اتاق رفتم و گوشيم رو از تو كيفم بيرون آوردم، منصور بود.

ـ سلام.

منصور ـ سلام، حاضرين؟

ـ آره، كي مي رسي؟

منصور ـ جلوي درم بياين بريم.

ـ تو نمياي؟

منصور ـ نه.

ـ الان ميايم.

گوشي رو قطع كردم و تو كيفم گذاشتم. مانتوم رو پوشيدم و شالم رو روي سرم انداختم. دوباره به خودمم توي آيينه نگاه كردم. دستم رفت سمت رژ قهوه ايم و دوباره روي لب هام ماليدم. خب همه چي خوب شده بود. چمدون و ساك رو برداشتم و رفتم تو هال. شادي رو صدا زدم و گفتم:

ـ شادي جان بيا كيف منو بردار بريم.

مامان با ديدن من برگشت و گفت:

ـ منصور خان اومده؟

ـ آره زنگ زد جلوي دره.

بابا عينكش رو از رو چشمش برداشت و گفت:

ـ نميان داخل؟

شادي دويد تو اتاق و كيف منو برداشت. گفتم:

ـ نه ديگه اونم خسته اس، زودتر بريم.

مامان ـ اي كاش مي اومدن شام مي خورديم و بعد مي رفتين.

مي دونستم هنوز بابا خوشش نمياد با منصور رو به رو بشه. چمدون رو گذاشتم زمين و مامان رو بوسيدم و گفتم:

ـ باشه واسه يه وقت ديگه، خداحافظ.

بابا بلند شد و نذاشت چمدون رو خودم بردارم. كيفم رو از شادي گرفتم و به سمت در رفتيم. كفشاي شادي رو كه پوشوندم دويد به سمت در. صدا زدم.

ـ شادي مواظب باش.

شادي در كوچه رو باز كرد و نگاهي به كوچه انداخت، بعد باباي بلندي گفت و دويد. فهميدم كه منصور رو ديده. با بابا از پله ها پايين اومديم و به سمت در كوچه رفتيم كه شادي باز گذاشته بود. مامان خواست بياد كه نذاشتم. با بابا وارد كوچه شديم. منصور شادي رو بغل كرده بود و داشت به حرفاش گوش مي داد. شلوار كتون قهوه اي پوشيده بود با يه تي شرت سه دكمه راه راه قهوه اي و خردلي. ما رو كه ديد شادي رو پايين گذاشت و به طرف ما اومد.

ـ سلام.

منصور ـ سلام آقاي مرادي.

بابا با لحن سرد و جدي گفت:

ـ سلام آقا منصور.

به منصور نگاه كردم، اونم كاملا جدي بود. اصلا براي چي بايد خجالت مي كشيد؟ دست دراز كرد و چمدون رو از دست بابام گرفت و گفت:

ـ زحمت داديم.

بابا تو چشماي منصور نگاه كرد و گفت:

ـ زحمتي نيست، شيرين دخترمه و در اين خونه هميشه به روش بازه.

آب دهنمو قورت دادم، نكنه منصور عصباني بشه و بخواد جواب پس بده. نگاهي بهش كردم. سري تكون داد و گفت:

ـ خداحافظ.

بعد به سمت ماشين رفت. صورت بابا رو بوسيدم و ازش خداحافظي كردم. شادي پشت سر منصور دويد. به سمت ماشين رفتم. بابا هنوز جلوي در ايستاده بود. منصور چمدون رو پشت ماشين گذاشت، ساكم رو هم بهش دادم و در جلو رو باز كردم. قبل از اين كه سوار بشم به بابا گفتم:

ـ برين تو بابا، خداحافظ.

بابا دستي تكون داد و رفت تو. منصور سوار ماشين شد. سكوت كرده بوديم، چيزي نداشتم براي گفتن. منصور ماشين رو روشن كرد و حركت كرديم. شادي پشت صندلي منصور ايستاد و گفت:

ـ بابا؟

منصور با لحن شادي گفت:

ـ جان بابا؟

شادي ـ كجا داريم مي ريم؟

منصور ـ تو كجا دوست داري بريم؟

شادي با خوشحالي گفت:

ـ شهربازي، بابا بريم شهربازي.

فكر كردم منصور الان بهانه مياره كه خسته اس و بمونه واسه يه وقت ديگه ولي منصور با خوشحالي گفت:

ـ دوست داري بريم شهربازي؟ باشه مي ريم همون جا.

شادي از خوشحالي هورايي كشيد. از خوشحالي شادي منم خنديدم. لب هاي منصور به لبخند كوچيكي باز شده بود. زندگيم داشت دوباره برمي گشت رو روال سابقش، بهترش هم مي كردم. از تصميمم راضي بودم. منصور دستش رو برد و پخش ماشين رو روشن كرد. چند تا آهنگ جلو زد و بالاخره رو يه آهنگ موند و ترانه شادي شروع شد.

"دوستي ساده ما غيرمعمولي شد

نمي دونم اون روز تو وجودم چي شد.

نمي دونم چي شد كه وجودم لرزيد

دل من اين حسو از تو زودتر فهميد

تو كه باشي پيشم ديگه چي كم دارم

چه دليلي داره از تو دست بردارم

دل ما كي بيشتر عاشقه من يا تو

هر چي شد از حالا بد و خوبش با تو..."

شادي با صداي آهنگ بالا پايين مي پريد و مي خنديد و دستاش رو تكون مي داد. به منصور نگاه كردم، دست راستش رو روي فرمون گذاشته بود و همراه با آهنگ ضرب گرفته بود. به سمت شهربازي روند. با ترافيك تهران تا برسيم شهربازي هوا تاريك شده بود. ماشين رو تو پاركينگ شهربازي پارك كرديم و منصور شادي رو تو بغلش گرفت و به سمت شهربازي رفتيم. تو شهربازي انقدر شادي بازي كرد و آتيش سوزوند كه آخرش خودش خسته شد ولي دل نمي كند. شام رو تو فست فود شهربازي خورديم. زياد پيتزاي جالبي نبود ولي براي اولين بار بود كه منصور شكايت نكرد، حتي در مقابل شيطوني هاي شادي هم چيزي نمي گفت و مي خنديد. فقط كافي بود كه شادي دست رو يه بازي بذاره بلافاصله بليتش رو مي خريد. تو دلم ازش ممنون بودم. شب خوبي بود. تو خونه بابا همش فكر مي كردم چطوري مي خوام وارد خونه بشم ولي الان ديگه كمتر فكرش رو مي كردم. 

نزديك نصفه شب بود كه به زور شادي رو از شهربازي كنديم و به سمت خونه راه افتاديم. شادي تو ماشين خوابش برد. به منصور كه داشت به سمت خونه مي روند نگاه كردم. باز سخت و جدي شده بود. سعي كردم باب صحبت رو باهاش باز كنم.

ـ ازت ممنونم منصور.

منصور نيم نگاهي به من انداخت و گفت:

ـ بابت چي؟

لبخندي زدم و گفتم:

ـ شب خوبي بود.

منصور باز نيم نگاهي به من كرد و زير لب گفت:

ـ قابلي نداشت.

انتظار ابراز احساسات بيشتري داشتم ولي مي دونستم حالا حالاها يخ منصور باز نميشه. آدم مغروري بود، اجازه نمي داد به اين زودي خيالت راحت بشه كه همه چي تموم شده. ولي من مي تونستم يخش رو آب كنم، همون جوري كه خيلي وقتا تونسته بودم. دست چپم رو روي دستش كه روي دنده بود گذاشتم و بهش نگاه كردم. زير چشمي نگاهي به دستم انداخت ولي هيچ عكس العملي نشون نداد، حتي دستم رو هم نگرفت. چيزي نگفتم. رسيديم خونه دستش رو از زير دستم سر داد. پياده شديم. شادي رو بغل كرد و در ماشين رو بست.

ـ شادي رو بدش به من تو چمدون رو بيار.

منصور يواش گفت:

ـ نمي خواد سنگينه برمي گردم ميارمش، بيا بريم بالا.

از پله ها بالا رفتيم، خونه ما آسانسور نداشت. خدا رو شكر كردم كه مجبور نبودم شادي رو بغل كنم و سه طبقه با خودم بالا بيارم. در رو باز كردم و وارد خونه شدم. چراغ رو روشن كردم. منصور پشت سرم وارد خونه شد. خونه همون جور به هم ريخته و كثيف بود. منصور از كنارم رد شد و شادي رو برد تو اتاقش. پوفي كردم، حتي يه خرده هم خونه رو تميز نكرده بود. منصور از اتاق شادي بيرون اومد و از كنارم رد شد.

ـ اي كاش يه خرده اين جاها رو تميز مي كردي.

منصور با تمسخر نگام كرد و گفت:

ـ مي خواستي برات آذينم ببندم؟

چيزي نگفتم. اخم كرد و از در خونه رفت بيرون. شال و مانتوم رو درآوردم و انداختم رو مبل. حوصله تميزكاري نداشتم، خيلي خسته بودم. به سمت اتاق شادي رفتم تا لباساش رو عوض كنم، نبايد با لباساي بيرون مي خوابيد. از جلوي اتاق خوابمون كه رد مي شدم وايستادم و به فضاي تاريك درونش نگاه كردم. سعي كردم به اون عصر فكر نكنم، به تمام شب هايي كه يا با خوشي يا با دعوا توش خوابيده بوديم فكر نكنم، به اين كه اين چند وقت منصور توش تنها خوابيده يا نه فكر نكنم. وارد اتاق شادي شدم و مشغول عوض كردن لباسش شدم. لباس عوض كردن شادي كه تموم شد صداهايي از تو هال اومد. فهميدم منصور برگشته. شادي رو بوسيدم و از تو اتاق اومدم بيرون. منصور رفته بود تو اتاق خودمون و داشت لباس عوض مي كرد. سعي كردم خودم رو نسبت بهش بي تفاوت نشون بدم ولي ته دلم مي لرزيد، اگه دوباره تكرار بشه، با شادي تو خونه! 

منصور از كنارم رد شد و رفت تو دستشويي. زود لباسم رو عوض كردم و خزيدم توي تختم و خودم رو به خواب زدم. بعد از مدتي احساس كردم منصور وارد اتاق شد. چراغ رو خاموش كرد و روي تخت دراز كشيد. فقط داشتم به اين فكر مي كردم كه مي خواد چي كار كنه ولي پشتش رو به من كرد و خوابيد. خيالم راحت شد.

چشمام رو به آرومي باز كردم و دوباره بستم. به پهلو غلت زدم كه نور آفتاب خورد تو چشمم. دوباره برگشتم به حالت قبليم. بين خواب و بيداري يادم افتاد ديشب برگشتم خونه. زود چشمم رو باز كردم و چشمم به جاي خالي منصور افتاد. سرم رو كمي بلند كردم و به دور اتاق نگاه كردم، منصور نبود. دوباره سرم رو روي بالش گذاشتم. دروغ نگفته باشم دلم براي تختم تنگ شده بود، براي ملافه هاي گل گلي كه خريده بودم و روي تشك تختم كشيده بودم و مامان چقدر غرغر كرده بود كه ملافه ها سفيد ميشن نه گل گلي، ولي من و سارا با خنده اونا رو انتخاب كرده بوديم. غلت زدم و رفتم تو جاي منصور. سرم به بالشش رسيد، بو كردم. بوي ادكلنش رو مي داد، بوش رو خيلي دوست داشتم. خميازه اي كشيدم و كش و قوسي به بدنم دادم. به ساعت نگاه كردم، ساعت هشت بود. منصور چه زود رفته بود سر كار. ازش بعيد بود، زودتر از نه نمي رفت، شايد حموم بود. از جام بلند شدم و صداش كردم.

ـ منصور خونه اي؟

رفتم تو هال. صدايي از حموم نمي اومد. يادداشتي روي ميز به چشمم خورد، كنارش يه بسته دو هزار تومني بود. ابروم رو بالا دادم و يادداشت رو برداشتم. خط منصور بود، نوشته بود:

"هيچي تو خونه نداريم خواهشا خريد كن. ماشينم برات مي ذارم."

سوتي زدم و گفتم:

ـ آفتاب از كدوم طرف دراومده مهربون شدي!

سوييچ رو از روي ميز برداشتم. منصور دست و دلبازتر شده بود. سوييچ ماشينش رو برام مي ذاشت، اونم ماشيني كه به برادر خودش نمي داد چه برسه به من. شادي هنوز خوابيده بود. تصميم گرفتم تا از خواب بيدار بشه يه خرده جمع و جور كنم بعد كه بيدار شد بريم خريد. برگشتم تو اتاقم و شروع به مرتب كردن تختم كردم. چطور شده بود منصور براي صبحونه بيدارم نكرده بود؟ هميشه مگه وقتايي كه مريض بودم بيدارم مي كرد، حتي وقتايي كه قهر بوديم هم بايد صبحونه اش رو حاضر مي كردم. تختم رو مرتب كردم و چمدونم رو آوردم تو اتاق. در چمدون رو باز كردم تا لباسام رو بيارم بيرون و بچينم تو كمدم. چشمم به تونيك زرشكيم افتاد. رو اعصابم بود. برش داشتم، خواستم پاره اش كنم كه ياد حرف مامان افتادم و انداختم ته كمدم. نمي خواستم چشمم بهش بيفته. تصميم گرفتم وقتي كه لازم شد با لباساي كهنه بدم بره. لباسام رو چيدم تو كمد. نگاهي به لباساي منصور انداختم، همشون مرتب و منظم مثل روز اول. تعجبي هم نداشت، منصور خيلي رو لباسش حساس بود.

ساك شادي رو برداشتم و لباساش رو تو كمدش چيدم. مواظب بودم كه صدا نكنم كه بيدار بشه. از اتاق بيرون رفتم و رفتم آشپزخونه. واي چه خبر بود! منصور آشپزخونه رو به يه ويرونه باقي مونده از جنگ تبديل كرده بود. شروع كردم به مرتب كردن آشپزخونه. گشنه ام شده بود در يخچال رو باز كردم، هيچي نبود. به جز ظرف شير خالي و شيشه هاي مربا و سس و اينا. نون هم نداشتيم. در يخچال رو بستم و چاي ساز رو به برق زدم. ترجيح دادم يه نسكافه درست كنم و تا شادي از خواب بيدار ميشه خونه رو مرتب كنم و بريم خريد. به لباسشويي نگاهي انداختم و روشنش كردم. داشتم ظرفاي توي سينك رو توي ماشين ظرفشويي مي ذاشتم كه صداي تلفن بلند شد. زود رفتم برداشتم كه شادي بيدار نشه. مامان بود.

ـ الو؟

مامان ـ سلام عزيزم خوبي؟ از خواب بيدارت كردم؟

ـ نه مامان جون بيدار بودم، داشتم اين جاها رو مرتب مي كردم.

مامان ـ فدات شم مادر خيلي خونتون به هم ريخته اس؟

ـ نه مامان جون، چند تا ظرفه كه مي ذارم تو ماشين، يه دونه هم جارو مي كشم تموم ميشه.

مامان ـ مي خواي بيام كمكت؟

با گوشي تو دستم برگشتم تو آشپزخونه و گفتم:

ـ نه مامان جون دستت درد نكنه، كار زيادي نيست.

همزمان كه داشتم با مامان صحبت مي كردم كارامم انجام مي دادم و نسكافه ام رو خوردم. حوصله تميزكاري آشپزخونه رو نداشتم. با خودم گفتم مي گم بعدا كارگرمون بياد تميز كنه. با صداي شادي كه صدام مي زدم با مامان خداحافظي كردم و گوشي رو قطع كردم. وارد اتاق شادي شدم و گفتم:

ـ سلام دختر خوشگلم، بيدار شدي؟

شادي داشت چشماش رو مي ماليد. دستاش رو به طرفم دراز كرد، بغلش كردم و بردمش دستشويي.

شادي ـ مامان من گرسنمه.

دل خودم هم داشت ضعف مي كرد. گفتم:

ـ باشه عزيزم، بيا لباس بپوش بريم بيرون هم صبحونه بخوريم و هم خريد كنيم.

لباساي شادي رو پوشوندم و خودمم هم لباس شيك و مناسبي به تن كردم. حالا كه برگشته بودم خونه به معدن لباسا و جينگولي ها دسترسي پيدا كرده بودم و ديگه نگران هيچي نبودم، مخصوصا كه الانم مي خواستم با سانتافه برم خريد و ديگه حسابي بايد تيپ مي زدم. پولا رو تو كيفم گذاشتم و سوييچ ماشين رو برداشتم و با شادي از خونه اومديم بيرون. مي دونستم منصور واسه ناهار برنمي گرده خونه، پس كلي خيالم راحت بود. سوار ماشين شديم و با احتياط ماشين رو از پاركينگ آوردم بيرون. براي اولين بار بعد از پنج سال منصور ماشين رو دست من داده بود، نمي خواستم با بي احتياطي پشيمونش كنم.

شادي ـ مامان من گشنمه.

گفتم:

ـ چشم ماماني الان يه چيزي مي خرم با هم بخوريم.

پوفي كردم. با خودم گفتم چرا اين جا مثل دبي نيست كه همه براي صبحانه هم برن بيرون؟ البته كجا ساعت ده صبح صبحانه ميدن! جلوي يه سوپرماركت نگه داشتم و كيك و شيركاكائو گرفتم. تو ماشين نشستيم و كيك و شيركاكائومون رو خورديم. شادي مدام سوال مي كرد كه كجا مي ريم و چي مي خوايم بخريم. مواظب بودم كه شيركاكائو رو تو ماشين نريزه. بعد از اين كه صبحونمون رو تموم كرديم، ماشين رو روشن كردم و به سمت هايپر روندم. اصلا عاشق خريد از فروشگاه هاي بزرگ بودم، اين كه يه سبد خريد بردارم و برم جلوي قفسه هاي پر از جنس وايستم و نگاشون كنم و بالاخره بردارم. اصلا خريدهاي كوچيك منو ارضا نمي كردن، من عاشق خريدهاي بزرگ از فروشگاه هاي بزرگ بودم. 

توي پاركينگ فروشگاه ماشين رو پارك كردم و از ماشين پياده شدم. شادي هم پياده شد. در ماشين رو قفل كردم و دست شادي رو گرفتم و به طرف در فروشگاه رفتم. وارد فروشگاه كه شديم شادي دويد و يكي از سبدهاي خريد رو برداشت. شروع به خريد كردم. هميشه عادت داشتم با خودم ليست خريد بيارم ولي الان كه هيچ ليستي نداشتم ترجيح مي دادم هر چيزي كه به نظرم ضروري مياد رو بخرم. بعد از فروشگاه هم بايد سري به ميوه فروشي مي زدم. 

خريدهام رو از فروشگاه كردم و همراه با شادي از رد فروشگاه خارج شدم و به سمت پاركينگ رفتم. چون خريدم زياد بود سبد خريد رو هم همراه بوده بودم. وقتي داشتم كيسه هاي خريد رو توي ماشين مي ذاشتم صدايي از پشت سرم اومد. برگشتم يه پژو بود و يه پسر هيجده نوزده ساله توش نشسته بود. موهاش رو مدل عجق وجقي درست كرده بود. شادي با دهن باز بهش نگاه مي كرد.

پسر ـ چه جيگري داري خوشگله.

نگاهش نكردم، سبد رو هل دادم يه طرف. پسر يه ريز حرف مي زد.

پسر ـ خودت جيگرتري ها، ميدي باهاش يه دور بزنم؟

جواب ندادم، در عقب رو بستم. شادي همچنان به پسره زل زده بود. دستش رو گرفتم و كشيدمش تو ماشين. مي دونستم اين آدم هاي مزاحم حالا حالاها آدم رو ول نمي كنن.

پسره ـ خيلي خب بابا خودت ماه تري، ماشينت رو نمي خوام خودت بيا.

دود از كلمه ام بلند شد، يعني واقعا حاليش نبود من با بچه ام اومدم اين جا؟ منو با كيا اشتباهي گرفته بود. ماشين رو روشن كردم تا دنده عقب برم ولي پشت ماشين رو سد كرده بود. جلوتر هم نمي تونستم برم، اعصابم به هم ريخته بود. شادي با ترس ازم پرسيد:

ـ مامان اون آقاهه باهامون چي كار داره؟

گفتم:

ـ چيزي نيست مامان جون، الان پليس رو صدا مي زنيم به آقاهه ميگن بره كنار.

به اطراف نگاه كردم ببينم ماموري، نگهباني كسي هست يا نه. پسره همچنان داشت واسه خودش زر مي زد. شادي حسابي ترسيده بود، خودم هم همين طور. نفس عميقي كشيدم و دو سه بار بوق زدم. رنگ به روم نمونده بود. پسره از جاش تكون نخورد كه هيچ، داشت گريه ام مي گرفت. منصور كاش تو اين جا بودي، ديگه هيچ كي جرات نداشت چيزي بگه. آب دهنم رو قورت دارم كه احساس كردم ديگه صداي پسره نمياد. نگاه كردم و ديدم نگهبان پاركينگ داره باهاش حرف مي زنه. اخماش تو هم بود. نفس راحتي كشيدم و به شادي گفتم:

ـ نگاه كن شادي آقا پليسه اومد. 

شيشه رو پايين دادم. پسره اخمي كرد و حركت كرد. نگهبان اومد سمت من و گفت:

ـ روز بخير خانم.

با خودم فكر كردم چه نگهبان مودبي.

ـ روز شما هم بخير.

نگهبان ـ مزاحمتون شده بود؟

ـ بله، مي خواستم بيام اطلاع بدم.

نگهبان ـ ما از تو دوربين ديديم كه آقا مزاحم شما شدن.

و با دست گوشه سقف رو نشون داد. دوربين مدار بسته اي تو نقاط پاركينگ نصب شده بود. يعني اين پسره حاليش نبود كه ممكنه از تو دوربين ببيننش؟ خب نه، خود من مگه حواسم بود؟ سرم رو تكون دادم و لبخندي زدم و تشكر كردم و حركت كردم. از تو آيينه به شادي نگاه كردم و گفتم:

ـ چي شده دختر خوشگل من تو خودشه؟

شادي ـ مامان اون آقاهه چرا اون جوري مي كرد؟

چي مي گفتم؟ مي گفتم اين واقعيت جامعه ماست؟ اين كه يه خرده بر و رو داشته باشي و ماشين خوب سوار بشي و خوب لباس بپوشي همه برات دندون تيز مي كنن؟ ديگه نمي فهمن شوهر داري يا نه، بچه پيشته يا نه، اصلا خودت اين كاره اي يا نه، فقط مقاصد خودشون. اخمام رو تو هم كردم و گفتم:

ـ نمي دونم مامان جون.

شادي ـ اون آقاي بدي بود؟ چرا مي خواست ما رو اذيت كنه؟

گفتم:

ـ خب آقا گرگه هميشه بره ها رو اذيت مي كنه ديگه.

شادي براق شد و گفت:

ـ اون آقا گرگه بود؟

گفت:

ـ نه اين كه گرگ باشه، مثل آقا گرگه بود.

به سمت خونه روندم و تو دلم گفتم دخترم اين جور آدما خود گرگن مادر، بدتر از گرگ.

رسيديم خونه. با خودم فكر كردم بايد تمام بسته هاي خريد رو تنهايي ببرم بالا. شادي هم كه شروع كرده بود من گشنمه من گشنمه. سريع همه خريدها رو به خونه منتقل كردم. حسابي خسته شده بودم. مي خواستم خريدها رو جا به جا كنم كه شادي نق نق هاش رو بدتر كرد. بسته همبرگر رو از تو خريدهام بيرون آوردم و دو تا سرخ كردم. دستم رو روي سرم گذاشتم، انقدر موقع اومدن عجله داشتم كه اصلا يادم رفتم يه سر به مغازه سبزي فروشي بزنم. سيب زميني هم نداشتيم كه كنارش سرخ كنم، كاهو كه اصلا. در يخچال رو باز كردم، دو تا دونه گوجه چروك نه يخچال بود. از هيچي بهتر بود، برشون داشتم و همراه با خيارشور لاي نون گذاشتم و روش سس ريختم. دادم دست شادي و خودم همچنان كه داشتم به ساندويچم گاز مي زدم تصميم گرفتم بعد از ظهر برم خريد ميوه.

***

ـ مزاحمت شده بودن؟

با صداي منصور به هوا پريدم، انتظارش رو نداشتم انقدر رك ازم بپرسه. در حالي كه بشقابا رو خشك مي كردم سرم رو تكون دادم. اي تو روحت شيرين، چرا راستش رو گفتي؟ الان بلند ميشه هارت و پورت مي كنه كه يه روز ماشين رو بهت دادم رفتي تو خيابون همه رو دور و بر خودت جمع كردي، ولي هيچي نگفت. به آرومي در حالي كه زير چشمي به منصور نگاه مي كردم گفتم:

ـ كي بهت گفت؟

منصور خيلي بي تفاوت گفت:

ـ شادي.

تعجب كردم، انقدر راحت با اين مسئله برخورد كرد که شك كردم واقعا لپ مطلب رو گرفته يا نه. رو صندلي نشست و گفت:

ـ چايي داري؟

سرم رو تكون دادم و گفتم:

ـ آره ولي مگه مسواك نزدي؟

همون جور آروم و بي تفاوت گفت:

ـ چرا ولي چايي مي خوام.

دستمال رو روي بشقابا گذاشتم. درحالي كه براش چايي مي ريختم گفتم:

ـ راستي منصور اصلا مامانت اينا اين چند وقت زنگ نزدن.

منصور بي حوصله گفت:

ـ بهشون نگفته بودم.

قوري توي دستم با تعجب برگشتم و گفتم:

ـ چي؟ چرا؟

منصور با همون بي اعتنايي گفت:

ـ مي گفتم كه چي بشه؟ دوره بيفتن كه نه و نو و اين حرفا؟ مي خواستم يه دفعه آخرش بفهمن كه آخرش نشد.

چيزي نگفتم. پس براي همين بود كه مامانش زنگ نزده بود، منو باش فكر مي كردم چرا زنگ نزده. فنجون چايي رو به طرف گرفتم. تا دستش رو دراز كرد كه بگيره متوجه كبودي روي دستش شدم. پرسيدم:

ـ دستت چرا كبود شده؟

نگاهش رفت رو كبودي دستش. آروم فنجون رو از دستم گرفت، چيزي نگفت. دوباره پرسيدم:

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

ـ دستت چرا كبود شده منصور؟

منصور ـ رفته بودم آزمايش، بد خون گرفتن كبود شد.

ـ چه آزمايشي؟

منصور با اخم نگام كرد و گفت:

ـ به تو چه مربوطه؟ چرا همش تو كاراي من دخالت مي كني؟

جا خوردم ولي سعي كردم خودم رو نبازم. لبخندي به مهربوني زدم و گفتم:

ـ ببخشيد فقط نگرانت شدم.

چپ چپ نگام كرد و گفت:

ـ لازم نيست نگران من بشي، يه چكاپ معموليه.

دستش رو دور فنجون گرفته بود، خيلي تو فكر بود. كم پيش مي اومد منصور تو فكر باشه، مگر اين كه واقعا يه مشكل خاصي وجود داشته باشه، وگرنه الان بايد جلوي تلويزيون دراز مي كشيد. بشقابا رو تو كابينت گذاشتم. راستش مي ترسيدم دوباره ازش بپرسم بهم بگه به تو مربوط نيست. معمولا مشكلات كاري رو نمي آورد خونه، فوقش مي گفت چك دارم يا چكم برگشت خورده يا فلاني فلان كار رو كرده ولي باري مي گفت كه آدم از خماري دربياد. براي خودم هم چايي ريختم و رو به روي منصور نشستم. نمي دونستم چطوري بايد سر صحبت رو باهاش باز كنم. برگشت و نگام كرد. چه چيزي تو چشماش بود، يه جور غم غريب، يه چيزي كه نمي تونستم ازش سر دربيارم. پرسيدم:

ـ منصور طوري شده؟

نگاهش رو به فنجونش دوخت و سرش رو تكون داد. دستم رو دراز كردم و دستي رو كه روي ميز كنار فنجونش بود گرفتم. دستش از گرماي فنجون داغ بود. سعي كردم مهربوني بيشتري تو صدام بريزم و گفتم:

ـ اگه چيزي هست به من بگو.

نگاهش به دستم كه تو دستش بود ثابت موند. آروم دستش رو بست و با شستش دستم رو نوازش كرد. آره همين بود، كم كم داشت يخش آب مي شد. ولي چند لحظه بعد دستم رو ول كرد و دستش رو تو موهاش كشيد و گفت:

ـ گير نده شيرين، به خدا اعصاب ندارم.

چيزي نگفتم. منصور فنجونش رو برداشت و كمي چايي خورد. نمي دونستم بايد چي كار كنم، ميل به چاي نداشتم، اصلا نمي دونم چرا براي خودمم چايي ريختم. بلند شدم و فنجون چاييم رو گذاشتم تو سينك. گفتم:

ـ مي رم دندونام رو مسواك بزنم، فنجونت رو بذار تو سينك بيام بشورم.

و از آشپزخونه خارج شدم. نمي دونم چرا ته دلم مي گفت مشكل منصور كاري نيست. دوباره تو سرم پيچيد يه زن ديگه، يه زن ديگه! نه امكان نداشت، اون وقت منصور راضي نمي شد برگردم. ذهنم كشيد به دختراي كافي شاپ. پس اگه اين طوريه چرا وقتي فهميد مزاحمم شدن چيزي نگفت؟ لااقل انتظار يه دادي چيزي داشتم. وارد دستشويي شدم، تا خواستم مسواكم رو بردارم چشمم به مسواك منصور افتاد. تو ليوان مسواكا نذاشته بود، گذاشته بودش كنار دهان شويه اش. وا اينم يه كار عجيب ديگه. امكان نداشت منصور از اين بي سليقگي ها بكنه، مخصوصا در مورد مسواك و ريش تراشش و اينا. مسواكم رو برداشتم و روش خمير دندون ماليدم و شروع كردم به مسواك زدن. يهو صداي شكستن يه چيزي رو شنيدم. سريع دهنم رو آب كشيدم و دويدم تو آشپزخونه. منصور دستاش رو روي كابينت گذاشته بود و خم شده بود. گفتم:

ـ چي شد؟

سرش رو بالا آورد. صورتش قرمز شده بود. نگام كرد و لبش رو با زبونش تر كرد و گفت:

ـ فنجون از دستم افتاد تو سينك و شكست.

نفس راحتي كشيدم و گفتم:

ـ اشكالي نداره، بيا اين ور جمع كنم.

اخمي كرد و گفت:

ـ لازم نكرده خودم جمع مي كنم.

گفتم:

ـ تو دستت رو مي بري بيا عقب.

صداش رو يهو برد بالا و گفت:

ـ نشنيدي چي گفتم؟ خودم جمع مي كنم.

از لحن صداش جا خوردم. مگه چي شده بود حالا، يه فنجون شكسته بود، تازه خودشم شكسته بود. بغضم گرفت. به آرومي گفتم:

ـ پس اون دستكشا رو دستت كن که دستت رو نبري.

منصور ـ خيلي خب برو بيرون.

با اخم نگام مي كرد، عصباني بود. يعني چي شده بود كه انقدر عصبانيش كرده بود. از آشپزخونه اومدم بيرون كه جلوي چشمش نباشم. اي بميري شيرين، چرا بهش گفتي مزاحمت شدن كه الان اين جوري عصبانيتش رو نشون بده. وارد دستشويي شدم و دندونام رو قشنگ شستم. اشكم دونه دونه چكيد. چقدر بدبخت بودم. هول و ولاي مزاحمه از يه طرف عصبانيت شوهرم هم مال من بود. مسواكم رو شستم و سر جاش گذاشتم. صورتم رو چند بار آب زدم كه حالم بهتر بشه. نگام باز به مسواك منصور افتاد. برش داشتم و شستم و گذاشتم سر جاش. چراغ دستشويي رو خاموش كردم و رفتم تو اتاق خواب. هنوز صداي منصور از تو آشپزخونه مي اومد. كليپس موهام رو باز كردم و شروع كردم به شونه زدن موهام. به خودم نگاه كردم. خاك بر سرت شيرين، امروز انقدر به خودت رسيدي يه نگاه هم بهت نكرد، انگار نه انگار. حتي بابت شام تشكر هم نكرد، الانم كه سرت داد كشيد. پيش خودش چي فكر مي كنه. 

بغضم رو دوباره قورت دادم. بلند شدم و لباسم رو عوض كردم. دماغم رو بالا كشيدم. الان حتما فكر مي كنه خيلي محق بوده. الانم هر چي سرم داد بكشه حق داره. اصلا چرا برگشتم؟ اي كاش مي موندم خونه بابا. لعنت به من! منصور وارد اتاق شد و نگام كرد. حوصله اش رو نداشتم. سريع روتختي رو جمع كردم و تا زدم. همون جور ايستاده بود و بهم نگاه مي كرد. سنگيني نگاهش رو روي خودم حس مي كردم ولي نگاش نكردم. سر جام دراز كشيدم و پشتم رو به منصور كردم و چشمام رو بستم. منصور با صدا نفسش رو بيرون داد و چراغ رو خاموش كرد و سمت ديگه تخت دراز كشيد. تنها چيزي كه بينمون بود سكوت بود و سكوت. چشمام رو باز كردم. خوابم نمي برد. چرا سرم داد كشيد؟ من كه چيزي نگفته بودم. دست چپم رو زير سرم گذاشته بودم و به فضاي تاريك اتاق خيره شده بودم. كمي بعد دست منصور رو روي بازوي لختم احساس كردم. منقبض شدم. منصور خيلي آروم گفت:

ـ شيرين؟

الان نوبت من بود كه عصباني بشم. مردك دادش رو زده بود و الان اومده بود چي كار؟ معذرت كه عمرا نمي خواست، حتما مي خواست باهاش باشم. از خودم عقم گرفت، واقعا فكر مي كرد من كي هستم؟ براي چي هستم؟ دستش رو از رو بازوم برداشتم و پرت كردم. با حرص گفتم:

ـ ولم كن منصور حوصله ات رو ندارم.

گريه ام گرفت، چونه ام لرزيد از فكر كارهاي احتماليش، از اين كه عصباني بشه و از پشت سر منو بگيره و به زور متوسل بشه. اون وقت نه جيغي مي تونستم بكشم و نه مقاومتي مي تونستم بكنم. خدايا چرا ما زن ها رو انقدر ضعيف آفريدي؟ البته اهل زور نبود ولي از اون روز به بعد ديگه بهش اعتماد نداشتم. ولي منصور كاري نكرد. صداي آرومش رو شنيدم.

ـ فقط مي خواستم از دلت دربيارم، به هم ريخته ام.

نيم خيز شدم و با حرص گفتم:

ـ از دلم دربياري؟ اين جوري؟ اون دفعه مي خواستي چي رو از دلم دربياري؟

برق چشماش رو تو تاريك روشن اتاق مي ديدم. سريع بدون هيچ حرفي از جاش بلند شد و در كمد رو باز كرد. داشتم تماشاش مي كردم كه چي كار مي كنه. ملافه و بالش رو برداشت و از اتاق بيرون رفت. به جهنم، به درك، بذار بره بيشعور يه شب بد بگذرونه. خودم رو روي بالش كوبيدم و چشمام رو بستم فقط مي خواستم بخوابم.

***

با صداي منصور از خواب بيدار شدم.

منصور ـ شيرين، شيرين پاشو صبحونه ی منو حاضر كن.

خمیازه اي كشيدم و چشمام رو باز كردم. حوله اش تنش بود و كلاهش رو روی سرش كشيده بود. وقتي ديد بيدار شدم رفت كنار، انگار نه انگار كه ديشب اون همه دلخوري كرده بود، الانم اومده بود بيدارم كنه واسه صبحونه. ملافه رو از روم كنار زدم و از تخت اومدم پايين. منصور در كشو رو باز كرده بود و لباس برمي داشت. رفتم تو آشپزخونه و چاي ساز رو به برق زدم و مشغول چيدن صبحانه شدم. كمي بعد صداي سشوار اومد. با آرامش داشتم كارم رو انجام مي دادم، مي دونستم چيتان پيتان منصور حالا حالاها ادامه داره. وارد آشپزخونه شد. با اين كه پشتم به منصور بود، ولي بوي افترشيو و ادكلنش پيچيده بود تو آشپزخونه. لامصب عاشق بوش بودم. سعي كردم بي تفاوت باشم، مثل خودش. چاي رو دم كردم و بهش نگاه نكردم. پشت ميز نشست. پيراهن آبي پوشيده بود و كراواتش رو شل دور گردنش انداخته بود، دكمه يقه اش هم باز بود. براش يه ليوان شير ريختم.

منصور ـ بيا بشين، صبحونه رو با هم بخوريم.

لحنش آروم و جدي بود، مي دونستم اين يعني در آشتي. دوست نداشتم با هم قهر باشيم، هر چي بودم كينه اي نبودم، نمي تونستم جو سنگين قهر رو تحمل كنم. رو صندلي رو به روي منصور نشستم. منصور لبخندي زد و نون رو به طرفم گرفت. نون رو برداشتم و كمي پنير روش ماليدم. منصور هم مشغول خوردن صبحونه شد.

ـ واسه شام چي درست كنم؟

منصور ـ هر چي خودت دوست داري.

ـ حالا يه چيزي بگو.

منصور ـ چه مي دونم عزيز دلم، هر چي درست كني خوشمزه اس.

به جان خودم سر اين منصور تو حموم خورده به جايي! زير چشمي بهش نگاه كردم، كاملا بي تفاوت، انگار عزيز دلم واسش نقل و نباته! چيزي نگفتم، ترسيدم اگه بگم بگه ظرفيت نداري باهات خوب حرف بزنم.

ـ شب كه دير نمياي؟

منصور شيرش رو سر كشيد و گفت:

ـ نه، فكر نكنم.

بلند شدم و براش چاي ريختم. نمي دونم منصور چه اصراري داشت كه حتما تو صبحونه اش هم چاي باشه، هم شير. به نظر من كه قاطي مي شد. من يا بايد شير مي خوردم يا چاي. چايي رو گذاشتم جلوش. چشمم دوباره به كبودي دستش خورد.

ـ جواب آزمايشت كي مياد؟

اخماي منصور رفت تو هم، انگار باز به منطقه ممنوعه پا گذاشته بودم. نمي دونم اين آزمايش مگه چي داشت. زير لب گفت:

ـ جوابش رو گرفتم، هيچي نيست.

براي اين كه تمومش كنم گفتم:

ـ آها! پس خدا رو شكر.

مشغول صبحونه خوردن شدم. سنگيني نگاه منصور رو من بود. سرم رو بلند كردم، منصور مثل ديشب نگاهم مي كرد. با لبخند گفتم:

ـ چرا اين جوري نگاهم مي كني؟

منصور ـ چطوري نگاهت مي كنم؟

ـ نمي دونم، يه جور خاصي، انگار تا حالا منو اين جوري نديده بودي.

چشماي منصور يه لحظه گرد شد و بعد ابروش رو داد بالا و با لبخندي گفت:

ـ خودشيفته.

از شوخي منصور منم خنديدم. منصور بلند شد و رفت تو اتاق. ميز رو گذاشتم بمونه تا شادي بيدار بشه، ولي نون رو پيچيدم تو نايلون كه خشك نشه. داشتم جمع و جور مي كردم كه صداي داد منصور رو شنيدم.

منصور ـ شيرين!

بدو بدو از آشپزخونه اومدم بيرون تا صداي منصور شادي رو بيدار نكرده. منصور از دستشويي اومد بيرون. صورتش قرمز قرمز شده بود و اخماش انقدر تو هم بود كه ترسيدم. تو چند قدميش ايستادم و گفتم:

ـ چي شده؟!

دستش رو به طرف من گرفت و گفت:

ـ اينا چيه؟!

به دستش نگاه كردم، مسواك هامون بود. يعني چي؟! مگه چي بود؟! با گنگي به صورت منصور نگاه كردم. منصور عصباني داد كشيد:

ـ مگه به تو نگفتم تو كار من دخالت نكن، هان؟

با التماس گفتم:

ـ منصور يواش، الان شادي بيدار ميشه.

منصور باز داد كشيد:

ـ گور باباي شادي.

با عصبانيت بيشتري مسواك ها رو شكست و انداخت تو سطل آشغال. دستام مي لرزيد. منصور چرا اين جوري مي كرد؟! من كه كاري نكرده بودم، چرا انقدر عصباني مي شد؟ به ديوار تكيه دادم. منصور انقدر عصبي نگاهم مي كرد كه فكر مي كردم الان منو مي كشه. اصلا دليل كارش رو نمي فهميدم. منصور انگشتش رو به سمتم گرفت و گفت:

ـ شيرين دفعه آخرت باشه به وسايل من دست مي زني، شنيدي چي گفتم؟

قلبم داشت از تو سينه ام مي زد بيرون. سرم رو به سختي تكون دادم. منصور يه قدم به طرفم اومد. يه لحظه ناخودآگاه دستم رو سپر خودم قرار دادم. منصور اهل زدن نبود، ولي اون لحظه انقدر عصباني بود كه فكر كردم مي خواد منو له كنه. با اين حركتم منصور سر جاش وايساد. قدرت نگاه كردن بهش رو نداشتم. سريع از كنارم رد شد و كت و كيفش رو برداشت. صداي بسته شدن در كه به گوشم رسيد سر خوردم و روي زمين نشستم.

از ديروز تا حالا دو بار آشتي و دو بار قهر. خدايا منصور يه رواني به تمام معنا بود، براي همين بود كه همش به من انگ ديوونه بودن مي زد. مسواك كه چيزيش نبود، من كه كاري نكرده بودم، از هيچي بهانه مي ساخت. اشكام يكي يكي چكيدن. بلند شدم و به سختي خودم رو به اتاقم رسوندم و روي تخت افتادم و صورتم رو به بالش فشار دادم، مي خواستم صداي گريه كردنم رو خفه كنم. اي خدا مگه من چي كار كرده بودم كه بايد اين جوري بشه؟ من چه گناهي كرده بودم كه اين حقم بود؟ انقدر گريه كردم كه خوابم برد.

با تكون دستي از خواب بيدار شدم. سرم درد مي كرد، حالت تهوع داشتم. چشمام رو باز كردم، شادي كنار تخت من ايستاده بود. من با صداي گرفته اي گفتم:

ـ جانم مامان جان؟

شادي ـ من گشنمه مامان.

پوفي كردم و گفتم:

ـ بيا بريم عزيزم، صبحانه آماده اس.

از رو تخت بلند شدم. از سردرد به زود چشمام رو باز نگه داشته بودم. با شادي رفتم آشپزخونه، ميز همون جوري مونده بود. براي شادي شير ريختم و مشغول لقمه گرفتن براش شدم. سردرد امونم رو بريده بود. بلند شدم از تو يخچال براي خودم مسكن برداشتم و خوردم. شادي داشت بهم نگاه مي كرد.

شادي ـ چي شده مامان؟

ـ چيزي نشده عزيزم، سرم درد مي كنه.

صداي زنگ تلفن اومد. به شادي گفتم:

ـ مامان جان شيرت رو بخور، من تلفن رو جواب بدم.

گوشي تلفن رو برداشتم و روي مبل دو نفره نشستم.

ـ الو.

سارا ـ سلام شيرين.

روي مبل جا به جا شدم و گفتم:

ـ سلام سارا، چطوري؟

سارا ـ من خوبم، تو خوبي؟

ـ ممنون، خوبم.

سارا ـ صدات يه طوريه؟

ـ سرم يه خرده درد مي كنه، يه خرده هم حالت تهوع دارم.

سارا با شيطوني گفت:

ـ سر صبحي و تهوع؟ كاري كردي شيطون؟

ـ زهرمار، چي داري ميگي؟ نخير.

سارا با خنده گفت:

ـ به جان خودم، سر شاديم اين جوري بودي.

ـ نه بابا، خبري نيست.

ديگه نخواستم بهش درباره دعوامون با منصور چيزي بگم شروع كنه كه نبايد برمي گشتي و مي موندي و اين حرفا. وقتي هم كه شوخي مي كرد كه حامله اي بهش نگفتم منصور از خيلي قبل تر از ماجراي طلاقمون بهم نزديك نشده. بعد از يه كم شوخي و خنده سارا ازش خداحافظي كردم. به خاطر مسكني كه خورده بودم سردردم خيلي بهتر بود. صبحانه رو از رو ميز جمع كردم. بايد فكري براي ناهار مي كردم، بعد هم براي شام. ياد حرفاي منصور سر ميز صبحانه افتادم، بهم گفته بود عزيز دلم! چه عزيز دلي كه پنج دقيقه بعد اون جوري بكني؟ اصلا به من چه مربوطه، هيچي براش درست نمي كنم. مگه من نوكرشم؟ داشتم تو هواي خونه خفه مي شدم. شادي رو حاضر كردم و خودم مانتو و شلوار ساده اي پوشيدم. حوصله نداشتم دوباره مثل ديروز مزاحمم بشن، حوصله هيچ كس رو نداشتم. شادي رو به پارك نزديك خونه بردم و گذاشتم هر چقدر مي خواد بازي كنه، خودمم باهاش بازي مي كردم. اين كارا باعث مي شد از دنياي اطرافم و افكارش دور باشم. انقدر با شادي بازي كردم كه خسته شدم، ولي مگه باز شادي دل مي كند. به زور از پارك جداش كردم و آوردمش تو خونه. تصميم گرفتم از غذای ديشب که مونده بود براي ناهار گرمش كنم، ولي قبلش بايد يه حموم درست و حسابي مي كرديم. شادي كه امروز از بس دويده بود عرق كرده بود. فرستادمش حموم و خودم ناهار رو گرم كردم. ميز رو چيدم و رفتم حوله شادي رو برداشتم از حموم آوردمش بيرون. بعد از اون همه بازي و بعدشم حموم حسابي خسته و خمار شده بود. خودمم خيلي خسته شده بودم. موهاش رو خشك كردم و ناهارش رو دادم بخوره. كم كم داشت سر ناهار خوابش مي برد. بعد از اين كه ناهارش رو خورد بردمش تو اتاقش تا بخوابه. همين كه سرش به بالش رسيد خوابش برد. پتو رو روش كشيدم مبادا سرما بخوره و خودم به آشپزخونه برگشتم. بعد از جمع و جور كردن تصميم گرفتم خودمم يه دوش بگيرم. دوش رو كه باز كردم و رفتم زيرش احساس كردم تازه شدم. قطره هاي آب انگار همه ناراحتيم رو شستن و با خودشون بردن. حوله رو پوشيدم و رفتم تو اتاق. خيلي خسته بودم، هر تكوني كه به خودم مي دادم انگار كوه جا به جا مي كردم. زود يه تاپ و شلوارك پوشيدم و آب موهام رو گرفتم، خواستم سشوار هم بكشم كه ديدم حوصله اش رو ندارم، گفتم بعد از اين كه از خواب بيدار شدم سشوار مي كشم. هنوز خيلي تا شب مونده بود. خودم رو انداختم رو تختم و ملافه رو روی خودم كشيدم. زود خوابم برد.

به آرومي چشمام رو باز كردم. خيلي خوابيده بودم، اين رو از فضاي تاريك اتاق مي تونستم حدس بزنم. خميازه اي کشیدم. كم كم حواسم اومد سر جاش. پتو روم بود. من كه رو خودم پتو نكشيده بودم؟! پس چي؟ كمي دقت كردم صداي خنده شادي مي اومد. از جام بلند شدم و چراغ اتاق رو روشن كردم و سركي تو هال كشيدم. صداي منصور مي اومد كه با شادي شوخي مي كرد و مي خندوندش. پوف! رواني برگشته خونه. چه زود برگشته؟ البته گفته بود دير نمياد. به خودم تو آيينه نگاه كردم، عين برق گرفته ها شده بودم، چون با موهاي خيس خوابيده بودم. تاپ صورتيم كه رفته بود بالا و شلواركم هم كه بالاي زانو بود. جلوي آيينه نشستم و موهام رو شونه كردم. دستم رفت سمت سشوار و شروع كردم به سشوار كشيدن. انقدر سشوار كشيده بودم كه ديگه لمش دستم بود. ده دقيقه اي كارم تموم شد. ناخودآگاه دستم رفت سمت رژلبم. ياد صبح افتادم داد. چرا بايد به خودم مي رسيدم؟ واسه چي؟ رژ رو گذاشتم سر جاش، ولي يهو يه فكر خبيثانه اي از ذهنم رد شد. لبخندي شيطاني به خودم زدم و رژ قرمزم رو برداشتم و به لبام ماليدم. مداد مشكي هم زير چشمم، براي خالي نبودن عريضه ريمل هم زدم. به خودم تو آيينه نگاه كردم، شيطون شده بودم. منصور خان واسه من قپي مياي؟ اگه امشب به موس موس كردن ننداختمت شيرين نيستم. خواستم لباسمم عوض كنم، ولي به نظرم رسيد اين جوري بهتره. موهام رو مرتب كردم و واسه خودم تو آيينه چشمكي زدم و با خوشحالي وارد نشيمن شدم. منصور رو مبل دراز كشيده بود و شادي رو شيكمش نشسته بود و داشت يه چيزي مي گفت و منصور هم مي خنديد. شادي با ديدن من بالا پريد و جيغ كشيد:

ـ مامان چقدر خوشگل شدي.

منصور به طرف من برگشت. با اين كه حواسم بهش بود سعي مي كردم نگاهش نكنم. نگاهش رو من قفل شد. يه احساس پيروزي بهم دست داد. آهان اينه، حالا بمير آقا منصور. با خوشحالي به شادي گفتم:

ـ تو كه خوشگل تري مامان. بدو بيا بغلم.

دستام جلوي منصور باز كردم. شادي از رو شكم منصور پايين پريد و به طرف من دويد، گرفتم تو بغلم و چرخ زدم و با صداي بلند خنديديم. صورت شادي رو يه بوس گنده كردم كه رد رژ قرمز موند رو صورتش. همون جور كه تو بغلم بود رفتم به سمت آشپزخونه. منصور عين بچه ها بق كرده بود و ديگه بهم نگاه نمي كرد، عوضش داشت با انگشتاش بازي مي كرد و كمي اخم كرده بود. يعني تو دلم بزن و بكوبي به پا بود كه نگو. به شادي گفتم:

ـ بيا يه شام خوشمزه درست كنيم.

شادي به ماكروويو اشاره كرد و گفت:

ـ بابا پيتزا درست كرده.

نگاهم رفت به سمت ماكروويو، روشن بود. يه لحظه پشيمون شدم. شادي رو آروم گذاشتم زمين، ولي نه، نبايد كم مي آوردم و به اين راحتي قافيه رو مي باختم. داد صبح با يه پيتزا تموم نميشه ولي سعي كردم شادي چيزي از ماجرا نفهمه. در حالي كه سعي مي كردم لحنم شاد باشه گفتم:

ـ پس بيا سالاد درست كنيم.

صدايي از پشت سرم اومد.

منصور ـ سالادم درست كردم.

برگشتم. منصور به چهارچوب در تكيه داده بود و دستاش رو تو جيب شلواركش گذاشته بود و به زمين نگاه مي كرد. به نظرم رسيد درست عين بچه هايي كه كار بدي كرده باشن و دنبال يه راه براي آشتي، ولي ديگه به اين زودي آشتي نمي كردم. شايد اگه قبلنا بود تشكر مي كردم و انقدر زبون مي ريختم، ولي الان موقعش نبود. شونه اي بالا انداختم و به شادي گفتم:

ـ خب پس اين جا ديگه كاري نيست، بيا بريم بازي كنيم.

خواستم از آشپزخونه خارج بشم، ولي منصور با اون قد بلند و هيكل چهار شونه اش تمام در رو گرفته بود، از جلوي در كنار نرفت. در حالي كه سعي مي كردم نگاهش نكنم گفتم:

ـ منصور برو كنار.

زل زده بود بهم. نگاهش بي تفاوت بود. خيلي راحت گفت:

ـ نرم چي كار مي كني؟

اخم كردم و بهش نگاه كردم. خيلي خونسرد داشت بهم نگاه مي كرد، از بالا. آب دهنم رو قورت دادم و گفتم:

ـ يعني چي؟ جلو راهمون رو گرفتي، مي خوايم بريم تو اتاق بازي كنيم.

منصور ـ خب راهت رو باز كن.

شادي داشت با ترس نگاهمون مي كرد. منصور رو به شادي با شيطنت گفت:

ـ خوشگل خانم تو كه آدم فروش شدي تا مامانت رو ديدي رفتي بغلش منو يادت رفت؟

شادي خنديد. آها! پس اين منصور دعواش سر شادي بود؟ اتفاقا اين بهترين حربه بود. گفتم:

ـ منصور برو كنار، هلت ميدم ها.

منصور چشماش رو رو به شادي گرد كرد و گفت:

ـ واي! نگاه مامان خوشگلت مي خواد با من دعوا كنه، مي خواد منو هل بده. نچ نچ نچ!

حرصم دراومده بود، عوض اين كه حرص منصور دربياد داشت كفر من درمي اومد. داشت با چشماي شيطونش به من نگاه مي كرد. جلو رفتم و با دو تا دستم هلش دادم، كمي عقب رفت، ولي هنوز جلوي در رو گرفته بود. گفت:

ـ هر كي بتونه منو بندازه زمين جايزه داره، ولي هر كس هم نتونست بايد به من جايزه بده.

گفتم:

ـ مي دوني منصور، شوخيات اصلا خنده دار نيست!

منصور ابروش رو داد بالا و گفت:

ـ خنده دار نيست؟ باشه، كاري مي كنم كه به خنده بندازتت.

بعد به شادي چشمكي زد و به طرف من اومد. شادي هم با منصور هم دست شد. خيلي جدي گفتم:

ـ منصور دست به من بزني ...

تا خواستم حرفم رو تموم كنم منصور منو گرفت و شروع به قلقلك دادنم كرد.

منصور ـ چي كار مي كني؟

به شدت آدم قلقلكي بودم. با اين كه دستام رو محكم به پهلوهام فشار مي دادم، ولي منصور زورش بيشتر بود. افتادم تو بغل منصور.

ـ واي ... من ... صو...ر ... تو ... رو ... خدا... آي!

و مي خنديدم. منصور بي وقفه قلقلكم مي داد و مي خنديد، شادي هم از يه طرف قلقلكم مي داد. ديگه نمي تونستم وايسم، زانوهام خم شد. همون جور كه تو بغل منصور بودم منو خوابوند كف آشپزخونه. خنده نمي ذاشت به منصور بگم نكنه. كمي كه گذاشت خودش بس كرد. دلم داشت از زور قلقلك ضعف مي رفت. هنوز تو بغل منصور بودم. دست چپش رو طوري دور بدنم حلقه كرده بود كه نمي تونستم بلند شم، البته ناي بلند شدن هم نداشتم. منصور شادي رو هم بغل كرد و محكم بوسيدش. خواستم بلند شم، ولي فشار دست منصور نذاشت. پوفي كردم. منصور رو به شادي گفت:

ـ خوشت اومد مامان رو قلقلك داديم؟

شادي در حالي كه چشماش برق مي زد گفت:

ـ اوهوم.

منصور با شيطنت گفت:

ـ مي خواي بازم قلقلكش بديم؟

شادي چشماش رو از خوشحالي گرد كرد و گفت:

ـ آره بابا.

دست منصور رو كنار زدم و گفتم:

ـ پاشين جمع كنين ببينم، چه خوششون اومده!

منصور و شادي خنديدن. تلفن زنگ خورد. منصور به شادي گفت:

ـ بابا ميري ببيني كيه؟

شادي سرش رو تكون داد و دويد تو نشيمن. چپ چپ به منصور نگاه كردم و تا خواستم بلند شم منصور منو به طرف خودش كشيد و لباش رو روی لبام گذاشت. انقدر سريع اين كار رو كرد كه تا چند لحظه مغزم هنگ بود. با صداي بابا گفتن شادي هر دو از هم فاصله گرفتيم. منصور سريع از جاش بلند شد و پشتش رو به ما كرد. دلم لرزيد.

منصور ـ اومدم بابا.

تا خواست از آشپزخونه بره بيرون با تمام تنفر وجودم گفتم:

ـ كثافت عوضي.

منصور ايستاد. منتظر بودم برگرده و چيزي بگه، ولي هيچي نگفت. با قدماي بلند رفت تو هال و گوشي بي سيم تلفن رو از دست شادي گرفت و گفت:

ـ الو؟

نمي دونم پشت خط كي بود كه منصور سريع رفت تو اتاقش و در رو بست. شادي اومد تو آشپزخونه و به طرف من دويد و دوباره مثلا منو قلقلك داد. با اين قلقلكم نمي اومد، ولي براي اين كه ناراحت نشه شروع كردم به خنديدن. بعد تو بغلم كشيدمش و محكم بوسش كردم. رد رژم رو از صورتش پاك كردم. چقدر خنده ی شادي برام ارزش داشت، انقدر كه برگردم به اين زندگي. از شادي پرسيدم:

ـ كي بود مامان؟

نمي دونم چرا انتظار داشتم بگه يه خانومه، ولي گفت:

ـ يه آقايي بود، نشناختم.

صداي بوق ماكروويو اومد. من رو به شادي گفتم:

ـ شام رو بچينيم؟

شادي ـ باشه.

از تو بغلم اومد بيرون. بلند شدم و از تو كابينت سه تا بشقاب بيرون آوردم و گذاشتم رو ميز. به شادي گفتم از تو يخچال سس گوجه رو بياره كه يهو صداي داد منصور از تو اتاق اومد بيرون.

منصور ـ تو غلط كردي. بيجا مي كني كثافت!

شادي با ترس بهم نگاه كرد. اون جوري كه منصور فرياد مي كشيد خودمم جرات نداشتم جلو برم. شادي با ترس گفت:

ـ مامان، بابا چرا داد مي كشه؟

ـ چيزي نيست عزيزم، حتما با اون آقاهه حرفش شده.

شادي مي لرزيد. بلندش كردم و گرفتم تو بغلم. منصور هنوز داد مي كشيد:

ـ خفه شو عوضي، به خاك سياه مي نشونمت، بدبختت مي كنم.

بعد صداي گرومپ يه چيزي اومد. شادي رو روي زمين گذاشتم و به سمت اتاق رفتم.

شادي ـ مامان من مي ترسم.

ـ نترس عزيزم. بمون اين جا من برم ببينم چي شد.

با ترس به اتاق كار منصور نزديك شدم و گوش دادم. هيچ صدايي نمي اومد. مي ترسيدم در رو باز كنم. عصبانيت منصور خيلي بد بود. دوست نداشتم جلوي شادي سرم داد بكشه، بچه ام به اندازه كافي از داد منصور ترسيده بود، الانم اگه مي خواست ببينه منصور سر من داد مي كشه ديگه سنكوپ مي كرد. ولي تا آخر كه نمي تونستم اون جا وايسم. آروم دستگيره در رو گرفتم. قلبم بدجوري تو سينه ام مي زد. دستگيره رو فشار دادم و در رو باز كردم. روي صندليش نشسته بود و آرنجاش رو روی زانوهاش گذاشت و به موهاش چنگ مي زد. چشمم به گوشي تلفن افتاد كه كف زمين داغون شده بود و هر تيكه اش يه طرف بود. پس اون گرومپ صداي گوشي تلفن بود كه منصور كوبيده بودش زمين. دوباره نگاهم رو به سمت منصور گردوندم. انگار متوجه اومدن من نشده بود، چون هيچ حركتي نكرد. هنوز قلبم تو سينه ام مي زد، جرات نداشتم صداش كنم، ولي تا آخر كه نمي تونستم اون جا وايسم. آروم گفتم:

ـ منصور؟

انقدر آروم گفتم كه فكر كنم نشنيد. خواستم دوباره صداش بزنم كه سرش رو بلند كرد. از بس موهاش رو چنگ زده بود موهاش دسته دسته جمع شده بود. نگاهم كرد. چشماش قرمز بود. زبونم بند اومد، نمي دونستم چي بگم. منصور همون جور داشت نگاهم مي كرد. به خودم جراتي دادم و گفتم:

ـ منصور چي شده؟

حالت چشماي منصور عوض شد، ناخودآگاه عقب رفتم. فك منصور منقبض شد، در حالي كه سعي مي كرد صداش رو پايين نگه داره با تهديد گفت:

ـ برو بيرون شيرين، برو گم شو بيرون نمي خوام ريختت رو ببينم.

سريع از اتاق خارج شدم. شادي دم در آشپزخونه ايستاده بود و از ترس داشت مي لرزيد و بي صدا گريه مي كرد. چشمم به شلوار خيسش افتاد و آه از نهادم براومد.

***

ياد اون شب كه مي افتم قلبم تير مي كشه؛ دختر كوچولوي من از ترس خودش رو خيس كرده بود. شكستم، بدتر از هر شكستني. اين يه پتك بود، پتكي كه خدا زد بهم. منصور كثافت، همش تقصير تو بود. تحقير شدم، جلوي خودم تحقير شدم. من يه مادر نبودم، منصور پدر نبود. پدر به باباي من ميگن كه هزار تا حرف درباره يكي يه دونش بزنن و همه رو قورت بده طوري كه دخترش هيچي نفهمه، كسي نفهمه. مادر به مادر من ميگن كه بابت يه كنايه كوچولو تا صبح نخوابيده بود. خدايا من لياقت پدر و مادر اون جوري نداشتم، الانم لياقت بچه ام رو ندارم. مني كه اداي روشن فكري و تحصيل كردگي داشتم، مني كه ادا داشتم چند تا كتاب روان شناسي كودك خوندم و بهتر از پدر و مادرم مي تونم بچه تربيت كنم، اون وقت بچه ی من بايد به شب ادراري مي افتاد. اون شب تا صبح گريه كردم. اين درد رو نتونستم به هيچ كس بگم، نه به مامان، نه به سارا، به كي مي گفتم؟ هر كاري تونستم كردم، دكتر بردم، روانشناس، دارو. منصور بعد از اون شب ديگه زود نيومد خونه، گاهي مي اومد و شادي رو مي برد بيرون، پاركي جايي. ديگه اصلا برام اهميت نداشت چي كار مي كنه، زن ديگه اي هم هست يا نه، شایدم اون زن بيشعور باشه، شايد معتادش شده. ديگه بعد از اون ماجرا دلم با منصور صاف نشد و ديگه طرفش نرفتم، ديگه آرايش نمي كردم، ديگه لباس خوب نمي پوشيدم. منصور هم انگار منو نمي ديد، انگار نبودم. بعد از اون شب تو اتاق كارش مي خوابيد. شادي كوچولوي من هر روز پژمرده تر مي شد، هر چقدر سعي مي كردم باهاش بازي كنم، هر چقدر براش قصه هاي جور واجور تعريف مي كردم و ادا و اصول درميارم مي خنده، ولي باز اون غمه هست تو نگاهش. حتي مامان فهميده، حتي سارا فهميده. شادي هيچي نميگه. بچه ی من از من عاقل تره، بچه ی من از من خيلي بهتره. يه روز وقتي داشتم با شادي بازي مي كردم تلفن زنگ خورد. نگاهي به شماره انداختم، مادرشوهرم بود. پوفي كردم. از همه چيزي كه به منصور ختم مي شد تنفر پيدا كرده بودم. گوشي رو برداشتم.

ـ الو.

مادر منصور ـ سلام شيرين جان، خوبي؟ شادي چطوره؟

ـ سلام مامان، ممنون خوبم. شادي هم خوبه. شما خوبين؟

مادر منصور ـ دستت درد نكنه شيرين، من بايد آخرين نفري باشم كه مي شنوه؟

يه چيزي عين پتك كوبيده شد به سرم، ياد دستت درد نكنه زن عمو افتادم، همون لحن همون نيش و كنايه. فكرم چرخيد بين آدماي فاميل منصور و زير لب پرسيدم:

ـ چي رو مامان جون؟!

مادر منصور با همون لحن طلبكارانه اش گفت:

ـ همين ماجراي خارج رفتنتون.

خارج؟! كدوم خارج؟! ما خارج نمي خواستيم بريم، اصلا حرفش نبود، حرف چيه؟ فكرشم نبود! با تعجب گفتم:

ـ خارج؟! چه خارجي مامان؟! ما خارج نمي خوايم بريم.

صداي بغض آلود مامان حسابي رو اعصابم بود. مي خواستم درست مثل منصور تلفن رو بكوبم زمين.

ـ پس منصور چي ميگه؟ ديشب مي گفت كم كم مي خواين كاراتون رو بكنين.

چشمام از تعجب گرد شد. گفتم:

ـ ديشب؟! ديشب منصور بهتون زنگ زد؟!

مادر منصور ـ زنگ چيه شيرين، ديشب اومده بود اين جا، مي گفت دارين مي رين.

بهتم برده بود. گفتم:

ـ نه، به خدا مامان. به جون شادي اگه من روحم از ماجراي خارج رفتن باخبر باشه.

مادر هم اون طرف بهتش برده بود. گفت:

ـ راست ميگي شيرين؟

ـ به جون شادي دارم ميگم، من روحم خبر نداره مامان جون، ديگه الكي جون شادي رو كه قسم نمي خورم.

مادر منصور ـ پس اين منصور چي ميگه؟

ـ نمي دونم مامان جان، واسه خودش گفته.

لحن مادر منصور مهربون شد و گفت:

ـ شيرين جون طوري شده؟ با منصور زدين به تيپ و تاپ همديگه؟

پوزخندي زدم. تيپ و تاپ؟ همين؟ بدترش، خيلي بدترش. پسرت روحم رو كشته بود، يه ضربه كه به بچه من زده بود انگار منو زده بود، انگار منو كشته بود. شروع به مثلا نصيحت كردن، شر و ور مي بافت، مي گفت زندگيم رو زهر نكنم، مي گفت و مي گفت و مي گفت. دروغ نگم اصلا به حرفاش گوش نمي كردم. به اين فكر مي كردم كه چرا همش ما زنا بايد حرف بشنويم، چرا يه مادر به پسرش نميگه چرا با خانومت دعوا كردي؟ چرا بهش نميگه مواظب زندگيت باش؟ چرا همش زن بايد مواظب باشه؟ زن، زن، زن. همه ی كارا به عهده ی زنه، همه اتهامات به زنه. روحت شاد دكتر شريعتي در وصف ما چه چيزها كه نگفتي، راست گفتي كه محبت مي كاريم و نفرت درو مي كنيم. ببين حوصله ام از اين همه نصيحت سر رفت. حرفامون رو سمبل كردم و بعد خداحافظي. بايد منصور رو مي ديدم. كجا مي خواست بره، خارج؟ برام كمترين اهميتي نداشت. مي رفت و گورش رو گم مي كرد و راحت مي شدم، هم خودم، هم بچه ام، هر دو يه نفس راحت مي كشيديم. ديگه بابت عربده هاش بچه ام مريض نمي شد.

تا شب با شادي بازي كردم. بعد شام و قصه شب. تصميم گرفته بودم كه شب بيدار بمونم ببينم منصور كي مياد. شادي خوابيد. برگشتم تو هال و نشستم رو مبل. به ساعت نگاه كردم، یازده شب بود. منصور كجا بود اين وقت شب؟ نفسم رو بيرون دادم. به خودم فكر كردم، به شادي، به منصور، به شب عروسيمون، به مهمونيايي كه مي رفتيم، به تمام شب و روزايي كه با هم گذرونديم. چي شد كه به اين جا رسيد؟ چي باعث شد؟ ما كه خوب بوديم، خوب؟ نه، خوب نبوديم، ولي زياد بد هم نبوديم. بلند شدم. بايد سرم رو گرم مي كردم تا خوابم نبره. رفتم تو آشپزخونه. اَه نه، حوصله ی تميز كاري ندارم. برگشتم تو نشيمن و تلويزيون رو روشن كردم و رو كاناپه جلوش دراز كشيدم. صداي تلويزيون كم بود، نمي خواستم شادي بيدار بشه. همون جور به برنامه هاي رنگارنگش نگاه مي كردم، ولي حواسم جاي ديگه بود. مدتي گذشت. نگاهي به ساعت كردم، نزديك دوازده بود. چرا منصور نيومده بود؟ خواستم به موبايلش زنگ بزنم، ولي نه، براي چي؟ بي خيال، طوريش نميشه. كمي راه رفتم تو خونه، به شادي سر زدم. دستم رو سر جاش كشيدم. به توصيه روان شناس شبا بيدارش مي كردم و مي بردمش دستشويي تا جاش رو خيس نكنه، ولي تازه خوابيده بود. برگشتم تو هال. بي كاري داشت كلافه ام مي كرد. روي كاناپه دراز كشيدم. منتظر بودم منصور بياد. صداي تيك تيك ساعت بود كه تو فضاي اتاق به گوش مي رسيد. نمي دونم چي شد كه خوابم برد.

به آرومي چشمم رو باز كردم. اتاق روشن بود. پتو رو بيشتر دور خودم پيچيدم. صبح شده بود؟ به اين زودي؟! سرم رو از رو مبل بلند كردم. بدنم به خاطر خوابيدن رو مبل خشك شده بود. گردنم رو ماليدم و به ساعت نگاه كردم، هشت بود. كي پتو روم كشيده بود؟ منصور؟ چه غلطا! ولي خب اجنه كه نكشيده، حتما منصور كشيده بود. بدم اومد. از جام بلند شدم و پتو رو تا كردم. يهو ياد شادي افتادم، ديشب بيدار نشدم كه ببرمش دستشويي. بي صدا به سمت اتاق شادي دويدم. آروم و راحت خوابيده بود. آروم ملافه اش رو بلند كردم. شلوارش خشك بود. آروم دستم رو روی جاش كشيدم، اون جا هم خشك بود. اوف خدا رو شكر، امشب خودش رو خيس نكرده بود. لبخندي زدم و دستي رو سر شادي كشيدم. دختر كوچولوي من داشت خوب مي شد. آروم خم شدم و صورتش رو بوسيدم. از اتاق رفتم بيرون تا راحت بخوابه. سركي تو اتاقا كشيدم. منصور رفته بود، اين رو از بوي ادكلني كه تو فضاي خونه بود فهميدم. پتو رو تا كردم و بردم گذاشتم تو كمد. نگاهم به تخت افتاد، همون جور بود كه ديروز مرتب كرده بودم. يعني منصور ديشب رو تو اتاق من نخوابيده بود، البته خيلي وقت بود كه جاش رو جدا كرده بود. حوله ام رو برداشتم و رفتم تا يه دوش بگيرم. زير دوش كه وايسادم روحم تازه شد. واقعا آب مايه ی حيات بود. بعد از يه دوش حسابي تصميم گرفتم برم و يه سر به مامان بزنم. اين خيلي خوب بود، مخصوصا اين كه شادي ديشب خودش رو خيس نكرده بود و همين منو سر حال آورده بود. حالا آدم گندي مثل منصور هر كاري كه دوست داشت انجام مي داد، اصلا برام مهم نبود. لباس پوشيدم و جلوي آيينه نشستم. موهام رو خشك كردم و داشتم سشوار مي كشيدم كه ديدم شادي در حالي كه چشماش رو مي ماله از اتاقش اومد بيرون. خواب آلود بود. با خوشحالي رفتم طرفش و گفتم:

ـ سلام، صبح به خير فرشته خوشگل من.

شادي خواب آلود خميازه اي كشيد و گفت:

ـ مامان من دستشويي دارم.

ـ چشم خوشگل خانم خودم.

بغلش كردم و بردم دستشويي. سعي مي كردم لحنم رو شاد كنم و با اين كارم تشويقش كنم، شايد اين جوري هم خاطره ی بد اون شب و هم تاثير بدي كه شب ادراري رو روحيه اش داشت از ذهنش پاك بشه. بعد بردمش تو آشپزخونه و گفتم:

ـ خانم چي ميل دارن؟

شادي كه از لحن شاد من به وجد اومده بود گفت:

ـ اوم ... قهوه.

خنده ام گرفت. آن چنان ژستي گرفته بود كه فكر كردم الان تو يكي از كافه هاي پاريس نشسته. با اين كه مخالف قهوه براي بچه ها بودم، ولي براي اين كه تشويق بشه گفتم:

ـ چشم، الان يه قهوه ی دبش حاضر مي كنم.

مشغول درست كردن صبحانه شدم. با شوخي و خنده صبحونه خورديم و بعدش ميز رو جمع كردم و گفتم:

ـ الان بدو برو لباسات رو عوض كن كه مي خوايم بريم خونه مامان بزرگ.

شادي آخ جون بلندي گفت و به سمت اتاقش دويد، بعد انگار چيزي يادش افتاده باشه ايستاد گفت:

ـ مامان سارا هم مياد؟

گفتم:

ـ نمي دونم عزيزم؛ ولي بهش زنگ مي زنيم و مي گيم داريم مي ريم خونه مامان بزرگ، اگه تونست حتما مياد.

شادي به سمت اتاقش رفت و منم رفتم تو اتاق تا حاضر بشم. شادي لباس پوشيد و اومد تو اتاق. موهاش رو شونه كردم و براش بافتم. مانتوي كرمي با شال خردليم رو سرم كردم و كيفم رو برداشتم. به آژانس زنگ زدم تا ماشين بفرسته. ده دقيقه بعد در خونه رو زدن. با شادي رفتيم پايين و با آژانس رفتيم خونه ی مامان. مامان از ديدنمون خيلي خوشحال شد. از خونه ی مامان به سارا زنگ زدم و بهش گفتم كه خونه مامانم، سارا هم گفت كه اگه بتونه حتما مياد ديدنمون. بعد از ناهار بود كه شادي رو خوابوندم. مامان از ماجراي دعواي من و منصور و شب ادراري شادي خبر نداشت، يعني نذاشته بودم بفهمه، مي خواستم فكر كنه بين ما همه چي حل شده و همه چي داره خوب پيش ميره. اومدم پيش مامان.

ـ خب مامان چه خبرا؟ از زن عمو اينا چه خبر؟ بعد از رفتن فرشاد ديگه فرصت نكردم بهشون زنگ بزنم.

البته دروغ گفتم، عمدا زنگ نزدم. هيچ علاقه اي به صحبت با زن عمو اونم بعد از اون ماجرا نداشتم، حتي براي بدرقه ی فرشاد نرفتم فرودگاه و تلفني ازش خداحافظي كردم.

مامان ـ منم اي، براي اين كه فقط حرفش درنياد كه نرگس زنگ نزده و خودش رو مي گيره و اينا. فرشادم خوبه و اون جا دستش بند شده خدا رو شكر، الانم شهلا فرشاد از زبونش نمي افته.

ـ خب خدا رو شكر، فرشاد لياقتش رو داره.

با مامان از هر دري صحبت كرديم الا روابط اخير من و منصور، حتي از ماجراي تصميم منصور براي خارج هم چيزي بهش نگفتم. مي دونستم منصور بدون دليل حرفي نمي زنه، ولي مي خواستم اول از خودش اوكي بگيرم. عصر هم سارا به ديدنمون اومد. اصلا سارا منبع انرژي بود، انگار خسته نمي شد. ديدن سارا باعث شد بفهمم اين چند وقته چقدر افسرده بودم. شادي هم كه ديگه هيچي، سارا رو ول نمي كرد. مامان اصرار كرد براي شام بمونيم. براي شام موندن رو برابر مي دونستم با اين كه منصور هم بياد خونه ی بابا. نه، حوصلش رو نداشتم فيلم بازي كنم كه چقدر زن و شوهر خوشبختي هستيم. سارا هم كه اصلا قبول نكرد، گويا امين مسافرت كاري بود و سارا بايستي زود برمي گشت خونشون. غروب شده بود كه همراه سارا از خونه خارج شديم تا ما رو برسونه خونمون. بعد از يه روز شاد و پر انرژي اصلا حوصله ی برگشتن به اون خونه ساكت رو نداشتم.

سارا ـ بازم دعواتون شده؟

ـ نه، دعوا نيست، ولي خب اوضاع زياد گل و بلبلم نيست.

ـ چطور؟

ـ نمي دونم، منصور اصلا با من حرف نمي زنه، شبا دير مياد، اصلا نمي دونم چه مرگشه. امروزم كه مادرش زنگ زده بود كه منصور بهش گفته داريم مي ريم خارج.

سارا ابروش رو بالا داد و گفت:

ـ يعني ازش نپرسيدي چرا یه همچین چيزي رو گفته؟

ـ نمي دونم. ديشب منتظرش شدم بياد، ولي خيلي دير اومد، منم خوابم برده بود، صبحم قبل از اين كه پاشم رفته بود.

سارا ـ پس زياد هم اوضاعتون جالب نيست؟

آب دهنم رو قورت دادم و سعي كردم بي تفاوت بگم:

ـ منصور انگار ديگه منو نمي بينه.

يه لحظه ياد بوسه اون شبش تو آشپزخونه افتادم، عذاب وجدان عجيبي به دلم چنگ زد، ولي پسش زدم. سارا سرش رو تكون داد و هيچي نگفت. گفتم:

ـ خب براي شامت چي درست كردي؟

سارا ـ امشب، شام نداريم.

ابروهاي من از تعجب رفت بالا و گفتم:

ـ يعني تازه مي خواي بري شام درست كني؟! ايول بابا اعتماد به نفس.

سارا خنديد و گفت:

ـ بي خيال بابا، بيرون يه چيزي مي خوريم.

فهميدم كه مي دونه تمايلي ندارم برم خونه. با جيغ و داد سارا و شادي به يه فست فود رفتيم. سعي كردم اصلا به منصور فكر نكنم. سارا در حالي كه تكه اي از پيتزاش رو توي دهنش مي ذاشت گفت:

ـ منصور آدمي هست كه دروغ بگه؟

ـ چطور؟

سارا ـ خب شايد خارج رفتنش رو انكار كنه؛ آدمي هست كه اين كار رو بكنه؟

به فكر فرو رفتم. گفتم:

ـ نه، نه، اگه نخواد جواب بده نميده، ولي دروغ نميگه.

البته خودمم در اين مورد شك داشتم، ولي واقعا منصور اگه نمي خواست جواب نمي داد.

سارا ـ خب مجبورش كن راستش رو بگه.

ـ چطوري؟ من دارم بهت ميگم منو نمي بينه.

بعد از خوردن پيتزا از فست فود خارج شديم. كنار فست فود يه مغازه اسباب بازي فروشي بود، شادي جلوي ويترين ايستاد و شروع كرد به تماشا كرد. صداش زدم:

ـ شادي جان، بيا بريم دخترم.

شادي شروع كرد بالا پايين پريدن و گفت:

ـ مامان، مامان تو رو خدا بيا اين عروسك رو ببين چقدر خوشگله.

به طرفش رفتم. يه عروسك خرسي صورتي بود.

شادی ـ مامان برام مي خريش؟ تو رو خدا.

ـ عزيزم تو كه خرسي داري؟

شادی ـ آره، ولي اون سفيده، من صورتي مي خوام. خواهش مي كنم.

با خودم فكر كردم حالا كه ديشب جاش رو خيس نكرده بهتره براش بخرم تا تشويقي بشه براش، بالاخره از يه جايي بايد شروع كرد. لبخندي زدم و گفتم:

ـ باشه، بيا بريم بخريم.

شادي به هوا پريد و گفت:

ـ آخ جون!

سارا ـ من ميرم ماشين رو بيارم.

با شادي وارد مغازه شدم. خوشحالي شادي بي اندازه خوشحالم مي كرد. به فروشنده گفتم و رفت تا برامون عروسك رو بياره. شادي از خوشحالي بغلم كرد و گفت:

ـ مامان مرسي كه برام خريدي.

لپش رو كشيدم وگفتم:

ـ اين جايزه بود دختر گلم، به اين خاطر كه ديشب نرفتي دستشويي، ولي جات رو خيس نكردي.

شادي چشماي درشت مشكيش رو به من دوخت و گفت:

ـ ولي ديشب بابا منصور منو برد دستشويي!

انگار يه سطل آب ريختن رو سرم. منصور، شادي رو برده بود دستشويي؟! گفتم:

ـ جدي ميگي؟! خواب نبودي؟

شادي سرش رو تكون داد و گفت:

ـ نه اومد و منو بيدار كرد، گفتم مامان كو؟ گفت مامان خوابيده، من مي برمت.

بعد با بغض گفت:

ـ يعني الان برام نمي خري؟

به خودم اومدم و با لبخند گفتم:

ـ چرا عزيزم، حتما مي خرم.

فروشنده خرس رو آورد و پولش رو پرداخت كردم و از مغازه رفتيم بيرون. سارا ماشين رو آورده بود و سوار ماشين شديم. سارا و شادي شروع به جيغ جيغ كردن. خيلي فكرم مشغول شد، نه به اين خاطر كه شادي هنوز شب ادراري داشت، بلكه به اين خاطر كه فكر مي كردم منصور اهميت نمي ده، ولي با اين كارش، پتويي كه روم كشيده بود يعني هنوز براش مهم هستيم. پس اين كارا چه معني ميده؟ چرا همش ازمون فاصله مي گيره؟ با صداي سارا به خودم اومدم.

ـ چي؟

سارا ـ كجايي بابا؟ ميگم بريم دور دور؟

لبخندي زدم و گفتم:

ـ آره بريم.

انقدر گشتيم و گشتيم كه ساعت شد نزديک یازده. شادي هم تو ماشين خوابش برده برد. سارا ما رو رسوند دم خونه، مي خواست شادي رو بياره بالا كه نذاشتم، به اندازه ی كافي دير كرده بود، تا مي خواست بره خونشون مي شد دوازده. كليدم رو برداشتم و شادي رو بغل كردم. سارا در رو برام باز كرد. آروم ازش خداحافظي كردم سارا رفت و من موندم با شادي تو بغلم و پله ها. آروم شروع به بالا رفتن كردم. شادي سنگين بود و من واقعا ديگه تا برسم طبقه ی سوم نفسم بريده بود. ياد روزي افتادم كه از خونه مامان اينا برگشتيم و شادي تو بغل منصور عين پر كاه بود. نفس نفس مي زدم. اوف! كليد رو آوردم بالا تا ببينم كدومه. كليد در رو پيدا كردم. شادي نمي ذاشت سوراخ در كليد رو ببينم، داشت از بغلم سر مي خورد پايين. گفتم:

ـ اي واي! بيا بالاتر مامان جون.

بعد شادي رو تو بغلم بالاتر انداختم. با دستم سوراخ كليد رو پيدا كردم و تا خواستم كليد رو تو در بندازم در باز شد. از ترس يه قدم رفتم عقب. كي بود تو خونه ما؟ منصور اومد تو قاب در. پوف! اين رواني همش منو مي ترسونه. چه عجب امشب زود اومده خونه؟ بي هيچ حرفي شادي رو از بغل من كشيد بيرون. اين همه پله رو خودم آوردمش حالا اين يه قدم راه رو هم خودم مي بردم، ولي وقتي شادي رو گرفت تازه فهميدم چي رو برداشته بودم. دستام كش اومده بود. كفشام رو درآوردم و وارد خونه شدم و در رو بستم. شال رو از سرم برداشتم و رو مبل انداختم. دكمه هاي مانتوم رو هم باز كردم و انداختمش كنار شالم. منصور اتاق شادي بود. خرسي رو برداشتم و بردمش تو اتاق. منصور شلوار شادي رو درآورده بود داشت با بلوزش كلنجار مي رفت. گفتم:

ـ برو كنار، من عوض كنم.

آروم رفت كنار. بلوز شادي رو از تنش درآوردم و مشغول پوشوندن لباسش شدم. منصور با صداي آرومي پرسيد:

ـ دستشويي رفته؟

ـ نه، تازه خوابيده، يه ساعت ديگه بيدارش مي كنم مي برمش.

منصور نفسش رو پر صدا داد بيرون، بيشتر شبيه يه آه بود. لباس شادي رو پوشوندم و ملافه رو روش كشيدم. به منصور نگاه كردم، داشت از پنجره بيرون رو نگاه مي كرد. صورتش رو نمي ديدم. يعني عصباني بود از اين كه دير اومديم؟ بيخود، چطور هر شب خودش دير مياد. شادي رو بوسيدم و از اتاق خارج شدم و رفتم تو اتاق خودم. منصور نيومد. بهتر! اون ميره تو اتاق خودش مي خوابه. موهام رو شونه مي زدم كه منصور اومد تو اتاق. چيزي نگفتم. نشست لبه ی تخت. يعني مي خواست امشب رو اين جا بخوابه؟ از تو آيينه نگاهش كردم، تو فكر بود. بايد سر صحبت رو باهاش باز مي كردم، بايد مي فهميدم ماجراي خارج رفتن چيه.

ـ نمي پرسي تا اين موقع كجا بودم؟

سرش رو به طرفم گردوند، ولي نگاهم نكرد. با همون صداي آروم گفت:

ـ ديدم با سارا اومدي.

برگشتم و نگاهش كردم، غصه داشت، احساس مي كردم. نمي خواستم ناراحتش كنم، ولي با اين حال گفتم:

ـ قبلش كه نمي دونستي با سارام، الان ديدي.

بلند شدم و رفتم در كمد رو كشيدم. بلوزم رو از تنم درآوردم تا لباس خوابم رو بپوشم. هنوز لباس خوابم دستم بود كه دستاي منصور دور كمرم حلقه شد. سر جام موندم. گرماي دست منصور حس خوبي مي داد، نفساش كه مي خورد پشت گوشم ضربان قلبم رو بالا مي برد، نمي دونم از اضطراب بود يا از چي. لباي منصور روي شونه ام نشست، دستام شل شد. صداي نجوا مانند منصور تو گوشم نشست كه گفت:

ـ چي فكر كردي؟ بهت اعتماد دارم بيشتر از چشمام.

سرم رو برگردوندم و بهش نگاه كردم، به چشمام زل زد. چشماش مهربون بود. لبخند كم جوني زد و پيشونيم رو بوسيد. چقدر اين حالتش رو دوست داشتم. چي مي شد زندگيمون همين جوري مي موند؟ به آرومي و خوبيه يه بوسه روي پيشوني. منصور دستاش رو از دور كمرم باز كرد و صداش رو صاف كرد و گفت:

ـ لباست رو بپوش.

چيزي نگفتم. لباسم رو عوض كردم. منصور پشتش رو به من كرده بود، انگار دودل بود. آروم بهش نزديك شدم و دستم رو روی بازوش گذاشتم و گفتم:

ـ منصور؟

به طرفم برگشت. نگاهش قشنگ بود، روي بدنم مي لغزيد. سرم رو بلند كردم و به چشماش نگاه كردم، خيلي نگاهش مهربون بود. دستي روي موهام كشيد و گفت:

ـ جانم؟

ـ ماجراي خارج رفتنت چيه؟

بهتش برد، اخماش براي چند لحظه رفت تو هم. همچنان داشتم نگاهش مي كردم. بعد از چند لحظه گفت:

ـ از كي شنيدي؟

ـ مادرت زنگ زده بود، شاكي بود چرا آخر از همه بهش گفتيم.

منصور سرش رو تكون داد و گفت:

ـ نه، چيز مهمي نيست، مي خواستم اقدام كنم كه نشد.

ـ چرا به من نگفتي؟

منصور صورتش رو برگردوند و گفت:

ـ نمي دونم. مي خواستم ببينم اگه اوكي شد بهت بگم، كه اونم نشد.

ـ چرا نشد؟ مشكلي هست؟

منصور ـ نه نه، فقط من بي خيال شدم، نمي تونم كه مامان رو تنها بذارم و برم، مسعود بهش نمي رسه.

مادرت رو تنها بذاري؟ مسعود بهش نمي رسه؟ خواستم بگم تو كه به زور ماهي يه بار ميري به مادرت سر مي زني، باز آقا مسعود. چي شده كه غمخوارش شدي؟ ولي هيچي نگفتم. منصور لبخندي زد و گفت:

ـ شب بخير.

نگاهش كردم. مي خواست از اتاق بره بيرون، چرا؟ چرا مي خواست اين شب كه به اين خوبي بود رو خراب كنه؟ آروم گفتم:

ـ منصور؟

برگشت و نگاهم كرد. گفتم:

ـ پيش من نمي خوابي؟

منصور ـ فكر مي كردم هنوز از دستم دلخوري.

لبخندي زدم و گفتم:

ـ نه نيستم؛ بيا پيش من.

به طرفم اومد و بي هيچ حرفي منو رو دستاش بلند كرد. دستام رو دور گردنش حلقه كردم. منو روي تخت گذاشت و كنارم دراز كشيد، كاملا تو بغلش بودم. آروم تو گوشم گفت:

ـ خوب بخوابي خانم گل.

چشمام رو بستم. ريه هام پر بود از بوي منصور.

***

چشمام رو آروم باز كردم. صبح شده بود. دوباره چشمام رو بستم كه يهو ياد دستشويي شادي افتادم. بازم امشب بيدار نشده بودم. از تخت پريدم پايين و دويدم تو اتاق شادي. دستم رو آروم تو جاي شادي كشيدم، خدا خدا مي كردم خشك باشه. خشك بود. نفسم رو آروم دادم بيرون و لبخندي زدم. موهاي شادي رو بوسيدم. خرسي صورتيش رو محكم بغل كرده بود، ولي ديشب كه اين بغلش نبود؟! آروم از اتاقش بيرون اومدم. يعني منصور رفته بود؟ صداهايي از آشپزخونه مي اومد. با همون لباس خوابم به سمت آشپزخونه رفتم. منصور نشسته بود و داشت همين جور فنجون قهوه اش رو هم مي زد. كمي نگاهش كردم، انگار اصلا به قهوه توجهي نمي كرد. همچين محكم بهم مي زد كه فكر كردم الان فنجون مي شكنه. وارد آشپزخونه شدم و آروم گفتم:

ـ منصور؟

منصور به خودش اومد و گفت:

ـ هوم؟

با يادآوري ديشب سعي كردم مهربون باشم. وقتي منصور مهربون بود دليلي نداشت من بيخودي بخوام فضا رو متشنج كنم. به سمت يخچال رفتم و گفتم:

ـ چرا بيدارم نكردي برات صبحونه درست كنم؟

منصور در حالي كه به فنجون قهوه اش زل زده بود گفت:

ـ همين جوري.

پنير و كره و مربا رو از تو يخچال بيرون آوردم. مي دونستم اين حرف منصور يعني دلش نيومده. عادت نداشت به چيزي اعتراف كنه. بهش نگاه كردم. نمي دونم چرا سعي مي كرد نگاهش رو ازم بدزده. اهل خجالت و اينا نبود، يه چيزي خيلي فكرش رو مشغول كرده بود. بايد مي فهميدم اون چيه. منصور جرعه اي از قهوه اش رو كه خورد صورتش جمع شد.

منصور ـ اَه!

ـ چيه؟

منصور ـ سرد شده.

با لبخند گفتم:

ـ خب اون جوري كه تو به هم مي زدي معلومه سرد ميشه. بده عوضش كنم.

منصور نيم خيز شد و گفت:

ـ خودم عوض مي كنم.

با شيطنت گفتم:

ـ تعارفي نبودي منصور؟ بده خب.

نگاهم كرد، لبخند مي زدم. فنجون رو به طرفم گرفت و گفت:

ـ جمع كن لب و لوچه ات رو.

در حالي كه سعي مي كردم لبخند پت و پهنم رو جمع كنم براش قهوه ريختم. اخلاق منصور رو خوب دستم بود، مي دونم اين يعني اوضاع گل و بلبله. پشيمون شدم كه به سارا گفته بودم منصور منو نمي بينه. قهوه رو جلوش گذاشتم و براي خودمم قهوه ريختم. هنوز بينمون سكوت بود. پشت ميز نشستم. منصور يه قاشق شكر تو قهوه اش ريخت و شروع كرد به هم زدن. بهش نگاه كردم. احساس كردم چند تا تار موي سفيد بين موهاشه. آروم پرسيدم:

ـ تو ديشب شادي رو بردي دستشويي؟

نگاهي بهم كرد وگفت:

ـ آره. فكر كنم ديگه داره كمتر ميشه.

با گيجي پرسيدم:

ـ چي؟

جرعه اي از قهوه اش رو خورد و گفت:

ـ همين شب ادراريش، دومين بار كه بردمش چيزي نداشت.

چشمام از تعجب گرد شد. گفتم:

ـ دومين بار؟! دو بار برديش؟!

همه ی قهوه اش رو خورد و گفت:

ـ آره.

ـ چرا منو بيدار نكردي؟

منصور زير چشمي نگاهم كرد و گفت:

ـ چه فرقي داريم؟

خدايا! اين منصور چقدر با اون منصوري كه من فكر مي كردم فرق مي كنه، اصلا انگار نه انگار همون منصوره! البته انتظار كلام محبت آميزتري داشتم، ولي همينم از منصور غنيمتي بود. از جاش بلند شد.

ـ ممنون

منصور ـ بابت چي؟

ـ بابت اين كه منو بيدار نكردي و شادي رو بردي دستشويي.

كت رو پوشيد. بهم نگاه نمي كرد. گفت:

ـ منتي نداره. شادي دخترمه، هر كاري براش مي كنم.

كراواتش رو تو آيينه ی آشپزخونه مرتب كرد و به سمت من برگشت و با كمي اخم گفت:

ـ دفعه بعدي جلوي من يه لباس درست و حسابي بپوش، هر كي ندونه فكر مي كنه هيچي نداري كه با يه تيكه پارچه تو خونه مي گردي.

دهنم باز موند. منصور از آشپزخونه خارج شد و چند لحظه بعد صداي در به گوش رسيد. يعني الان اين حرف منصور شوخي بود؟ نگاهي به خودم كردم. خب با لباس خواب بودم، تو خونه هم كه هيچ كس نبود، كي قرار بود مگه منو با لباس خواب ببينه؟ من كه حتي جلوي مامان خودمم با لباس خواب اين جوري نمي گشتم. حتما داشت شوخي مي كرد، ديوونه! از خداش باشه هميشه اين جوري بگردم. خنديدم مشغول خوردن صبحانه شدم. اين مردها هم يه چيزيشون ميشه ها.

***

درد تو دلم پيچيد، مچاله شده بودم و نمي تونستم تكون بخورم. هر ماه اين بند و بساط رو داشتم. تازه با مسكن قوي اين جوري بودم، اگه مسكن نبود كه ديگه صداي دادم تا چند تا خونه اون ورتر مي رفت. شادي كنار تختم ايستاد و با ناراحتي گفت:

ـ مامان چرا اين جوري شدي؟

سرم رو از رو بالش بلند كردم. چشمم سياهي رفت و سرم دوباره روي بالش افتاد. با ناله گفتم:

ـ چيزي نيست مامان جون، دلم درد مي كنه.

شادی ـ چرا؟ چي خوردي؟ حتما رودل كردي.

خنده ام گرفت. دخترم داشت حرفاي مامان رو بهم پس مي داد. با خنده ام درد بيشتر تو دلم پخش شد. شكمم رو فشار دادم.

شادی ـ برم برات آب بيارم؟

ـ آره عزيزم، برو.

شادي به طرف آشپزخونه رفت و برام يه ليوان آب آوردم. با اين كه تشنه نبودم، ولي يه خرده خوردم كه ناراحت نشه. ليوان رو روی پاتختي گذاشتم. حالت تهوع هم اضافه شده بود.

شادی ـ مامان خوب نشدي؟

ـ چرا عزيزم، خيلي بهترم.

شادی ـ پا نمی شي باهام بازي كني؟

ـ چرا عزيزم، بذار يه خرده بخوابم، هنوز دلم درد مي كنه. توام برو كارتون نگاه كن. يه ساعت بعد بلند شم با هم بازي كنيم، باشه؟

شادي سرش رو خم كرد و گفت:

ـ باشه.

ـ آفرين دخترم خوبم. بيا به مامان يه بوس بده.

شادي رو بوسيدم و رفت تو نشيمن. تلويزيون رو روشن كرد و زد كانال كارتون. كم كم چشمام گرم شد.

با تكون دستي بيدار شدم. سرم رو از روی بالش بلند كردم. هواي اتاق نيمه روشن بود، ولي باز تونستم هيكل منصور رو تشخيص بدم. چه زود اومده بود خونه؟! در حالي كه ناله مي كردم گفتم:

ـ چيه؟

منصور ـ چي شده؟ مريض شدي؟

يواش تو جام نيم خيز شدم. درد دلم خيلي كم شده بود، ولي باز احساس رخوت مي كردم. گفتم:

ـ نه بابا، عادتمه، واسه اون دلم درد مي كرد.

منصور پوفي كرد. گفتم:

ـ چي شده زود اومدي؟

منصور كتش رو درآورد و گفت:

ـ زنگ زدم خونه، شادي گوشي رو برداشت، گفت رودل كردي، خوابيدي. زود اومدم ببرمت دكتر.

خنديدم و گفتم:

ـ آخه گفت رودل كردي، گفتم آره، واسه همون.

منصور در كمد رو باز كرد و چوب لباسي رو برداشت. گفتم:

ـ بده من آويزون كنم.

منصور كت رو كشيد و گفت:

ـ نمي خواد، تو برو يه چيزي بخور كه رنگت حسابي پريده.

بعد پشتش رو بهم كرد. منصور چقدر تازگيا مهربون شده بود! آروم حرف مي زد، آروم مي رفت، آروم مي اومد. آدمي نبود همين جوري پاشه بياد كه منو ببره دكتر، هميشه بايد ازش مي خواستم، ولي اين كه به خاطر من پاشه زود بياد خونه برام عجيب بود! از اتاق رفتم بيرون. شادي جلوي تلويزيون نشسته بود و اسباب بازياش دور و برش ريخته بود. تا منو ديد گفت:

ـ مامان، مامان مياي بازي كنيم؟

ـ عزيزم بايد شام درست كنم.

شادی ـ تو رو خدا. خودت گفتي بيدار مي شم باهات بازي مي كنم.

تا خواستم چيزي بگم منصور از پشت سر گفت:

ـ من باهات بازي مي كنم دخترم، مامان مي خواد غذا درست كنه.

شادي لب برچيد و چيزي نگفت. منصور به طرفم برگشت و گفت:

ـ يه چيزی همين جوري درست كن، زياد خودت رو اذيت نكن.

اين رو باش، فكر كرده مي خوام براش مرغ بريوني درست كنم. وارد آشپزخونه شدم. تصميم گرفتم كته درست كنم با سيب زميني سرخ كرده، سالاد هم درست مي كنم ديگه بسه. تا دست به كار شدم صداي خنده شادي و منصور از تو هال مي اومد، خيلي حالشون خوب بود. از صداي خنده اونا منم خنده ام گرفت. خيلي وقت بود منصور با شادي بازي نكرده بود و اين اولين دفعه بود كه داشتن اين جوري مي خنديدن.

صداي زنگ تلفن بلند شد.

منصور ـ شيرين، ببين كيه.

نگاهي به شماره اي كه روي ايدي كالر بود انداختم. شماره رو نمي شناختم. بلند شماره رو خوندم و به منصور نگاه كردم. اخماش رفته بود تو هم. گفت:

ـ نمي خواد، برندار.

ـ چرا؟ شايد كار واجبي داره.

صداي منصور عصباني شد.

منصور ـ گفتم گوشي رو برندار، نشنيدي؟

آروم گفتم:

ـ خيلي خب، من كه چيزي نگفتم.

منصور زير لب گفت:

ـ بره گم شه، مرتيكه مزخرف.

برگشتم تو آشپزخونه. تلفن بعد از چند تا بوق قطع شد. دوباره صداي خنده شادي و منصور اومد، ولي باز يه چيزي تو سر من تكرار مي شد. "يه زن ديگه، يه زن ديگه."

***

سوار ماشين شدم. منصور ماشين رو روشن كرد و از پاركينگ خارج شديم. داشتيم مي رفتيم خونه ی مادر منصور، ناهار مهمونشون بوديم. آقا مسعود برادر منصور و مريم خواهرش هم اون جا بودن با بر و بچه ها. زياد از رفتن راضي نبودم، نه به خاطر خودم، شادي اون جا هم بازي نداشت. مريم يه پسر ده ساله داشت و آقا مسعود هم دو تا پسر بزرگ، اونا با هم بازي مي كردن و شادي رو راه نمي دادن، شادي هم به من پناه مي آورد، منم مي موندم با بزرگترا بمونم يا با شادي بازي كنم. هميشه برام عذاب اليم بود، ولي چاره ديگه اي نداشتم. بايد مي رفتم. رسيديم خونه ی مادر منصور. پدر منصور قبل از ازدواج ما فوت شده بود و مادرش تنها زندگي مي كرد و هر از چند گاهي بچه ها بهش سر مي زدن. تو خونه اي كه يه حياط كوچيك، ولي با صفا داشت كه عصرها روي تختش مي نشستيم و چايي مي خورديم و بازي بچه ها رو نگاه مي كرديم و البته دعواي بچه ها رو. رسيديم. شادي بدو بدو رفت بغل مادر منصور.

شادي ـ سلام ماماني.

مادر ـ سلام گلم، چطوري خوبي؟

شادی ـ مرسي ماماني. نگاه كنين خرسي تازمه.

مادر ـ ببينم. به به! چه خوشگله، دست بابات درد نكنه.

شادی ـ مامان برام خريده.

مادر ـ چه فرقي مي كنه عزيزم، يا مامان يا بابات، هيچ فرقي نمي كنه.

به زور لبخندم رو جمع كردم. چون منصور نخريده بود پس هيچ فرقي نداشتيم، ولي اگر مي خريد ديگه منصور شاه مي شد و بايد مي ذاشتيم رو سرمون. اولا دليل كار مادر رو درك نمي كردم. براي مني كه تو خانواده اي بزرگ شده بودم كه پسرهاي انگشت شماري داشت اين محبت رو به منصور درك نمي كردم، ولي كم كم فهميدم كه مادر منصور بي اندازه پسر دوسته، اين پسر دوستيش تنها شامل منصور نبود. مسعود برادر شوهر بزرگم رو هم خيلي دوست داشت. سولماز همسر مسعود هم مثل من گاهي طعنه هايي مي شنيد.

ـ سلام مادر جان.

مادر ـ سلام شيرين جون.

منصور ـ سلام مامان.

مادر ـ سلام پسرم، خوبي؟

منصور كنار مادرش رو تخت نشست. مادر منصور با گلايه به منصور گفت:

ـ دستت درد نكنه منصور جان، فقط مي خواستي تن و بدن منو بلرزوني؟

منصور اخمي كرد و گفت:

ـ مگه من چي كار كردم؟

مادر در حالي روش به شادي بود به منصور گفت:

ـ اون شب همچين اومدي و گفتي مي خوام برم خارج و ديگه نمي خوام بمونم و اين حرفا كه من گفتم چمدوناتونم بستين. بعد كه زنگ زدم طفلي شيرين خودش هاج و واج مونده بود. واسه چي اون حرفا رو زدي؟

منصور خيلي راحت بدون اين كه خمي به ابروش بياره گفت:

ـ مست بودم.

چشماي مادرشوهرم گرد شد. چقدر بابت اين كه كاري كنم منصور كنار بذاره بهم سفارش كرده بود و الان صاف از خود منصور مي شنيد كه مست كرده و رفته پيشش. يه جوري نگاهم كرد كه زود از جام بلند شدم و به بهانه كمك به مريم رفتم تو آشپزخونه. مريم داشت سالاد درست مي كرد.

ـ سلام مريم جون.

مريم ـ سلام شيرين، چطوري؟ خوبي؟

ـ مرسي. حسابي افتادي تو زحمت.

مریم ـ نه بابا، زحمتي نيست. الان آقايون بيان بساط كباب رو علم مي كنن، يه برنج كه چيزي نداره.

ـ سولماز چرا دير كرده؟

مریم ـ ديشب كشيك بود، واسه همین فكر كنم دير كردن.

آهاني گفتم. سولماز پرستار بيمارستان بود، براي همين واسه هر مهموني كه مي داديم بايد هماهنگ مي شديم كه بيمارستان نباشه.

ـ آقا بهمن كجان؟

مريم ـ پويا كلاس زبانه، رفته بيارتش.

بعد نگاهي به ساعتش كرد و گفت:

ـ الانا ديگه مي رسن.

بعد از چند دقيقه آقا بهمن و پويا از راه رسيدن. منصور و آقا بهمن زود بساط گوشت و منقل رو بردن تو حياط كه تا رسيدن مسعود و سولماز كبابا رو رديف كنن. من و مريم هم مشغول چيدن سفره شديم. پويا و شادي هم پيش مادر منصور نشسته بودن و پويا داشت كلاس زبانش رو تعريف مي كرد، شادي هم كه با دهن يه متر باز داشت نگاهش مي كرد. مريم هر وقت مي ديدش مي خنديد و قربون صدقه اش مي رفت. بالاخره مسعود و سولماز و دو تا پسراش اومدن. از دقيقه اي هم كه پاشون رو گذاشتن تو خونه انگار بمب منفجر شد. پويا همراه آرش و امير سر و صدايي راه انداختن كه نگو. اولين شاهكارشونم اين بود كه وقتي داشتن از اين سر اتاق مي دويدن اون سر اتاق و از رو سفره مي پريدن پاي امير پسر كوچيك آقا مسعود گير كرد به پارچ دوغ و دوغ ريخت وسط سفره. آقا مسعودم چقدر عصباني شد و امير رو دعوا كرد، ولي خب تميز كردن و جمع كردن دوباره ی سفره و چيدن دوباره اش مال ما بود. بعد از ناهار جمع شديم تو آشپزخونه و آقايون رفتن تو اتاق تا استراحت كنن. پسرها هم رفتن تو حياط. شادي هم به علت وجود پسرا هر چقدر التماسش رو كردم و بهش وعده دادم كه برات جايزه مي خرم نرفت بخوابه، رفت تو حياط پيش اونا. سولماز سر سينك وايساد و مشغول شستن شد. هر چقدر بهش گفتم بياد كنار من بشورم قبول نكرد. من ظرفا رو آب مي كشيدم و مريم هم خشك مي كرد. من و مريم هم مشغول صحبت بوديم، ولي سولماز خيلي ساكت بود، احساس مي كردم از چيزي ناراحته، تا خواستم ازش بپرسم مريم پيش دستي كرد و گفت:

ـ سولماز تو فكري، چي شد؟

سولماز آروم گفت:

ـ طوري نشده.

ـ مريم راست ميگه، از وقتي اومدي حواسم بهت هست، ناهارتم خوب نخوردي.

سولماز آهي كشيد و گفت:

ـ امروز يكي از بيمارامون مرد.

ابروي من و مريم همزمان بالا رفت. قلبم فشرده شد. مريم با ناراحتي گفت:

ـ آخي، الهي!

هر چند اين موضوع براي من دردناك بود، ولي براي سولماز كه پرستار بود و هر روز با بيمار و زخم و حتي گاهي مرگ سر و كار داشت نمي بايست آن چنان دردناك مي بود!

مريم ـ چرا مرد؟

سولماز دستاش رو آب كشيد و گفت:

ـ يه هفته تو كما بود، امروز صبحم تموم كرد.

مريم ـ جوون بود؟

سولماز در حالي كه دستاش رو خشك مي كرد گفت:

ـ آره، همش بيست و هفت سالش بود.

تو دلم گفتم هم سن من.

سولماز ادامه داد:

ـ گويا بچه دار نمي شده، براي بچه دار شدنم ميره دكتر و از اين قرصاي خارجي مصرف مي كنه كه گويا اونا هم حساسيت ميدن و ميره تو كما.

ـ ممكنه حساسيت بده؟

سولماز ـ خب دارويي كه اون مصرف كرده استاندارد نبوده، ولي هر دارويي ممكنه حساسيت بده.

مريم ـ حالا چي ميشه؟

سولماز ـ فعلا كه از دكترش شكايت كردن، دكتره هم ميگه من اين دارو رو براش ننوشتم سر خود مصرف كرده. ببينيم چي ميشه.

صداي جيغ شادي و بعد گريه اش از تو حياط اومد. سريع از آشپزخونه خارج شدم و رفتم تو حياط. شادي گريه مي كرد و جيغ مي كشيد و به سمت آرش مي دويد، ولي آرش خيلي راحت از دستش در مي رفت و اين بيشتر شادي رو عصباني مي كرد. به سمت شادي رفتم و گرفتمش. مي خواست بره سمت آرش كه نمي ذاشتم. پسرها هم مي خنديدن. سعي مي كردم شادي رو آروم كنم كه سولماز اومد تو حياط و با تشر به آرش توپيد كه.

سولماز ـ مگه من نگفتم امروز رو شيطوني نكنين؟ مگه نگفتم اعصاب ندارم؟ چرا به حرفم گوش نداديد؟

آرش ـ شادي همش مي خواد بياد وسط بازي ما.

سولماز ـ اون بچه اس، يه خرده نمي توني باهاش راه بياي؟

آرش چيزي نگفت. امير و پويا هم به خاطر عصبانيت سولماز ساكت ايستاده بودن. مي دونستم كه الان اعصابش خرده. با قربون صدقه شادي رو بردم تو. هنوز گريه مي كرد. منصور از تو اتاق اومد بيرون و گفت:

ـ چي شده؟ چرا گريه مي كني شادي؟

شادي در حالي كه چشماش رو مي ماليد گفت:

ـ نمي ذارن من بازي كنم.

منصور بهم نگاه كرد و گفت:

ـ اشكالي نداره بابا، بيا بغل من بريم من باهات بازي مي كنم.

و شادي رو از بغل من گرفت. گفتم:

ـ مي خواستم صورتش رو بشورم.

منصور ـ من مي شورم.

و بعد به سمت دستشويي رفت. رفتم تو نشيمن. مريم با چند تا چايي اومد. سولماز هم بعد از چند لحظه اومد تو و دور هم نشستيم. مادر هم بعد از اين كه نمازش رو تموم كرد اومد پيش ما. هنوز سولماز ناراحت بود. مادر منصور فنجون چاييش رو برداشت و رو به من پرسيد:

ـ با منصور آشتي كردي؟

جا خوردم. توجه مريم و سولماز هم جمع شد. به زور لبخندي زدم و گفتم:

ـ آشتي؟ مگه قهر بوديم؟

مادر ـ منصور مي گفت يه خرده حرفتون شده.

در حالي كه سعي مي كردم موضوع رو بي اهميت جلوه بدم گفتم:

ـ اي بابا مادر جون، چيز مهمي نبود كه، يه بگو مگوي ساده بود و تموم شد.

مادر ـ منصور كه خيلي پكر بود.

مريم ـ ول كن مادر من. هر چي بوده تموم شده، من كه امروز نديدم منصور پكر باشه.

نفس عميقي كشيدم. واقعا منصور چقدر عاقل بود كه بابت ماجراي طلاق و اينا به مادرش چيزي نگفته بود، وگرنه الان بايد جوابگوي تك تك سوالاتشون مي بودم. اين كه چرا رفتم؟ چطور شد برگشتم؟ همه اينا، ماشالا مادر منصورم كه ول كن نبود، همش مي خواست همه چيز رو به نفع منصور تموم كنه، همين كارا رو مي كرد كه منصور رو توهم برمي داشت كه هميشه حق با اونه، ولي با اين حال تو دلم خيلي از منصور متشكر بودم.

مادر ـ تو نمي بيني، ولي مني كه مادرم مي بينم، بچه ام ناراحته.

ـ آخه از چي ناراحته؟ بهم بگه من قول ميدم رفعش كنم.

مادر ـ خب بچه ام مي بيني همه پسر دارن ناراحت ميشه خب.

يعني فك هر سه تاييمون رو زمين بود.

مريم ـ وا مامان، چه ربطي داره؟! منصور دختر به اون گلي داره.

مادر ـ ربط داره مادر. اصلا براي مرد جماعت پسر يه چيز ديگه اس.

ـ ولي مامان جون منصور كه شادي رو خيلي دوست داره، حتي يه بارم به من نگفته دلش پسر مي خواست.

مادر ـ خب بچه ام اينا رو تو دلش نگه مي داره، توام كه نمي ذاري بچت بشه، واسه همين منصور داره همش اين جوري مي كنه.

سولماز ـ البته مادرجونم حق دارنا. بعد آرش كمي اخلاق مسعود عوض شده بود، ولي همين كه امير به دنيا اومد ديگه شد همون مسعود هميشگي.

مادر ـ ديدي شيرين جون.

تو دلم به سولماز فحش دادم. اي خود شيرين، خب بلد بود خودش رو قندك كنه. مادر ادامه داد:

ـ حالا تو بذار يه بچه ديگه به دنيا بياد، من قول ميدم اگه منصور پسر دار بشه اخلاقش از اين رو به اون رو بشه.

با خودم گفتم: "يعني ممكنه اين باشه؟ اگه اين طوره چرا جلو نمياد؟" دوباره صداي توي سرم گفت "يه زن ديگه."

***

به نيمرخ صورت استخواني منصور نگاه كردم، كمي اخم كرده بود و داشت رانندگي مي كرد. شادي رو صندلي عقب خوابش برده بود. نمي دونستم چطوري از منصور بپرسم، يعني اصلا در اين مورد نشده بود كه حرف بزنيم. بارداريم براي شادي كه كاملا اتفاقي بود، هميشه هم منصور هر وقت خواسته بود طرفم اومده بود، هيچ وقت نشده بود كه در مورد اين نيازها با هم صحبت كنيم، الانم اصلا بلد نبودم چطوري ازش بپرسم. اون ته ته هاي دلم اصلا به اين موضوع اعتقاد نداشتم كه منصور به خاطر پسر داشتن يا نداشتن اين جوري مي كنه، اخلاق منصور اين سه چهار ماهه عوض شده بود. اگه بنا بود به خاطر بچه پسر باشه از همون موقع تولد شادي اين جوري مي شد. با صداي منصور به خودم اومدم.

منصور ـ امروز خانم ميرزايي زنگ زده بود.

ـ جدي؟ چي مي گفت؟

منصور ـ مي خواست براي جمعه دعوتمون كنه.

واي مهموني؟ يه مهموني ديگه مصادف بود با يه دعواي ديگه بين من و منصور، اصلا حوصله اش رو نداشتم.

ـ خب به چه مناسبت؟

منصور ـ نمي دونم، نپرسيدم.

با تعجب گفتم:

ـ چرا نپرسيدي؟! شايد لازم باشه كادويي، چيزي بخريم.

منصور نيم نگاهي به من انداخت و گفت:

ـ لازم نيست، دعوتشون رو رد كردم.

چشمام گرد شد. منصور تا حالا دعوتي رو رد نمي كرد، حتي اگه از طرف خانواده ی من بود، اون وقت چي شده كه دعوت يكي از بهترين دوستاش رو رد كرده؟! منصور واقعا داشت عجيب مي شد، بعضي وقتا رفتاراش برام غير قابل هضم مي شد. گفتم:

ـ چرا رد كردي؟

منصور ـ حوصلشون رو نداشتم. تو دوست داري بري؟

ـ نه، براي من فرقي نمي كنه ...

منصور وسط حرفم پريد و گفت:

ـ راستي، گفتم تو مريض شدي و رفتي خونه مادرت واسه همين نمي تونيم بيايم، مواظب باش يه وقت سوتي ندي.

يعني اصلا زبونم بند اومده بود. گفتم:

ـ منصور تو خوبي؟

برگشت و يه جوري نگاهم كرد كه به عقل خودم شك كردم.

منصور ـ چطور؟

ـ چند روزه كاراي عجيب غريب مي كني.

دهن منصور باز مونده بود. بعد از مدتي اخماش رو كرد تو هم و با عصبانيت گفت:

ـ باز تو توهم زدي؟ نميشه يه خرده بهت محبت كرد؟ باز هوا برت داشت؟ الحق كه حقته هميشه باهات داد و دعوا كنم، لياقت نداري كه.

به بيرون خيره شدم. راست مي گفت، كجاي كاراش عجيب بود؟ داشت محبت مي كرد. اين كه شبا عوض اين كه منو بيدار كنه خودش شادي رو مي بره دستشويي، زود برمي گشت خونه تا منو ببره دكتر، كمك امروزش تو نگهداشتن شادي، اينا همه از محبت بود، چرا بد برداشت مي كردم؟ چرا فكر مي كردم كاراش عجيب غريبه؟ اين كه يه بار حوصله ی مهموني نداشته باشه كجاش عجيب بود؟

ـ معذرت مي خوام منصور. من ... من اصلا نمي دونم چرا اين جوري فكر كردم.

منصور هم چنان با اخم به رو به روش خيره شده بود. مي دونستم عصبانيه كه چيزي نميگه، مي دونستم نبايد پي اش رو بگيرم، ولي تو اون لحظه تشنه محبتش بودم. تمام اين مدت داشت محبت مي كرد و من نمي ديدم. دستم رو روی دستش كه روي دنده بود گذاشتم و فشار خفيفي دادم و آروم گفتم:

ـ منصور من جدا معذرت مي خوام.

منصور دستم رو گرفت و گفت:

ـ مهم نيست.

ديگه تا خونه هيچي نگفتم. بايد سعي مي كردم دلش رو به دست بيارم. رسيديم خونه. منصور شادي رو بغل كرد و از پله ها رفتيم بالا. ياد روزي افتادم كه شادي تو بغلم تمام اين پله ها رو بالا اومدم، در حالي كه الان منصور خم به ابروش نياورده بود. گفتم:

ـ خسته نشدي؟

منصور ـ به خاطر چي؟

در حالي كه در رو باز مي كردم گفتم:

ـ شادي سنگينه، من كه يه دفعه آوردمش بالا نفسم بريد.

در رو كه باز كردم منصور از كنار من رد شد و گفت:

ـ خودت رو با من مقايسه مي كني؟

و وارد خونه شد. راست مي گفت، من نصف قدرت منصور رو هم نداشتم، با اون بازوهاي عضلاني و قويش اصلا با من غيرقابل مقايسه بود. منصور شادي رو برد تو اتاق خودش و منم رفتم تو اتاق خودمون تا لباس عوض كنم. همون لباس خواب رو پوشيدم و رفتم تو اتاق شادي تا لباساش رو عوض كنم. منصور رفت تو دستشويي كه دندوناش رو مسواك بزنه. وقتي لباساي شادي رو عوض كردم و برگشتم ديدم منصور با خيال راحت گرفته خوابيده. حالم گرفته شد، چي فكر مي كردم، چي شد!

***

صبح وقتي كه داشتم خونه رو جمع و جور مي كردم تلفن زنگ زد، به شماره نگاه كردم، شماره ی خانم ميرزايي بود، همسر دوست منصور. دوستش داشتم، دختر خيلي خوبي بود، شيطون و شوخ طبع.

ـ الو.

سپيده ـ سلام شيرين جون، خوبي؟

ـ سلام سپيده جون، ممنون من خوبم. آقاي ميرزايي چطورن؟

سپيده ـ علي هم خوبه، ممنون. آقا منصور مي گفتن مريض احوالي، خدا بد نده، چي شده؟

ـ نه، طوريم نيست. الان خوبم، فقط يه خرده اين سري عادتم ناجور شده بود.

سپيده ـ آخ آخ! اون رو كه ديگه نگو، آدم رو پنچر مي كنه. اي كاش يه دكتر مي رفتي.

ياد حرف منصور افتادم كه گفته بود اگه مهموني دعوتمون كردن بپيچونم، خوشبختانه خود سپيده بهانه ام رو جور كرد.

ـ اَه اتفاقا براي همين سه شنبه از دكتر وقت گرفتم، برم يه چكاپ بد نيست.

سپيده ـ راستي؟ پس خوب شد گفتي، آخه زنگ زده بودم خونتون، ولي نبودين. به آقا منصور كه زنگ زدم گفتن مريضي، مي خواستم براي مهموني دعوتتون كنم، آقا منصور رد كرد، علي هم اصرار داره حتما باشين، واسه همين مهموني رو عقب انداختيم كه تو حالت خوب بشه و بتوني بياي. جمعه خوبه؟

اي خدا چي مي خواستم، چي شد! تازه مهموني رو به خاطر ما عقب انداختن. با من و من جواب دادم:

ـ والا راستش سپيده جون نمي دونم برنامه منصور چيه، نمي تونم قولي بدم.

سپيده ـ بابا مهموني جمعه اس، جمعه كه ديگه آقا منصور كار نداره كه.

ـ مي دونم، ولي يهو ديدي براش يه كاري پيش اومد نتونست بياد.

سپيده ـ اي بابا، داري بهونه مياري ها، بياين ديگه.

ـ نه به جان خودم، بهونه ی چيه؟ بذار از منصور بپرسم، حتما بهت جواب ميدم.

سپيده ـ باشه، پس منتظر جوابت مي مونم.

بعد از كمي حرف زدن خداحافظي كرديم. با خودم فكر مي كردم چرا بايد منصور بهانه بياره و نره به مهموني؟ تو اون مهموني كيه كه منصور دوست نداره ببينتش؟ كي بود كه اون شب به منصور زنگ زده بود و منصور گوشي رو برنداشته بود؟ شب منصور اومد خونه، مثل چند شب پيش شروع كرد با شادي بازي كردن. ياد حرف مادر شوهرم افتادم، واقعا منصور اگر مي خواست پدر خوبي مي شد. شب اداري شادي خيلي كم شده بود و روان شناس دليلش رو جو آروم و شاد خونه مي دونست. ته قلبم از منصور متشكر بودم. شايد يه بچه ی ديگه مي تونست اوضاع از اينم بهتر بكنه. سر شام به منصور گفتم:

ـ امروز سپيده زنگ زده بود.

منصور ـ خب؟

ـ هيچي، حالم رو مي پرسيد كه مريض شده بودم و اينا.

شادي ـ ولي مامان تو كه بهشون نگفتي رودل كردي؟

چشمام چهار تا شد، منصور با تعجب بهم نگاه كرد.

ـ چرا عزيزم، بهشون گفتم مريض شده بودم.

شادي همچنان اصرار كرد.

شادي ـ نه، تو گفتي عادت دارم.

اين بار نوبت فكم بود كه بچسبه به زمين. به منصور نگاه كردم، دستش رو جلوي دهنش گذاشته بود كه نخنده.

ـ شادي جون تو به حرفاي من گوش مي دادي مامان؟

شادي سرش رو انداخت پايين. منصور در حالي كه سعي مي كرد لبخندش رو جمع كنه گفت:

ـ خب ديگه چي مي گفت؟

ـ مي گفت علي آقا اصرار داره ما تو مهموني باشيم، واسه همين مهموني رو عقب انداختن، روز جمعه.

منصور يهو دست از غذا كشيد، با اخم بهم نگاه كرد. لقمه رو جويده نجويده قورت دادم و گفتم:

ـ باور كن بهانه آوردم، ولي گفت حتما بايد باشين. هنوز بهشون جواب ندادم، گفتم بايد با تو صحبت كنم.

منصور با همون اخم گفت:

ـ يه كار ازت خواستم.

ـ منصور باور كن حتي گفتم وقت دكتر دارم، ولي قبول نكرد، خب خودت يه بهانه بيار ديگه.

منصور آرنجش رو روي ميز گذاشت و پيشونيش رو ماليد. از عصبانيتش مي ترسيدم.

ـ باشه، با خود علي حرف مي زنم.

نفس راحتي كشيدم. غذاش رو خورده، نخورده از سر ميز بلند شد و رفت تو اتاق. وسوسه شدم گوشي رو بردارم و به مكالماتشون گوش بدم، ولي باز ترس از منصور نذاشت. تا شادي غذاش رو تموم كنه صحبت منصور تموم شد و از اتاق اومد بيرون. گفت:

ـ با علي صحبت كردم، گير داد حتما بريم مهموني، منم اجباري قبول كردم.

لبخندي زدم و گفتم:

ـ باشه، پس.

باز منصور رفت تو فكر.

***

لباساي روي رگال رو پس و پيش كردم. چي بايد مي پوشيدم؟ منصور از حموم بيرون اومده بود و داشت با حوله موهاش رو خشك مي كرد. بوي افترشيوش پيچيد تو خونه. خوش به حال مردا كه يه چيز رو ده بارم بپوشن باز مهم نيست. پيراهن سبز رو برداشتم، نه خيلي يقه اش باز بود. گذاشتمش سر جاش. پيراهن طوسي؟ نه، اين رو كه دفعه پيش پوشيده بودم. پوفي كردم. منصور از تو آيينه نگاهم كرد و گفت:

ـ چي شده؟

ـ هيچي پيدا نمي كنم بپوشم.

منصور ـ چرا؟ تو كه اون همه لباس داري.

با ناراحتي گفتم:

ـ همشون يه ايرادي دارن، يا بازه يا قبلا ديدن.

منصور حوله اش رو درآورد و گفت:

ـ اي بابا ديده باشن، چه عيبي داره؟

باز بي حوصله لباسا رو روي رگال جلو عقب كردم. منصور اومد پشت سرم. از بوي شامپو و افترشيوش مست شدم. چند وقت بود نزديكم نيومده بود، بالاخره منم زن بودم، احتياج داشتم. منصور نگاهي به لباسام كرد و گفت:

ـ تونيك زرشكي داشتي، اون رو بپوش خب.

تونيك زرشكي؟ نه، حالم از اون تونيك زرشكي به هم مي خورد. گفتم:

ـ نه، از اون بدم مياد.

منصور بهم نگاه كرد و گفت:

ـ ولي خيلي بهت مياد.

صورتم رو جمع كردم و گفتم:

ـ نه، اصلا دوستش ندارم.

منصور نگاه موشكافانه اي بهم كرد، انگار مي خواست چيزي رو از تو صورتم كشف كنه. دوباره به رديف لباسام نگاه كرد، كمي لباسام رو عقب جلو كرد و بالاخره يه بلوز سبز رنگ كشيد بيرون.

ـ اين رو بپوش.

به بلوز ساده كه يقه شوميز داشت نگاه كردم. گفتم:

ـ اين خيلي ساده اس!

ـ به نظر من كه همين رو بپوش. مگه كي مي خواد بياد؟ يه مهموني دوستانه اس ديگه، عروسي كه نيست.

لباس رو از منصور گرفتم و همون رو مي پوشيدم با يه دامن ميدي مشكي و با جوراب ساپورت. هر چند تقريبا بيشتر مهمونيايي كه مي رفتيم يا برگزار مي كرديم شبيه عروسي بود، خانوما با همون آرايش و لباس، ولي اين دفعه منصور خودش لباسم رو انتخاب كرده بود، ديگه موقع برگشتن تو سرم نمي زد كه لباست اين جوري بود، لباست اون جوري بود. وقتي خواستم لباس بپوشم منصور از اتاق بيرون رفت و كمي بعد وقتي داشتم كرم پودر به صورتم مي ماليدم برگشت. دهنش مي جنبيد. تو آيينه بهش نگاه كردم كه از تو كمد پيراهن آبيش رو برداشت و پوشيد. خط چشم رو برداشتم و پشت چشمم كشيدم و بعد ريمل رو برداشتم. منصور كراواتي رو برداشت و انداخت دور گردنش. با تعجب گفتم:

ـ منصور مي خواي اون كراوات رو ببندي؟!

منصور ـ آره، چه ايرادي داره؟

ـ آخه كراوات قهوه اي با پيراهن آبي؟

انگار منصور تازه متوجه شد كه چه كراواتي برداشته. نچي كرد و گفت:

ـ يكي ديگه رو مي خواستم بردارم.

كراوات رو سر جاش گذاشت و كراوات سرمه ايش كه راه هاي نازك نارنجي داشت رو برداشت و اومد نزديك آيينه. رژ لبم رو برداشتم و به لبام ماليدم. منصور داشت كراواتش رو مي بست. رژلب رو سر جاش گذاشتم و به سمت منصور چرخيدم.

ـ بذار برات درستش كنم.

منصور بي هيچ حرفي به سمت من چرخيد. صورتمون در چند سانتي هم بود، دستم رو بردم سمت كراواتش و گره اش رو براش صاف كردم. نفس داغ منصور مي خورد تو صورتم. نگاهم بالا اومد، داشت با چشماي درشت مشكيش بهم نگاه مي كرد. لبخندي زدم، لبخندي بهم زد. خواستم صورتم رو جلو ببرم كه صداي شادي اومد.

شادي ـ مامان من دستشويي دارم.

با صداي شادي منصور هم به خودش اومد و كمرش رو صاف كرد. شادي رو بردم دستشويي و بعدش مانتو شالم رو پوشيدم و راه افتاديم. خونه ی علي از خونه ی ما دور نبود. يكي از دوستاي صميمي منصور بود از دوران دانشگاه، دو سال نشده بود كه ازدواج كرده بود. بالاخره رسيديم. از همون بيرون كوچه صداي آهنگ تندشون مي اومد. با نگراني به منصور گفتم:

ـ منصور به جان خودم تولدي، چيزيه. بد شد هيچي نخريديم.

منصور دست شادي رو گرفت و گفت:

ـ نه، هيچي نيست. از علي پرسيدم، نگران نباش.

با شك به سمت خونه علي به راه افتاديم. تو دلم هر چي دعا بلد بودم خوندم كه مهموني ساده باشه. منصور زنگ زد. خوشبختانه آيفونشون تصويري بود و با ديدن ما در رو باز كرده بودن، وگرنه با اون صداي آهنگ بعيد بود صداي زنگ در رو مي شنيدن. وارد آپارتمانشون شديم. خود سپيده در رو براي ما باز كرد. پيراهن نباتي يقه قايقي پوشيده بود. براي يه لحظه از لباسي كه به انتخاب منصور پوشيده بودم پشيمون شدم، در مقايسه با لباساي اونا مثل لباس تو خونه بود. با مهمونايي كه بودن سلام و احوال پرسي كرديم و رفتم تو اتاق تا لباسم رو عوض كنم. منصور شادي رو با خودش برد. مانتو و شالم رو تو اتاق گذاشتم و به خودم تو آيينه نگاهي كردم. جدي اي كاش همون پيراهن طوسي دفعه ی قبل رو مي پوشيدم، اين خيلي ساده اس. سپيده وارد اتاق شد.

سپيده ـ واي شيرين جون نمي دوني چقدر خوشحال شدم وقتي علي گفت مياين.

حرفي نداشتم بزنم، تنها يه لبخند به سپيده زدم. سپيده بهم نزديك شد و صداش رو پايين آورد و گفت:

ـ راستي شيرين جون آقا منصور چرا با آقاي مستوفي حرفش شده؟

ابروم از تعجب بالا رفت. مگه منصور باهاش حرفش شده بود؟! آقاي مستوفي يكي از دوستاي منصور بود، زياد با علي حشر و نشر نداشت، ولي خب گاهي تو مهمونياي ما با همسرش مي اومد، آدم بدي نبود. گفتم:

ـ نه! مگه حرفش شده؟

اين بار نوبت سپيده بود كه تعجب كنه. گفت:

ـ آره بابا، مگه خبر نداري؟

گفتم:

ـ نه به خدا، منصور هيچي بهم نگفته.

سپيده ـ علي مي گفت آقا منصور گفته اگه اون مياد ما نميايم.

سرم رو تكون دادم و گفتم:

ـ نمي دونم والا، همين چند ماه پيش كه با هم رفته بودن مسافرت، خيلي خوب بودن.

دیـــــنـــــگ، مسافرت كيش! علي آقا سپيده رو صدا كرد و سپيده زود رفت بيرون. آره، بعد از مسافرت كيش منصور و آقاي مستوفي بود كه اخلاق منصور عوض شده بود. يعني چه دعوايي بود كه اين جوري منصور رو به هم ريخته بود؟ منصور فقط از روي دوستي و كمك به آقاي مستوفي رفته بوده، نه شراكتي بينشون بود، نه هيچ چيز ديگه اي. دوباره به خودم نگاهي كردم. بعد از اين كه مطمئن شدم لباسم خوبه وارد پذيرايي شدم. منصور كنار رامين يكي ديگه از دوستاشون نشسته بود و داشت به حرفاش گوش مي كرد، شادي كنار دستش نشسته بود. آهنگ آرومي روشن بود. كنار فرزانه كه همسر يكي ديگه از دوستاشون بود نشستم و گرم صحبت شديم. جمعا چهار تا خانواده بوديم، يه جمع خوب، ولي نه چندان خودماني. آقايون با هم دوست بودن، ولي ما خانوما هنوز نتونسته بوديم زياد با هم مچ بشيم، هر كدوممون يه جور بوديم. وقتي دور هم جمع مي شديم كاري نداشتيم به جز حرفاي بي سر و ته زدن و رقصيدن و خوردن، كه البته بيشتر وقت من صرف بدو بدو با شادي مي شد. شادي از كنار منصور بلند شد و اومد پيش من.

شادی ـ مامان من آب مي خوام.

از جام بلند شدم و به سمت ميز رفتم. سپيده يه اخلاق خوبي كه داشت اين بود كه همه چيز رو حاضر و آماده رو ميز مي ذاشت و مجبور نبوديم بابت هر چيز كوچيكي بهش مراجعه كنيم، حتي غذايي كه مي داد سلف سرويس بود، كاري كه عمرا نه من مي تونستم انجام بدم، نه اصلا منصور اجازه چنين چيزي بهم مي داد. براي شادي آب ريختم و بهش دادم. اين مهموني هم مثل بقيه مهمونيا بود با اين تفاوت كه شادي بيشتر پيش منصور بود. برگشتم پيش خانوما.

فرزانه ـ آقا منصور مهربون شده ها.

ـ چطور؟

فرزانه ـ آخه قبلنا شادي همش پيش تو بود، الان شادي رو پيش خودش نگه مي داره.

بعد چشمكي به من زد و گفت:

ـ خبريه؟

با اين كار فرزانه سپيده و عاطفه يكي ديگه از مهمونا هم نظرشون جلب شد.

سپيده ـ آره شيرين؟

ـ نه بابا، خبري نيست. بچه مي خوايم چي كار؟

عاطفه ـ ولي بي شوخي شيرين جون بذار يه بچه ی دیگه بياد.

ـ جدي؟ من كه بچه دارم، تو به خودت بگو كه دو ماه بعد ما عروسي كردي و هنوز هيچ خبري نيست.

عاطفه ـ واي نه شيرين جون، حتي اسم بچه هم تن منو مي لرزونه، چه برسه به خودش.

ـ تازه داري به من ميگي يكي ديگه بيارم؟ نوبتي هم باشه نوبت شماهاست.

فرزانه ـ ولي شيرين جان باور كن من اگه جاي تو بودم مي ذاشتم يكي ديگه بياد، يعني من فقط به شادي حسودي مي كنم كه ماماني مثل تو داره. مامان من كه همش سر كار بود، اصلا نمي شد ببينمش چه برسه به اين كه باهام بازي كنه، ولي تو مدام با شادي بازي مي كني، خيلي مامان خوبي هستي.

عاطفه و سپيده هم حرفاي فرزانه رو تاييد كردن. خيلي تعجب كرده بودم. بعد از مدتي سپيده بلند شد و آهنگي گذاشت و همه رو به رقص دعوت كرد، علي هم از قفسه خونشون بطري نوشيدني و گيلاس برداشت و براي هر كس كه مي خواست مي ريخت. به سمت منصور برگشتم، دوست نداشتم بخوره، هر چند انقدر مست و پاتيل نمي كرد، ولي همون يه ذره رو هم دوست نداشتم، از بوي الكل حالم بد مي شد، ولي انگار خدا صدام رو شنيد چون وقتي علي به منصور تعارف زد منصور رد كرد و نخورد. بعد از كمي رقص هم شامي رو كه سپيده از بيرون سفارش داده بود آوردن و مشغول شام شديم. بعد از شام هم كه بساط رقص و نوشيدني به پا بود كه يهو زنگ در رو زدن. كي بود يعني؟ رنگ از روي علي پريده بود. نكنه پليس يا يكي از همسايه ها باشه؟

علي به طرف آيفون رفت و به چهره ی اون شخص خيره شد، بعد آروم به سمت ما برگشت و گفت:

ـ كسي نيست، افشينه.

افشين؟ آقاي مستوفي؟ به منصور نگاه كردم كه اخماش شديد تو هم رفته بود. پس سپيده حق داشت، يه اتفاقي بينشون افتاده بود كه از اومدنش انقدر ناراحت بود؟ علي در رو باز كرد. منصور به من اشاره كرد كه برو لباست رو بپوش. خيلي آروم به سمت اتاق رفتم. هر چند مي خواستم ببينم برخورد افشين و منصور چطوريه. منصور از جاش بلند شد و به سمت علي رفت و با عصبانيت يه چيزايي بهش گفت، نمي شنيدم چي ميگه، خيلي آروم حرف مي زدن، ولي كاملا معلوم بود كه منصور عصبانيه و علي داره خودش رو توجيه مي كنه. سريع لباس پوشيدم و شالم رو روی سرم انداختم و از اتاق رفتم بيرون. افشين اومده بود تو و يه طرف نشسته بود. جو سنگيني بود. اخماي منصور انقدر تو هم بود كه ترسيدم چيزي بگم.

سپيده ـ اِ شيرين جون تو چرا حاضر شدي؟!

ـ ديگه كم كم رفع زحمت كنيم ديگه سپيده جون، حسابي اذيتتون كرديم.

سپیده ـ حالا كه سر شبه بيشتر بمونين.

نگاهي به منصور كردم، اخماش بدجوري تو هم بود. افشين نگاهش نمي كرد. علي از اتاقي بيرون اومد و جعبه اي كه تو دستش بود رو به افشين گرفت و گفت:

ـ بفرماييد.

افشين سريع بلند شد و جعبه رو از علي گرفت و خداحافظي كرد و رفت. منصور متوجه من شد و گفت:

ـ ما هم كم كم بريم.

از همشون خداحافظي كرديم و از خونه ی علي اينا اومديم بيرون. مطمئن شده بودم بين افشين و منصور اتفاقي افتاده و انقدر بد بوده كه منصور اين جوري كنه. سوار ماشين شديم و منصور سريع راه افتاد. خواستم حرفي بزنم، ولي ديدم عصبانيه و اگه چيزي بپرسم ممكنه داد بزنه، به این خاطر نه، ولي به خاطر شادي كوتاه اومدم. تا خونه فكر كردم، ياد حرفاي عاطفه و فرزانه، اين كه من مادر خوبي هستم. خبر داشتن به خاطر دعواهاي ما بچه ام شب ادراري گرفته بود؟ شايد واقعا بايد يه بچه ی ديگه وارد زندگيمون مي شد. پس چرا منصور به من تمايلي نشون نمي داد؟ رسيديم خونه. منصور همون جور با اخماي در هم شادي رو كه نيمه خواب بود رو بغل كرد.

ـ منصور نذار بخوابه دستشويي ببرمش.

منصور ـ باشه.

شادي رو تا خونه نيمه خواب برديم. سريع شالم رو درآوردم و با مانتو بردمش دستشويي و بعد بغلش كردم و بردم تو اتاقش. لباسش رو عوض كردم و خوابوندمش. بعد وارد اتاق خودمون شدم. منصور لباسش رو عوض كرده بود. از عصبانيتش خبري نبود، آروم تر شده بود. رفت بيرون تا مسواك بزنه. لباسم رو عوض كردم و لباس خواب سرمه ايم رو پوشيدم. سرگرم پاك كردن آرايشم شدم. منصور برگشت تو اتاق. نگاهي به من كرد و چيزي نگفت و خودش رو انداخت رو تخت و دست راستش رو روی چشماش گذاشت. رژلب صورتيم رو برداشتم و رو لبام ماليدم. چراغ رو خاموش كردم و كنار منصور رو تخت دراز كشيدم. هر دو رو به سقف بوديم. بعد از مدتي صداي يه چيزي اومد. به منصور نگاه كردم، از كشوي پا تختي جعبه ی سيگارش رو بيرون آورد و سيگاري به لب گذاشت. دوباره به سقف نگاه كردم. خيلي كم پيش مي اومد كه سيگار بكشه، مخصوصا جلوي شادي كه كاملا مراعات مي كرد. بعد صداي فندكش اومد و بوي سيگار پيچيد تو اتاق. صداي پوف منصور اومد. نمي دونستم تو چه فكريه.

ـ منصور يه چيزي بگم؟

منصور آروم گفت:

ـ بگو.

نمي دونستم چطوري بگم. گفتم:

ـ من فكر مي كردم ... راستش ... من ... من فكر مي كردم يه زن بهت زنگ مي زنه.

منصور به طرف چرخيد. آروم بهش نگاه كردم. زيرسيگاري رو روي سينه اش گذاشته بود، قرمزي سيگار روشنش رو مي ديدم. چشماش حتي تو تاريكي اتاق برق مي زد.

منصور ـ چي؟!

ـ فكر مي كردم با يكي رابطه داري.

كلافه در حالي كه سيگار رو به لبش مي برد گفت:

ـ ديوونه اي خب.

تو اين حرفش طعنه نبود، يه جور رنجش بود، از اين كه اين فكر رو درباره اش كرده بودم.

ـ خب بهم نگفته بودي با مستوفي حرفت شده.

منصور دود سيگار رو فوت كرد بيرون و گفت:

ـ كي اين رو بهت گفته؟

ـ سپيده گفت.

منصور چيزي نگفت و دوباره پكي به سيگارش زد.

ـ منصور من غريبه بودم؟ چرا بهم نگفتي؟

خاكستر سيگارش رو توي زيرسيگاري تكوند و گفت:

ـ چيز مهمي نبود.

من با دلخوري لبام رو جمع كردم و گفتم:

ـ به هر حال من دلخور شدم.

منصور دستم رو گرفت، دستاش گرم بود. دستم رو نوازش كرد و خيلي مهربونانه گفت:

ـ دلخور نشو خانم گل.

ـ چرا باهاش حرفت شده بود؟

منصور پك عميقي به سيگارش زد و گفت:

ـ هيچي بابا، ولش كن، اعصاب اون مردك رو ندارم.

بعد سيگارش رو توي زير سيگاري خاموش كرد و گذاشت رو پا تختي. هنوز دستم تو دستش بود. به سمت منصور برگشتم. احساس كردم كمي خودش رو جمع كرد. با لحن لوسي گفتم:

ـ منصور.

منصور خشك گفت:

ـ چي ميگي؟

به لحن خشكش اعتنا نكردم و خودم رو بيشتر به سمتش كشيدم و گفتم:

ـ منصور نظرت چيه دوباره بچه دار بشيم؟

احساس كردم منصور خشكش زد. گفت:

ـ چي؟!

ـ دوباره بچه دار بشيم؟

ـ اصلا حرفش رو نزن.

ـ چرا؟

منصور عصبي گفت:

ـ اعصاب ندارم شيرين، تو رو خدا ولمون كن. خوشحال بودم حرف مامان تو كت تو نرفته، نگو قشنگ تو رو هم شير كرده. بچه مچه خبري نيست، همين شادي رو بتونيم بزرگ كنيم هنر كرديم.

خورد تو ذوقم و اخم كردم. آروم از منصور فاصله گرفتم و پشتم رو بهش كردم. هنوز دستم تو دست منصور بود، تلاشي براي بيرون آوردنش نكردم، مي خواستم ببينم چي كار مي كنه. دست منصور بازوم رو نوازش كرد و گفت:

ـ چرا ناراحت شدي؟

ـ نشم؟

منصور ـ نه. واسه چي ناراحت شدي؟ ما بچه نمي خوايم، يكي داريم خب.

ـ موضوع بچه نيست.

منصور ـ پس چيه؟

ـ تو مثل سابق نيستي.

منصور ـ من چي كار كردم؟ باز يه خرده ...

به سمتش برگشتم و وسط حرفش پريدم و گفتم:

ـ منظور من يه چيز ديگه اس.

منصور با دقت بهم نگاه مي كرد. ادامه دادم:

ـ حواست هست به زندگيمون؟ چند وقت گذشته؟ الان شده بيشتر از سه ماه.

منصور زل زده بود بهم. خودمم از اين كه اين مسئله رو به اين راحتي پيش كشيده بودم احساس خجالت مي كردم. تو اين پنج سال يه بارم اين حرفا رو با هم نزده بوديم. منصور با دقت نگاه مي كرد. قلبم تند تند مي زد، آب دهنم خشك شده بود و چشمام رو نمي تونستم از چشماي منصور بردارم.

منصور ـ اصلا معلوم هست چي داري ميگي؟

با لحن التماس آلودي گفتم:

ـ منصور ...

منصور ـ يادته وقتي برمي گشتي چي گفتيم؟ به خاطر شادي، قرار شد به خاطر شادي زندگي كنيم، نه چيز ديگه.

آب دهنم رو به زور قورت دادم، هر كاري كردم لبام از هم باز نشد. چي بايد مي گفتم؟ چي داشتم بگم؟ راست مي گفت، به خاطر شادي بود كه داشتيم زندگي مي كرديم. بغض كرده بودم، چونه ام مي لرزيد. مي دونستم تو نور ضعيفي كه از پنجره اتاق مي تابه و هواي اتاق رو تاريك روشن مي كنه مي تونه منو ببينه. اشكام چكيدن. با ضعيفي كه مي لرزيد گفتم:

ـ پس من چي؟ پس ...

نمي دونستم بايد چي بگم، چيزهايي تو دلم بود، ولي نمي دونستم دقيقا چي ان، يا اصلا چي بايد بگم.

ـ داري گريه مي كني شيرين؟ به خاطر يه ... واي شيرين!

همون جور كه گريه مي كردم گفتم:

ـ نگو كه توام فكر مي كني اين فقط يه تماس ساده اس، منصور ...

منصور از رو تخت بلند شد و نشست، كلافه دستش رو تو موهاش فرو برد. سعي مي كردم جلوي گريه ام رو بگيرم، ولي مگه مي شد، انگار گريه من به اراده من نبود.

ـ بسه شيرين، داري بدتر عصبيم مي كني.

سعي كردم جلوي گريه ام رو بگيرم، دوست نداشتم ضعيف جلوه كنم، ولي اين گريه از ضعف نبود، اين گريه خواهش براي جلب توجه بود، براي ساخت دوباره زندگيم. مي خواستم زندگيم رو همون جوري بسازم كه هميشه تو روياهام داشتم و روياها فقط با تلاشه كه به واقعيت تبديل ميشن، بايد تلاش مي كردم، حتي اگه يكي از ترفندهاش گريه باشه.

دوباره منصور دراز كشيد و آروم گفت:

ـ بسه شيرين، به خدا امشب اعصاب ندارم، بذار واسه يه وقت ديگه.

چيزي نگفتم و به سمتش خزيدم، مي خواستم برم تو بغلش. چيزي نگفت و منو تو بغلش گرفت. داغي لباش رو روی پيشونيم حس كردم.

***

احساس كردم كه منصور آروم منو از بغلش بيرون كشيد و از جاش بلند شد. مي خواستم ببينم چي كار مي كنه. صبح شده بود. رفت بيرون. منتظر بودم برگرده و لباس بپوشه، ولي برنگشت. آروم از جام بلند شدم و رفتم بيرون. تو هال نبود، چراغ دستشويي هم روشن نبود، به اتاق شادي هم سر زدم، دست آخر به سمت اتاق منصور رفتم و آروم در رو باز كردم. با صداي در منصور سرش رو بلند كرد.

ـ چرا اومدي اين جا؟

منصور ـ چرا بيدار شدي؟

ـ فكر كردم داري ميري سر كار.

منصور ـ نه، امروز حوصلش رو ندارم.

ـ واسه چي؟

منصور عصبي از جاش بلند شد و گفت:

ـ باز چيه دوره افتادي؟ چته همش بهم گير ميدي؟ به تو چه مربوطه؟

صداش هر لحظه بالا مي رفت. التماس كردم:

ـ منصور خواهش مي كنم، شادي بيدار ميشه، تو رو خدا.

منصور ـ خوبه بهونه ی شادي هست، وگرنه چي مي خواستي بگي؟

ـ بهونه؟! شادي بهونه اس؟!

منصور ـ براي جنابعالي كه بله. به بهونه ی شادي هر كاري دوست داري مي كني، منم مجبور مي كني همون كار رو بكنم. چه خوش خيال بودم كه فكر مي كردم برمي گردي سرت رو مي اندازي پايين زندگيت رو مي كني، نگو نخير خانم تازه خيالاتي دارن واسه خودش، نداري جا پا محكم مي كني؟

ـ جا پا؟! من؟! من چه جاي پايي دارم محكم كنم؟

منصور ـ خيال كردي با بچه طرفي؟ دو روز رفتي خونه ی بابات ديدي نه بوي كباب نيست، خر داغ مي كنن به بهانه ی شادي برگشتي، الانم كه ميگي بچه. ديگه چه خوابي ديدي؟

سرم داغ شد. اين حرفا چي بود منصور مي زد؟ گفتم:

ـ چرا شر و ور مي بافي؟

يه لحظه انگار منو برق گرفت. هنوز ضربه اي كه به صورتم خورده بود رو نمي تونستم تحليل كنم.

منصور ـ من شر و ور مي بافم؟ حرف دهنت رو بفهم احمق.

دستم رو روي صورتم گذاشتم. منصور به من سيلي زد؟! آره؟! انقدر وقيح شده بود؟

ـ چه غلطي كردي كثافت؟ به چه حقي به من سيلي زدي؟

منصور ـ حقت بود، بيشتر از اينا حقته. نمي دونم كدوم شير پاك خورده اي تو رو انداخت تو زندگي من كه هنوزم نمي تونم وجود نحست رو از زندگيم بشورم. هر چي مي كشم از تو مي كشم. يه بار دمت رو گرفتم از زندگيم انداختم بيرون، نمي دونم چه جادويي به كار بردي كه دوباره برگشتي.

با عصبانيت گفتم:

ـ جادوگر تويي و اون ...

بقيه حرفم رو خوردم. منصور با عصبانيت قدمي به طرفم برداشت و گفت:

ـ چي؟ چي مي خواستي بگي؟

آب دهنم رو قورت دادم و گفت:

ـ هيچي.

بازوهام رو محكم گرفت و داد كشيد:

ـ بگو داشتي چه گهی می خوردی؟ جادوگر منم و كي؟ مادرم؟ هان؟

با داد آخر منصور منم داد كشيدم.

ـ ولم كن.

از صداي دعواي ما شادي بيدار شده بود و داشت منو صدا مي زد، ولي انگار وقت نداشتم به بچه ام جواب بدم. منصور از اتاقش پرتم كرد بيرون و تو هال محكم خوردم زمين.

منصور ـ پاشو جل و پلاست رو جمع كن برگرد همون خراب شده اي كه ازش اومدي.

دور بارزوهام از فشار دست منصور درد گرفته بود. در حالي كه بلند مي شدم داد زدم:

ـ خراب شده اين خونه اس كه مثلا ساختي.

منصور ـ خفه شو كثافت عوضي.

ـ تو خفه شو.

منصور به طرفم خيز برداشت. خواستم تا اتاق بدوم، ولي منصور از من سريع تر بود، منو كنار ديوار به تله انداخت، دستاش رو دو طرفم سد كرده بود. صورتش كه از عصبانيت قرمز شده بود تو دو سانتي من بود. داشتم از ترس سكته مي كردم. شادي گريه مي كرد و منو صدا مي زد.

منصور ـ چه غلطي كردي هان؟ به من گفتي خفه شو؟

شادي بي وقفه صدام مي كرد، صداي گريه اش بيشتر عصبيم مي كرد. دست منصور رو پس زدم و گفتم:

ـ برو كنار، شادي رو بيدار كردي.

به سمت اتاق شادي رفتم. طفلي شادي روي تختش ايستاده بود و داشت به پهناي صورتش اشك مي ريخت. خدا رو شكر كه خودش رو خيس نكرده بود. سريع بغلش كردم و بوسيدمش. بعد بردمش دستشويي. شادي با گريه پرسيد:

ـ مامان چرا دعوا مي كنين؟

ـ چيزي نيست عزيزم، بابا ديوونه شده.

منصور عصباني گفت:

ـ من ديوونه شدم يا تو؟

من با صداي بلند گفتم:

ـ داد نكش، بچه مي ترسه.

منصور با پوزخندي گفت:

ـ چه به فكر بچشه، پاشو جل و پلاست رو جمع كن تا با لگد ننداختمت تو خيابون.

ـ لازم نيست شما زحمت بكشي، خودم از اين خراب شده ميرم.

سريع رفتم تو اتاق و اولين لباسي كه دم دستم رسيد پوشيدم و كمدم رو باز كردم و لباسامم چپوندم تو ساک. شادي گريه مي كرد.

منصور ـ برو ببينم تهش دوباره برمي گردي. دارم اون روز رو مي بينم.

ـ ديگه سرمم بره برنمي گردم.

منصور ـ آره، اون سريم همين مزخرفا رو مي گفتي. برگشتی بچه رو علم كردي، خدا به دادم برسه كه اين بار بخواي برگردي چي رو مي خواي علم كني.

شادي رو بردم تو اتاقش و داد زدم:

ـ كور خوندي، ديگه برنمي گردم.

منصور ـ خفه شو، بخواي برگردي هم نمی ذارم، قلم پات رو مي شكونم قدمت رو بذاري اين جا.

لباس شادي رو پوشوندم و دلداريش هم مي دادم كه گريه اش رو بس كنه، ولي شادي همچنان گريه مي كرد، اشكي از چشماش پايين نمي اومد، ولي همچنان زار مي زد.

منصور ـ كجا؟

ـ خونه ی بابام.

منصور ـ اون رو كه مي بينم، بچه رو ميگم كجا مي بري؟

ـ انتظار داري بچه ام رو ول كنم دست توي رواني؟

منصور دست شادي رو گرفت و به طرف خودش كشيد و گفت:

ـ خودت هري، گم شو بيرون، ولي شادي مي مونه.

پريد و دست شادي رو گرفت و گفتم:

ـ خيال كردي، نمي ذارم بچه ام اين جا بمونه.

منصور هلم داد، محكم به ديوار خوردم. احساس كردم همه استخوانام خرد شد. شادي جيغ كشيد.

منصور ـ گفتم خودت هري. لياقتش رو نداري بچه ی منو بزرگ كني.

داد كشيدم:

ـ خفه شو. شادي بچه ی منه، تو لياقت نداري.

داد و هوارمون ادامه داشت. به زور شادي رو از دست منصور بيرون كشيدم و با ساكم رفتم تو خيابون. شادي همچنان گريه مي كرد. از حرص دندونام رو به هم مي ساييدم. دستم رو براي يه تاكسي بلند كردم و سريع سوار شدم. آدرس خونه مامان رو دادم. همه جاي بدنم درد مي كرد. شادي هق هق مي كرد. دلم داشت مالش مي رفت، ولي اهميت نمي دادم. صبح به اندازه كافي حرص خورده بودم. به من گفته بود جادوگر. من كجاي زندگيمون جلوش رو گرفته بودم؟ نه اين كه جز يه سايه چيزي نبودم. رسيديم دم خونه مامان. دستم رو بردم و از تو كيفم پول درآوردم و به راننده دادم و سريع پياده شدم و زنگ در رو زدم.

راننده ـ بقيه ی پولت خانم.

ـ مال خودت.

راننده گازش رو گرفت و رفت.

مامان ـ كيه؟

ـ منم مامان، در رو باز كن.

در باز شد و قدم به داخل حياط گذاشتم. مامان در تراس رو باز كرد و گفت:

ـ شيرين چي شده صبح به اين زودي؟

با ديدن سر و وضع من و با ساك و صورت گريون شادي چشماش گرد شد. با دست رو صورتش زد و گفت:

ـ بميرم مادر، چي شده؟!

ساك رو رو زمين ول كردم. تازه چشمه ی اشكم جوشيد. جاي سيلي منصور روي صورتم مي سوخت. اشكام يكي يكي چكيدن، زانوهام ديگه طاقت نداشتن، ضعف كردم و روي زمين نشستم. با ديدن من شادي باز جيغ كشيد. مامان سريع به سمت من دويد.

مامان ـ الهي قربونت برم، نصفه عمر شدم شيرين. بگو چي شده؟

سرم رو تو بغلش گرفت. چقدر آغوشش آرامش بخش بود. سرم رو سينه اش گذاشتم و شروع كردم به گريه كردن. هر لحظه كه مي گذشت گريه ام بيشتر مي شد. مامان سرم مي بوسيد و منو بيشتر به خودش فشار مي داد.

مامان ـ الهي قربونت بره مادر. الهي فدات بشم. بيا عزيزم، بيا اين جا نشين، بيا بريم تو مادر.

اشكام رو با اون دستاي مهربونش پاك كرد و زير بغلم رو گرفت و از رو زمين بلندم كرد. سرم گيج مي رفت. خواستم ساك رو بردارم كه نذاشت.

مامان ـ صبحونه خوردي؟

با سر اشاره كردم، نه.

***

عمه رو به روم نشسته بود و داشت با نگراني نگام مي كرد. شادي داشت كارتون نگاه مي كرد. دماغم رو بالا كشيدم و دوباره دستمال كاغذي برداشتم.

ـ خوب بودا، اين چند وقت خوب بود. صبح دوباره ديوونه شد، نمي دونم چش شده! مي گفت تو رو به زندگي من انداختن. آخه كي منو به زندگي اون انداخته؟

عمه ـ غلط كرده چنين حرفي زده، بياد بهش ميگم كه وقتي اومدن خواستگاري هيچ كي نه اون خاله اش چه به به و چه چه اي راه انداخته بود.

سارا ـ مامان آقا منصور كه به حرف اين و  اون كاري نداره.

چيزي نگفتم. 

مامان ـ سارا جون نمي دوني صبحي چطوري اومد، انگار از زير كتك آزاد شده بود.

سارا نگاهم كرد، معني نگاهش رو فقط من مي فهميدم. جاي سيلي منصور مي سوخت. شادي سريع برگشت و گفت:

ـ بابا منصور مامان رو هل داد.

مامان ـ هلت داد؟

ـ مي خواست شادي رو نگه داره، رفتم شادي رو از دستش بگيرم هلم داد. چيزيم نشد.

مامان سرش رو تكون داد و گفت:

ـ بايد به مرادي بگم بره حق اين پسره رو بذاره كف دستش.

سريع گفتم:

ـ چي ميگي مامان، مگه بابا اون دفعه نرفته بود؟ كم حرف شنيد؟

مامان با تعجب نگام كرد ولي چيزي نپرسيد. نپرسيد که از كجا مي دونم منصور به بابا چي گفته. شادي با دقت و ساكت بهمون نگاه مي كرد. عمه رو به سارا گفت:

ـ الان شيرين مي تونه بره دادگاه و تقاضاي طلاق بده؟

سارا متفكر گفت:

ـ اونو كه مي تونه ولي بهتره صبر كنيم منصور اين كار رو بكنه.

مامان ـ واسه چي صبر كنيم سارا جون؟ اگه به منه که از همين فردا بيفت دنبال كاراش. همون دفعه پيش هم با اون اوضاع نبايد مي ذاشتم برگرده، اونم انقدر ساده.

سارا ـ ولي زندايي جون اگه ما اول تقاضاي طلاق بديم مهريه تعلق نگيره.

ـ مهريه مي خوام چي كار سارا؟ من فقط شادي رو مي خوام، فقط حضانت شادي رو بدن به من.

سارا ـ حضانت بچه كه تا هفت سالگي مال توئه، نگران نباش.

ـ بعدش چي؟

سارا ـ بعدش ميدن به پدر.

ـ ولي من مي خوام شادي پيش من باشه.

سارا ـ واسه همونه كه ميگم صبر كنيم منصور تقاضاي طلاق بده، اون وقت مي تونيم در ازاي بخشيدن مهريه شادي رو ازش بگيريم.

عمه ـ آره اينم فكر خوبيه.

ـ اگه قبول نكرد چي؟

سارا ـ خب ببين شادي تا هفت سالگي پيش توئه يعني حضانت با مادره، اين به كنار. اگه ما تونستيم در ازاي بخشيدن مهريه حضانت شادي رو بگيريم كه هيچ، اگه نتونستيم بايد يه كار ديگه بكنيم.

عمه ـ مثلا چه كاري؟

سارا ـ خب بايد ثابت كنيم منصور صلاحيت نداره.

ـ چطور ميشه ثابت كرد؟

سارا ـ خب راه هاي مختلف داره؛ مثلا ثابت كنيم معتاده يا سلامت رواني نداره يا خلافكاره.

پوفي كردم. معتاد و خلافكار كه هيچ، منصور طرفش هم نمي رفت. گفتم:

ـ سلامت رواني؟ فكر مي كني كسي كه همين طوري بي دليل يه روز خوبه، صبحش زنش رو از خونه مي اندازه بيرون سلامت رواني داره؟

سارا ـ نه نداره ولي دادگاه اينو قبول نمي كن، فقط بيماري رواني حاد كه تشخيص بده ممكنه به بچه آسيب بزنه.

ـ آخه چرا؟ ديوونگي ديوونگيه ديگه. نمي دوني وقتي عصباني ميشه چطوري ميشه!

سارا نگاه عميقي به من كرد. آروم گفت:

ـ عزيزم آخه من كه تعيين نمي كنم، اينا رو قانون تعيين مي كنه. تازه اونم كلي دوندگي داره، به همين سادگي که نيست.

عمه ـ يعني به غير از اينا راه ديگه اي نيست؟

سارا ـ چرا راه كه زياده ولي خب بستگي به موقعيتش داره، واسه همينه كه ميگم صبر كنيم.

مامان نفس عميقي كشيد و گفت:

ـ ايشالا هر چي صلاحه همون پيش بياد.

سرم رو تكون دادم. چي فكر مي كردم و چي شد؛ به خاطر شادي برگشتم تو اون خونه ولي دوباره همه چي به هم ريخت. به خودم قول داده بودم هر اتفاقي پيش بياد از شادي و زندگيش حمايت مي كنم ولي مگه خودم آدم نبودم؟ بمونم و تحقير بشم واسه چي؟

كمي بعد سارا پاشد و رفت. مامان اصرار كرد براي شام بمونه كه نموند، گفت فردا خيلي كار داره و بايد بره. خيلي بهم سفارش كرد كه هر اتفاقي افتاد بي خبر نذاريمش.

شادي ـ مامان من خرسيم رو مي خوام.

ـ خب برو برش دار.

شادي ـ از كجا؟ موقع اومدن كه نياورديش.

ـ برو با يه عروسك ديگه بازي كن.

شادي ـ اينو ديگه دوست ندارم، من خرسيم رو مي خوام.

داشتم عصباني مي شدم، تو اين هيري ويري شادي هم خرسي رو علم كرده بود.

ـ خب حالا كه خرسي اين جا نيست، ميگي چي كار كنم؟

شادي ـ من خرسيم رو مي خوام، برو برام خرسيم رو بيار.

عصبي تر شدم و گفتم:

ـ صبح بابات رو نديدي؟ نديدي چطور دعوا كرد و از خونه انداختمون بيرون؟ هان نديدي؟

شادي رو محكم گرفتم و تكون دادم و گفتم:

ـ اون وقت بهم ميگي برو برام خرسي رو بيار؟ هان؟ برم كه دوباره بيفتم زير دست اون مردك؟

شادي شروع كرد به گريه كردن. عمه به سمتم اومد و گفت:

ـ شيرين جان چي كار مي كني؟

سعي كرد شادي رو از دست من دربياره. شادي همچنان گريه مي كرد ولي انگار گريه اش رو نمي ديدم.

عمه ـ ولش كن شيرين اين بچه اس.

با عصبانيت داد كشيدم:

ـ بچه اس؟! نمي بينه اعصاب ندارم؟ چيه همش اين جا ميگه اينو مي خوام اونو مي خوام، بره بازيش رو بكنه ديگه!

شادي همچنان گريه مي كرد، به عمه گفت:

ـ به خدا عمه من فقط گفتم خرسيم رو مي خوام.

داد زدم:

ـ خرسي رو بهت بدم دو دقيقه بعدش ميگي اينو نمي خوام اون يكي رو مي خوام. نمي شناسمت؟

مامان دستم رو كشيد و گفت:

ـ بيا بشين شيرين، چي كار داري بچه رو؟

عمه شادي رو بغل كرد و بردش تو اتاق. مامان كنارم نشست. دستام رو روي صورتم گذاشتم، اعصابم داغون بود. مطلقه شدن تو بيست و هفت سالگي اونم با يه بچه آسون نبود. هنوز حرفاي زن عمو و خالم تو ذهنم بود. تازه اون موقع انقدر جدي نبود ولي الان كه جدي شده بود. آخرش چي مي شد؟!

مامان بغلم كرد و گفت:

ـ شيرين جان مي دونم حوصله نداري، مي دونم اعصابت خرده؛ ولي اون بچه اس، طفلي چيزي نگفت، مي گفتي ميرم برات ميارم.

گريه ام گرفت. از صبح صد بار گريه كرده بودم و باز آروم شده بودم. مامان اشكام رو پاك كرد و منو تو بغلش گرفت. واقعا اگه بغل مامانم نبود بايد چي كار مي كردم. كمي بعد مامان گفت:

ـ پاشو شيرين، پاشو برو پيش شادي يه خرده باهاش بازي كن.

از جام بلند شدم و رفتم تو اتاق. عمه دستاي شادي رو گرفته بود و داشت باهاش حرف مي زد. شادي هم با اون چشماي درشتش با دقت به حرفاي عمه گوش مي داد. با ورود من عمه حرفاش رو قطع كرد. شادي بهم نگاه كرد، چشماش قرمز بود. دستام رو براش باز كردم و گفتم:

ـ خوشگلم بيا بغلم ببينم.

شادي از پيش عمه بلند شد و اومد تو بغلم. صورتش رو بوسيدم و به خودم فشارش دادم.

شادي ـ مامان ببخشيد كه گفتم خرسي رو مي خوام، من نمي خوامش با همين عروسك بازي مي كنم.

دوباره بوسيدمش و گفتم:

ـ صبر كن به سارا ميگم فردا به بابات زنگ بزنه و بگه خرسيت رو بياره. باشه؟

شادي ـ باشه.

ـ حالا آشتي؟

شادي ـ آشتي.

عمه با لبخند بهمون نگاه كرد و گفت:

ـ خب حالا كه با هم آشتي كردين پاشين بريم يه چايي دبش بخوريم.

به شادي نگاه كردم. گفتم:

ـ بريم؟

شادي ـ من بستني مي خوام.

من با تعجب ساختگي گفتم:

ـ اِ تو كه گفتي من نمي خوام.

شادي ـ نه من گفتم خرسي رو نمي خوام ولي بستني رو مي خوام.

ـ اگه بستني نداشتيم چي؟

شادي ـ امـــــم زنگ مي زنم بابابزرگ بخره.

عمه خنديد و گفت:

ـ وروجك براي هر چيزي يه راه حل داره.

شادي رو بغل كردم و گفتم:

ـ باشه، بريم ببينيم مامان بزرگ بستني داره يا نه.

دور هم نشسته بوديم و چايي مي خورديم. شادي هم ساكت و آروم جلوي تلويزيون نشسته بود و بستني مي خورد و كارتون تماشا مي كرد.

عمه ـ مصطفي كي مياد؟

مامان ـ الانا ديگه بايد پيداش بشه.

عمه ـ اي كاش مي ذاشتي با سارا برم.

مامان ـ چرا؟ مگه غريبه اي؟ يه شب بد بگذرون.

عمه ـ اي واي نه نرگس جون، خدا شاهده اين جا عين خونه خودمه.

مامان ـ پس ديگه تعارف نكن.

ـ آقاي شفيع زاده كجان؟

عمه ـ رفته قزوين به داداشش سر بزنه.

ـ خداي نكرده طوري شده؟

عمه ـ نه بابا برادرش زنگ زده بيا بريم يه سر به باغمون بزنيم، شفيع زاده هم عشق درخت باهاشون رفت.

ـ آها.

در همين هنگام صداي بسته شدن در اومد.

مامان ـ مصطفي اومد.

شادي از رو مبل پايين پريد و به سمت در دويد. ضربان قلبم بالا رفت. چطوري بايد با بابا رو به رو مي شدم؟ چقدر بايد به خاطر من زجر مي كشيد؟ روش رو نداشتم برم جلو. نمي تونستم تو چشماش نگاه كنم و بگم دوباره برگشتم سر خونه اول. روش رو نداشت بگم اشتباه كردم.

بابا با شادي وارد شد. داشت مي خنديد و طبق معمول كيسه خريد دستش بود. مامان نزديك رفت و كيسه خريد رو از دستش گرفت. سلام كرديم. بابا خندان گفت:

ـ سلام دخترم. سلام خواهر، راه گم كردي!

عمه ـ اختيار داري داداش، هر جا باشم زير سايه شمام.

احساس كردم نمي تونم اون جا بمونم، رفتم تو آشپزخونه. مامان داشت كيسه خريد رو جا به جا مي كرد. غر زد:

ـ بازم فلفل خريده.

ـ مامان بدين من جا به جا كنم شما براي بابا چايي ببرين.

مامان ـ نه خودم جا به جا مي كنم تو ببر.

نمي خواستم يه بار ديگه با بابا رو به رو بشم. گفتم:

ـ باشه من مي ريزم شما ببرين.

سنگيني نگاه مامان رو روي خودم حس كردم.

مامان ـ باشه بريز ببرم.

چايي رو ريختم و توي سيني گذاشتم و دادم به مامان. براي اين كه سرم تو آشپزخونه گرم بشه شروع كردم خريدها رو جا به جا كردن. در قابلمه خورشت رو برداشتم و به هم زدم. بوي قورمه سبزي درجه يك مامان پيچيد تو دماغم.

شادي ـ مامان؟

ـ بله؟

شادي ـ بابابزرگ صدات مي كنه.

واي رسيد اون لحظه كه ازش مي ترسيدم. آروم از آشپزخونه خارج شدم. تو نشيمن تنها صدايي كه مي اومد صداي تلويزيون بود. آروم به صورت بابا نگاه كردم. از اون خنده اي كه موقع اومدن داشت خبري نبود، تو فكر بود. نمي دونستم بايد چي بگم، با فاصله از مبل ايستادم.

عمه ـ بيا بشين شيرين جان.

بابا سرش رو بلند كرد و بهم نگاهي انداخت. آب دهنم رو قورت دادم و روي اولين مبل نشستم. انگار رو ميخ نشسته بودم، نمي تونستم سرم رو بالا بگيرم.

بابا ـ شيرين مادرت چي ميگه؟

سرم داغ بود، انگار همه خون بدنم تو سرم جمع شده بود. با خودم گفتم الانه كه از گوشام بزنه ببيرون. نمي دونستم بايد چي جواب بدم.

بابا ـ راست ميگه منصور از خونه انداختت بيرون؟

واي مامان، مامان چرا اينو گفتي؟ چرا اين جوري گفتي؟ الان بابا سكته مي كنه. زير لب گفتم:

ـ نه، اين جوري هم نه. خب يه خرده دعوامون شد.

بابا با اخم گفت:

ـ چيزي هم بهت گفت.

چيزي نگفتم. بابا دوباره پرسيد:

ـ پرسيدم چيزي بهت گفت؟

عمه ـ مصطفي جان تو دعوا كه حلوا خيرات نمي كنن برادر من.

داشت گريه ام مي گرفت. بابا پوفي كرد و ا... اكبري گفت. عذاب وجدان داشتم، ترجيح مي دادم بميرم تا اين كه انقدر موجب ناراحتي اطرافيانم باشم.

شادي ـ مامان؟

ـ بله عزيزم؟

شادي ـ من دستشويي دارم.

سريع براي اين كه از اون جو خارج بشم شادي رو بردم دستشويي. سعي مي كردم خودم رو معطل كنم تا ديرتر برم پيش بابا و مامان. سر ميز شام بابا رو به عمه گفت:

ـ سارا خبر داره؟

عمه ـ آره عصري اين جا بود.

بابا ـ نظر اون چيه؟

عمه ـ سارا مي گفت بهتره صبر كنيم.

بابا با اخم گفت:

ـ چرا صبر؟ صبر لازم نيست.

عمه ـ والا سارا يه چيزايي مي گفت راجع به مهريه و حضانت و اينا، شيرين بهتر مي دونه. به خاطر اون مي گفت بهتره صبر كنيم.

بابا ـ مهريه؟ مهريه نمي خواد، زودتر كار رو تموم كنه. ما به يه قرون دوزار اون مردك هيچ احتياجي نداريم.

ـ سارا ميگه شايد بتونيم به عوض بخشيدن مهريه حضانت شادي رو بگيريم.

بابا رفت تو فكر. سرش رو تكون داد و گفت:

ـ آره اينم حرف خوبيه.

به زور غذا مي خوردم، انگار راه گلوم رو بسته بودن. شادي به ما نگاه مي كرد. سرنوشتم چي مي شد؟ يه زن بيست و هفت ساله با يه بچه!

***

دو روز گذشت، هيچ خبري از منصور نبود. سارا اعتقاد داشت بهتره چند روز ديگه هم صبر كنيم و اگه خبري نشد به عنوان وكيل من ميره و باهاش حرف مي زنه. بهتر بود من باهاش رو به رو نشم. تو خونه مامان بيكار بودم. مامان طبق عادت هميشگيش اجازه نمي داد كار خونه انجام بدم. كار من شده بود يا با شادي بازي كردن يا كتاب خوندن. 

يه روز صبح مامان رفته بود خريد، موبايلم زنگ خورد. به صفحه گوشيم نگاه كردم، مريم بود خواهر منصور. حوصله اش رو نداشتم ولي جواب دادم.

ـ الو؟

مريم ـ سلام شيرين جون.

ـ سلام مريم جون، چطوري خوبي؟ پويا خوبه؟ آقا بهمن؟

مريم ـ مرسي همه خوبن، شادي چطوره؟

ـ شادي هم خوبه مرسي.

مريم ـ شيرين جون ببخشي ها ولي منصور راست ميگه؟

خب اخبار خوب به همه رسيده، اوليش مريم.

ـ من نمي دونم منصور چي گفته.

مريم ـ ديشب زنگ زدم خونتون، منصور مي گفت با هم حرفتون شده رفتي خونه بابات.

از جام بلند شدم و رفتم تو آشپزخونه كه صحبت هاي احتمالي ما رو شادي نشنوه، اين چند روزه به اندازه كافي در معرض حرفامون بود.

ـ والا چي بگم.

مريم من مني كرد و گفت:

ـ منصور مي گفت دعواتون جديه.

ـ آره خيلي بد بود.

مريم ـ شيرين جون نمي خوام تو زندگيتون دخالت كنما ولي خب دعوا تو زندگي هر زن و شوهري پيش مياد، اگه قرار باشه با هر دعوايي آدم طلاق رو علم كنه كه سنگ رو سنگ بند نميشه.

ـ فكر مي كني دفعه اولمه قهر مي كنم ميام اين جا؟

مريم ـ نه، حالا هر چند دفعه! من و بهمن هم زياد با هم حرفمون ميشه ولي خب ماها ديگه بچه داريم، به خاطر بچه هم كه شده بهتره كوتاه بيايم.

ـ اتفاقا من تا اين جا به خاطر شادي خيلي كوتاه اومدم، خيلي جاها حرفمون شد، فحش شنيدم ولي چيزي نگفتم. ولي اين بار ديگه نمي تونم تحمل كنم، اين بار به خاطر شادي اومدم، به اين خاطر كه يه خرده روي آرامش ببينه، نميشه كه هر روز هر روز دعوا باشه.

مريم ـ چرا پيش يه مشاور نمي رين؟ اونا مي تونن كمكتون كنن.

ـ مشاور؟ مادامي كه برادر شما فكر مي كنه منو بهش انداختن فكر مي كني مشاور جواب بده؟ مشاور براي مشكلات كوچيكه نه براي مشكل ما.

مريم با تعجب گفت:

ـ چي؟ منصور ميگه تو رو بهش انداختن؟ كي انداخته؟ اين چه حرفيه؟

ـ نمي دونم، حرفيه كه منصور مي زنه.

مريم پوفي كرد و گفت:

ـ نمي دونم اين چند وقت چرا منصور اين جوري شده؛ اولا كه رفت پيش مامان و خارج رو علم كرد، بعد يهو گفت نه چنين چيزي نيست، الانم كه اينو علم كرده. نمي دونم منصور چي كار داره مي كنه!

ـ والا مريم جون خودمم نمي دونم.

مريم با لحن ملايم تري گفت:

ـ حالا تو يه خرده دست نگه دار، شايد دوباره آشتي كردين.

ـ فقط آشتي كافي نيست، مگه تا حالاش آشتي نكرديم، مگه برنگشتيم سر خونمون به خاطر شادي ولي باز چي؟ دوباره دعوا، دعوا. منصور اصلا معلوم نيست از زندگيش چي مي خواد.

مريم ـ والا چي بگم، اميدوارم همه چي ختم بخير بشه.

داشتم حرف مي زدم كه تلفن زنگ زد. از مريم خداحافظي كردم و تلفن رو برداشتم، سارا بود.

ـ سلام سارا جون.

سارا ـ سلام، چطوري خوبي؟

ـ ممنون چه خبرا؟

مامان از در وارد شد. با گوشي توي دستم رفتم به استقبالش و چند تا از كيسه هاي خريد رو ازش گرفتم. مامان اشاره كرد كيه؟ با لب خوني گفتم سارا.

سارا ـ امروز يكي زنگ زده بود دفتر مي گفت وكيل منصوره.

ـ جدي؟ چي مي گفت؟

سارا ـ مي خواست بدونه من هنوز وكيل توام يا نه و اين كه مي خواست ببينه راضي به طلاق توافقي هستيم يا نه.

ـ تو چي گفتي؟

سارا ـ شرايطشون رو پرسيدم، گفت مهريه رو تمام و كمال ميده ولي شادي رو مي خواد.

چشمام گرد شد و گفتم:

ـ چي؟ منصور شادي رو مي خواد؟

سارا ـ وكيله اين طوري مي گفت.

ـ تو چي گفتي؟

سارا ـ منم گفتم اتفاقا ما هم همين شرط رو داريم كه بخشش مهريه در ازاي حضانت شادي.

پوفي كردم و گفتم:

ـ خب چي شد؟

سارا ـ هيچي به توافق نرسيديم، قرار شد از طريق دادگاه اقدام كنيم، احتمالا چند روز ديگه دادخواست بياد در خونه. راستي شيرين مهريه ات چقدره؟

ـ صد تا سكه، چطور؟

سارا ـ مي خواستم ببينم منصور از پس پرداختش برمياد يا نه كه گفته مهريه رو ميدم.

ـ والا نمي دونم صد تا سكه چقدر ميشه؟

سارا ـ حدود صد ميليون حالا كمتر يا بيشتر، مي تونه پرداخت كنه؟

ـ والا اين پول زياديه ولي نمي دونم بتونه يا نه!

سارا ـ البته دادگاه قسط بندي مي كنه، راستي وكيلش رو مي شناسي؟

ـ چطور؟ مگه قبليه نيست؟

سارا ـ نه اين فرق مي كنه، خيلي آدم زبون بازيه. به من مي گفت بهتره حضانت شادي رو الان ببخشيم، چه فرقي مي كنه الان يا سه سال ديگه كه حضانت به منصور مي رسه.

ـ عجب آدمي، حالا كي هست؟

سارا ـ مستوفي، اسمش افشين مستوفيه.

هنگ كردم، مگه همين مستوفي نبود كه سايه اش رو با تير مي زد، چي شد كه الان مهربون شده و از اون كمك خواسته؟ اونم آدم مغروري مثل منصور كه حرفاش رو به هيچ كس نمي زد. چطور شده رفته سراغ افشين؟

ـ چند بار ديدمش ولي نمي دونم چطور آدميه. عجيبه!

سارا ـ چي عجيبه؟

ـ آخه تا همين چند وقت پيش باهاش كارد و پنير بود، چي شده كه رفته سراغش نمي دونم!

سارا ـ باشه، به هر حال بازم بهت ميگم به هر طريقي اگه باهات تماس گرفت فقط بهشون ميگي با من صحبت كنن، خودت نه بهشون حرفي مي زني و نه قولي ميدي.

ـ باشه خيالت تخت.

سارا ـ كاري نداري؟

ـ نه برو به سلامت.

سارا ـ خداحافظ.

گوشي رو قطع كردم و رفتم تو فكر. واقعا نمي شد سر از كار منصور درآورد. چرا رفته بود سراغ افشين، مگه باهاش دعوا نكرده بود؟ شايد آشتي كرده بودن ولي آخه به اين زودي دوباره باهاش صميمي شد؟!

مامان ـ سارا چي مي گفت؟

ـ وكيل منصور بهش زنگ زده و گفته منصور مهريه رو ميده، شادي رو مي خواد.

مامان به سمتم برگشت و گفت:

ـ سارا چي گفته؟

ـ سارا هم گفته قبول نمي كنيم، حالا منتظريم بريم دادگاه.

مامان سري تكون داد و چيزي نگفت. دوباره فكرم رفت پيش منصور و افشين.

***

شادي خوابيده بود. آروم در رو باز كردم و از اتاق رفتم بيرون. مامان داشت با تلفن صحبت مي كرد. از لحن حرف زدنش فهميدم كه مادر منصوره. نشستم كنارش.

مامان ـ والا حاج خانم من نمي دونم آقا منصور به شما چي گفته.

ـ ...

مامان ـ بچه بازي چيه حاج خانم، مگه دفعه اولشون بوده؟

ـ ...

مامان ـ پس شما خبر ندارين؟

ـ ...

مامان ـ نخير حاج خانم، دو ماه پيشم همين بساط بود. فوقش شيرين دوباره خانومي كرد و كوتاه اومد ولي گويا آقا منصور هوا برشون مي داره.

سابقه نداشت مامان هيچ وقت با كسي اين جوري حرف بزنه، معلوم بود خيلي عصبانيه. نگاهي به من كرد و گفت:

ـ شما درست مي فرمايين حاج خانم ولي آقا منصور يه حرفايي به مرادي زده كه مرادي ديگه صلاح نمي دونه شيرين برگرده.

ـ ...

مامان ـ خيلي، بياين با خودش صحبت كنين.

و گوشي رو گرفت طرف من. با ترديد گوشي رو گرفتم و گفتم:

ـ سلام مادر جان.

مادر ـ سلام شيرين جان، خوبي؟

ـ مرسي شما خوبين؟

مادر ـ منم خوبم. شيرين مريم به من زنگ زده بود، چي ميگه؟ راست ميگه كه تو و منصور مي خواين از هم جدا بشين؟

ـ چه مي دونم مادر جان، منصور اين تصميم رو گرفته.

مادر ـ آخه چرا؟ يه دليلي بايد داشته باشه، الكي كه نميشه.

ـ ميگه منو بهش انداختن، ميگه من به دردش نمي خورم.

مادر ـ اين حرفا چيه مي زنه؟ شما دو تا بچه دارين، نبايد به فكر بچتون باشين؟

واي بازم بچه، بچه، بچه! يكي نمي پرسه خودت چي؟ يكي نمي پرسه چرا به خاطر خودت زندگي نمي كني؟ چرا همه پاي بچه رو وسط مي كشن؟ چون بچه هست خودم نبايد باشم؟ چون بچه دارم پس بايد به خاطرش غرور و شخصيتم رو زير پام بذارم و هر توهين و تحقيري رو تحمل كنم؟ اين چه توقعيه که از يه مادر دارن!

ـ مادر جون من تا اين جا هم به خاطر شادي كوتاه اومدم ولي ديگه طاقتم طاق شده، منصورم مثل من.

مادر ـ آخه يعني چي؟ تو فاميل ما طلاق باب نيستا.

با اين حرف برآشفتم.

ـ مگه تو فاميل ما باب هست مادر جون، شما كي رو تو فاميلمون ديدين كه طلاق بگيرن؟ اصلا مگه من دارم طلاق مي گيرم، پسرتون دلش مي خواد جدا بشه.

مادر ـ مادر من كه بهت گفتم يه بچه بياد تو زندگيتون همه چي درست ميشه.

ـ مادر جون آخه مگه بچه نداريم؟ گيريم اومد و درست نشد، اون وقت من چي كار كنم؟ با دو تا بچه طلاق بگيرم؟

مادر كم كم داشت عصباني مي شد.

ـ والا من كه هر حرفي مي زنم شما يه جوابي ميدي، من وظيفه ام بود زنگ بزنم و راهنمايي كنم برگردي سر زندگيت، كه فردا پس فردا نگي بزرگتري نبود و برام بزرگتري نكردن.

ـ نه مطمئن باشين من نميگم مادر جون.

مادر ـ باشه پس خداحافظ.

و سريع تلفن رو قطع كرد، حتي اجازه نداد من خداحافظي كنم. گوشي رو قطع كردم.

مامان ـ خوبه كه همه تقصيرا رو گردن ما مي بينه.

ـ اون از اولش همين جوري بود؛ در مورد سولمازم اين جوريه، فكر مي كنه فقط بچه هاي خودش حق دارن.

مامان ـ چي بگم والا! من مي رم يه خرده دراز بكشم، تو نمي خوابي؟

ـ نه من فعلا نشستم.

مامان رفت تو اتاق، منم رفتم و از تو كتابخونه بابا يه كتاب برداشتم و شروع كردم به خوندن؛ خاطرات دلبركان غمگين ماركز. چند بار خونده بودمش نمي دونم، ولي هر بار نصفه ولش كرده بودم و هميشه هم يادم مي رفت تا كجا خوندم. بنابراين هر وقت دستم مي گرفتم از اول شروع مي كردم به خوندن.

***

همه چي خيلي سريع تر از اون چه فكر مي كردم پيش رفت. دادخواست طلاق اومد در خونه و روز دادگاه هم مشخص شد. روز اول دادگاه رو با سارا رفتيم. بابا شادي رو با خودش برد پارك تا مبادا مامان رو تو خونه عذاب بده. با سارا از تاكسي پياده شديم. به ساختمان بزرگ دادگاه نگاه كردم.

"دادگاه خانواده"

پوزخندي اومد رو لب هام. خانواده! كدوم خانواده، خانواده اي نمونده كه بريم سراغش. خانواده مامن امينت و آسايش و گرماست، جايي كه بعد از يه روز كاري از ميون دود و دم و سر و صدا پناه ببري اون جا و كسي باشه كه جلوت يه فنجون چاي بذاره. خانواده جاييه كه هر كاري كه مي كنه واسه همه اس. جايي كه اگه غذايي مي پزي با عشق باشه، براي كسي كه دوستش داري، كه وقتي مياد تو خونه با يه لبخند بري پيشوازش. ولي كدوم يكي از ما چنين مشخصه اي داشتيم. 

با سارا از پله هاي ساختمان بالا رفتيم. سارا راه رو خوب بلد بود. دوباره شلوغي و ازدحام. چشم از سارا برنمي داشتم كه مبادا گمش كنم. سارا راهش رو از بين جمعيت باز كرد و از اطلاعات چيزي پرسيد. صداش رو تو اون شلوغي نمي شنيدم. برگشت و به من گفت:

ـ بايد بريم بالا.

دنبالش راه افتادم و رفتم. از لا به لاي جمعيت گذشتيم و رفتيم طبقه بالا. جلوي يه ميز سارا ايستاد و چيزي گفت. حواسم بهش نبود، اطرافيان رو نگاه مي كردم.

سارا ـ بيا بايد بريم انتهاي راهرو.

ـ نوبتمونه؟

سارا نگاهي به ساعتش كرد و گفت:

ـ نه هنوز مونده.

نگاهم خشك شد به منصور. با اون قد بلندش از ميون جمعيت شناختمش. آروم ايستاده بود. سارا هم ديدش. آروم تو گوشم گفت:

ـ اصلا باهاش حرف نزن.

سرم رو تكون دادم. نمي دونم سارا چرا فكر مي كرد من كشته مرده حرف زدن با منصورم. شايد به خاطر اون دو سه باري كه دفعه پيش با مشورتش انجام دادم. منصور ما رو ديد. نگاهش خالي و سرد و بي تفاوت بود؛ انگار نه انگار روزي اين آدم به من خانم گل مي گفت. سارا فقط سري براي منصور تكون داد. سعي كردم نگاهم رو از منصور بگيرم. روي نيمكتي نشستم. صداي آشنايي رو شنيدم، افشين بود.

افشين ـ خانم شفيع زاده؟

سارا ـ بله؟

افشين ـ مي تونم چند لحظه وقتتون رو بگيرم؟

سارا ـ البته.

با افشين رفتن يه گوشه سالن. پشت سارا به من بود، صورتش رو نمي ديدم. افشين داشت باهاش حرف مي زد. نگاهم رو گردوندم و به منصور رسيدم. داشت به زمين نگاه مي كرد، اخماش تو هم بود. به طرف ديگه سالن نگاه كردم. دو تا زن چادري اومدن و پيش من نشستن. يكي از زن ها از اون يكي سنش بالاتر بود، فكر كنم مادرش بود. كنار من كه نشست اخيشي گفت. زن جوان آروم تر بود. كمي بعد زن مسن به من گفت:

ـ هنوز نوبت شما نشده؟

ـ نه.

زن ـ شما هم اومدين براي طلاق؟

چقدر راحت ميگه طلاق! به آرومي گفتم:

ـ بله.

زن سرش رو تكون داد و چادرش رو مرتب كرد، بعد انگار دنبال كسي مي گشت كه باهاش حرف بزنه گفت:

ـ شوهرش كتكش مي زنه، الان شش، هفت ماهه اسير دادگاهيم.

ـ شش، هفت ماه؟! چرا انقدر طول كشيده؟

زن ـ شوهرش ميگه من طلاق نميدم.

ـ چرا؟

زن ـ چه مي دونم، كتك خور مفت گير آورده.

به دختر جوون نگاه كردم، شايد بيست و دو يا بيست و سه ساله، از منم جوون تر بود. به آرومي گفتم:

ـ ببخشيد فضولي نباشه بچه هم داره؟

زن ـ آره يه پسر دو ساله.

دهنم باز موند. گفتم:

ـ حضانت هم مي گيرين؟

زن با تعجب گفت:

ـ حضانت؟ حضانت چي؟

ـ حضانت بچه رو ديگه، سرپرستي بچه رو مي گيرين؟

زن گفت:

ـ نه قربونت برم، مردك چيه كه توله اش چي باشه! خودش بياد نمي دونم چطوري بايد نگهش دارم، يه بچه هم دنبال خودش راه بندازه که چي؟

ـ خب بچه اشه.

زن ـ بچه اشه كه باشه، به دردش نمي خوره.

چيزي نگفتم. به دختر جوون نگاه كردم، صورتش از حرفاي مادرش در هم بود. مي دونستم خود طلاق چيز سنگينه ديگه بچه آدمم از دستش بگيرن واويلاست. چطوري تحمل مي كرد! من كه طاقت يه دقيقه دوري از شادي رو نداشتم. حالا اين دختر انقدر آروم خودش رو به دست باد سرنوشت سپرده بود كه اونو مثل يه برگ پاييزي هر سو كه دوست داره ببره.

زن ـ شوهر تو هم كتكت مي زنه؟

به منصور نگاه كردم، داشت نگاهم مي كرد. آروم گفتم:

ـ زياد نه.

***

افشين ـ جناب قاضي موكل من حاضر به دادن كليه حق زوجه اعم از مهريه و كليه جهيزيه و پرداخت كليه خساراتي كه زوجه ادعا كند مي باشد.

سارا از جاش بلند شد گفت:

ـ جناب قاضي موكل من حاضر به بخشش كليه اين حقوق در ازاي حضانت مادام العمر فرزندش مي باشد.

افشين پوزخندي زد. به منصور نگاه كردم، چيزي نمي گفت، انگار ريش و قيچي رو داده بود دست افشين.

افشين ـ اتفاقا آقاي قاضي موكل من هم چنين تقاضايي از دادگاه دارن.

سريع به منصور نگاه كردم. اصلا نگاهم نمي كرد، اخم كوچكي داشت.

سارا ـ جناب قاضي طبق قانون طلاق حضانت فرزند دختر تا سن هفت سالگي به عهده مادر مي باشد.

نفس راحتي كشيدم. تا هفت سالگي فعلا شادي پيش من بود، بعد از اونم سارا گفته بود يه راهي پيدا مي كنيم. افشين از توي پرونده دم دستش چند تا كاغذ درآورد و به سمت قاضي رفت و روي ميز قاضي گذاشت.

افشين ـ جناب قاضي طبق اين مدارك زوجه خانم شيرين مرادي صلاحيت حضانت فرزند رو ندارن.

اين حرف عين پتك كوبيده شد تو سرم. صلاحيت ندارم؟ يعني چي؟ چه صلاحيتي؟! به سارا نگاه كردم، دهنش باز مونده بود و با تعجب به افشين نگاه مي كرد.

قاضي ـ اينا چيه؟

افشين ـ مدارك دال بر بستري شدن خانم شيرين مرادي در بيمارستان رواني.

احساس كردم دارم از روي صندلي سقوط مي كنم. مغزم سنگين شده بود. چيزي نمي شنيدم. قاضي عينكش رو زد و مشغول خوندن كاغذها شد. سرم رو به سختي برگردوندم و به منصور نگاه كردم. هيچ تفاوتي نكرده بود، انگار كاملا انتظارش رو داشت كه وكيلش چنين چيزي رو پيش بكشه. انتظار چيه، خودش اينا رو بهش گفته بود، وگرنه افشين كه خبر نداشت. خيلي آروم گفتم:

ـ ولي اون فقط يه افسردگي ساده بود.

فكر نمي كردم كسي صدام رو بشنوه ولي افشين رو به من گفت:

ـ خانم مرادي به خاطر يه افسردگي ساده كسي رو تو بيمارستان بستري نمي كنن.

سارا از جاش بلند شد و گفت:

ـ ولي جناب قاضي عدم صلاحيت موكل من زماني ثابت ميشه كه سابقه اقدام به خودكشي يا آسيب رسوندن به اطرافيان رو داشته باشه ولي اگه اون مدارك رو دقيق ملاحظه بفرماييد يه افسردگي بعد از زايمان بوده كه ممكنه گريبانگير هر خانومي بشه. در حالي كه موكل من در تمام طول زندگيش حتي يك بار هم از وظايف مادري و همسريش كوتاهي نكرده و زوج رو تمكين كرده.

با اين حرف سارا كله ام داغ شد، حالا مجبور بود جلوي اين همه آدم اين موضوع رو پيش بكشه! لبم رو گزيدم و سرم رو پايين انداختم. قاضي مدارك رو برداشت و گفت:

ـ اين مدارك براي بررسي بيشتر در دادگاه مي مونه، ختم جلسه.

و از جاش بلند شد. هنوز خودم رو پيدا نكرده بودم که سارا به طرف من اومد و گفت:

ـ پاشو بريم.

سرم رو بلند كردم. سارا عجله داشت. سريع از جام بلند شدم. منصور كجا بود؟ يهو غيبش زد. به دنبال سارا راه افتادم، حال نداشتم. سارا سريع مي رفت ولي انگار به پاهاي من وزنه آويزون كرده بودن، روي زمين مي كشيدمشون. سارا وسط سالن ايستاد و به اطراف نگاه كرد، انگار دنبال كسي مي گشت.

سارا ـ چي شدي شيرين؟

ـ اين جام، كجا داريم مي ريم؟

سارا دستم رو گرفت و گفت:

ـ حالت خوبه؟ چرا رنگت انقدر پريده؟

ـ اونا چي بود افشين مي گفت؟

سارا ـ به خاطر اون حرفا ناراحتي؟

ـ ناراحت نباشم؟

سارا ـ نه، هنوز كه چيزي ثابت نشده.

ـ ولي اون مدارك چي؟

سارا ـ كه چي؟ فكر كردي الكيه كه هر كسي دو تا كاغذ بگيره دستش و بياد بگه فلاني صلاحيت نداره؟ اونا همه اش بايد به تاييد پزشكي قانوني برسه.

ـ اگه تاييد كنن چي؟

سارا نگاه عاقل اندر سفيهي به من كرد و گفت:

ـ تو انگار به خودتم شك داري!

از ساختمان بيرون اومديم و به طرف ماشين سارا رفتيم.

ـ سارا واقعا اگه شادي رو ازم بگيرن چي؟

سارا ماشين رو روشن كرد و گفت:

ـ نمي گيرن نگران نباش، تازه يه خرده هم خوب شد.

ـ چه خوبي؟

سارا ـ اگه نتونن عدم صلاحيت تو رو توي دادگاه ثابت كنن كه بعيد مي دونم بتونن، ما مي تونيم به اين خاطر ازشون اعاده ي حيثيت كنيم و يه جوري قضيه رو تهمت و كلاهبرداري و اينا نشون بديم و حضانت شادي رو از منصور بگيريم.

نور اميدي توي قلبم روشن شد و لبخندي زدم. واقعا اگه اين جوري مي شد چقدر خوب بود، شادي براي هميشه كنارم مي موند. از اين فكر انقدر خوشحال شدم كه بي اراده دستام رو دور گردن سارا حلقه زدم و بوسيدمش.

سارا ـ هــــي داري چي كار مي كني؟ رانندگي مي كنما!

ـ واي سارا مرسي، مرسي. اگه من تو رو نداشتم چي كار مي كردم؟

سارا ابروهاش رو داد بالا و مغرورانه بهم نگاه كرد. موبايلم زنگ خورد. گوشي رو از كيفم بيرون آوردم، مامان بود.

ـ بله مامان؟

مامان ـ شيرين جان هنوز اون تويي؟

خنده ام گرفت. گفتم:

ـ نه مامان، دادگاه تموم شد داريم برمي گرديم.

مامان ـ خدا رو شكر زود بياين مادر، اين بچه اون بچه رو عاصي كرد.

با صداي بلند زدم زير خنده. سارا هم با خنده پرسيد:

ـ چي شده؟

به مامان گفتم:

ـ الان مي رسيم.

تلفن رو قطع كردم و گفتم:

ـ بزن بريم كه شادي، يگانه و مامان رو عاصي كرده.

سارا خنديد و گاز داد.

***

ـ تو نمياي؟

سارا ـ نه ديگه برم كار دارم.

ـ خداحافظ.

سارا گازش رو گرفت و رفت. زنگ در رو زدم.

مامان ـ كيه؟

ـ منم مامان.

در باز شد و رفتم تو. حرفاي سارا جون تازه اي بهم داده بود. از پله هاي تراس داشتم مي رفتم بالا كه دست بردم و مقنعه ام رو از سرم برداشتم. وارد خونه شدم. شادي با ديدن من جيغ كشيد و پريد بغلم. با اين كه خسته بودم ولي پر انرژي بوسيدمش. مامان پوفي كرد و گفت:

ـ خسته نباشي مادر.

ـ ممنون.

يگانه ـ سلام.

نگاهي به يگانه كردم، از چشماش معلوم بود كه شادي حسابي ازش كار كشيده.

ـ سلام يگانه جون، حسابي باعث زحمت شديما.

يگانه ـ نه بابا زحمت چيه، كلي خوش گذشت.

مامان رفت تو آشپزخونه. دكمه هاي مانتوم رو باز كردم و گفتم:

ـ زن عمو و عمو خوبن؟ از فرشاد چه خبر؟

يگانه ـ همه خوبن، فرشادم هست ديگه، داره درس مي خونه.

ـ درس و دانشگاه چطوره؟

يگانه ـ بد نيست مي گذره.

نمي دونم چرا هر چقدر با سارا و فرشاد حرف براي گفتن داشتم با يگانه حرف كم مي آوردم. اصلا نمي دونستم چرا به غير از احوالپرسي و پرسش هاي معمولي هيچ چيز ديگه اي براي حرف زدن باهاش پيدا نمي كردم، البته كم حرف بودن يگانه خودش مزيد بر علت بود. مامان با ليوان شربت اومد و گفت:

ـ دست يگانه جون درد نكنه شيرين، نبود نمي دونستم بايد چطوري شادي رو نگه دارم. همش با شادي بازي كرد.

لبخندي به يگانه زدم و گفتم:

ـ دستت درد نكنه.

شادي با دلخوري گفت:

ـ اِ مگه چقدر بازي كردين؟ نصفش رو كه من كارتون ديدم.

ـ مامان جون بگو مرسي كه با من بازي كردي.

شادي به يگانه گفت:

ـ مرسي.

يگانه نگاهي به ساعتش انداخت و گفت:

ـ زن عمو اگه با من كاري ندارين من ديگه كم كم برم.

ـ اي بابا چرا به اين زودي؟ من اومدم كه تو بري؟

يگانه ـ نه اين حرفا چيه، زودتر برم كه به غروب نخورم.

مامان ـ خب شام بمون مصطفي مي بردت.

خلاصه هر چي اصرار كرديم يگانه نموند. بعد از رفتن يگانه تو لفافه يه چيزايي از دادگاه رو البته منهاي ماجراي حضانت تعريف كردم. دوست نداشتم مامان با شنيدن حرفاي وكيل منصور ناراحت بشه. مامان در حالي كه سيبي پوست مي كند گفت:

ـ امروز يگانه يه طوري بود، مثل هميشه نبود.

ـ چطوري؟ يگانه مثل هميشه بود كه.

مامان ـ نه امروز تو خودش بود.

ـ يگانه هميشه تو خودشه.

مامان ـ نه امروز خيلي بيشتر تو خودش بود، انگار از يه چيزي ناراحته. من فكر كردم خداي نكرده فرشاد طوريش شده كه گفت نه. چيزيم نميگه كه!

ولي به نظر من يگانه همون جور بود كه هميشه بود؛ آروم و كم حرف، انقدر كه همه فكر مي كنن زبون نداره. وقتي كوچيك بوديم مي چسبيد به زن عمو و جدا نمي شد. هر چقدر سعي مي كرديم بياد و با ما بازي كنه نمي اومد. بعد من و فرشاد و سارا آتيش مي سوزونديم. البته يگانه با اين آروميش يه اخلاق خوب داشت كه اصلا دهن لق نبود. هر چيزي هم ازش مي پرسيدن يا فقط نگاه مي كرد كه طرف ديگه بيخيال بشه يا مي گفت من نمي دونم. به خاطر آروميش همه بهش اعتماد مي كردن. ولي هميشه به خاطر اين كه به زن عمو مي چسبيد و آروم و خانم بود ازش خوشم نمي اومد. به نظر من بچه بايد شيطون باشه. شادي هم با اين كه گاهي شيطنت هاش غير قابل تحمل مي شد ولي هيچ وقت شكايت نكردم. در ضمن اصلا چيزي وجود نداشت كه بخواد به خاطرش بره تو فكر. تو يكي از بهترين دانشگاه هاي ايران دانشجوي ممتاز بود، عزيز كرده زن عمو و عمو جون بود كه دست رو هر چي مي ذاشت بلافاصله براش مهيا مي شد. ديگه غمش چي بود؟ مثل من که نبود.

با مامان داشتم حرف مي زدم كه تلفن زنگ زد. نگاهي به شماره انداختم، ناشناس بود. گوشي رو برداشتم.

ـ الو؟

جوابي نيومد. فكر كردم شايد نشنيد، دوباره گفتم:

ـ الو؟

يه مرد از اون طرف جواب داد.

مرد ـ سلام.

ـ بفرماييد.

مرد ـ حالت خوبه؟

ـ امرتون؟

مرد ـ مي خواستم باهات حرف بزنم.

اخمام رفت تو هم. گفتم:

ـ ببخشيد من شما رو مي شناسم؟

مرد ـ آشنا مي شيم خب.

يه آن دوزاريم افتاد. گفتم:

ـ خفه شو كثافت عوضي.

منتظر جوابش نشدم و سريع قطع كردم.

مامان ـ كي بود؟

ـ مزاحم.

دوباره تلفن زنگ زد، همون آدم بود. 

مامان ـ ولش كن گوشي رو برندار، بذار انقدر زنگ بزنه تا خسته بشه.

صداي زنگ تلفن رو اعصابم بود. بلند شدم تا يه دوش بگيرم، آب مثل هميشه تمام ناراحتي ها و غم هاي منو مي شست و مي برد.

***

امروز دادگاه آخر بود. سارا توي راهرو داشت قدم مي زد. قيافه افشين خيلي پيروز بود. سارا قبلا با افشين صحبت كرده بود و قرار بود آخر هفته براي بردن جهيزيه اقدام كنيم. البته به سارا گفته بودم به جز لباسام و كتابام هيچ چيز ديگه اي از اون خونه نمي خوام؛ ولي گويا منصور از طريق افشين پيغام داده بود كه حتي سرويس جواهراتمم بهم ميده. وقتي هم كه سارا موضوع حضانت رو مطرح كرده بود افشين گفته بود دادگاه در اون مورد تصميم مي گيره و هر تصميمي باشه به مهريه ربطي نداره. اسممون رو خوندن و رفتيم تو اتاق.

ـ قيام كنيد.

از جامون بلند شديم، قاضي نشست و ما هم بعد از اون نشستيم. سكوت سنگيني توي دادگاه بود، فقط گاهي صداي کاغذ و پچ پچ قاضي با منشي دادگاه مي اومد. به سارا نگاه كردم. لبخندي بهم زد و دستم رو فشرد. منشي دادگاه كاغذي رو از دست قاضي گرفت و از جاش بلند شد. موقع خوندن راي دادگاه بود. هيچ جاش برام مهم نبود فقط حضانت شادي. منشي دادگاه با صداي رسا شروع كرد به خوندن.

منشي دادگاه ـ بسمه تعالي ...

چشمام رو بستم و شروع كردم به دعا خوندن. خدايا فقط حضانت شادي، من فقط شادي رو مي خوام. صداي بلند منشي دادگاه رو مي شنيدم و نمي شنيدم، فقط حضانت. دست سارا رو بيشتر فشار دادم. خدايا هر چي دارم در راه تو ميدم، مهريه ام، جواهراتم، همه جهيزيه اي كه تك تكش رو با عشق خريدم، همه رو ميدم فقط شادي. خدايا نااميدم نكن.

منشي دادگاه ـ حضانت فرزند شادي وحداني ...

آها داره مي خونه. چشمام رو باز كردم و به دهن مرد زل زدم. خدايا مال من باشه، خدايا، خداي بزرگ!

منشي دادگاه ـ تماما به عهده زوج آقاي منصور وحداني گذاشته مي شود و زوجه خانم شيرين مرادي از نظر دادگاه صلاحيت حضانت فرزند را ندارد.

دنيا كوبيده شد توي سرم. خدايا اين چه كابوسيه که دارم مي بينم؟ اين شوخيه؟ دستام شل شد، ديگه نمي شنيدم، هيچي نمي شنيدم. حضانت شادي رو به منصور دادن، براي چي؟ من مادرشم، من حق دارم، اون بچه مال منه، من به دنيا آوردمش.

سارا از جاش بلند شد و گفت:

ـ جناب قاضي من به راي دادگاه اعتراض دارم.

طاقت نياوردم. سارا نمي تونست جاي من حرف بزنه، مادر شادي من بودم. از جام بلند شدم و رو به قاضي گفتم:

ـ تو كي هستي؟

احساس كردم همه برگشتن و به من نگاه كردن.

سارا ـ شيرين تو بشين.

دست سارا رو كنار زدم و يه قدم به سمت قاضي رفتم و گفتم:

ـ تو كي هستي كه به من ميگي صلاحيت ندارم؟

قاضي اخمي در هم كشيد و گفت:

ـ نظم دادگاه رو رعايت كنيد خانم.

ـ به من نگاه كن! من يه مادرم، اون بچه رو من به دنيا آوردم. اون خدايي كه قرآنش رو گذاشتي جلوي روت به من صلاحيت داره، به من شايستگي داده، حالا توي بنده خدا كي هستي كه ميگي من صلاحيت ندارم؟ اين عدله؟ اين انصافه كه يه بچه رو از مادرش بگيري؟

قاضي تا خواست حرفي بزنه بلند گفتم:

ـ فقط از اين مرد بپرس مي دونه دخترش چه رنگي دوست داره؟ اسم عروسكش چيه؟ ازش بپرس مي دونه دخترش به چي حساسيت داره؟ از كدوم قصه خوشش مياد؟ ازش بپرس، اگه تونست يكي رو جواب بده من دو دستي شادي رو ميدم بهش.

قاضي با صداي بلند گفت:

ـ خانم يه بار ديگه اخطار مي كنم كه نظم جلسه رو به هم نريزيد، وگرنه مجبور ميشم از دادگاه اخراجتون كنم.

با بغض رو به منصور گفتم:

ـ چرا اين كار رو با من مي كني؟

قاضي با صداي بلند گفت:

ـ بفرماييد بيرون خانم.

ديگه زانوهام تاب نداشتن. داشتم مي افتادم كه سارا منو گرفت و روي صندلي نشوند. ديگه تموم شد. تو خلا بودم. شادي رو ازم گرفتن، به خاطر چي؟ يه افسردگي ساده؟ به خاطر يه افسردگي ساده من ديگه مادر نبودم، ديگه صلاحيت نداشتم. چشمام پر از اشك شد. سارا تند تند حرف مي زد. نمي فهميدم چي ميگه، به اطراف نگاه كردم. منصور نبود، به اين راحتي پيروز شده بود. نفهميدم دادگاه چطوري تموم شد. سارا دستم رو گرفت و بلندم كرد. مي ديدم كه اونم ناراحته، چي فكر مي كرد و چي شد. چقدر بهم اطمينان داده بود كه منصور هيچ كاري نمي تونه بكنه ولي منصور خيلي راحت حضانت رو گرفت. توي راهرو روي نيمكت نشستم، مي لرزيدم، حال نداشتم. سارا كنارم نشست و سعي مي كرد دلداريم بده. اشكام دونه دونه چكيدن. از پشت پرده اشك دو تا پا رو ديدم كه اومدن و جلوم وايستادن. آروم نگاهم بالا رفت و روي صورت منصور قفل شد. الان قد بلندش بلندتر به نظرم مي اومد، الان داشت كاملا از بالا نگاهم مي كرد. لب هاي خشكم رو از هم باز كردم و گفتم:

ـ دلت خنك شد؟

منصور همون جور سرد به من نگاه كرد. آروم بهم گفت:

ـ من به راي دادگاه اهميتي نميدم، شادي پيش تو مي مونه.

توجهم جلب شد، باورم نمي شد؛ يعني الان منصور به من گفت شادي پيش من مي مونه؟! با دودلي پرسيدم:

ـ شادي پيش من مي مونه؟

منصور ـ آره فقط پنج شنبه مي برم و جمعه برش مي گردونم پيش خودت.

سارا با عصبانيت گفت:

ـ اگه مي خواستي شادي پيش شيرين بمونه پس اين گرفتن حق حضانت چي بود؟

منصور همون نگاه يخش رو به سارا دوخت و گفت:

ـ فقط مي خواستم بدونه رييس كيه.

دوباره به من نگاه كرد و گفت:

ـ تو مادر شادي هستي، هيچ چيز نمي تونه اينو تغيير بده.

***

شناسنامه ام رو بستم. موقع تولدم صفحه اولش سياه شد، تو بيست و دو سالگيم بالاي صفحه دوم، يه سال بعد هم اسم شادي رفت پايين اسم منصور. راستي چرا اسم من اين جا نيست؟ تو اين صفحه فقط اسم منصور و شاديه، پس من كجاي اين خانواده بودم؟ و صفحه دوم هم با جوهر قرمز خط خطي شده بود. شناسنامه ام رو تو پوشه اي كه مامان هميشه مدارك رو مي ذاره گذاشتم، سارا الان برام آوردش. فرداي دادگاه قرار شد بريم خونه تا وسايلم رو برداريم. فقط كتابام رو مي خواستم با چند تا از لباسام. منصور نبود، خونه به هم ريخته بود. اهميتي ندادم. مينا دختر خاله بزرگم باهام اومد. يگانه هم گفته بود مياد كه فكر كنم زن عمو نذاشت. به درك! چند دست لباس و كتابام رو توي كارتن چيدم و از خونه زدم بيرون. قرار شده بود بعدا مامان و عمه برن و همه چي رو ببخشن به آدماي فقير. تكه هاي يه زندگي خرد شده شايد بتونه مرهم چند تا زندگي ديگه باشه. برگشتم.

مامان ـ والا من كه سر از كار اين مردا درنميارم.

سارا ـ فعلا بايد يه مدتي صبر كنيم و منتظر يه اتو باشيم.

ـ از كي؟

سارا ـ از منصور.

ـ اتو براي چي؟

سارا ـ براي اين كه بتونيم حضانت رو ازش بگيريم ديگه.

ـ ولي منصور كه گفت شادي پيش من مي مونه و آخر هفته ميره پيش اون. حالا چه فرقي مي كنه حضانت مال من باشه يا منصور؟

سارا ـ مي دوني اصلا چي ميگي؟ حالا كه حضانت با منصوره تو عملا هيچ اختياري نداري، اين كار منصور هم تنها يه لطف محسوب ميشه، يعني خيلي راحت اين اختيار رو داره كه شادي رو ببره پيش خودش.

چشمام رو گرد كردم و گفتم:

ـ يعني مي تونه نذاره من ببينمش؟

سارا ـ نه اين اختيار رو كه نداره، يعني اگه نذاره مي تونيم شكايت كنيم كه نمي ذاره تو بچه ات رو ببيني. ولي اگه خداي نكرده، خداي نكرده شادي مثلا زمين بخوره منصور راحت مي كنه از تو شكايت كنه، يعني تو الان بدون اجازه منصور حق نداري شادي رو تا شابدوالعظيم ببري.

نفس عميقي كشيدم. سارا به آرومي گفت:

ـ البته هر چند اگه حضانت با تو هم بود چنين حقي نداشتي.

ـ چرا؟

سارا ـ خب قانون اينو ميگه؛ بچه بايد جايي باشه كه طرفين راضي باشن.

ـ خب يعني زيادم فرق نمي كرد كه حضانت با من باشه يا نه.

سارا مكث كرد. مكثش شكم رو به يقين تبديل كرد. منصور واقعا لطف كرده بود كه گذاشته بود شادي پيش من باشه.

سارا ـ خب قانون هميشه به نفع ما نيست.

ـ قانون اصلا به نفع ما نيست سارا، با اون چيزايي كه من توي دادگاه ديدم واقعا فكر مي كنم منصور به من لطف كرده، سرم منت گذاشته. مهريه ام رو كه داره ميده، شادي هم با اين كه حضانتش با خودشه ولي عملا پيش منه. يه چيزي ميگن كه حقمونه، ولي همين حق رو يا زير پا مي ذارن يا دادنش رو لطف تلقي مي كنن.

سارا ـ چي بگم! حالا كي شادي رو برمي گردونه؟

ـ ديروز كه اومد ببردش گفت نه شب اينا ميارتش.

تلفن زنگ خورد، مامان گوشي رو برداشت.

مامان ـ الو؟

ـ ...

مامان ـ الو بفرماييد؟

ـ ...

مامان ـ چرا حرف نمي زني؟ زبونت رو موش خورده؟

و گوشي رو تق گذاشت.

ـ باز اون مزاحمه بود؟

مامان ـ آره.

سارا ـ مزاحم دارين؟

ـ آره، كثافت از رو نميره كه!

مامان ـ شماره هم نمي افته، انگار از بيرون زنگ مي زنه.

سارا ـ آهان راستي من يه چيزايي از مامان شنيدم.

ـ چي شنيدي؟

سارا ـ انگار يگانه رو دارن عروس مي كنن.

من و مامان دو تايي با هم گفتيم:

ـ چي؟ يگانه رو؟

سارا ـ آره. گويا با زن دايي شهلا داشته حرف مي زده كه زندايي ميگه آره حرفش از خيلي وقت پيش هست و قراره كه حالا بيان و از اين حرفا.

مامان رو به من گفت:

ـ من هي به تو ميگم اين بچه تو خودشه تو ميگي نه، بيا، ديدي يه خبري هست؟

بعد رو به سارا گفت:

ـ حالا كي هست؟ آشناست؟

سارا ـ بله، اون زن داييش بود كه تو گودباي پارتي فرشاد همش عروسم عروسم مي كرد، گويا واسه پسرش مي خواد.

رفتم به چند ماه پيش و تلفن زن عمو. اسمش چي بود؟ اسم پسره ... مسعود ... آره مسعود بود. هم وزن منصور، چه تفاهمي! مامان سرش رو تكون داد و گفت:

ـ طفلي يگانه حيف شد.

حيف شد؟ كي؟ مگه اون دختر ماست؟ براي اون الان مثلا چه فرقي مي كنه. يگانه هميشه طوري بود كه آدم فكر مي كرد هيچ حسي نداره. چي دارم ميگم، حالا مثلا خودم كه خيلي به نظر خودم حاليم بود خوشبخت شده بودم؟!

***

روزها مثل هم مي گذشت. شادي تمام هفته پيش من بود، پنج شنبه ها منصور مي بردش و جمعه ها برش مي گردوند. شادي بيشتر مي خنديد، خوشحال تر بود. واقعا بايد به چه قيمتي تو اون خونه مي موندم وقتي با جدايي انقدر هر سه نفرمون آسايش داريم. 

بعد از ظهر يه پنجشنبه بود، شادي پيش منصور بود. از بيكاري حسابي حوصله ام سر رفته بود. چقدر بايد كتاب مي خوندم! مامان كه نمي ذاشت تو كار خونه كمكش كنم، شادي هم كه بود بايد همش بازي مي كردم. اعصابم از اين همه بازي و بعدش بيكاري به هم مي ريخت. از جام بلند شدم و رفتم تو بالكن. بعد از ظهر گرم شهريور ماه بود. كش و قوسي به خودم دادم. دستم رو بردم لاي موهام و به همشون زدم. خيلي نامرتب شده بودن، تازه دو رنگ هم شده بودن و اين اعصابم رو بيشتر به هم مي ريخت. ابروهام كه ديگه هيچي، هر چقدر سعي كرده بودم مرتب نگهشون دارم بازم به هم ريخته بودن. بايد يه سري به آرايشگاه مي زدم. ظرف آب رو برداشتم و مشغول آب دادن به گلدونا شدم. يهو يه چيزي افتاد تو تراس. از جام پريدم و به چيزي كه افتاده بود تو تراس نگاه كردم. يه كاغذ مچاله شده بود. از رو زمين برش داشتم و باز كردم.

"به من زنگ بزن."

با تعجب به خونه كناريمون نگاه كردم. پسر جووني رو ديدم كه از توي پشت بوم خم شده بود تو حياطمون و با نيش باز داشت نگام مي كرد. به زور بيست ساله بود. با عصبانيت كاغذ رو پاره كردم و گفتم:

ـ گمشو عوضي آشغال.

تا خواستم وارد خونه بشم صداش رو شنيدم كه گفت:

ـ اِ خانومي؟

حالم به هم خورد، عصباني بودم. به چه جراتي اين كار رو كرده بود. حقش رو كف دستش مي ذارم. مزاحمت تو روز به اين روشني! تلفنمون زنگ خورد. به آي دي كالر نگاه كردم، شماره آشنا بود. به كاغذي كه پاره كرده بودم و تو دستم نگه داشته بودم نگاه كردم. همون شماره بود. پسره ي ابله! تلفن رو برنداشتم. مي دونستم اگه بردارم مي خواد سر صحبت رو باز كنه. اين ديگه مزاحمت مسعود نبود كه به خاطر فاميل و پدر و مادرم هيچي نگم و قورت بدم. تلفن قطع شد، چند دقيقه بعد دوباره شروع شد. باز جواب ندادم. در اتاق مامان باز شد و مامان اومد بيرون.

مامان ـ شيرين اين جايي؟ چرا تلفن رو جواب نميدي؟

تلفن قطع شد.

ـ مامان اين همسايه بغليتون كيا هستن؟

مامان ـ كدوم؟

ـ همين دست راستي ها.

مامان ـ يه سالي هست اومدن اين جا، چطور؟

ـ رفته بودم تو حياط پسرشون اينو انداخت واسه من. 

و كاغذ رو به طرف مامان گرفتم. چشماي مامان گشاد شد. كاغذ پاره رو از دستم گرفت. هر چند خجالت مي كشيدم اين چيزها رو به مامان نشون بدم يا حتي اطلاع داشته باشه ولي در اون لحظه فقط به فكر گوشمالي دادن پسره بودم.

مامان ـ اينو پسرشون انداخت؟

ـ آره، الانم اون بود كه زنگ مي زد. شماره ما رو از كجا دارن؟

مامان ـ فكر كنم خودم دادم به خانومه.

دوباره تلفن زنگ خورد، همون شماره بود. مامان سريع گوشي رو برداشت.

مامان ـ الو؟ الو؟ چرا جواب نميدي؟ فكر كردي نشناختمت؟ صبر كن با پدر و مادرت كه حرف زدم، مي فهمي دنيا دست كيه. فكر كردي همين جوري مزاحم ميشي هيچ كي هم نمي فهمه؟ صبر كن حاليت مي كنم.

و گوشي رو گذاشت. يه لحظه پشيمون شدم. گفتم:

ـ مامان شر نشه.

مامان ـ نه واسه چي شر، بذار من الان حلش مي كنم.

مانتو و روسريش رو سر كرد و كاغذ رو از من گرفت و از در خونه رفت بيرون. استرس داشتم و دستام رو به هم مي ماليدم. نه مي تونستم برم تو حياط گوش وايستم و نه اصلا نزديك پنجره بشم. آها آيفون. گوشي آيفون رو گرفتم تو دستم و گوش دادم. صداي مامان زياد واضح نبود. چيزهايي مي شنيدم از اين كه مواظب باشيد، خانواده محترم هستيم، باباش بفهمه خون راه مي اندازه. ولي صداي زنه اصلا واضح نبود، نمي فهميدم چي ميگه ولي معلوم بود كه داره با مامان بحث مي كنه. يهو صداي مامان رفت بالا.

مامان ـ خانم ما سي و پنج ساله اين جا زندگي مي كنيم، كسي از ما به اندازه سر سوزن بدي نديده، اين وصله ها به ما نمي چسبه كه به زور داري مي چسبوني. به پسرت بگو بره دنبال كسي كه لنگه خودش باشه.

صداي جيغ مانند زن هم اومد كه گفت:

ـ تو برو دختر خودت رو جمع كن، پسر من كاري نكرده.

مامان هم با عصبانيت گفت:

ـ من يه بار ديگه ببينم پسر تو دور و بر دختر من مياد يا به خونه ما زنگ مي زنه اين بار باباش رو مي فرستم سراغش.

زن ـ برو هر غلطي دوست داري بكن.

دستم رو روي دهنم گذاشتم. عجب زن وقيحي بود، مادر من جاي مادرش بود، اين چه حرفي بود داشت بهش مي زد! خواستم لباس بپوشم و برم دنبال مامان كه مامان در حياط رو بست و وارد خونه شد. از عصبانيت سرخ شده بود.

مامان ـ عجب زن بي شعوري!

ـ اون چه حرفي بود بهتون زد؟

مامان ـ ولش كن زنيكه ... بهش ميگم پسرت اينو انداخته تو خونه ي ما، ميگه دختر تو افتاده دنبال پسر من. خجالتم خوب چيزيه.

با عصبانيت گفتم:

ـ من افتادم دنبالش؟ خجالت نمي كشه؟

خواستم مانتوم رو از رو جا رختي بردارم كه مامان گفت:

ـ كجا؟

ـ مي رم حاليش كنم كي افتاده دنبال كي!

مامان دستم رو گرفت و گفت:

ـ ولش كن باهاش اتمام حجت كردم، يه بار ديگه دنبالت راه بيفته به بابات ميگم.

مامان مانتو و روسريش رو درآورد و گفت:

ـ اصلا اين خانواده شدن بلاي جون اين محله؛ همين چند وقت پيشم مزاحم دختر آقاي مولايي شده بود، آقاي مولايي دمش رو چيد. هيچ كي تو اين محله ازشون دل خوشي نداره.

***

هر چند مامان اون خانواده رو تهديد كرده بود ولي مزاحمت ها كم و بيش ادامه داشت. تلفن هاش قطع شده بود ولي انگار پسره منتظر بود من پام رو از خونه بذارم بيرون. راه مي افتاد دنبالم متلك مي انداخت، پيس پيس مي كرد. انقدر اعصابم رو خط خطي كرد كه ناچارا به بابا گفتم. بابا كه عمرا با چنين آدمايي دهن به دهن نمي شد. ديگه نمي تونستم تنها برم بيرون. هر وقت چيزي احتياج داشتم يا بايد به مامان مي گفتم يا باهاش مي رفتم بيرون. حتي با شادي هم نمي تونستم برم بيرون. شادي هم كه بهونه پارك مي گرفت يا بهش وعده مي دادم كه با بابا منصور ميره يا خودم با مامان يا بابا مي بردم. گاهي هم سارا يا دخترخاله ام مينا كه چهار سالي ازم بزرگ تر بود مي اومدن دنبالم. لااقل اونا رو كه مي ديد نزديك نمي اومد ولي همين بودنش هم آزارم مي داد.

يه روز داشتم اتاقم رو تميز مي كردم كه تلفنم زنگ خورد. گوشي رو برداشتم، شماره رو نمي شناختم.

ـ الو؟

ـ سلام شيرين خانم.

ـ سلام، شما؟

ـ منو نشناختين؟ من فرهاديان هستم.

فرهاديان؟ فرهاديان؟ يادم نمي اومد، يعني كي بود؟

ـ شرمنده به جا نياوردم.

فرهاديان ـ به جا نياوردين؟ اي بابا من وكيل منصورم ديگه.

ـ آها بله، اي واي شرمنده، انقدر اين روزا مشغله ذهني دارم كه، ببخشيد خوبيد؟ خانم خوب هستن؟

يادم نمي اومد بچه داره يا نه، چند بار بيشتر نديده بودمش ولي چهره اش زياد يادم نمونده بود. حدود چهل سال داشت شايدم بيشتر. اصلا انگار هر چيزي كه مربوط به زندگي مشتركم بود كم كم از ذهنم پاك مي شد.

فرهاديان ـ خوبن سلام دارن خدمتتون. شيرين خانم اين چيزي كه من شنيدم راسته؟

مي دونستم منظورش چيه.

ـ بله آقاي فرهاديان.

فرهاديان ـ اي بابا چرا آخه؟ سري قبل وقتي منصور گفت آشتي كردين من خيلي خوشحال شدم. ولي چرا انقدر يهويي؟ منصور كه گفت من اصلا باورم نشد.

ـ والا چي بگم، اون زندگي ديگه زندگي بشو نبود، همون بهتر كه تموم شد.

فرهاديان ـ نچ نچ نچ، البته شيرين خانم فكر نكنين فقط شماييد ها، تو اين دوره زمونه همه زندگي ها به بن بست مي خوره.

چيزي نداشتم بگم، حرفش رو قبول نداشتم، تو زندگي هاي دور و و برم فقط زندگي من بود كه از هم پاشيده بود.

فرهاديان ادامه داد:

ـ به هر حال شماره منو سيو كنين، هر كاري داشتين رودربايستي نكنين بهم زنگ بزنين، در خدمتتم.

ـ ممنون آقاي فرهاديان، پدر هستن مزاحمتون نميشم.

تو دلم گفتم آخه من چه حرفي دارم به تو بزنم؟!

فرهاديان ـ مي دونم، خدا پدرتون رو نگه داره ولي بازم خواستم بگم من هستم، اگه كاري بود مي تونين روم حساب كنين.

ـ ممنون آقاي فرهايان، لطف دارين.

فرهاديان ـ راستي شيرين خانم.

دلم مي خواست سرم رو محكم بزنم به ديوار، چيه آخه هي كشش ميدي!

ـ بله؟

فرهاديان ـ شادي پيش شماست ديگه؟

چه خوب اسم همه رو هم يادش مونده، در حالي كه من اصلا يادم نمي اومد اون چه شكلي بود.

ـ والا حضانتش رو كه منصور گرفت ولي بله شادي پيش منه، فقط آخر هفته ها ميره پيش منصور.

فرهاديان ـ حضانت با منصوره؟ چطور؟ مگه تا هفت سالگي حضانت با شما نيست بعد ميدن به منصور؟

دوست نداشتم ماجراي افسردگي و بستري شدن رو بهش بگم، مقيد بودم، نمي خواستم باخبر باشه.

ـ نمي دونم دادگاه گفت من صلاحيت ندارم و حضانت رو داد به منصور.

فرهاديان ـ آره خب، احتمالا به خاطر اين كه شاغل نيستين و از پس مخارج بچه برنمياين گفتن صلاحيت ندارين.

ـ ولي پدرم هستن، ايشون كم نمي ذارن.

فرهاديان ـ مي دونم ولي دادگاه اينو در نظر نمي گيره، شرايط خودتون رو در نظر مي گيره. حالا مي خواين چي كار كنين؟

ـ والا دخترعمه ام وكيلم بود، ميگه بايد منتظر باشيم منصور يه تويي چيزي بده که بتونيم شكايت كنيم و حضانت رو ازش بگيريم.

فرهاديان ـ آتو؟ آتوي چي؟

ـ چه مي دونم، مثلا اين كه ازدواج كنه يا يه چيزي شبيه اين.

فرهاديان ـ اووو مي خواين انقدر بشينين تا يه چنين چيزي پيش بياد؟ اومديم و پيش نيومد و منصور ازدواج نكرد يا ازدواج كرد و خانومش با شادي مشكل نداشت، اون وقت مي خواين چي كار كنين؟

دستم سست شد. واقعا اگه چنين چيزي پيش مي اومد چي مي شد؟ اين جوري كه از شادي شنيده بودم منصور بعد از طلاق رفته بود پيش مادرش. اگر ازدواج نمي كرد يعني حضانت با منصور مي موند؟

ـ نمي دونم والا!

فرهاديان ـ نمي دونم چيه؟ يعني تو مي خواي منتظر چيزي بشي كه آيا بشود، آيا نشود؟

من با درماندگي گفتم:

ـ چي كار مي تونم بكنم؟

فرهاديان ـ اگه دوست داشته باشي من مي تونم كمكت كنم.

براق شدم. يعني فرهاديان از منصور آتو داشت؟ مي دونستم يه ريگي به كفش منصور هست. گفتم:

ـ يعني از منصور آتو دارين؟

فرهاديان ـ آتو كه نه، ولي به دردت مي خوره بتوني حضانت بچه رو ازش بگيري.

ـ راست مي گين؟

فرهاديان ـ بله. فقط خواهشا در اين رابطه با هيچ كسي صحبت نكن، يهو به گوش منصور مي رسه، متوجهي كه؟

ـ بله. نه، مطمئن باشين من به كسي نميگم.

فرهاديان ـ ببخشيد شيرين جان، من الان مراجعه كننده دارم، خودم بعدا باهات تماس مي گيرم. شماره ی منو حتما نگه دار.

با شنيدن كلمه شيرين جان جا خوردم، ولي به روي خودم نياوردم. شايد بي منظور گفته، چرا بايد از كاه كوه مي ساختم؟ گفتم:

ـ چشم، ممنون.

فرهاديان ـ امري نداري؟

ـ عرضي نيست.

فرهاديان ـ خداحافظ.

تلفن رو قطع كردم. انقدر خوشحال بودم كه نمي دونستم بايد چي كار كنم. فرهاديان رو خدا از آسمون برام فرستاده بود، وگرنه فرهاديان كي بود كه به من زنگ بزنه و حتي پيشنهاد كمك بده؟ بايد به سارا زنگ مي زدم. به سارا؟ ولي فرهاديان گفت كه به كسي چيزي نگم، ولي سارا وكيلمه، بايد بدونه. بايد بدونه كه چيزي رو كه منتظرش بوديم بالاخره رسيد، ولي آخه فرهاديان هم وكيله. شايد از اين كه پاي يه وكيل ديگه رو وسط كشيدم ناراحت بشه. اصلا خودش رو وكيل خودم مي كنم. چه فرقي مي كنه؟ پولم كه دارم. كلي منصور بابت مهريه ام تو حسابم پول ريخته. چقدر مگه مي خواد بگيره؟ ده ميليون؟ بيست ميليون؟ صد ميليون هم بخواد همش رو ميدم و شادي رو مي گيرم، بچه ام برام بيشتر از اينا ارزش داره. ولي بذار اول مطمئن بشم بعد به سارا ميگم. آره، اين خيلي بهتره. صداي مامان از تو هال اومد.

ـ شيرين، هاله پشت خطه.

هاله دخترخاله ام بود، دخترِ خاله ي كوچيكم راحله. با سر خوشي تلفن رو جواب دادم.

ـ سلام هاله.

هاله ـ سلام شيرين، چطوري؟

ـ خوبم، تو چطوري؟

هاله ـ منم خوبم. راستي شيرين ما پنج شنبه ی هفته بعد مي خوايم بريم كنسرت ... هستي؟

فلاني رو مي شناختم. با خودم فكر كردم بعد از اين همه مدت خونه نشيني اين فرصت خوبيه كه بزنم بيرون، هم با خانواده هستم و كسي مزاحمم نميشه و هم اين كه تفريحي مي كنم، پوسيده بودم تو اون چهار ديواري. شادي هم كه پيش منصور بود و نگراني نداشتم. با خوشحالي قبول كردم و براي پنج شنبه با هاله قرار گذاشتم. چقدر روز خوبي بود.

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

***

سارا ـ ديشب داشتم با فرشاد حرف مي زدم.

ـ جدي؟! حالش چطور بود؟

سارا خنديد و گفت:

ـ توپ، يه دختر خوشگل موشگلم بغلش بود.

چشماي مامان و عمه گرد شد.

عمه ـ يه دختر؟!

سارا ـ بله، نمي دونين چقدر خوشگل بود.

بعد لپ شادي رو كشيد و گفت:

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

ـ كپ همين جيگر خودمون.

آها! يه دختر بچه بغل فرشاد بود. شادي خنديد و گفت:

ـ سارا تو هم جيگر مني.

همه به حرف شادي خنديديم. محكم شادي رو بغل كردم و به خودم فشارش دادم. واقعا كه جيگر خودم بود.

مامان ـ كي بود حالا؟

سارا ـ دختر دوستش بود. انگار رفته بود خونه دوستش، اون جا آن شده بود.

عمه ـ خب چي كارا مي كرد؟

سارا ـ هيچي، درس مي خوند، كار مي كرد و خوش مي گذروند. هنوز هيچي نشده تريپ خارجي برداشته بود، با دختره خارجكي بلغور مي كرد.

بعد زد زير خنده. بعد انگار يه چيزي يادش افتاده باشه گفت:

ـ راستي ازش در مورد يگانه هم پرسيدم، گفتم مبارك باشه و اين حرفا.

مامان ـ خب چي گفت؟

سارا ـ هيچي، ولي گويا فرشاد خيلي ناراحت بود. مي گفت دعا كنين قضيه جدي نشه، انگار خود يگانه هم زياد راضي نيست.

عمه ـ حق داره به خدا، حيف يگانه نيست بدنش به اون پسره؟

صداي زنگ اس ام اس موبايلم اومد. پيام ها رو باز كردم، از طرف فرهاديان بود.

"كي مي تونم ببينمت؟"

موندم چي جوابش رو بدم. نمي تونستم تنهايي برم بيرون، از طرفي قرار نبود كسي فعلا بدونه فرهاديان قراره كمكم كنه، بايد يه بهانه اي جور مي كردم.

مامان ـ كيه شيرين؟

ـ بله؟ آها! نه بابا، از اين پياماي تبليغاتيه، هيچي نيست.

موبايل رو گوشه اي گذاشتم. بايد يه وقت پيدا مي كردم كه مي زدم بيرون. راستي اصلا چرا فرهاديان مي خواست منو ببينه؟ حتما براي حضانت بود؟ راستي چرا مي خواست بهم كمك كنه؟ چه نفعي مي برد؟ تازه تازه داشت اين سوالات تو ذهنم جا مي گرفت. مامان و عمه داشتن در مورد يگانه حرف مي زدن و سارا و شادي هم تو سر و كله هم مي زدن. يعني برم دفترش؟ نه، دفعه اول دفتر؟ نه، اون جا رو اصلا نمي شناسم، تازه بخوام برم و برگشتني دير كنم هيچ جوابي پيدا نمي كنم. بايد يه جاي عمومي باشه.

پيش دستيا رو تميز كردم و به بهانه اونا رفتم تو آشپزخونه. به فرهاديان اس زدم و آدرس پاركي رو دادم كه هميشه شادي رو مي بردم.

"ساعت پنج بعد از ظهر، روز دوشنبه."

كمي بعد جواب اومد:

"عاليه، مي بينمت."

***

ـ شادي آروم تر مامان، مي خوري زمين زخم ميشي.

شادی ـ مواظبم مامان.

نگاهي به ساعتم انداختم، پنج و ده دقيقه بود و هنوز فرهاديان نيومده بود. موقع اومدن به زور مامان رو راضي كرده بودم شادي رو بيارم پارك، مي گفت بمون هوا خنك بشه با هم بريم. خوشبختانه شادي انقدر بهونه آورد كه آوردمش بيرون. مامان ناراضي بود، ولي با اصرارهاي شادي راضي شد. چقدر پليسي از خونه زديم بيرون. به شادي نگاه كردم كه از پله هاي سرسره بالا مي رفت، نگران بودم نكنه زمين بخوره. خوشبختانه پارك خلوت بود. صدايي از پشت سرم اومد.

فرهاديان ـ سلام شيرين خانم.

برگشتم. خودش بود، البته از اين كه منو مخاطب قرار داده بود شناختمش. كت و شلوار نوك مدادي پوشيده بود. لبخندي زدم و گفتم:

ـ سلام.

اومد و كنارم ايستاد. بوي ادكلن خنكش پيچيد تو دماغم. گفت:

ـ ببخشيد دير كردم. خيلي وقته اين جايين؟

ـ اشكالي نداره، نيم ساعتي ميشه.

فرهاديان ـ تو ترافيك گير كردم.

ـ حتما راهتون خيلي دوره؟

فرهاديان ـ بله، از اقدسيه ميام.

ابروهام رو از فرط تعجب بالا بردم. منصور هم با چه آدمايي مي پريد؟ نمي دونستم دفتر كارش تو اقدسيه اس! فرهاديان به شادي اشاره كرد و گفت:

ـ اون بايد شادي باشه، درسته؟

ـ بله.

فرهاديان ـ ماشالا هر چقدر مي گذره خانوم تر ميشه.

ـ متشكرم.

دوست داشتم بره سر اصل مطلب. پس چرا نمي گفت؟ نكنه يادش رفته؟

فرهاديان ـ دوست دارم به يه بستني دعوتتون كنم، قبول مي كنين؟

يه جوري شدم، يه جور احساس شرم. زير لب گفتم:

ـ خواهش مي كنم.

شادي رو صدا زدم، بدو بدو اومد پيشم. انگار تازه متوجه فرهاديان شده بود و با چشماي پر از سوال به فرهاديان نگاه مي كرد. به من چسبيد. موهاش رو مرتب كردم و گفتم:

ـ شادي به آقاي فرهاديان سلام كردي؟

شادي ـ سلام.

فرهاديان دستي به موهاي شادي كشيد و گفت:

ـ سلام عمو جون، خوبي؟

شادي ـ ممنون.

ـ شادي نشناختي؟ دوست بابا منصور هستن، يادت اومد؟

شادي همچنان با چشماي درشتش نگاهم مي كرد. با لبخند گفتم:

ـ فكر مي كنم هنوز شما رو نشناخته.

فرهاديان كيفش رو به دست ديگه اش داد و گفت:

ـ اشكالي نداره. بريم؟

گفتم:

ـ بفرماييد.

و دوشادوشش شروع به رفتن كردم. يهو دلم هواي اون موقع رو كرد كه من و منصور با هم مي رفتيم بيرون، همين جوري كنار هم راه مي رفتيم. وقتي اوضاعمون گل و بلبل بود دستم رو مي انداختم دور دستش و اونم دستم رو محكم مي گرفت. هي منصور، چقدر راحت زندگيمون رو به هم ريختي! واسه هيچ و پوچ. تا بستني فروشي هيچ حرفي بينمون رد و بدل نشد. به بستني فروشي كه رسيديم در رو باز كرد و داخل شديم. هواي خنك بستني فروشي سر حالم كرد. پشت يه ميز نشستيم.

فرهاديان ـ چي ميل دارين؟

شادي زودتر از من گفت:

ـ شكلاتي.

فرهاديان به من نگاه كرد. با اين كه خجالت كشيدم شادي انقدر سريع جواب داده بود، ولي زير لب گفتم:

ـ سنتي.

فرهاديان رو به مرد گفت:

ـ آقا دو تا سنتي، يه دونه شكلاتي.

منتظر بودم تا سر صحبت رو باز كنه، ولي انگار خيال نداشت. بستنيا رو آوردن. با خودم گفتم اي كاش شادي رو نمي آوردم، كنار شادي نمي تونستم راحت حرف بزنم. فرهاديان قاشقش رو برداشت و مشغول خوردن شد. در حالي كه با بستنيم بازي مي كردم گفتم:

ـ ببخشيد، در چه مورد مي خواستين منو ببينين؟

فرهاديان انگار تازه يادش افتاده باشه گفت:

ـ آها. خب تو كي مي خواي اقدام كني؟

ـ هر چه زودتر بهتر.

فرهاديان خنديد و گفت:

ـ عجله كار شيطونه خانم.

شادي در حالي كه بستنيش رو مي خورد به ما نگاه مي كرد. دستمال كاغذي برداشتم و دهنش رو تميز كردم و گفتم:

ـ منصور خيلي اوضاش خرابه؟

فرهاديان ـ زياد نه، ولي تو اون حدي هست كه بتونيم حضانت رو ازش بگيريم.

ـ ولي اگه حضانت با منم باشه بي اجازه منصور نمي تونم كاري بكنم؟

فرهاديان اخماش رو تو هم كرد و گفت:

ـ كي اينو گفته؟

ـ از دخترعمه ام شنيدم.

فرهاديان خنديد و گفت:

ـ فكر كنم دخترعمه ی شما زياد حرفه اي نيست. اينا همه ترفند داره، من ترفنداش رو بلدم.

جمله آخرش رو يه جوري با شيطنت گفت و خنديد. لبم رو گزيدم. دوست نداشتم شادي اين چيزها رو بشنوه، ممكن بود بشينه همه رو تعريف كنه اون وقت آبروم مي رفت. فرهاديان متوجه شد. موبايلم زنگ خورد، برداشتم، مامان بود.

ـ سلام مامان.

مامان ـ كجايي مادر؟

ـ شادي رو آوردم بستني بخوريم.

مامان ـ باشه قبل از غروب خونه باش.

گوشي رو قطع كردم. فرهاديان به ساعتش نگاه كردم و گفت:

ـ منم بايد برم. از ديدنت خوشحال شدم.

از جامون بلند شديم. فرهاديان پول بستني ها رو حساب كرد.

ـ ممنون بابت بستني.

شادي ـ ممنون.

فرهادين دستي رو موهاي شادي كشيد و گفت:

ـ خواهش مي كنم خانم گل.

يه جوري شدم. چند وقت بود خانم گل نشنيده بودم؟ دلم اصلا براي اين واژه تنگ شده بود.

فرهاديان ـ باهات تماس مي گيرم براي يه قرار تو دفترم تا كار رو شروع كنيم.

لبخندي زدم.

فرهاديان ـ برسونمت؟

ـ ممنون، خونه دور نيست.

فرهاديان ـ پس فعلا.

از هم جدا شديم و به سمت خونه رفتم. يعني منصور چه آتويی پيش فرهاديان داشت؟ يعني فرهاديان مي خواست منصور رو زمين بزنه؟ ازش زهر چشم بگيره؟ مگه منصور چي كارش كرده بود؟ اصلا فرهاديان چرا داشت به من كمك مي كرد؟ اَه! بازم يادم رفت ازش بپرسم. سر راه كلي به شادي سفارش كردم كه نگه با كي بوديم. يادم باشه اين بار ازش بپرسم.

***

شادي رو از حموم درآوردم و لاي حوله پيچيدم. يه لحظه آروم و قرار نداشت، عين ماهي از تو حوله ليز مي خورد.

ـ شادي جان نكن، دستم ميره تو چشمت مامان.

شادی ـ مي خوام بازم آب بازي كنم.

ـ سرما مي خوري مامان جون.

داشتم لباس شادي رو مي پوشوندم كه صداي بسته شدن در اومد. حتما مامان از خريد برگشته بود. با صداي بلند گفتم:

ـ مامان بذارين موهاي شادي رو خشك كنم ميام كمكتون.

جوابي نداد. فكر كردم نشنيد. دوباره گفتم:

ـ مامان جون دارم ...

صداي بلند و پر حرص مامان اومد:

ـ شنيدم!

انقدر لحن مامان عصباني بود كه شادي هم جا خورد.

شادی ـ چرا مامان بزرگ عصبانيه؟!

ـ نمي دونم!

برس رو دادم به دستش و گفتم:

ـ موهات رو شونه كن تا من برگردم.

رفتم تو آشپزخونه. مامان واقعا عصباني بود و با حرص داشت خريدهاش رو جا به جا مي كرد. دستم رو به سمت نايلون بردم و گفتم:

ـ خب مي خواستين اين همه خريد كنين مي گفتين منم مي اومدم. همه رو تنها آوردين؟

مامان با عصبانيت نايلون رو از دستم كشيد و گفت:

ـ لازم نكرده تو دست بزني، خودم مي تونم.

با تعجب به مامان نگاه كردم. چرا اين جوري شده بود؟! آروم پرسيدم:

ـ مامان چي شده؟

مامان با اخم به سمتم برگشت و گفت:

ـ تو ديروز با كي بود؟

مبهوت به صورت مامان خيره شدم. فقط يه اسم تو ذهنم، فرهاديان، ولي مامان از كجا باخبر شده بود؟! نمي دونستم چه جوابي به مامان بدم، بگم يا نه. آب دهنم رو قورت دادم. تا خواستم چيزي بگم مامان با حرص گفت:

ـ چيه؟ لال موني گرفتي چرا؟

با التماس به مامان گفتم:

ـ مامان تو رو خدا آروم تر شادي مي شنوه.

مامان چشماش رو روی هم گذاشت و گفت:

ـ ديروز با كي بودي؟

نگران گفتم:

ـ به خدا با هيچ كی مامان.

مامان در حالي كه سعي مي كرد صداش رو پايين نگه داره گفت:

ـ خدا رو قسم نخور شيرين. دستت درد نكنه كه منو پيش اين همسايه ی بيشعور سكه يه پول كردي. بايد بياد جلوي منو بگيره كه مواظب باش دخترت داره تو پارك قرار مي ذاره و با مرد غريبه بستني مي خوره؟

چشمام گرد شد و گفتم:

ـ نه به خدا مامان، فقط يكي از دوستاي منصور رو اتفاقي تو پارك ديديم و براي شادي بستني خريد، همين.

باد مامان خوابيد، ولي همچنان عصباني بود. گفت:

ـ چرا به من نگفتي؟

گفتم:

ـ چيز مهمي نبود آخه. من نمي دونستم انقدر باعث حرف ميشه.

شادي وارد آشپزخونه شد. موهاش هنوز خيس بود. رو به مامان گفت:

ـ مامان بزرگ چرا عصباني هستي؟

مامان لبخندي زد و گفت:

ـ چيزي نيست مامان جون.

شادي ـ به خاطر عمو ناراحت شدين؟

ـ نه عزيزم.

ـ عمو مي گفت سارا حرفه ای نيست، مي گفت ...

واي خداي من شادي داشت همه چي رو به هم مي ريخت! اين بچه سر پيشش مي بريدي چيزي نمي گفت، اون وقت جايي كه نبايد حرف مي زد. دستپاچه گفتم:

ـ شادي بيا بريم موهات رو خشك كنم.

حرفاي شادي و دستپاچگي من توجه مامان رو حسابي جلب كرد، نگاه عميقي به من انداخت و گفت:

ـ صبر كن ببينم، شادي جان عمو چي مي گفت؟

قلبم تو سينه داشت تاپ تاپ مي زد. لبام رو روی هم فشار دادم، فكر مي كردم الان قلبم از تو دهنم مي پره بيرون. با چشماي گشاد به شادي نگاه كردم. انقدر بهش سفارش كرده بودم چيزي نگه، ولي الان لو داده بود. شادي بهم نگاه كرد، ترسيده بود.

مامان دوباره ازش پرسيد:

ـ عمو چي مي گفت شادي جون؟

شادي با ترس به مامان نگاه كرد و گفت:

ـ هيچي.

اين هيچي كار رو درست نكرد كه خراب تر كرد. مامان اين بار به سمت من برگشت و گفت:

ـ مرده چي مي گفت بهت؟ سارا رو از كجا مي شناسه؟

سعي كردم جو رو آروم كنم. به شادي گفتم:

ـ شادي جان تو برو موهات رو سشوار بكش تا من بيام.

شادي بدو بدو رفت تو اتاق. مامان با اخم منتظر جواب من بود. خدايا تمام برنامه هام به هم ريخت. نفس عميقي كشيدم و گفتم:

ـ پرسيد مگه حضانت رو من گرفتم كه شادي پيش منه؟ منم گفتم نه، ولي شادي پيش من مي مونه. گفت چطور شده به تو ندادن؟ حضانت بچه تا هفت سالگي با مادره. گفتم نمي دونم، دادگاه اين جوري تشخيص داد. گفت وكيلتون حرفه اي نبوده، نتونسته حضانت بگيره. گفت مي تونه كمكم كنه حضانت رو از منصور بگيرم.

مامان گفت:

ـ چطوري مي تونه كمكت كنه؟

ـ طرف وكيل منصوره.

مامان ـ آره؟ اگه مي خواست كمكت كنه چرا تو دادگاه كمكت نكرد؟

ـ اون وكيلش نبود كه، اين وكيل شركتشه.

مامان ـ اين چه كاري مي تونه بكنه كه سارا نمي تونه؟

ـ خب اين از سارا حرفه اي تره، مي گفت اين جور كارا ترفند داره كه سارا بلد نيست.

مامان يه جوري نگاهم كرد. مصرانه گفتم:

ـ بابا اين آدم نزديك بیست ساله وكيله، تازه از اون كله گنده هاست. سارا مگه چند ساله وكالت مي كنه؟

مامان كمي فكر كرد. خدا خدا مي كردم قبول كنه.

مامان ـ با سارا حرف بزن.

ـ چي؟

مامان ـ با سارا حرف بزن، حرفاي اين مرد رو بهش بگو. سارا بخيل كه نيست، ببينه از دست اين مردك برمياد بهت ميگه.

با التماس گفتم:

ـ مامان زشته، چه فكری مي كنه؟ ميگه به حرفم شك داشتين كه يه وكيل رو فرستادين پيشم؟

مامان ـ باشه، پس پدرت باهاش حرف بزنه.

ـ مامان من مادر شاديم، مگه بچه ام كه بابا بره حرف بزنه؟ خودم مي تونم.

مامان با دقت نگاهم كرد و با لحن هشدار دهنده اي بهم گفت:

ـ شيرين سلام گرگ بي طمع نيست، من از اين جور آدما مي ترسم. واسه چي دنبالت راه افتاده؟ چه نفعي بهش مي رسه؟

بهت زده به مامان رو داشتم نگاه مي كردم. عصبانيت مامان خوابيده بود. نزديكم اومد و دستي روي صورتم كشيد و گفت:

ـ اين جوري نگاهم نكن شيرين. به خدا اين جوري مي بينمت آتيش مي گيرم، ولي چه كنم، يه مادرم. گرگ زياده، باور كن. شوهرت ديدي چي كار كرد؟ خيلي راحت گذاشتت كنار. خداي نكرده گول يكي از اينا رو بخوري.

بقيه حرفش رو خورد. يعني ممكن بود فرهاديان چنين كاري بكنه؟ نه، زن داشت، از اين كارها نمي كرد. ولي جدي چه نفعي مي برد؟ پول؟ خب واقعا بهش مي دادم. يا نه، هدفش منصور بود. هدف دو تامون منصور بود. آره، چرا به اينش فكر نكرده بودم كه مي خواد منصور رو زمين بزنه. خب باز دليلي نداره به من كمك كنه! بهم گفت مداركش در اون حده كه حضانت رو ازش بگيره، نه اين كه منصور رو زمين بزنه. اصلا به من چه مي خواد چي كار كنه، من فقط شادي رو مي خوام. فرهاديان مي تونه، فقط فرهاديان مي تونه.

به مامان گفتم:

ـ نه مامان، به سارا نگين، به بابا هم نگين. با هم مي ريم، براي اين كه خيالتون راحت باشه كه فرهاديان فقط مي خواد به من كمك كنه با هم مي ريم، ولي خواهش مي كنم به كسي چيزي نگين. نمي خوام باهام لج بشه.

مامان تا خواست چيزي بگه حرفش رو قطع كردم. بغض كرده بودم و صدام دو رگه شده بود. گفتم:

ـ فقط فرهاديان مي تونه، از منصور آتو داره. فقط اون مي تونه. مامان من بچه ام رو مي خوام، من فقط بچه ام رو مي خوام.

نتونستم تحمل كنم و به سمت اتاق دويدم. شادي حوله رو روی موهاش مي كشيد تا خشك بشن. بغلش كردم، محكم. هيچ چيز نمي تونست دختر كوچولوي منو از دستم بگيره. به هر ريسماني چنگ مي زدم تا پيش خودم نگهش دارم. اشكام دونه دونه مي چكيدن. شادي با صداي لرزوني پرسيد:

ـ مامان چي شده؟

ـ هيچي عزيزم، هيچي نشده.

شب بي هيچ حرفي گذشت، نه مامان، نه من حرفي در اين رابطه نزديم. بابا هر چقدر مي خواست بدونه چرا جو خونه انقدر آروم و ساكته چيزي نگفتيم، نه من، نه مامان. اصلا سعي مي كردم چشم تو چشم مامان نشم. منتظر پنج شنبه بودم تا با هاله اينا برم كنسرت. با اين اتفاق پيش اومده حالش رو نداشتم، ولي دوستم نداشتم كه اين موقعيت پيش اومده رو از دست بدم. بعد از چند ماه يه برنامه اين جوري پيش اومده بود نمي خواستم از دست بدم. چهارشنبه هاله زنگ زد و گفت زودتر مياد دنبالم، مي گفت ناهار رو مي ريم بيرون و بعد از اونم گشت و گذار و شبم كنسرت. خيلي خوب بود. مامان خودش خيلي خوشحال شد و سعي مي كرد منو به حرف بگيره، ولي دلگير بودم از دستش. چرا منو بچه حساب مي كرد؟ چرا براي هر كارم بايد يكي رو جلو مي انداختم؟ همسايه مزاحم به اندازه كافي دست و بالم رو بسته بود. ديگه اين كار رو بايد خودم انجام مي دادم. به منصور اس دادم كه زودتر بياد دنبال شادي. نزديك يك اومد دنبالش. مثل هميشه مامان شادي رو برد و دم در تحويل منصور داد. منم كم كم حاضر مي شدم برم. شال سفيدم رو سرم كردم با مانتوي مشكيم، كيف سفيدم رو هم برداشتم. موهام رو مرتب كردم زير شال. دوست داشتم آرايش مي كردم. مي دونستم الان تو كنسرت همه با تيپاي آن چناني ميان، ولي حوصله ی نصيحتاي مامان رو نداشتم. لوازم آرايشم رو برداشتم شايد بعدا خواستم آرايش كنم. زنگ در رو زدن.

مامان ـ شيرين، هاله اومده.

دوباره لبخندي به آيينه زدم. سعي كردم به خودم روحيه بدم. شادي مال منه. 

از در خونه كه رفتم بيرون هاله رو كنار پژوشون ديدم. تو ماشين نامزدش احمد بود و عقب هم سينا و الهه خواهر و برادرش نشسته بودن. سلام و احوال پرسي كرديم. از ماشين عقبي كه يه 206 مشكي بود هم طاها و همسرش از ماشين پياده شدن. با اونا هم سلام و احوال پرسي كردم.

هاله ـ با كي مياي؟

واقعا مونده بودم با كي برم. تو ماشين هاله راحت تر بودم، ولي خب بد مي شد ماشين طاها رو بذارم برم تو ماشين هاله، از طرفي هم نمي خواستم برم ماشين طاها. همسرش لاله دختر خوبي بود، ولي من باهاش احساس راحتي نمي كردم.

ـ فرقي نمي كنه.

طاها ـ پس بيا ماشين ما، ماشين هاله اينا جا نيست.

احساس كردم لاله نگاه سريعي به طاها كرد، ولي به روي خودم نياوردم. سوار ماشين شديم و راه افتاديم. ماشين طاها آروم بود و هيچ حرفي رد و بدل نمي شد. احساس اضافي بودن مي كردم.

لاله ـ شادي چطوره شيرين جون؟

ـ شادي هم خوبه، مرسي.

لاله ـ امروز پيش تو نيست؟

ـ نه، رفته پيش پدرش.

لاله ديگه چيزي نگفت، يعني حرفي نبود با هم بزنيم. مي دونستم الان هاله تو اون ماشين دارن ميگن و مي خندن. هميشه خانواده ی خاله راحله شادتر از خانواده ی خاله زينت بود.

ـ مينا چرا نيومده؟

طاها ـ اونا مسافرتن.

ـ آها! كجا به سلامتي؟

طاها ـ يه سر رفتن اصفهان پيش مادرشوهرش اينا.

و باز هم حرفم تموم شد. دلم مي خواست الان تو ماشين هاله بودم كه آخرين اخبار فاميل رو برام رو مي كرد، از حرفاي خاله زنكي بگير تا اخبار دانشگاه و استادا و اينا. آخه هاله هم همون دانشگاهي كه من مي رفتم ادبيات مي خوند. بالاخره به فست فود رسيديم. قبلا با منصور اين جا اومده بوديم، يه بار يا دو بار. بيفش فوق العاده بود. وارد رستوران شديم. اين بار ديگه رفتم بيخ ريش هاله. سر ميز من بيف سفارش دادم. بعد شروع كردم با هاله صحبت كردن. ماشالا هاله! انقدر پر انرژي بود كه همزمان با همه حرف مي زد. هميشه بعد از سارا دوست داشتم هاله خواهرم باشه. غذامون رو آوردن و مشغول خوردن شديم. بعد از ناهار هاله پيشنهاد داد بريم جمشيديه، هم هواش خوبه و هم به محل كنسرت نزديكه. بعد از ناهار رفتيم جمشيديه. باز با اينكه دوست نداشتم، ولي تو ماشين اونا نشستم. اين بار طاها پخش رو روشن كرد، يه آهنگ خارجي كه نه اسمش رو می دونستم، نه معني حرفاش رو مي فهميدم، ولي باري، اون سكوت ماشين رو مي شكست. تا پارك به بيرون نگاه كردم. هر از چند گاهي جمله ی آرومي بين لاله و طاها رد و بدل مي شد. دوست داشتم فقط بخوابم. اين مدت كه خونه مامان بودم بدجوري به خواب بعد از ظهر عادت كرده بودم. خونه ی خودم نمي خوابيدم و كاراي عقب افتاده ام رو انجام مي دادم، ولي اين جا هيچ كاري نداشتم كه بكنم و الان هر چيزي كه براي من مونده بود كسالت بود. رسيديم پارك. طرفاي چهار بود. رفتيم بالا كنار استخر. باز هاله و سينا شروع كردن شيطوني كردن. همسر هاله مرد آرومي بود، ولي هيچ وقت جلوي هاله رونمي گرفت، همش به حرفا و شيطنتاي هاله مي خنديد. با خودم فكر كردم اگه منصور اين جا بود حتما بهم چشم غره اي مي رفت و مي گفت بچه بازي مي كنم. هاله احمد آقا رو مجبور كرد بره و براي همه بستني بخره، هر چند من انقدر خورده بودم كه جاي براي بستني نداشتم، ولي باز هاله احمد رو فرستاد. اواخر شهريور بود كم كم داشت پاييز مي اومد، ولي باز هوا گرم بود. موبايلم زنگ خورد. نگاه كردم، فرهاديان بود. ببخشيدي گفتم و از جمع جدا شدم.

ـ سلام آقاي فرهاديان.

صداي فرهاديان عصباني بود.

فرهاديان ـ چه سلامي، چه عليكي؟ مگه من به شما نگفته بودم راجع به اين موضوع با كسي صحبت نكنين؟

با من من گفتم:

ـ من به كسي چيزي نگفتم.

فرهاديان ـ پس اين خانم شفيع زاده زنگ زده به من چي ميگه؟

خانم شفيع زاده؟ سارا؟ سارا كه خبر نداشت! مامان؟ حتما مامان بهش گفته بود. احساس كردم زانوهام سست شده. دستم رو به درختي گرفتم كه بتونم سر پا وايسم. جوابي نداشتم به فرهاديان بدم.

فرهاديان ـ چي شد خانم؟ چرا ساكت شدين؟ من به شما گفته بودم به كسي نگين تا خودمون اين كار رو بكنيم.

ـ باور كنين آقاي فرهاديان من به كسي چيزي نگفتم.

فرهاديان ـ پس اين خانم از غيب باخبر شده؟

به زور سعي كردم چيزي بگم. احمد رو مي ديدم كه بستني ها توي دستش داره بهم نزديك ميشه. از لاي لباي خشكيده ام گفتم:

ـ خواهش مي كنم آقاي فرهاديان.

فرهاديان گفت:

ـ فراموش كنين خانم. شما با اين كارتون نشون دادين اصلا قابل اعتماد نيستين.

ـ باور كنين آقاي فرهاديان يكي از همسايه ها ما رو ديده بود و به مادرم اطلاع داده بود، براي رفع سوءتفاهم مجبور شدم بگم.

فرهاديان ـ به من ربطي نداره شيرين خانم به چه دليل بوده. اينم بدونين من تنها كسي بودم كه مي تونستم حضانت شادي رو براتون بگيرم، ولي ديگه فكرشم نكنين.

قلبم تو سينه ام فرو ريخت. با التماس گفتم:

ـ خواهش مي كنم آقاي فرهاديان اجازه بدين.

فرهاديان ـ خداحافظ.

و ارتباط رو قطع كرد. بهتم زده بود، احساس مي كردم نفسم در نمياد. احمد نزديك من شده بود و پرسيد:

ـ شيرين خانم حالتون خوبه؟ چرا رنگتون پريده؟

به زود سعي مي كردم نفس بكشم، ولي انگار هيچ هوايي نزديكم نبود. گوشي از دستم سر خورد و افتاد رو زمين. احمد دوباره پرسيد:

ـ شيرين خانم چي شده؟

ديگه نمي تونستم رو پا وايسم. تمام اميدم به فرهاديان بود. مي تونست، اون مي تونست و الان همه اميدم نقش بر آب شده بود. مامان و سارا با خودسري هاشون اميد منو به باد داده بودن. زانوهام خم شد. سرماي بي اندازه وجودم رو پر كرد. آخرين چيزي كه شنيدم فرياد احمد بود. 

***

تو سرم پر از همهمه بود. صداهاي نامفهومي مي شنيدم، نمي تونم تشخيص بدم چي ان. آروم لاي چشمام رو باز كردم. نور چراغ چشمام رو زد. دوباره بستم. سرم درد مي كرد. صداها داشت واضح تر مي شد. خواستم دست راستم رو تكون بدم كه سوزشي تو دستم پيچيد و آخي گفتم. دستي دست چپم رو گرفت و همزمان صدام زد:

ـ شيرين؟

صداي هاله رو شناختم. سعي كردم سرم رو تكون بدم، ولي انگار وزنه بهش آويزون بود. چشمام رو باز كردم. بازم نور چشمم رو زد. دست هاله اومد رو پيشونيم. دوباره چشمم رو باز كردم و پلك زدم تا چشمم به نور عادت كرد. به هاله نگاه كردم، نگران بود. بي حال گفتم:

ـ چي شد؟

هاله ـ يهو از حال رفتي. با كي حرف زدي كه اين جوري شدي؟

ياد فرهاديان افتادم. بغض كردم. چرا اين جوري شد؟ لعنت به آدمي كه رفت راپورت منو به مامان داد، لعنت به منصور كه بچه ام رو ازم گرفت. اشكام دونه دونه چكيدن. هاله شروع كرد دلداري دادن.

هاله ـ چي شده شيرين؟ تو رو خدا، چرا گريه مي كني؟ چه شده؟

با دست چپم اشكام رو پاك كردم و گفتم:

ـ هيچي. ساعت چنده؟

هاله به ساعتش نگاه كرد و گفت:

ـ هفت و نيم.

واي يعني سه ساعتي اين جا بودم؟! خواستم بلند شم كه هاله مانع شد و گفت:

ـ چي كار داري مي كني؟! دراز بكش.

گفتم:

ـ نه خوبم.

هاله ـ چي چي رو خوبي! مي دوني با چه وضعي آورديمت اين جا؟ فشارت رو هفت بود. به خدا سكته زدم.

چشمام رو روی هم گذاشتم و گفتم:

ـ شبتون رو خراب كردم، ببخشيد.

هاله گفت:

ـ نه بابا، خواهش مي كنم. من همه رو فرستادم برن، خودم و احمد مونديم اين جا.

ـ به خدا خوبم، بگو پرستار بياد سرم رو بكشه يه آژانس بگيرين من ميرم خونه شما هم برين كنسرت.

هاله ـ اصلا حرفشم نزن. اين جوري بفرستمت خاله بهم چي ميگه؟

ـ من ناراحت ميشم هاله.

هاله ـ بيخود! يه شب كه هزار شب نميشه.

لبخندي زدم. تو دلم ممنون هاله بودم كه منو تنها نمي ذاره و صد البته كه بقيه رو فرستاده برن. طاقت احوال پرسياي بقيه رو نداشتم.

هاله ـ راستي شيرين، يه ساعت پيش دخترعمه ات زنگ زد.

ـ سارا؟

هاله ـ آره. منم مجبور شدم جواب بدم، گفتم اين جوري شدي، اونم گفت مياد.

چشمام رو روی هم گذاشتم. الان تو دنيا آخرين كسي رو كه مي خواستم ببينم سارا بود. چرا به فرهاديان زنگ زد؟ چرا؟ مگه به مامان نگفته بودم به سارا نگه؟ چرا اصلا مامان به سارا گفت؟ چرا منو نديد گرفت؟ چرا منو بچه حساب كرد و به حرف من اعتنايي نكرد؟ سارا تمام نقشه هاي منو به هم ريخت. من حضانت بچه ام رو مي خواستم، تمام و كمال، موجودي كه خودم به دنياش آورده بودم و بزرگش كرده بودم، چه شبايي كه به خاطرش بيدار نمونده بودم و بالاي سرش با هر نفسش زندگي نكرده بودم. اين حق رو نداشتم؟

صداي نگران سارا اومد:

ـ سلام.

هاله ـ سلام سارا.

صداي سارا آروم شد.

سارا ـ هنوز بيهوشه؟

هاله ـ نه، به هوش اومده، يه ربعي هست.

سارا ـ شيرين جان حالت خوبه؟ چت شده؟

نمي خواستم صداش رو بشنوم. همون طور با چشماي بسته گفتم:

ـ خوبم.

ديگه نتونستم چيزي بگم، سارا هم چيزي نگفت. رو به هاله گفتم:

ـ هاله، سارا اين جاست، تو ديگه برو.

هاله ـ نه عزيزم مي مونم.

سارا ـ جايي مي خواستين برين؟

به جاي هاله جواب دادم:

ـ آره، داشتيم مي رفتيم كنسرت.

سارا ـ خب شما برين، من هستم.

بالاخره من و سارا هاله رو راضي كرديم بره. يه ساعت بعد سرم تموم شد. بعد از انجام كاراي اورژانس از بيمارستان اومديم بيرون. سارا زير بغلم رو گرفته بود و به سمت ماشين رفتيم. تو ماشين نشستيم. سرم هنوز درد مي كرد. سرم رو به پشتي صندلي تكيه دادم و چشمام رو بستم.

سارا ـ مي خواي يه چيزي بخرم بخوري؟

ـ نه.

سارا ماشين رو حركت داد. تا خونه ی سارا چيزي بينمون رد و بدل نشد. رسيدم خونه اش. امين هنوز نيومده بود. مانتو و شالم رو گرفت و گفت:

ـ چرا يهو اون جوري شدي؟ اتفاقي افتاده؟

پوزخندي زدم. چقدر راحت خودش رو به بي خبري مي زد! با طعنه گفتم:

ـ يعني ميگي خبر نداري؟

سارا با بهت گفت:

ـ تو پيش دخترخاله ات تو پارك حالت به هم خورده من بايد خبر داشته باشم، چرا؟!

چيزي نگفتم. سارا با لحن آروم تري گفت:

ـ چرا كنايه مي زني شيرين؟! نمي دوني وقت زنگ زدم به موبايلت دخترخاله ات گوشي رو برداشت، گفت حالت بد شده چه حالي شدم. نمي دوني چطوري خودم رو رسوندم.

صاف سر جام نشستم و رو به سارا با صداي لرزوني گفتم:

ـ چرا حالم بد شد؟ بگم؟ چون تو و مامان تمام برنامه هاي منو به هم ريختين.

چشماي سارا گرد شد. رو به روم نشست و با بهت به من نگاه كرد و گفت:

ـ مگه تو چه برنامه اي داشتي كه من به هم ريختم؟

ـ براي چي زنگ زدي به فرهاديان؟

اخم سارا رفت تو هم و گفت:

ـ فرهاديان زنگ زده بود به تو؟

ـ آره، بهم گفت ديگه هيچ كاري برام نمي كنه. چرا اين كار رو كردي سارا؟

صورتش رو برگردوند و زير لب يه چيزي گفت. با صداي لرزون تر از قبل گفتم:

ـ چرا سارا؟ چرا كاري كردي من ديگه نتونم حضانت شادي رو بگيرم؟

سارا نگاهم كرد و سري تكون داد و گفت:

ـ داشتي راه رو اشتباه مي رفتي شيرين، راه گرفتن حضانت شادي فرهاديان نيست.

با عصبانيت گفتم:

ـ چرا هست. اون از منصور آتو داره. بهم مي گفت مي تونه حضانت كامل شادي رو بگيره. اون مي تونست، ولي شما با اين كارتون باعث شدين لج بيفته با من، ديگه هيچ جوره نمي تونم حضانت شادي رو بگيرم.

سارا با دقت نگاهم كرد و گفت:

ـ بگو، اين رو بهت گفته كه اين جوري خامت كرده.

به سارا زل زدم. يعني چي خامم كرده؟!

سارا با حرص گفت:

ـ محض اطلاع شما خانم محترم، هيچ قانوني وجود نداره كه بتونه به زن حضانت تام فرزند رو بده، حتي اگه منصور به جرم قتل زندان باشه، حتي براش اعدامم بريده باشن تا لحظه اي كه زنده اس اجازه ی شادي با اونه، اين رو بفهم، هيچ قانوني به تو اجازه ی تام نميده.

بهتم برد. گفتم:

ـ دروغ ميگي؟! داري دروغ میگی؟!

سارا ـ دارم دروغ ميگم؟! باشه، فردا مي برمت پيش تمام استادهاي دانشكده حقوق، از همشون بپرس، حتي اگه يكيشون بگه يه درصد احتمال داره حضانت تام بدن به خدا قسم، به جون مامانم، خودم هر وكيلي كه بگي مي گيرم و پولشم ميدم، ولي به قرآن هيچ قانوني نيست.

چشمام پر از اشك شد. دوباره گفتم:

ـ داري دروغ ميگي!

سارا جلوم زانو زد و با لحن دلجويانه اي گفت:

ـ شيرين به جون مامانم قسم راست ميگم. من راجع به فرهاديان تحقيق كردم، آدم مشهوريه، كار بلده، با سواده، ولي آدم كثافتيه. باور كن شيرين داشت گولت مي زد. شيرين فكر مي كني اگه راهي بود من بهت نمي گفتم؟

پرده هايي از جلوي چشمم كنار رفت. سارا مي گفت، به سارا ايمان داشتم. شاگرد اول فوق ليسانس اونم در يكي از بهترين دانشگاه هاي ايران مگه ممكنه كارش رو بلد نباشه؟ بغضم گرفت. يعني ممكن بود بخواد از من سوءاستفاده كنه؟ از تصورش لرزيدم. اشكام جاري شدن. احساس ناتواني همه وجودم رو پر كرد. در آغوش سارا تا مي تونستم گريه كردم.

***

با صداي زنگ موبايلم چشمم رو باز كردم. ديشب از بس گريه كرده بودم الان چشمام باز نمي شد. تا خواستم از جام بلند بشم صداي زنگ موبايل قطع شد. دوباره روي بالش رها شدم. ديشب سارا با استادش تماس گرفت و باهاش حرف زدم، اونم مجابم كرد. هيچ قانوني نبود. هر چقدر سارا اصرار كرد خونشون بمونم، ولي برگشتم خونه. به هاله اس زدم و گفتم به مامان هيچي نگه. اصلا حال نداشتم. نصفه شب كه رسيدم خونه مامان هنوز بيدار بود. خستگي رو بهونه كردم و زود خوابيدم. دوباره صداي زنگ موبايلم بلند شد. با حرص از جام بلند شدم. اين كي بود صبح به اين زودي زنگ زده بود؟! كيفم رو از رو زمين برداشتم و توش دنبال موبايلم گشتم. از تو كيفم بيرون آوردم. شماره ناشناس بود باز. جواب دادم.

ـ الو؟

همچين با حرص الو گفتم كه اون طرف چند لحظه سكوت برقرار شد و بعد صداي فرهاديان اومد.

فرهادیان ـ سلام شيرين خانم. از خواب بيدارتون كردم؟

براي چي زنگ زده بود؟ نه به لحن عصباني ديروزش، نه به مهربوني امروزش!

ـ امرتون؟

فرهادیان ـ بابت ديروز معذرت مي خوام.

چيزي نگفتم و منتظر بقيه حرفش شدم.

فرهادیان ـ مي دونم تند رفتم، شرمنده ام. حق بدين عصباني شدم، انتظار نداشتم به اين زودي مسئله رو با خانواده تون مطرح كنين.

باز چيزي نگفتم.

فرهادیان ـ الو شيرين خانم، پشت خط هستين؟

ـ بله، الان امرتون؟

فرهاديان با صداي شادي گفت:

ـ غرض از مزاحمت كه مي خواستم بگم من هنوز سر حرفم هستم.

ـ كدوم حرف؟

فرهادیان ـ يادتون رفت؟! حضانت شادي ديگه.

ـ چرا به من دروغ مي گين؟ از اين كار چه نفعي مي برين؟

صداي فرهاديان خشن شد.

فرهادیان ـ چه دروغی؟! مي خوام بهتون كمك كنم.

ـ ولي شما هيچ كمكي نمي تونين بكنين، هيچ قانوني به من اختيار تام رو نميده.

فرهادیان ـ باز كه شما به حرف اون جوجه وكيل گوش كردين؟ من عرض كردم مي تونم برات بگيرم.

ـ من به حرف استاد اون جوجه وكيل كه از قضا استاد شما هم بوده گوش كردم. هيچ قانوني نيست، حتي اگه منصور نباشه.

بغضم گرفت. فرهاديان عصباني تر شد و گفت:

ـ باشه، ولي بايد بدوني من چيزايي مي دونم كه تو نمي دوني. اينم بدون بعدا بياي بيفتي به پام كه بهت بگم ديگه نميگم.

داشت بلوف مي زد، مي خواست باز منو خام كنه. گفتم:

ـ من سرم بره پيش تو نميام.

فرهاديان پوزخندي زد و گفت:

ـ خواهيم ديد. شيرين الان به خيال خودت تيز بازي درآوردي و دست منو خوندي؟ فقط منتظر روزي هستم كه بياي و به پام بيفتي، اون وقت برنده منم.

عصباني شدم و گفتم:

ـ مگه تو چي مي دوني؟

فرهاديان پشت تلفن قهقهه زد و گفت:

ـ چه زود اون روز رسيد.

عصباني تر شدم و گفتم:

ـ تو چي مي دوني؟ بايد به من بگي.

صداي فرهاديان خوشحال بود، خوشحال از يه پيروزي. گفت:

ـ نه نه دختر كوچولو، اين جوري كه نميشه، خرج داره.

ـ چي؟! خرجش چيه؟!

دوباره قهقهه اي زد و گفت:

ـ اين كه با دل من راه بياي.

صداي فرهاديان از گوشي موبايل وارد گوشم شد. مغزم سيگنالاي دريافتيش رو شروع به پردازش كرد. اين مرد چي مي گفت؟ يعني چي؟! چشمام گرد شد. تازه مي فهميدم داره چي ميگه. دندونام رو روی هم فشار دادم و گفت:

ـ خفه شو مرتيكه عوضي، به چه جراتي اين رو ازم مي خواي؟

فرهاديان گفت:

ـ يا اين، يا باي باي اطلاعات.

تو دلم غلغله اي به پا بود. از يه طرف مي خواستم بدونم فرهاديان چه اطلاعاتي داره و از يه طرف ديگه نمي خواستم تن به خواسته اش بدم، اين يه تله بود. آره يه تله بود، نبايد توش مي افتادم. با عصبانيت گفتم:

ـ خفه شو، داري دروغ ميگي.

دوباره صداي خنده اش پيچيد تو تلفن. از حرص داد كشيدم. در اتاق باز شد و مامان وارد اتاق شد. ترسيده بود.

مامان ـ شيرين چرا داري داد مي كشي؟!

موبايل تو دستم بود و داشتم مي لرزيدم، از عصبانيت مي لرزيدم. مامان گوشي رو از دستم گرفت و گفت:

ـ الو؟

با لرز به مامان نگاه مي كردم. پشت سرش بابا هم وارد اتاق شد. به بابا نگاه كردم. امروز جمعه بود و بابا هم تو خونه. واي نه! داغ شدم. بابا نبايد مي فهميد، آبروم مي رفت. اشك تو چشمام جمع شده بود.

بابا ـ چي شده؟

به مامان نگاه كردم. نه، مامان اين رو نبايد به بابا مي گفت. نبايد اعتماد بابا رو از دست مي دادم.

مامان ـ كي بود زنگ زده بود؟

فهميدم فرهاديان قبل از اون كه مامان حرف بزنه قطع كرده بود. عقب عقب رفتم و روي تخت نشستم. دوست داشتم با صداي بلند گريه كنم. بابا به طرفم اومد و گفت:

ـ چي شده شيرين جان؟ چرا اين جوري شدي دخترم؟

كنارم نشست و سرم رو روي سينه اش گذاشتم. مامان با نگراني جلوم نشست و گفت:

ـ چي شده شيرين؟

در حالي كه هق هق مي كردم گفتم:

ـ مزاحم بود.

مامان به گوشي موبايل نگاه كرد. بابا گفت:

ـ بدش به من ببينم خانم.

مامان گوشي رو به دست بابا داد. بابا دوباره دكمه ی موبايل رو فشار داد و گوشي رو به سمت گوشش برد. مي خواست با فرهاديان تماس بگيره. تا خواستم فكرم رو يه جا جمع كنم بابا گفت:

ـ خاموشه.

نفس راحتي كشيدم. اصلا تصورش رو هم نمي تونستم بكنم كه بابا بخواد با فرهاديان رو به رو بشه. وقتي منصور اون جوري با بابا صحبت كرده بود ديگه چه انتظاري مي تونستم از فرهاديان داشته باشم.

بابا ـ قبلا هم تماس گرفته؟

چيزي نگفتم. مامان گفت:

ـ آره.

با نگراني به مامان نگاه كردم. نكنه بخواد به بابا بگه؟

مامان ـ چند بارم به شيرين زنگ زده بود، من بهش گفتم جواب نده تا خسته بشه.

بابا دستش رو دور گردنم انداخت و با مهربوني گفت:

ـ چرا جواب دادي دخترم؟ مگه مادرت نگفت جواب ندي؟

با گريه گفتم:

ـ خسته شدم بابا، ديگه خسته شدم.

بابا دوباره بغلم كرد و گفت:

ـ تقصيره منه بابا، بايد مادرت وقتي بهم مي گفت مزاحم داري پشتت مي ايستادم، نه اين كه بگم اهميت ندين.

فكم مي لرزيد. بابا به خاطر اشتباه من داشت احساس گناه مي كرد. بابا چي مي شد منصور يه خرده از اخلاق تو رو داشت؟ يه خرده از مسئوليت پذيري تو رو داشت؟

بابا ـ فعلا گوشيت رو خاموش كن تا به سارا بگم ردش رو بگيره.

سرم رو تكون دادم. بابا موبايلم و برداشت. مامان آروم زير بغلم رو گرفت و از جام بلندم كرد. به ساعت نگاه كردم، نزديك ده و نيم بود. به كمك مامان رفتم تو آشپزخونه تا صبحانه بخورم. ميل به هيچي نداشتم. به همين راحتي گوشي موبايلمم از دست دادم. كم كم داشت تمام ارتباطم با دنياي بيرون قطع مي شد. به زور چند لقمه خوردم.

ـ بابا كجا رفت؟

مامان ـ رفت تو اتاقش، الان مياد.

چايي رو به زور قورت دادم. مامان جلوم نشست و با صداي آرومي گفت:

ـ ديدي شيرين؟ ديدي بهت گفتم گرگ زياده؟ ديدي بهت گفتم سلامش بي طمع نيست؟

كلافه شدم. دستم رو روي ميز كوبيدم و گفتم:

ـ مامان تو رو خدا بس مي كني؟ بگم غلط كردم خوبه؟ حال و روزم رو نمي بيني؟

دستم رو روي پيشونيم گذاشتم. مامان دستم رو گرفت و گفت:

ـ فدات شم عزيزم، اشكالي نداره. نمي خواستم ناراحتت كنم. صبحونت رو بخور.

به زور صبحونه ام رو تموم كردم. اعصابم خرد شده بود. اين آرزوهاي من براي بيست و هفت سالگيم نبود. داشتم كم كم با حقيقت وحشتناكي رو به رو مي شدم كه جامعه برام ساخته بود. من يه لقمه ی آماده بودم براي مردان هوس باز و يه زنگ خطر وحشتناك براي زنا. سرم رو روي ميز گذاشتم. ديگه با اين اتفاق چطور مي تونستم تشخيص بدم بايد به كي اعتماد كنم، به كي اعتماد نكنم؟ مردي كه از نظر من يه آدم تحصيل كرده و روشن فكر بود منو به جاي يه زن خيابوني گرفته بود، ديگه از مردايي كه علنا دنبال هوس بازي هستن چه انتظاري مي تونم داشته باشم؟ ديگه علنا داشتم خونه نشين مي شدم، بيرون كه حق نداشتم تنها برم، تلفن رو به خاطر مزاحمتاي همسايه خيلي كم جواب مي دادم، موبايلمم از دستم گرفته شد. چقدر مي تونستم تلويزيون نگاه كنم؟ تو نت بگردم يا كتاب بخونم؟ دلم خونه ی خودم رو مي خواست، خونه اي كه بتونم توش غذا بپزم، تميزش كنم، براش خريد كنم، هر لباسي كه خواستم توش بپوشم، هر آرايشي كه خواستم بكنم و هر جا خواستم برم، خونه اي كه توش آرامش داشته باشم، ولي الان چي؟

***

ديگه كاملا خونه نشين شده بودم. پاييز فرا رسيد، هوا كم كم تاريك مي شد. مامان به خاطر پا دردش خيلي كم من و شادي رو تا پارك همراهي مي كرد، تنها هم كه نمي تونستيم بريم، به كسي هم مي گفتم كه با هم بريم بيرون مي انداخت آخر هفته. آخر هفته هم كه شادي پيش منصور بود. علنا تو خونه زنداني شده بودم. شادي هم كم كم نق اش دراومده بود. هر چند حال خودم بهتر نبود، به هر بهونه اي تو خونه نگهش مي داشتم، ولي هر روز بهونه گيرتر مي شد و اينم منو عصبي تر مي كرد. به هر بهونه اي زود عصباني مي شدم و پاچه همه رو مي گرفتم. پنج شنبه بود و قرار بود منصور بياد دنبال شادی. مامان سرما خورده بود و داشت استراحت مي كرد. شادي هم مدام تو خونه داشت قدم مي زد و كلافه بود كه چرا منصور دير كرده. نق زدناش و كلافه بودنش منو هم عصبي كرده بود. هر دو دقيقه يه بار به منصور زنگ مي زد كه بابا منصور كجا موندي؟ من حوصله ام سر رفته. بالاخره زنگ در رو زدن. شادي به سمت در دويد. مانتوم رو پوشيدم و شالم رو سر كردم. كفشاي شادي رو پوشوندم و به سمت در بردم. مي دونستم منصوره، حوصله اش رو نداشتم، ولي بايد بچه رو به دست مي سپردم و تا مطمئن نمي شدم شادي سوار ماشينش شده دلم آروم نمي شد.

در رو باز كردم. شادي دستش رو از دستم بيرون كشيد و به سمت منصور دويد.

شادي ـ سلام بابا.

منصور شادي رو بلند كرد و با لحن شادي گفت:

ـ سلام دختر خوشگلم، خوبي؟

شادي ـ چرا دير كردي بابا؟ من حوصله ام سر رفت.

منصور لباش رو جمع كرد و گفت:

ـ اِ اِ اِ! خب با مامان بازي مي كردي ديگه.

شادي اخم كرد و گفت:

ـ مامان ديگه با من بازي نمي كنه.

منصور متوجه من شد. به من نگاه كرد. بعد از ماجراي طلاق اولين بار بود كه منو مي ديد. رو به شادي گفت:

ـ تو برو تو ماشين بشين، هوا سرده سرما مي خوري.

شادي رو سوار ماشين كرد و در رو بست. به سمت من برگشت. پليور راه راه خردلي قهوه ايش رو پوشيده بود با شلوار خردلي. با اون قد بلندش كلي خوش تيپ شده بود، ولي اصلا به نظر من نمي اومد. اونم يه مرد كثيف بود مثل بقيه مردا، چه فرقي مي كرد با مثلا فرهاديان؟ اين يه جور، اونم يه جور ديگه.

منصور ـ سلام.

فقط سرم رو تكون دادم و بهش زل زدم. دوست داشتم نفرت رو از تو صورتم بفهمه، همه اين اتفاقات از چشم منصور مي ديدم، اون زندگي هر چي كه بود جهنم نبود، چرا به همش زد؟!

منصور ـ خوبي؟

با طعنه گفتم:

ـ از صدقه سري شما عاليم.

انتظار داشتم اونم عصباني بشه، ولي چيزي نگفت. آروم گفت:

ـ خيلي لاغر شدي شيرين.

با عصبانيت گفتم:

ـ شيرين خانم. توهم برت نداره كه هنوز شوهرمي.

منصور ـ طوري شده؟ چرا انقدر عصباني هستي؟

دوست داشتم قدرتش رو داشتم تا همون جا كله اش رو مي كندم. با حرص گفتم:

ـ عصباني؟! عصباني نيستم، خيليم خوشحالم، ببين هاهاهاها، مي بيني چقدر خوشحالم؟ به خاطر تو آدم بي ارزش، مزخرف، زندگيم به اين روز افتاده. حال و روزم رو مي بيني؟ تو منو به اين روز انداختي. هر دقيقه از زندگيم آرزوي مرگ مي كنم، مي دوني چرا؟ چون ... چون ...

نمي تونستم جمله ام رو تموم كنم، اصلا نمي دونستم چي بايد بگم. نمي خواستم غرورم رو جلوش خرد كنم و بگم كه مزاحمم ميشن. نمي خواستم جلوش گريه كنم هر چند كه يه بغض بزرگ راه گلوم رو بسته بود.

منصور خيلي آروم گفت:

ـ مي خواي بشين تو ماشين بريم يه دوري بزنيم.

پوزخندي زدم و گفتم:

ـ يعني الان مي خواي بهم لطف كني؟

اخم كوچيكي كرد و گفت:

ـ لطف چيه؟! ميگم دوست داري بشين بريم يه دور بزنيم برت مي گردونم خونه.

تو چشماش زل زدم و با نفرت گفتم:

ـ لازم نكرده شما به فكر من باشي جناب مهندس وحداني، شما تشريف ببرين پي خوشي خودتون و وقتتون رو بابت من تلف نكنين. منم با هر آشغالي برم بيرون بهتر از اينه كه با توي كثافت كه منو به اين روز انداختي برم.

چونه ام مي لرزيد. منصور خيلي آروم و خونسرد داشت به من نگاه مي كرد. هيچ حسي تو صورت منصور نبود، حتي از حرفاي من عصباني هم نبود، حتي از نفرت من ناراحت هم نبود.

منصور ـ مي دونم عصباني هستي، حق داري.

ـ حق دارم؟! هه! مي دوني دلم مي خواد بميري، اميدوارم بميري.

سريع رفتم تو خونه و در رو به هم كوبيدم. داشتم از عصبانيت مي لرزيدم. سريع رفتم تو و شال رو از سرم كشيدم و پرت كردم يه طرف. دويدم سمت اتاقم و نشستم روي تخت. دروغ چرا، دوست داشتم باهاشون مي رفتم يه دوري مي زدم. تفريحاتم خيلي محدود شده بود، عملا داشتم از دنياي بيرون كات مي شدم. چشمم به آيينه ی رو به روم افتاد، انگار تازه داشتم خودم رو مي ديدم. موهاي به هم ريخته، ابروهاي نامرتب، پاي چشمام گود افتاده بود، احساس مي كردم پوستم كدرتر شده، چشمام هيچ زيبايي نداشت. احساس مي كردم زشت ترين آدم روي زمينم. گريه ام گرفت. اين بار جلوش رو نگرفتم. به شيرين توي آيينه گفتم:

ـ مي بيني شيرين؟ هيچ كي تو رو دوست نداره.

اشكم چكيد.

ـ تو يه بدبختي شيرين، يه بدبخت!

گريه ام شدت پيدا كرد. دراز كشيدم روي تختم. احتياج داشتم يكي پيشم باشه، بغلم كنه و دلداري بده، موهام رو نوازش كنه و بهم بگم چقدر دوستم داره، ولي هيچ كي نبود، هيچ كي پيشم نبود.

***

بابا ـ به سلامتي ايشالا، به پاي هم پير بشن. چشم حتما ميايم.

عمو بود، زنگ زده بود براي مراسم خواستگاري يگانه دعوت بكنه. به اين سرعت داشتن يگانه رو شوهر مي دادن؟! پوزخندي زدم. مي خواست با كي ازدواج كنه، با مسعود؟! مسعودي كه هنوز طلاق نگرفته بودم چشمش دنبال من بود؟ نفسم رو دادم بيرون. بابا تلفن رو قطع كرد، تا خواست بلند بشه دوباره تلفن زنگ خورد. بابا جواب داد.

بابا ـ الو؟

ـ ...

بابا ـ به به دختر خانم خوشگل، چطوري؟

ـ ...

بابا ـ منم خوبم. همه خوبن. امين خوبه؟

پس سارا بود. چه عجب زنگ زده بود؟ اين چند هفته كلي سرش شلوغ شده بود و خيلي كم پيش مي اومد زنگ بزنه.

بابا ـ آره اين جاست، بذار گوشي رو بدم بهش. شيرين، شيرين بيا سارا با تو كار داره.

گوشي رو از دست بابا گرفتم.

ـ سلام.

سارا با صداي كشيده اي گفت:

ـ ســلام خانوم، خوبي؟

ـ ممنون، تو خوبي؟ آقا امين خوبه؟

سارا ـ مرسي. تولدت مبارك خانوم.

خشكم زد. تولد؟! تولدم بود؟! آره، امروز بيستم مهر بود. لبخندي روي لبام اومد و گفت:

ـ مرسي سارا. يادت بود؟

سارا ـ آره، مگه تو يادت نبود؟!

ـ نه، باور كن يادم نبود.

سارا ـ خلي واسه همونه. راستي امروز چه كاره اي؟

ـ هيچي. چي كار دارم بكنم؟

سارا ـ پس حاضر شو دارم ميام بريم يه جايي.

ـ كجا؟!

سارا اداي منو درآورد و گفت:

ـ كجا؟ خب معلومه عزيزم، آرايشگاه.

خنديدم و گفتم:

ـ ول كن سارا.

سارا ـ تو ول كن، تو ول كن. به خدا منو ببيني ديگه نگاهم نمي كني. چند روز ديگه هم جشن نامزدي يگانه اس بريم يه دستي به سر و گوشمون بكشيم .

تو دلم گفتم تو آره سارا، تو آره، كسي رو داري كه به خاطرش آرايش كني، لباس قشنگ بپوشي و دستي به سر و گوشت بكشي، ولي من چي؟ كي رو دارم؟

گفتم:

ـ به خدا سارا حوصله اش ندارم.

سارا ـ زهرمار! دارم ميام دنبالت، حاضر باش.

ـ آخه صبح جمعه اي كجا بازه؟

سارا تقريبا داد كشيد:

ـ وقت گرفتم خله بازه، حاضر باش.

گوشي رو گذاشتم رفتم مانتوم رو بردارم. خداييش اصلا حوصله نداشتم.

مامان ـ جايي مي خواين برين؟

ـ سارا مياد دنبالم بريم آرايشگاه.

مامان ـ آره، اتفاقا منم مي خواستم بهت بگم، كار خوبي مي كني ميري.

نيم ساعت بعد سارا رسيد و با هم رفتيم آرايشگاه. ابروهاي اونم نامرتب شده بود، ولي نه به اندازه ی من. ابروهاي قهوه اي سارا زياد معلوم نمي كرد كه نامرتب شدن در حالي كه ابروهاي پهن و مشكي من با كوچك ترين تغييري معلوم مي شد، الانم كه شبيه آمازوني ها شده بودم. آرايشگاه انگار اصلا براي ما قرق شده بود.

آرايشگر ـ براي بند و ابرو وقت گرفتين؟

سارا ـ هم بند و ابرو هم كوپ و رنگ.

فكر كردم براي خودش ميگه چيزي نگفتم. آرايشگر گفت:

ـ براي شما؟

سارا ـ براي هر دو تامون.

فكم خورد زمين. آروم به سارا گفتم:

ـ سارا من كوپ و رنگ نمي خوام!

سارا ابروش رو داد بالا و گفت:

ـ تو نمي خواي، موهات مي خوان.

يواشكي دم گوشش گفتم:

ـ سارا من پول زيادي همرام نيست.

چشمكي زد و گفت:

ـ غمت نباشه، من دارم.

خيالم راحت شد. خودمون رو به دست آرايشگر سپرديم. تصميم گرفتم موهام رو از شرابي كه البته الان ريشه هاي مشكي داشت به قهوه اي تغيير بدم. سارا هم بلوطي رو انتخاب كرد. نمي دونم چه علاقه اي به رنگهاي تيره داشت! بعد از دو ساعتي هر دومون حاضر شديم. چشم از آيينه نمي تونستم بردارم. چقدر تغيير كرده بودم. ابروهاي تميز، صورت شفاف و موهاي مرتب. واقعا انگار يه آدم ديگه شده بودم! واقعا از سارا ممنون بودم كه منو آورده بود اين جا.

برگشتيم خونه. مامان از اون همه تغيير من انقدر شگفت زده شد كه برام اسفند دود كرد. نمي دونستم با چه زبوني از سارا تشكر كنم. امروز تولدم بود و من اصلا يادم نبود. بعد از اين همه مدت و اون همه فشاري كه تحمل كرده بودم امروز يكي از بهترين روزهاي زندگي من شده بود. با سارا مشغول كيك پختن شديم. بعد از ظهر هم هاله و الهه همراه خاله راحله به جمعمون اضافه شدن. وقتي كه آرايشگاه بوديم، منصور به مامان زنگ زده بود و گفته بود كه شادي رو زودتر مياره. ساعت شش بعد از ظهر بود كه منصور شادي رو آورد. مامان رفت دم در و شادي رو تحويل گرفت. شادي از در خونه اومد تو و با صداي بلند داد كشيد:

ـ مامان تولدت مبارك.

***

به زنجير و آويز قلبي كه توي دستم بود نگاه كردم. پوزخندي رو لب هام بود. كادوي شادي بود، البته كه منصور براش خريده بود. وقتي شادي اومد تو و پيش همه كادو رو بهم داد و گفت كه بابا منصور بهش گفته تولد مامانه بريم براش كادو بخريم، نگاه هاي پر از سوال همه به من برگشت. خودمم باور نمي كردم منصور چنين كاري بكنه، جوابي هم نداشتم. زنجير و آويز رو توي جعبه اش گذاشتم و توي كشوي دراور قرار دادم. يادم باشه اين بار كه مياد شادي رو ببره بهش پس بدم، چيزي كه با پول منصور باشه رو نمي خوام.

چند روز بعد خواستگاري يگانه بود. بابا و مامان رفتن خونه عمو، سارا هم من و شادي رو دعوت كرد خونشون. من و سارا و شادي داشتيم تو سر و كله هم مي زديم كه موبايل سارا زنگ خورد. سارا دويد و موبايلش رو برداشت. خطاب به من گفت:

ـ منصوره!

سارا ـ الو؟

ـ ...

سارا ـ سلام آقاي وحداني، خوبيد؟

ـ ...

سارا ـ بله شيرين و شادي اينجان، امري داشتيد؟

ـ ...

سارا ـ گوشي به خودش بگيد.

بال بال زدم كه نمي خوام حرف بزنم ولي سارا با اخم گوشي رو به دستم داد. بي ميل گوشي رو از دستش گرفتم و رفتم تو اتاق سارا.

ـ الو؟

منصور خيلي سرد گفت:

ـ سلام، خوبي؟

ـ ممنون.

منصور ـ زنگ زدم موبايلت خاموش بود.

ـ آره، كسي كه بهم زنگ نمي زنه منم خاموش كردم.

منصور ـ خواستم بگم من اين هفته نمي تونم بيام دنبال شادي.

ـ چيزي شده؟

منصور ـ مامان يه خرده مريض احواله.

ـ آها باشه، ايشالا زود خوب بشن.

منصور ـ راستي شادي كادوت رو داد؟

ـ آره.

منصور چند لحظه سكوت كرد، فكر كنم انتظار چيز بيشتري از يه آره داشت.

منصور ـ خوشت اومد؟

ـ فرقي نمي كنه بهت پسش ميدم.

صداي منصور عصباني شد.

ـ واسه چي اون وقت؟

با حرص گفتم:

ـ چيزي كه با پول تو باشه رو نمي خوام.

منصور واقعا عصباني داد كشيد:

ـ خاك بر سرت شيرين، خاك بر سرت! اونو دخترت برات خريده. از من حرص داري بيا بزن دم گوشم، فحشم بده، نفرينم كن، به اون بچه چي كار داري؟ فردا پس فردا اون بچه بفهمه كادويي كه با هزار ذوق و شوق برات خريده رو بهم پسش دادي چه حالي ميشه؟

قلبم مچاله شد، راست مي گفت اونو شادي برام خريده بود.

منصور داد كشيد:

ـ هان؟

منم عصبي شدم و گفتم:

ـ چته؟ باشه نگهش مي دارم، چرا داد مي كشي؟

منصور ـ واقعا لياقت نداري شيرين.

و قطع كرد. زير لب بهش كثافتي گفتم و برگشتم پيش شادي و سارا.

سارا ـ چي شده كه آقا منصور نمياد دنبال شادي؟

ـ انگاري مامانش مريضه واسه همون.

شادي ـ آره مامان جون ستلان داره.

چشماي من و سارا همزمان گرد شد. گفتم:

ـ تو از كجا مي دوني؟

شادي ـ وقتي بابا منصور و عمو به عمه مريم مي گفتن شنيدم، عمه مريم كلي گريه كرد.

يه جوري شدم، درسته مادر منصور با من زياد خوب نبود ولي انقدر هم از دستش اذيت نشده بود كه الان ناراحت نشم. دلم به حال منصور سوخت، حتي ازش نپرسيده بودم مادرش چي شده. به سارا نگاه كردم.

سارا ـ راستي وكيل منصور ديروز اومده بود دفتر.

ـ فرهاديان؟

سارا ـ نه مستوفي، فيش بانكي آورده بود. منصور همه مهريه ات رو ريخته تو حسابت.

ابروهام از شدت تعجب بالا رفت. تو اين موقعيت چه لزومي داشته همه مهريه منو يه جا تسويه كنه؟! از خودم بدم اومد كه اون جوري باهاش حرف زدم. تلفن سارا رو برداشتم و گفتم:

ـ من يه زنگ بهش بزنم.

سارا سري تكون داد. گوشي رو برداشتم و رفتم تو اتاق. شماره منصور رو گرفتم، خاموش بود.

***

مامان روسريش رو از سرش برداشت و گفت:

ـ مهريه اش شد چهار صد تا سكه.

ابروم رو دادم بالا و گفتم:

ـ باريكلا، بله برون هم داشتين؟

مامان ـ آره، گفتن حالا كه جواب معلومه و اينا ديگه حرف مهريه رو هم بزنيم.

بابا ـ مهريه زياد بود، چه خبره يه مهريه به اين سنگيني گذاشتن به گردن پسره! مگه يه پسر بيست و چهار، پنج ساله چقدر داره؟

پس مسعود بيست و چهار سالش بود.

مامان ـ اي آقا كي مهريه رو داده كي گرفته!

پوزخندي زدم و شادي رو بردم تو اتاقم. توي بله برون منم دقيقا همين حرف رو مي زدن ولي منصور داد و منم گرفتم. كاپشن شادي رو از تنش درآوردم و روي تخت خوابوندم. مانتو و شال خودم رو درآوردم و رفتم پيش مامان اينا.

مامان ـ قراره آخر هفته ي بعد نامزدي بگيرن.

ـ چه زود، من فكر مي كردم منتظر ميشن فرشاد بياد.

مامان ـ اتفاقا منم همين فكر رو مي كردم ولي شهلا اون جا گفت فرشاد گفته وسط ترمشونه و نمي تونه هيچ جوره بياد، حتي اگه ترمشم نبود كارش طوري نيست كه بتونه مرخصي بگيره.

ابروم از تعجب رفت بالا و گفتم:

ـ يعني فرشاد نامزدي خواهرش نمياد؟

مامان ـ اين جور كه معلومه نه. طفلي يگانه خيلي ناراحت بود، شهلا مي گفت هي اصرار كرده كه فرشاد بياد بعدا نامزدي بگيريم ولي خانواده پسره قبول نكردن. شهلا مي گفت يه نامزدي مي گيرن تا فرشاد بياد و بعدش عقد و اينا.

ـ آره واقعا حيف شد كه فرشاد نيست.

بابا ـ مرتضي مي گفت فرشاد زياد راضي نيست، شايد به اون خاطر نيومده.

با خودم گفتم خب فرشاد پسرداييش رو خوب مي شناسه.

مامان ـ راستي شيرين موقع اومدن يگانه اصرار كرد که براي كمك تو تزيين اتاق و اينا بري كمكشون.

ـ من برم؟

مامان ـ آره يگانه گفت، گفت اگه ميشه به شيرين بگين بياد.

ـ باشه ولي آخه شادي رو كجا بذارم؟

مامان ـ خب دو روز كه پيش آقا منصوره، بقيه رو هم با خودت مي بري ديگه.

ـ منصور زنگ زده به سارا و گفته نمي تونه اين هفته بياد.

بابا ـ طوري شده مگه؟

ـ انگار مادرش مريضه نمي تونه بياد.

مامان ـ خدا بد نده، چرا مريض شدن؟

ـ شادي مي گفت سرطانه.

بابا ـ ا... اكبر.

مامان نچ نچي كرد و گفت:

ـ باورم نميشه، حاج خانم که خوب سر پا بود.

بابا ـ ايشالا خوب ميشن.

سر جام دراز كشيدم. تعجب كرده بودم كه چي شده يگانه خواسته من برم كمكش! مي دونم زن عمو زياد راضي نيست ولي خب اين جوري كه خواسته بودن بايد مي رفتم. سليقه ام خوب بود. بايد شادي رو هم با خودم مي بردم. خدا كنه شادي روز آرومش مي بود و شيطوني نمي كرد. ياد روز عقد خودم افتادم، چه روزي بود؛ با تور سفيد بلندم، موهام كه بالاي سرم جمع شده بود و تاجي كه روي سرم گذاشته بودم. چه تاجي هم گذاشته بودم با پيراهن دكلته پر از سنگ دوزي و دامن پفي. لباس عروسي من همون پنج سال پيش تو فاميل تك بود. چه شب رويايي بود برام. دعا كردم لااقل يگانه توي زندگيش خوشبخت بشه. دختر خوبي بود، اين كه ساكت و يه خرده ماست بود دليل نمي شد که دختر بدي باشه يا لياقت زندگي خوب رو نداشته باشه. همين كه منو از تو خونه مي كشيد بيرون و سرم رو به كاري گرم مي كرد ازش ممنون بودم. بايد كل سليقه ام رو به كار مي بردم.

***

زن عمو زياد راضي نبود من برم كمكشون ولي يگانه ولم نمي كرد. نمي دونستم چي شده يگانه انقدر بهم علاقمند شده، قبلنا زياد با هم ارتباط نداشتيم. عمه يكي از دوستاش رو كه يه خياط خيلي خوب بود معرفي كرد و براي لباس نامزدي رفتيم پيشش. هر جا كه مي رفتم بايد شادي رو هم مي بردم. پيش خياط با ديدن اون همه لباس رنگارنگ و عكس روي ديوار باز افسار پاره مي كرد. همش بايد دنبالش مي بودم مبادا خرابكاري نكنه. يگانه يه مدل ساده پيشنهاد داد. تعجب كردم، انگار اين دختر هيچ اشتياقي نداشت. حرصم گرفته بود.

ـ يگانه اين خيلي ساده اس!

يگانه ـ يعني قشنگ نيست؟

ـ نه چرا قشنگه ولي عين مانتو مي مونه.

يگانه به عكس لباس نگاه كرد. گفت:

ـ خب حالا چي كار كنيم؟

عكس ديگه اي برداشتم و گفتم:

ـ ببين بالا تنه اين خيلي قشنگه.

يگانه ـ نه دكلته نمي خوام.

ـ خب كاري نداره يه نيم كت روش بپوش.

يگانه ـ نه كلا دكلته نمي خوام.

صداي يه چيزي اومد.

ـ شادي كجا رفتي؟ دست به چيزي نزن.

لبخندي روي لب هاي يگانه اومد. گفتم:

ـ خب پس بذار يقه اش رو بازتر كنيم.

يگانه نگاه ناراضيش به عكس دوخت ولي آخه لباس كاملا ساده بود. لباس ماكسي آستين سه ربع و يقه هفت كه لباس نامزدي نمي شد!

يگانه ـ فقط زياد باز نباشه.

خودكارم رو روي عكس كشيدم و گفتم:

ـ اين يقه خوبه؟

يگانه سرش رو تكون داد و گفت:

ـ آره خوبه.

باز دوباره صداي يه چيزي اومد و بعد يكي از مانكن ها با لباس تو تنش افتاد روي زمين. من و يگانه هر دو از ترس برگشتيم. شادي داشت با چشماي گشاد نگاهمون مي كرد. با حرص نگاش كردم و با دندوناي روي هم گفتم:

ـ شادي از دست تو!

شادي كه لبخند يگانه رو ديد ريز ريز خنديد. مانكن رو از رو زمين بلند كردم و سر جاش گذاشتم. لباس رو مرتب كردم و با لحن عصباني ولي آروم به شادي گفتم:

ـ شادي يه بار ديگه از اين كارا بكني دفعه بعد نميارمت، مي موني پيش مامان بزرگ.

شادي ـ باشه مامان، قول ميدم قول ميدم.

و بعد دوباره رفت به سمت ديگه.

يگانه ـ چي كارش داري؟ بذار بازي كنه.

ـ بازي نمي كنه خرابكاري مي كنه.

بعد دوباره عكس رو به طرفش گرفتم و گفتم:

ـ ببين به نظرم پارچه بالا تنه رو دانتل كني خيلي بهتره.

دوباره يه صداي ديگه اومد.

ـ شادي كجايي؟ بيا اين جا.

يگانه ـ دانتل نه.

ـ ولي خيلي خوشگل ميشه ها، كار هم روش قشنگ تر ديده ميشه.

يگانه باز ناراضي سرش رو تكون داد، اصلا نمي دونستم چرا به فكر قشنگ تر شدن نبود. من كه تا لباس انتخاب كنم كل ژورنال ها و اينترنت رو به هم ريخته بودم ولي يگانه حتي به فكر يه خرده شيك كردن لباسش نبود.

ـ باشه اگه دانتل دوست نداري بذار دور آستيناش رو چين بديم اين جوري.

بعد دور آستيناش رو عين گل هلالي كشيدم.

ـ بعد دو تا گل از پارچه لباستم بذاريم اين جا گوشه يقه ات.

بعد دو تا گل سمت چپ يقه لباس كشيدم و عكس رو به دست يگانه دادم و گفتم:

ـ چطوره؟

يگانه نگاه موشكافانه اي به لباس كرد و گفت:

ـ آره اين قشنگ تر شد.

شادي با صداي بلند منو صدا زد و گفت:

ـ مامان من دستشويي دارم.

از جام بلند شدم و شادي رو بردم دستشويي. بعد از اين كه از دستشويي اومديم بيرون ديدم يگانه عكس رو به خياط نشون ميده.

شمسي خانم ـ خب اين مدل خيلي ساده اس، كار زيادي نداره.

يگانه ـ من همين مدل رو مي خوام.

شمسي خانم ـ تور هم مي زني؟

يگانه ـ نه نامزديه تور نمي خواد.

شمسي خانم ـ تور بزني قشنگ تره ها، لباست از سادگي هم درمياد.

در همين بين زن عمو همراه زندايي يگانه كه مادرشوهرش مي شد و دختر داييش با شيريني و گل رسيدن. با ورود اونا تازه فهميدم شادي چقدر آروم بوده، انقدر سر و صدا كردن و هلهله کشيدن كه اصلا يادمون رفت چي كار داشتيم مي كرديم.

زن عمو ـ حالا مدل چي شد؟

يگانه مدل رو به دست مادرش داد و گفت:

ـ اينه.

اخم هاي زن عمو با ديدن لباس رفت تو هم و گفت:

ـ اين چيه؟ اين مانتوئه يا لباس نامزدي؟

ـ زن عمو منم همين رو بهش گفتم ولي ميگه من اينو دوست دارم.

زن عمو نگاهي به من كرد كه انگار من اون لباس رو به گردن يگانه گذاشتم. عكس رو به طرفي انداخت و گفت:

ـ لازم نكرده، يه مدل ديگه انتخاب مي كنيم.

يگانه اصرار كرد.

ـ ولي مامان من اينو دوست دارم.

زن عمو نگاه عصبانيش رو به يگانه دوخت و گفت:

ـ گفتم نه، مي خواي آبرومون رو ببري؟

زن دايي يگانه ـ مادرت راست ميگه يگانه جون، اين همه مدل قشنگ چرا رفتي سراغ اين مدل؟

زندايي يگانه و زن عمو سرشون رو توي ژورنال ها كردن و بالاخره يه مدل دكلته پر زرق و برق انتخاب كردن. اين بار يگانه با اصرار يه نيم كت هم به لباس اضافه كرد. دلم به حال يگانه سوخت، اصلا حتي نظرش رو هم نخواستن درست مثل يه بچه. حتي من وقتي براي شادي مي خواستم لباس بخرم نظرش رو مي پرسيدم. يگانه بق كرده بود. وقتي خياط داشت اندازه هاش رو مي گرفت عين يه ربات وايستاده بود؛ نه شوقي، نه چيزي. موقع بريدن پارچه رسيد. زن دايي يگانه يه جوري نگام مي كرد، مي دونستم نبايد اون جا باشم، شادي هم كه مدام ورجه ورجه مي كرد، به بهانه شادي از اون جمع خارج شدم.

به اصرار عمه منم پيش همون خياط يه كت و دامن سفارش دادم. خياطي بزرگي بود، خود شمسي خانم سه تا شاگرد زير دستش داشت كه عمه مي گفت كار هر سه تاشون عاليه و نبايد نگران باشيم. خود شمسي خانم كارهاي بزرگ رو برمي داشت.

خونه ي زن عمو بوديم و داشتيم خونه رو براي روز نامزدي مرتب مي كرديم. يگانه دانشگاه بود، شادي هم كه مثل هميشه داشت اون وسط شلنگ تخته مي انداخت و زير دست و پاي همه مي رفت. هر دفعه هم زن عمو چشم غره اي نثار من مي كرد. هر چقدر شادي رو گوشه اي مي كشيدم و دعواش مي كردم حتي تهديدش مي كردم، چشم چشم مي گفت و دو دقيقه ساكت مي شد ولي باز روز از نو و روزي از نو! واقعا داشتم كلافه مي شدم. از منصور خبري نداشتم، به جز اين كه دوباره به سارا زنگ زده و گفته بود كه اين هفته هم نمي تونه بياد شادي رو ببره. البته بهتر هم بود چون مي خواستم شادي هم تو نامزدي يگانه باشه. 

قرار بود نامزدي جمعه توي خونه باشه. تمام مبل ها جمع شده بود تو اتاق فرشاد. چون قرار بود از بيرون ميز و صندلي اجاره كنن فقط مبل سه نفره رو براي جايگاه عروس و داماد گذاشتن بمونه. شيريني و كيك و آرايشگاه همه اينا رو سفارش داده بودن. دختر خاله يگانه همون كه وقت رفتن فرشاد اخماش تو هم بود، همون مبل سه نفره رو با روبان و پاپيون هاي بزرگ و گل هاي پارچه اي به طرز زيبايي تزيين كرده بود. طوري كه دهن خود من باز موند؛ ولي عكس العمل يگانه فقط يه "دستت درد نكنه، خيلي قشنگ شده" بود. كم كم داشتم به حرف سارا مي رسيدم كه يگانه داره به زور ازدواج مي كنه. 

بعد از ناهار شادي رو به زور تو اتاق يگانه خوابوندم. تا بخوابه تمام عروسكاي يگانه رو از تو كمد آورد پايين. اگه خونه ي عمه يا سارا بود خجالت نمي كشيدم، اون جا راحت بودم ولي اين جا خونه ي زن عمو معذب بودم. يگانه وارد اتاق شدم. به آرومي به من گفت:

ـ خوابيد؟

سرم رو تكون دادم. اومد و روي زمين كنارم دراز كشيد. به آرومي گفتم:

ـ چي شده حال نداري؟

يگانه ـ طوري نيست يه خرده سرم درد مي كنه.

ـ از فرشاد چه خبر؟

لبخندي رو لب هاي يگانه نشست و گفت:

ـ جات خالي ديشب باهاش حرف زديم، خوب بود. اگه امشب بموني زنگ مي زنم باهاش حرف بزني.

از وقتي فرشاد رفته بود اصلا باهاش حرف نزده بودم، دلم براش تنگ شده بود. اولين تفنگدار ما سه نفر بود؛ من و سارا و خودش.

ـ آره از وقتي رفته باهاش حرف نزدم. راستي لباست رو پرو كردي؟

يگانه ـ آره، فردا هم يه پرو دارم.

ـ قشنگ شده؟

يگانه ـ قشنگ شده ولي من دوستش ندارم.

ـ چرا؟ هنوز دلت پيش اون پيراهن ساده اس؟

يگانه ـ آره، اونو فرشادم خيلي دوست داشت، وقتي شنيد مامان نذاشته اونو بدوزم خيلي ناراحت شد.

چيزي نگفتم، يگانه هم چشماش رو روي هم گذاشت تا كمي استراحت كنه. آروم بلند شدم و رفتم پيش زن عمو اينا تا يه خرده كار كنم بعدا نگن اومد اين جا همش با بچه اش بازي كرد. صداي پچ پچ زن دايي يگانه و زن عمو رو از تو آشپزخونه مي شنيدم. خوشم نمي اومد گوش وايستم، رفتم تو هال و شروع به جمع و جور كردم. زن عمو هم وقتي ديد من توي هالم صدام كرد تا برم كمكشون. كار زيادي براي نامزدي نمونده بود.

كمي كه گذشت صداي يگانه اومد كه داشت با كسي حرف مي زد. يه خرده بعد يگانه با لپ تاپش اومد توي آشپزخونه. فرشاد بود. يگانه لپ تاپش رو روي ميز گذاشت. زن عمو و زن دايي يگانه همچين با سر و صدا شروع كردن با فرشاد حرف زدن كه گفتم الان شادي از خواب بيدار ميشه. بدو بدو رفتم تو اتاق ولي شادي تخت خوابيده بود. زن عمو مدام قربون صدقه فرشاد مي رفت. دوست داشتم مي رفتم و منم حرف مي زدم ولي مگه زن عمو مجال مي داد؛ گزارش تمام كارهاي اين چند روز رو به فرشاد داد. بالاخره بعد از بيست دقيقه يگانه رو به فرشاد گفت:

ـ راستي فرشاد شيرين هم اين جاست، منتظره باهات حرف بزنه.

صداي فرشاد رو شنيد.

ـ اِ جدي؟ كجاست اين شيرين خانم؟

خوشي ريخت تو دلم، صداي شاد فرشاد رو بعد از ماه ها مي شنيدم. يگانه لپ تاپ رو به سمت من چرخوند. تو پنجره كوچيكي فرشاد رو ديدم و تو پنجره كناريش عكس من اومد. مثل هميشه مرتب بود، تي شرت سه دكمه سرمه اي تنش بود.

ـ سلام فرشاد.

فرشاد ـ بـــــــه سلام آبجي خانم خودم، چطوري؟

ـ خوبم تو چطوري فرشاد؟

فرشاد ـ ما هم روزگار مي گذرونيم. راستي شيرين خيلي ناراحت شدم قضيه تو رو شنيدم.

يك باره تمام شادي اي كه توي دلم بود پر كشيد، نمي دونم چرا انتظار نداشتم فرشاد به اين قضيه اشاره كنه!

فرشاد ـ آقا منصور آدم بدي نبود، نمي دونم چرا اين جوري شد. بابا كه گفت شكه شدم!

تو دلم گفتم براي چي شكه شدي فرشاد، توي زندگي ما نبودي كه ببيني منصور چه كار مي كرد. زندگي اي براي من ساخته بود كه جهنم رو با چشماي خودم مي ديدم. يه دقيقه خوب بود و يه روز جهنمي. نمي دونست منصور با من و بچه اش چه كرده بود.

سعي كردم لبخندي بزنم و گفتم:

ـ ممنون، ديگه هر چي بود گذشت.

فرشاد با خوشحالي گفت:

ـ موش كوچولو چي كار مي كنه؟

ـ اين جاست، خوابيده.

انگار كسي پيش فرشاد بود، چون صدايي رو شنيدم ولي تشخيص ندادم چي داره ميگه. فرشاد هم براي اون شخص سرش رو تكون داد و گفت:

ـ الان ميام.

بعد با لبخند به سمت من برگشت و گفت:

ـ شيرين جون من بايد برم، خوشحال شدم ديدمت.

ـ منم همين طور، مواظب خودت باش.

فرشاد با همون شوخ طبعيش گفت:

ـ تو هم همين طور، به عمو و زن عمو هم سلام برسون.

ـ سلامت باشي.

فرشاد ـ خودت رو ناراحت نكني ها خواهري، چيزي كه زياده مرد.

و بعد بلند خنديد. از خنده اش خنده ام گرفت.

ـ زهرمار!

فرشاد به زور خنده اش رو جمع كرد و گفت:

ـ كاري نداري؟ خداحافظ.

و پنجره رو بست. آره فرشاد اوني كه زياده مرده، مردايي كه زدن زير مرديشون.

***

شب نامزدي يگانه بود. كت و دامن طوسي رنگم رو از خياط گرفته بودم. تنها آرايشي كه كرده بودم يه خط چشم ساده بود با رژ صورتي. موهاي قهوه اي رنگم رو با كليپس پشت سرم بستم و چتري هام رو روي پيشونيم ريختم. حاضر و آماده بودم تا بريم خونه عمو. عمه هر كاري كرده بود نتونسته بود حريف سارا بشه، سارا با همون پيراهن بنفشي كه گودباي پارتي فرشاد پوشيده بود قرار بود بياد. شادي كه كلا روي پا بند نبود. پيراهن عروسكي صورتيش رو پوشيده بود، موهاش رو خرگوشي براش بسته بودم و دو تا سنجاق گل هم به سرش بسته بودم.

همراه مامان و بابا به سمت خونه عمو رفتيم. عمه و سارا قبل از ما رسيده بودن. زن عمو آرايشگاه رفته بود و موهاش رو سشوار كشيده بود. با اين كه كاري نمونده بود ولي همچنان عمه در حال رفت و اومد و دستور دادن بود كه مبادا چيزي فراموش بشه. باز هم شادي شيطوني هاش رو شروع كرد. براي اين كه لباسم رو عوض كنم گذاشتمش پيش سارا. ولي تو اتاق بودم كه زن عمو سراسيمه وارد شد و گفت:

ـ شيرين جون ميشه شادي رو صدا كني؟ رفته رو مبل عروس و داماد نشسته، هر چي بهش ميگم پايين نمياد.

بعد بدون اين كه منتظر جواب من بشه از اتاق رفت بيرون. سريع لباسم رو عوض كردم و رفتم تو پذيرايي. شادي آروم و ساكت رو مبل نشسته بود و كاري نمي كرد. به سمتش رفتم و گفتم:

ـ شادي جان بيا پايين عزيزم، اون جا كه جاي تو نيست.

شادي اصرار كرد.

ـ من مي خوام اين جا بشينم.

ـ نميشه عزيزم، اينجا جاي يگانه جونه.

شادي ـ هنوز كه نيومده.

ـ مياد ديگه الان مياد. بيا، مي زني پاپييون ها رو خراب مي كني.

شادي ـ به خدا من به چيزي دست نمي زنم.

ـ مي دونم ولي بيا پايين، بيا بريم بهت شيريني بدم.

شادي با غر از مبل پايين اومد و با هم رفتيم پيش سارا. سارا با ديدن شادي پرسيد:

ـ آخي لب و لوچه رو، چرا اين جوريه؟

با گلايه به سارا گفتم:

ـ مثلا من شادي رو به تو سپرده بودما، چرا گذاشتي بره بشينه روي مبل؟

سارا ـ آخه كاري نمي كرد، ساكت نشسته بود خب!

ـ زن عمو دلخور بود.

سارا ابروش رو داد بالا و گفت:

ـ زن عمو هميشه دلخوره.

امين نزديك ما شد. كت و شلوار قهوه اي سوخته به تن داشت با كراوات قهوه اي. شوهر سارا هم مثل خودش بود. يه لحظه دلم هواي اينو كرد كه منصور هم اين جا بود با اون قد بلند و تيپي كه مي زد. زود فكرش رو از مغزم بيرون روندم. كه چي هنوز بعد از اين همه مدت بعد از اين همه كاري كه باهام كرد نبايد بهش فكر مي كردم. 

بعد از مدت كمي يگانه و مسعود اومدن. صداي هلهله و موسيقي بلند شد. يگانه قشنگ شده بود با آرايش مليحي كه روي صورتش بود و موهاي شينيون شده و گلي كه سمت راست موهاش زده بود. زن عمو رو سرشون گل مي ريخت و يگانه و مسعود با مهمونا خوش و بش مي كردن. فرصت پيدا كردم به مسعود دقيق نگاه كنم. تقريبا هم قد فرشاد بود، با لبخند پت و پهني داشت به مهمونا خوشامد مي گفت ولي يگانه همون جوري آروم بود و با لبخند كم جوني كه روي لبش بود به مهمونا خوشامد مي گفت. 

نزديك ما كه شدن آروم رفتم پشت سر مامان. نگاه مسعودد لحظه اي روي من لغزيد، بهش نگاه نمي كردم. لبخندي به يگانه زدم. سريع از جلوي ما رد شدن. نگاه من لحظه اي به مادر مسعود افتاد كه داشت يه جوري نگام مي كرد، خودم رو به نديدن زدم. پس واسه همين بود كه اصرار داشتن بدون فرشاد هم شده نامزدي رو برگزار كنن، مي ترسيدن مبادا مسعود بياد طرف من. پوزخندي زدم، بدترش رو ديده بود، ديگه اينا به چشمم نمي اومد. فقط اين وسط شادي تا تونست آتيش سوزوند، زير پاي همه بود، فقط اون وسط مي لوليد و به حرف من هم گوش نمي كرد. تنها چشم غره هاي زن عمو بود كه گير من مي اومد. سعي مي كردم ناديده بگيرمشون ولي وقتي دخترخاله يگانه داشت كيك رو مي آورد و شادي به سمتش دويد و كم مونده بود كيك از دستش بيفته روي زمين، ديگه نتونستم تحمل كنم و شادي رو كشون كشون بردم تو اتاق يگانه. واقعا اين بچه رو اعصابم بود، نمي دونم چرا اين جوري مي كرد. به زور نگهش داشتم. سارا اومد تو اتاق.

سارا ـ چرا آورديش اين جا؟

ـ نمي بيني چه آتيشي مي سوزونه؟ اعصابم رو خرد كرد.

سارا ـ اي بابا خب بچه اس، دوست داره بازي كنه.

ـ آخه اينجا جاي بازي كردنه؟

سارا رو به شادي گفت:

ـ خوشگلم كار خوبي نمي كني ها، كيك كم مونده بود از دست اون خانومه بيفته، اگه كيك مي افتاد خيلي بد مي شد!

شادي بق كرده بود. با بغض گفت:

ـ منم كيك مي خوام خب.

سارا ـ خب الان كيك رو مي برن و به تو هم كيك ميدن، نميشه كه بدويي سمت كيك.

شادي لب برچيد و گفت:

ـ اصلا من بابام رو مي خوام، بابام چرا اين جا نيست؟

اي داد بر من، اين تازه باباش رو هم مي خواد! دستم رو روي سرم گذاشتم و پوفي كردم.

سارا ـ بيا بريم عزيزم، بيا.

دست شادي رو گرفت و از اتاق بيرون رفت.

***

نامزدي يگانه به سلامتي تموم شد، هر چند برام اعصاب نمونده بود. شادي با شيطوني هاي بي حد و حسابش و محدوديت هايي كه داشتم حسابي منو عذاب مي داد. اگه اون محدوديت ها نبود مثل هميشه باهاش كنار مي اومدم ولي شادي همش بهانه پارك و شهربازي مي گرفت. تو فاميلامون كسي نبود كه بچه اي به سن شادي داشته باشه، تنها كسي كه بود پسر مينا دخترخاله ام بود كه شادي هيچ رقم باهاش كنار نمي اومد. موهاي شادي رو مي كشيد و داد شادي رو درمي آورد. تهش يا كتك كاري مي كردن يا شادي جيغ مي كشيد و گريه مي كرد. از اون جايي هم كه هر وقت با منصور بود مي بردش گردش، گلايه مي كرد كه چرا من هيچ جا نمي برمش، مخصوصا اين كه با سرد شدن هوا بابا و مامان كمتر جايي مي رفتن. نمي تونستم براش توضيح بدم بيرون كسايي هستن كه هر حركت منو، خنده ام رو، نگاهم رو، لباسم رو، آرايشم رو تعبير به خراب بودن مي كنن. بچه من كه اين چيزها رو نمي فهميد. وسط هفته بود.

شادي ـ من مي خوام برم بازي كنم.

ـ الان ميام با هم گيم بازي مي كنيم.

شادي ـ من گيم نمي خوام، دوست ندارم.

ـ بيا كارتون ببينيم پس.

شادي ـ مي خوام برم پارك.

ـ عزيزم الان كه نميشه رفت پارك، هوا زود تاريك ميشه.

شادي ـ ولي با بابا منصور كه مي رفتيم تا خيلي بعد از اين مي مونديم.

پوفي كردم و گفتم:

ـ پس صبر كن بابا منصورت بياد با اون برو.

شادي بق كرد.

ـ بابا منصور كي مياد؟

ـ نمي دونم، چند روز ديگه.

شادي ـ من الان مي خوام.

داشتم عصبي مي شدم. گفتم:

ـ الان كه نميشه عزيزم، گفتم صبر كن بابات بياد.

شادي ـ تو اصلا ديگه با من بازي نمي كني.

ـ چرا عزيزم، ميگم بيا با هم بازي كنيم ولي تو گوش نميدي خب.

شادي ـ من مي خوام بريم پارك اون جا بازي كنيم.

ـ شادي چرا گوش نمي كني؟ ميگم نمي تونم ببرمت پارك، نشنيدي؟

با بالا رفتن صداي من شادي هم صداش رو بالا برد.

شادي ـ چرا نمي توني؟ من مي خوام برم پارك.

از عصبانيت به حد انفجار رسيدم ولي باز جلوي خودم رو گرفتم.

ـ بيا عزيزم، بيا بريم كارتون تماشا كنيم، بعدا مي ريم پارك.

شادي عقب رفت و داد كشيد:

ـ نه نميام، ديگه دوستت ندارم، مي خوام برم پيش بابا منصور. اون منو همه جا مي بره، تو هيچ جا نمي بري.

با شنيدن اين حرف ديگه نتونستم تحمل كنم، با عصبانيت دست شادي رو گرفتم و كشون كشون به سمت اتاق بردم. با اين كارم شادي شروع كرد به جيغ كشيدن. از جيغ شادي عصباني تر شدم. مامان اومد جلوم رو بگيره كه سر مامان داد كشيدم:

ـ مامان شما دخالت نكنين.

شادي همچنان جيغ مي كشيد و گريه مي كرد و مامان رو صدا مي زد. دقيقه به دقيقه عصباني تر مي شدم، انداختمش تو اتاق. خواست فرار كنه كه گرفتم و هلش دادم. مامان پشت سرم وارد اتاق شد.

مامان ـ ولش كن شيرين، بچه اس.

سر شادي داد كشيدم:

ـ بگو، يه بار ديگه هم بگو.

شادي گريه مي كرد ولي انگار اشكاش رو نمي ديدم، تو اون لحظه فقط مي خواستم عصبانيتم رو خالي كنم. داد كشيدم:

ـ دوستم نداري؟ آره؟ مي خواي بري پيش اون باباي عوضيت؟ گمشو برو! من احمق رو بگو كه به خاطر توي توله داشتم به هر كاري تن مي دادم.

مامان دستم رو كشيد و گفت:

ـ بيا اين ور شيرين، چي كار داري بچه رو؟

شادي كه ديد مامان داره منو ازش دور مي كنه وسط گريه اش داد كشيد:

ـ آره دوستت ندارم، مي خوام برم پيش بابا.

از شنيدن اين حرف انقدر عصباني شدم كه بي معطلي يكي زدم تو گوش شادي. شادي پرت شد رو تخت و گريه اش بدتر شد. مامان تقريبا منو به عقب هل داد و با صداي بلند گفت:

ـ بيا اين ور شيرين، چي كار مي كني بچه رو!

شادي رو بغل كرد. هنوز عصبانيتم تو اوجش بود، با حرص گفتم:

ـ مي خواي بري پيش بابات؟ باشه الان ميرم زنگ مي زنم بهش ميگم بياد توي احمق رو ببره، ديگه نمي خوام ريختت رو ببينم.

با عجله رفتم سمت تلفن. صداي گريه شادي با شيرين شيرين گفتناي مامان قاطي شده بود و بيشر اعصابم رو تحريك مي كرد. گوشي تلفن رو برداشتم و شماره منصور رو گرفتم. دستام از حرص مي لرزيد. لبام رو با زبونم تر كردم. بعد از چند تا بوق صداي خسته منصور تو گوشي پيچيد.

ـ الو؟

من بي توجه به صداش گفتم:

ـ الو منصور بيا شادي رو ببر، بهانه تو رو مي گيره.

منصور ـ نمي تونم گرفتارم.

عصباني گفتم:

ـ يعني چي گرفتاري؟ چه گرفتاري اي داري؟ ميگم بيا ببرش.

صداي منصور خسته تر شد و گفت: 

ـ شيرين تو رو خدا سرش رو گرم كن، من اين هفته اصلا نمي تونم بيام.

بيشتر عصباني شدم.

ـ چرا اون وقت؟ چي شده مگه؟

چند لحظه سكوت پشت تلفن برقرار شد و بعد صداي منصور پيچيد.

ـ ديشب مامان تموم كرد.

به يك باره تمام عصبانيتم پر كشيد، گوشي از دستم افتاد روي زمين.

***

با سارا شروع كرديم به قدم زدن، هوا سرد شده بود. شادي رو فرستادم پي بازي. باورم نمي شد مادر منصور مرده باشه؛ حاج خانم! تك تك لحظه هايي كه داشتيم از جلوي چشمام رد مي شد، حرفاش، كاراش، نيش هايي كه گاهي مي زد، محبت هايي كه مي كرد. يعني امروز زير خروارها خاك دفنش مي كنن؟! انگار همين ديروز بود كه به من مي گفت بهتره يه پسر براي منصور بيارم، نمي دونست درد منصور پسر نيست. مامان و بابا براي مراسم تدفين رفته بودن. هر چند منصور تشكر كرده بود ولي بابا و مامان رفته بودن. من نرفتم، دليلي نداشت برم، ديگه جزء اون خانواده نبودم، فقط تلفني با مريم حرف زدم. پشت تلفن گريه كرد ولي من حتي سعي نكردم تظاهر به گريه كردن بكنم.

سارا ـ باورم نميشه شادي رو زده باشي.

بي تفاوت گفتم: 

ـ رو اعصابم بود.

سارا ـ مگه چي گفت؟ همش گفته بود بيا با من بازي كن. چون حوصله نداشتي بايد بگيري بزنيش؟

ـ جاي من نيستي سارا، هر وقت خواستي ميري و هر وقت خواستي مياي. همه كارهاي من الان زير ذره بينه، هيچ جا تنهايي نمي تونم برم مبادا يكي مزاحمم بشه.

سارا اخماش رو كشيد تو هم و گفت:

ـ آخه اين دليله؟ فكر مي كني مزاحم من نميشن؟

ـ تو با من فرق مي كني سارا، تو شوهر داري ولي به قول مامان من يه لقمه ي چرب و نرم و آماده ام، منتظرن فقط بذارنم تو دهنشون. فرهاديان يادت رفته؟ تازه اون تحصيلكرده اش بود.

سارا سري تكون داد، مي دونست كه راست ميگم.

سارا ـ اي كاش يه كار پيدا كني.

ـ چه كاري؟ كاري بلد نيستم. در ضمن اين بچه بدون من تو خونه نمي مونه. خودم به زور نگهش مي دارم، پيش مامان كه اصلا نمي مونه. آخر هفته ها رو هم كه منصور يكي در ميون مياد، الانم كه اين جوري!

شادي رو صدا زدم.

ـ شادي يواش تر مامان، مي خوري زمين.

شادي ـ چشم.

ـ تو چي كارا مي كني سارا؟ از يگانه خبر داري؟

سارا ـ من كه هيچي، يگانه هم خوبه بد نيست. زن عمو ديروز زنگ زده به مامان بابت خياط و اينا تشكر كنه، با يه به به و چه چه اي از دومادش تعريف مي كرد.

پوزخندي زدم و گفتم:

ـ پسر برادرشه ديگه.

***

مراسم سوم و شب هفت مادر منصور برگزار شد. مامان همه رو رفت ولي من نرفتم. بابا مي گفت منصور حسابي كلافه بوده. خب حق داشت، مادرش رو از دست داده بود. مادر من با اين كه بعد از طلاقم سخت گيري مي كرد ولي فكر از دست دادنش منو ديوونه مي كرد. با شادي هم كم و بيش راه مي اومديم. بابا بيشتر بيرون مي بردمون، مامان به خاطر پا دردش زياد نمي تونست باهامون بياد، بنابراين زياد نمي تونستيم بيرون بمونيم. يه روز كه من و بابا و شادي بيرون بوديم منصور به مامان زنگ زده بود. وقتي برگشتيم خونه مامان گفت:

ـ آقا منصور زنگ زده بود.

ـ چي مي گفت؟

مامان ـ نمي دونم گفت بعدا زنگ مي زنه.

سري تكون دادم. نيم ساعت بعد تلفن زنگ خورد. شادي به سمت تلفن دويد و گوشي رو برداشت. از لحنش فهميدم منصوره.

شادي ـ سلام بابايي.

ـ ...

شادي ـ چرا نمياي پيش من؟

ـ ...

شادي ـ زود بياي ها.

بعد منو صدا زد و گفت:

ـ مامان بيا بابا با تو كار داره.

بي ميل گوشي رو از دست شادي گرفتم.

ـ الو؟

صداي منصور مثل هميشه خشك بود.

منصور ـ سلام.

ـ سلام.

منصور ـ ساك شادي رو حاضر كن فردا ميام ببرمش.

ـ ساكش چرا؟

منصور ـ مريم اينا دارن ميرن شمال، كار بهمن رو دادن اون جا. منم باهاشون ميرم، ميگم شادي هم باهام بياد.

دلم هواي مسافرت كرد، منم مسافرت مي خواستم اونم شمال. گفتم:

ـ اين وقت سال كه اون جا سرده.

صداي منصور عصباني شد و گفت:

ـ دو سه روز پيش كه زنگ زده بودي داد و بيداد مي کردي كه بيا ببرش، چي شده الان دلسوزش شدي كه شمال نبرش سرده؟ بچه امه، هر جايي دلم بخواد مي برمش و به تو هم هيچ ربطي نداره. فردا صبح تا ساعت ده حاضرش كن بيام ببرمش، چيزي رو جا نذار.

و بعد تق تلفن رو قطع كرد. بهم برخورد. چيزي نگفتم ولي شايد اين بهتر بود، چند روزي شادي مي رفت و منم يه نفسي مي كشيدم. شادي رو صدا زدم و بهش گفتم كه قراره با بابا منصور بره مسافرت. کلي سر و صدا كرد و بالا پايين پريد. ساكش رو براش بستم. نمي دونم چرا دلم يه جوري بود، شور مي زد. شب پيش شادي خوابيدم و تا صبح توي بغلم بود. براي اولين بار بود كه ازم اين همه جدا مي شد. 

صبح باز دلشوره اومد سراغم، صدقه كنار گذاشتم. ساعت ده و نيم بود كه منصور اومد دنبال شادي. تعجب كردم، با تاكسي اومده بود؛ يعني با ماشين خودش نمي رفت؟! ساك رو به دست منصور دادم و شادي رو محكم بغل كردم. باز دلم شور افتاد. چرا اين جوري شده بودم؟ چرا همش منتظر يه اتفاق بد بودم؟ منصور دست شادي رو گرفت. رو به منصور گفتم:

ـ با احتياط برين.

منصور سري تكون داد و باز گفتم:

ـ شبا دستشويي شادي يادت نره ها.

منصور آروم گفت:

ـ يادم هست، اينا همه وسايلشه؟

گفتم:

ـ آره.

منصور و شادي سوار تاكسي شدن و تاكسي راه افتاد. شادي برگشت و براي من دست تكون داد. لبخندي زدم و براش دست تكون دادم.

***

قرار بود شادي و منصور سه روزي شمال بمونن. هر دفعه مي خواستم با شادي حرف بزنم به موبايل منصور زنگ مي زدم، اونم يا گوشي رو مي داد با شادي حرف بزنم يا مي گفت رفته پي بازي. همش سفارش مي كردم مبادا منصور حواسش پرت بشه و شادي بره تو دريا ولي حتي مريم هم با من صحبت كرد و اطمينان داد كه حواسش هست. ولي باز دلم داشت شور مي زد. مونده بودم شادي كه از شمال برگرده چطوري بايد دوباره تو خونه نگهش دارم. شبي كه قرار بود منصور راه بيفته بهش زنگ زدم.

ـ هنوز راه نيفتادي؟

منصور ـ چرا راه افتاديم.

ـ ساعت چند مي رسي؟

منصور ـ نمي دونم يازده، دوازده. شادي رو مي برم خونه ي خودم، خيلي خسته ام نمي تونم بيارم پيشت.

ـ باشه پس بهت زنگ مي زنم.

منصور ـ شارژ موبايلم داره تموم ميشه، زنگ زدي ديدي خاموشه نگران نشو.

ـ باشه.

تلفن رو قطع كردم. با اين حرف منصور بيشتر دلم شور زد. سر شام هم نتونستم چيز زيادي بخورم. ساعت نزديك يازده بود كه دوباره به منصور زنگ زدم. موبايلش خاموش بود. خونه اش رو گرفتم، كسي جواب نداد. دلم شور مي زد. چرا جواب نميدن؟ منصور مي گفت يازده يا دوازده مي رسن، يعني هنوز نرسيدن خونه؟ لعنت به اين شانس، الان موقع تموم كردن شارژ موبايل بود! براي اين كه مامان و بابا نگران نشن رفتم تو اتاقم. بعد از اين كه مامان و بابا خوابيدن دوباره شماره منصور رو گرفتم. موبايلش باز هم خاموش بود، تلفن خونه هم كسي برنمي داشت. به خودم تسلي مي دادم كه حتما انقدر خسته بودن كه زود خوابيدن، پريز تلفن رو هم كشيدن كه كسي مزاحم نشه. نصفه شب بود وگرنه به مريم زنگ مي زدم ببينم اون خبري داره، حتما منصور بهش اطلاع مي داد. تا صبح توي اتاقم قدم رو رفتم. دلشوره داشت خفه ام مي كرد. چرا موبايل منصور خاموش بود؟ مگه نمي دونست داره ميره تو جاده، چرا شارژ نكرده بود؟! 

نفهميدم چطوري صبح شد. ساعت هفت ديگه طاقت نياوردم و به منصور زنگ زدم. باز موبايلش خاموش بود، تلفن خونه رو هم جواب نمي داد. مگه نبايد سر كار مي رفت؟ الان كه بايد از خواب بيدار مي شد! تا هشت صبر كردم. بابا از خواب بيدار شد.

بابا ـ شيرين چي شده صبح به اين زودي بيدار شدي؟

ـ زنگ مي زنم به منصور جواب نميده، مي ترسم اتفاقي افتاده باشه.

بابا ـ مگه نرسيدن تهران؟

ـ فكر كنم رسيدن ولي هر چي زنگ مي زنم كسي جواب نميده.

بابا ـ حتما خوابيدن دخترم، نگران نباش ايشالا كه چيزي نيست.

وارد آشپزخونه شدم تا براي بابا صبحانه حاضر كنم. كتري آب رو روي اجاق گاز گذاشتم و ميز صبحانه رو چيدم. با خودم فكر كردم شماره خونه مريم توي شمال رو ندارم ولي مي تونم به موبايلش زنگ بزنم. ساعت هنوز هفت و نيم نشده بود، بايد تا ساعت هشت صبر مي كردم كه از خواب بيدار بشن. دوباره موبايل منصور رو گرفتم، باز خاموش بود. دلشوره چنگ انداخته بود توي دلم. يعني چي شده؟ اين بار بي معطلي موبايل مريم رو گرفتم به درك كه خواب بودن، مي خواستم ببينم از منصور خبر داره يا نه كه صداي "دستگاه مشترك مورد نظر خاموش مي باشد." آه از نهادم برآورد. يادم اومد براي مريم بي مصرف ترين چيز موبايلش بود، هيچ وقت خدا جواب نمي داد. 

بابا صبحانه اش رو خورد و رفت سر كار، مامان هم بيدار شده بود. تا ساعت نه هر چند دقيقه يك بار هم موبايل منصور رو مي گرفتم و هم خونه اش رو ولي كسي جواب نمي داد. ديگه مطمئن شده بودم كه اتفاقي افتاده. به آژانس زنگ زدم و همراه مامان از خونه رفتيم بيرون. آدرس خونه منصور رو دادم و رفتيم اون جا. هر چقدر زنگ زدم كسي در رو باز نكرد. دلم بدجوري شور مي زد. يعني چه اتفاقي افتاده بود؟ در يكي از همسايه ها باز شد و يه خانم اومد بيرون. مي شناختمش، مادر منصور باهاش سلام و عليك داشت. به طرفش رفتم.

ـ سلام حاج خانم.

زن ـ سلام دخترم، بفرماييد.

نمي دونستم بايد خودم رو چطوري معرفي كنم. به در خونه اشاره كردم و گفتم:

ـ نيستن؟

زن نگاه موشكافانه اي به من كرد و گفت:

ـ شما عروس كوچيك حاج خانم نيستين؟

خوشحال از اين كه منو شناخته گفتم:

ـ چرا، اطلاع ندارين كجان؟

زن با من من گفت:

ـ والا حاج خانم كه به رحمت خدا رفتن، شما خبر نداشتين؟

ـ چرا اطلاع دارم، منصور همراه دخترم رفته بودن شمال، ديشب قرار بود برگردن ولي هر چقدر زنگ مي زنم موبايلش خاموشه. نگران شدم، الانم اومدم مي بينم كسي در رو باز نمي كنه.

زن دوباره با تعجب گفت:

ـ ولي اين جا كه خاليه.

دهنم از تعجب باز موند. گفتم:

ـ چي؟ خاليه؟

زن ـ بله بعد از فوت حاج خانم بچه هاشون اين جا نيومدن، اين جوري كه از دخترشون شنيدم شايد بفروشن.

دست و پام سست شد. منصور گفته بود ميرم خونم ولي نگفته بود مياد اين جا. خب اين خونه هم كه فقط مال منصور نبود، مال خواهر و برادرشم بود، حتما يه جاي ديگه رو براي خودش اجاره كرده بود. ولي كجا؟! به سمت مامان رفتم.

مامان ـ چي شد؟

ـ منصور اين جا زندگي نمي كنه.

مامان ـ نمي دوني پس كجاست؟

ـ نه، از كجا بايد بدونم؟

مامان ـ از خواهرش بپرس.

گفتم ـ مريم گوشيش رو جواب نميده.

سوار ماشين شديم. 

راننده ـ كجا برم خانم؟

مامان ـ لطفا برگرديم.

باز دلم شور مي زد. پيش كي بايد مي رفتم كه از منصور خبر داشته باشه؟ محل كار مسعود رو بلد نبودم، شماره اش رو هم حفظ نبودم كه بهش زنگ بزنم. چشمام رو ماليدم. دلشوره امونم رو بريده بود. فكرم حول كسايي كه شايد از منصور خبر داشتن مي چرخيد. يهو صاف سر جام نشستم. آره خودش بود، حتما از منصور خبر داشت، اون مي دونست منصور كجاست. گفتم:

ـ آقاي راننده لطفا برين به اين آدرس.

مامان با تعجب گفت:

ـ بيمارستان؟

گفتم:

ـ آره بيمارستان سولمازه، سولماز حتما آدرس منصور رو بلده.

مامان آهاني گفت. تا بيمارستان دل تو دلم نبود، مدام داشتم موبايل منصور رو مي گرفتم كه اگه برداشت ديگه نرم سراغ سولماز ولي همش خاموش بود. تو اون شلوغي تهران بعد از يه ساعت رسيديم بيمارستان. خدا خدا مي كردم اون روز شيفت سولماز باشه. راستي چرا اول به خونشون زنگ نزدم ببينم خونه اس يا نه؟!

وارد بخش اورژانس شدم. رفتم پشت كانتر و به پرستاري كه داشت با تلفن حرف مي زد گفتم:

ـ سلام خانم، ببخشيد بخش زنان كدوم طرفه؟

پرستار بدون اين كه به من نگاه كنه گفت:

ـ وقت ملاقات نيست خانم.

گفتم:

ـ واسه ملاقات نيومدم، با خانم نريماني كار دارم.

پرستار ـ طبقه سوم راهروي سمت چپ.

ممنون سرسري گفتم و به طرف راهرو دويدم. مامان يواش صدام كرد.

ـ شيرين بيا با آسانسور بريم.

به طرف مامان برگشتم و دكمه آسانسور رو فشار دادم. كمي بعد در آسانسور باز شد و وارد شديم. دكمه طبقه سه رو فشار دادم. در آسانسور بسته شد و بالا رفتيم. يک، دو و طبقه سوم در باز شد. سريع رفتم بيرون. نوشته هاي روي شيشه رو خوندم، بخش زنان سمت چپ بود. پيچيدم به سمت چپ و به سمت ايستگاه پرستاري رفتم. مامان خيلي ازم عقب افتاده بود. به پرستاري كه اون جا بود گفتم:

ـ ببخشيد من با خانم نريماني كار دارم.

پرستار سرش رو بلند كرد و گفت:

ـ تشريف داشته باشين الان ميان.

اضطراب داشتم. مامان بهم رسيد و گفت:

ـ سولماز نيست؟

گفتم:

ـ هست، الان مياد.

پام رو عصبي روي زمين مي كوبيدم و منتظر سولماز بود. بالاخره از انتهاي سالن پيداش شد. مثل همه پرستارا مقنعه مشكي و روپوش سفيد به تن داشت. انگار خيلي تعجب كرده بود كه من اون جا بودم ولي خيلي سرد باهام سلام و احوالپرسي كرد.

ـ سولماز تو از منصور خبر نداري؟

سولماز رفت پشت كانتر پرستاري و گفت:

ـ چطور؟

ـ آخه از ديشب كه از شمال راه افتادن تا الان موبايلش خاموشه، مي ترسم طوري شده باشه، آدرس خونش رو هم ندارم برم پيشش.

چشماي سولماز گرد شد و با چشماي باز نگام كرد. يه چيزي تو دلم فرو ريخت. به زور گفتم:

ـ چرا اين جوري نگام مي كني؟

سولماز زود خودش رو جمع كرد و گفت:

ـ تو ... يعني منصور از شمال برگشته ازش بي خبري؟

گفتم:

ـ آره ديگه، ديروز طرفاي شش بهش زنگ زدم گفت تو راهم، شارژ موبايلم داره تموم ميشه. بعد از اونم هر چقدر زنگ مي زنم موبايلش خاموشه، مي ترسم اتفاقي افتاده باشه!

سولماز با بهت گفت:

ـ مگه تو خبر نداري؟ منصور مي گفت مي دوني.

احساس كردم جريان خون تو بدنم ايستاد. دستام سرد شد. سولماز چي رو مي دونست؟ منصور چي رو گفته بود كه من مي دونم؟ زير لب گفتم:

ـ چي رو؟

انگار سولماز هم فهميده بود من از چيزي خبر ندارم. لبش رو به دندون گرفت. زير لب گفت:

ـ اي داد بر من!

سريع رفتم جلوي كانتر و بازوهاي سولماز رو گرفتم و تكونش دادم. گفتم:

ـ سولماز تو رو خدا به من بگو چي شده؟ بچه ي من كجاست؟

سولماز آروم گفت:

ـ باشه باشه بهت ميگم، بيا بشين، ببين چقدر رنگت پريده.

مامان ـ سولماز خانم چي شده؟

سولماز به مامان نگاه كرد و گفت:

ـ والا حاج خانم چي بگم!

سولماز رو دوباره تكون دادم و گفتم:

ـ تو رو خدا سولماز بگو بچه ي من كجاست؟

سولماز آب دهنش رو قورت داد و گفت:

ـ منصور مي گفت داري ازدواج مي كني و شوهرت هم بچه رو قبول نمي كنه، واسه همين زنگ زدي كه شادي پيش منصور بمونه.

ابروهام بالا رفت، من داشتم ازدواج مي كردم؟! من گفته بودم شوهرم بچه رو قبول نمي كنه؟! 

سولماز گفت:

ـ مگه اين جوري نيست شيرين؟

لب هام خشك شده بود. گفتم:

ـ نه به قرآن.

سولماز همين جور هاج و واج داشت نگام مي كرد. گفتم:

ـ سولماز آدرس خونه منصور رو بده من برم پيش بچه ام.

سولماز با من من گفت:

ـ راستش شيرين ... چطوري بگم؟ منصور ... منصور ديشب پرواز كرد.

مغزم انگار هنگ كرده بود.

مامان ـ پرواز كرد؟ كجا؟

چشمم به دهن سولماز بود. سولماز انگار از گفتنش واهمه داشت. به آرومي گفت:

ـ خيلي وقت بود كاراش رو كرده بود، فقط به خاطر بيماري حاج خانم مونده بود.

با صداي خفه اي گفتم:

ـ كجا؟

سولماز با همون صداي آرومش گفت:

ـ استراليا، به خدا منصور مي گفت تو خبر داري.

مي ديدم لب هاي سولماز داره تكون مي خوره ولي صدايي نمي شنيدم. قلبم ديگه نمي زد. احساس كردم دنيا داره مي چرخه. دستم رو روي سرم گذاشتم، يهو همه جا سياه شد.

***

چشمام رو آروم باز كردم. احساس مي كردم دارم رو ابرها راه ميرم، بي وزن بي وزن. صورت گريون مامان رو تشخيص دادم ولي نمي دونم چرا نمي تونستم عكس العملي نشون بدم. تو مغزم فقط چند تا كلمه داشت ول مي خورد؛ منصور، شادي، پرواز، استراليا. راستي استراليا چقدر دور بود؟! يه روز؟ دو روز؟ براي من انگار اون سر دنيا بود. دست مامان روي صورتم نشست.

مامان ـ شيرينم، دخترم چشمات رو باز كردي؟ الهي قربونت برم.

سولماز اون جا بود؟ سولماز چي مي گفت؟ حتما اشتباه شنيده بودم. گفت منصور پرواز كرده، حتما مرده. آره حتما تو جاده شمال تصادف كرده و مرده. شادي، دختركم اون كجاست؟ زخمي شده حتما. خواستم از جام بلند شم ولي مامان نذاشت.

مامان ـ كجا بلند ميشي شيرين جان؟ بخواب عزيزم.

ـ مامان شادي، حتما شادي زخمي شده، كجاست شادي؟

مامان بغض كرد. نكنه شادي من طوريش شده، نكنه شادي طوريش شده و منصور داره راست راست واسه خودش مي گرده؟ اگه اين جوري باشه خودم مي كشمش. بايد پيداش مي كردم. بچه ي منو چي كار كرده بود؟ دوباره سعي كردم از جام بلند شم.

مامان ـ آخه كجا ميري با اين حالت؟ مي دوني چند ساعت بيهوش بودي؟

ـ مي خوام برم پيش بچه ام، بچه ام كجاست؟

در اتاق باز شد. خيره شدم به كسي كه اومد تو. بابا بود، ناراحت و افسرده. به لباس تنش نگاه كردم. نه، سياه نپوشيده بود. با ديدن من سريع اومد طرفم.

بابا ـ دخترم بيدار شدي؟ چرا اين جوري؟ دراز بكش حالت خوب نيست.

ـ بابا شادي كجاست؟ تو رو خدا برين شادي رو برام بيارين.

بابا به مامان نگاه كرد، بعد آروم رو به من گفت:

ـ مگه نشنيدي سولماز خانم چي گفت، شادي پيش آقا منصوره.

بغض كردم و گفتم:

ـ من شادي رو مي خوام، مي خوام الان پيش من باشه، كجا بردتش؟

بابا دستي روي سرم كشيد و گفت:

ـ ميارتش بابا جون، ميارتش.

گريه ام گرفت و گفتم:

ـ نه نميارتش من مي دونم، ديگه بردش، مي گفت مي بردش.

شروع كردم به گريه كردن. مامان سرم رو بغل كرد، سعي داشت آرومم كنه ولي ديگه چي باعث مي شد آروم بشم؟ بچه ي منو از من جدا كرده بودن. منصور ثابت كردي، اين دومين باره بهم ثابت كردي رئيس كيه، يه بارم توي دادگاه. ولي گفتي اون دادگاه مهم نيست، پس اين دادگاه برات مهم بود. بچه منو از من جدا كردي. گريه ام شدت پيدا كرد. بين گريه ام فقط شادي رو صدا مي زدم. پاره جيگرم الان كجا بود؟ كجاي اين دنيا؟ 

كمي كه آروم شدم صداي سلام مردي رو شنيدم. چقدر صداش شبيه منصور بود، شايد منصور بود. آره حتما پشيمون شده بود، حتما شادي انقدر مامان مامان كرده بود كه كلافه شده بود و برش گردونده بود. برگشتم به طرف صدا، اشكام رو از جلوي چشمام پاك كردم. آقا مسعود بود، درست مثل منصور بلند قد و چهار شونه. پشت سرش سولماز ايستاده بود. چشماش قرمز بود. اون چرا گريه كرده بود؟!

گفتم:

ـ آقا مسعود بچه ام كجاست؟ شادي من كجاست؟

مسعود كلافه به اين ور و اون ور نگاه كرد. دستي روي صورتش كشيد و گفت:

ـ والا چي بگم، شرمنده ام، باور كنين منصور به ما اين جوري گفت. خود من خيلي تعجب كردم، سولماز شاهده. گفتم امكان نداره شيرين از اين كارا بكنه؛ ولي وقتي زنگ زدي و اون جوري به منصو گفتي بيا شادي رو ببر ...

مسعود حرفش رو قطع كرد. مي دونستم داره راجع به كي حرف مي زنه. لعنت به من! لعنت به من كه اون روز اون جوري عصباني شده بودم. گريه ام شدت پيدا كرد. دستم رو روي صورتم گذاشتم. سولماز به طرفم اومد و گفت:

ـ نكن شيرين سرم تو دستته، آروم باش.

گريه ام بدتر شد. ميون گريه گفتم:

ـ من بچه ام رو مي خوام.

مسعود به طرفم اومد و گفت:

ـ شيرين به خدا شادي حالش خوبه، ديشب تو فرودگاه فقط جست و خيز مي كرد، امروز صبحم که منصور زنگ زد دبي بودن، مي گفت حال دو تاشون خوبه و دارن سوار پرواز بعديشون ميشن. باور كن شيرين اگه من مي دونستم نمي ذاشتم بره.

سولماز سوزن سرم رو تو دستم مرتب كرد. دستم مي سوخت ولي سوزش قلبم بيشتر از دستم بود.

مسعود ـ هر كاري از دستم بربياد انجام ميدم شيرين، كاري مي كنم منصور شادي رو برگردونه.

***

روي تختم دراز كشيده بودم و به نقطه نامعلومي خيره شده بودم. دو روز مي گذشت، فقط مسعود به بابا زنگ زده بود كه منصور باهاش تماس گرفته كه سالم رسيدن و مسعود هم سرش داد كشيده بود كه چرا اين كار رو كرده، بعد هم منصور ارتباط رو قطع كرده بود. به همين سادگي، به سادگي فشار دادن يه دكمه ارتباط منصور قطع شده بود. دلم داشت مالش مي رفت، از ديروز كه بابا به مامان و مامان هم آروم آروم به من گفته بود ديگه هيچي نمي تونستم بخورم. مامان به زور دو قاشق سوپ تو حلقم ريخت كه همه رو بالا آوردم.

تقه ی آرومي به در خورد. در آروم باز شد. سارا بود.

سارا ـ سلام شيرين.

جواب ندادم. تو اون لحظه دلم نمي خواست سر به تن كسي باشه. سارا اومد تو اتاق و نشست لبه ی تختم. به پهلو برگشتم و پشتم رو بهش كردم.

سارا ـ شيرين به خدا نمي دونم چي بايد بگم.

ـ برو بيرون.

سارا بهت زده گفت:

ـ چي؟!

با صداي لرزونم بلندتر گفتم:

ـ برو بيرون.

سارا ـ ببين شيرين من قبول دارم.

داد كشيدم:

ـ نشنيدي؟ برو بيرون.

سارا با صداي لرزوني گفت:

ـ هر كاري مي كنم شيرين ...

حرفش رو قطع كردم و با فرياد گفتم:

ـ تو هيچ غلطي نمي توني بكني، هيچ غلطي هم تا حالا نكردي.

سارا چيزي نگفت. جري تر شدم. بلند شدم و صاف نشستم سر جام. صدام همون جوري بلند بود.

ـ اومدي چي رو تماشا كني؟ مي بيني با من چه كردي؟ من از اولم مي دونستم اين منصور نامرد اين جوري مي كنه. مي خواستم شادي رو بيارم پيش خودم نذاشتي، گفتي مي خواي چي كار؟ الان ببين واسه الان مي خواستم. تو و مامان با اين خيرخواهي هاي بي موردتون بچه ام رو از من گرفتين، وگرنه بچه ام الان پيشم بود.

سارا با بغض گفت:

ـ به خدا شيرين، منصور اصلا حق اين كار رو نداشت. من چه مي دونستم ...

داد كشيدم:

ـ چه مي دونستي؟! چطور قبلا ادعاي فهمتون مي شد؟ چطور اون زمان كه من داشتم خودم رو به آب و آتيش مي زدم اين حرفا رو نمي زدي؟

مامان وارد اتاق شد.

مامان ـ چي شده شيرين؟! چرا داد مي كشي؟!

سر مامان هم داد كشيدم:

ـ برين بيرون، با همتونم، برين بيرون.

مامان با ترس بهم نگاه كرد و گفت:

ـ شيرين جان چي شده آخه؟!

اين باز بغض كردم، يه بغض بزرگ راه گلوم رو بسته بود. به زور گفتم:

ـ شادي بي من نمي تونه مامان، منصور مواظبش نيست.

سارا دستم رو گرفت و دلجويانه گفت:

ـ چرا اين فكر رو مي كني؟ من مطمئنم آقا منصور مواظب شادي هست، پدرشه، غريبه كه نيست.

قطرات اشك يكي يكي از چشمام چكيدن. ميون گريه گفتم:

ـ شادي شب ادراري داره مامان، نكنه منصور يادش بره؟ يادش بره و شادي جاش رو خيس كنه. ديگه گريه اش قطع نميشه.

چشماي مامان و سارا گرد شد.

مامان ـ چي؟! شادي چي داره؟!

سارا با من من گفت:

ـ شب ادراري؟!

هق هقم بيشتر شد. گفتم:

ـ منصور يادش ميره. شادي منو نبينه بدتر ميشه. من مي دونم.

يهو هق هقم جاش رو به عصبانيت داد و عصبي داد كشيدم:

ـ همش تقصير شماهاست. فرهاديان به من گفت، بهم هشدار داد، گقت چيزي مي دونم تو نمي دوني، شماها نذاشتين برم پيشش. اگه مي رفتم بهم مي گفت، اون وقت شادي پيشم بود. همش تقصير شماهاست.

انقدر جيغ كشيدم و پاهام رو به زمين كوبيدم كه تقريبا داشتم از حال مي رفتم. مامان محكم بغلم كرده بود، ولي ديگه آغوش مادرمم آرومم نمي كرد. من بچه ام رو مي خواستم، فقط بچه ام.

سارا افتاد دنبال كارهاي شكايت و اينا. يه امضا ازم گرفت كه بره دنبالش، ولي من روزها رو داشتم مي كشتم. آخرين تصوير شادي تو ذهنم مونده بود، روزي كه داشت مي رفت شمال و از شيشه تاكسي برام باي باي كرد. هيچ كدوم از تصويرهاش به اندازه اون روز تو ذهنم روشن و زنده نيست، انگار مي دونستم كه ديگه نمي بينمش.

ـ مامان؟

مامان ـ جانم؟

ـ منصور راست مي گفت ...

مامان با چشماي پرسشگر بهم نگاه كرد.

ـ مي گفت من لياقتش رو ندارم. راست مي گفت، من لياقت شادي رو نداشتم، واسه همين خدا ازم گرفتش. راست مي گفت، من صلاحيتش رو ندارم.

مامان ـ چرا اين رو ميگي؟!

بغض كرده بودم و با موهاي آشفته سر جام نشسته بودم. گفتم:

ـ من زدمش مامان!

مامان بغلم كرد، هيچ عكس العملي نشون ندادم. دوباره گفتم:

ـ من كتكش زدم مامان!

دست راستم رو بالا آوردم و بهش نگاه كردم.

ـ با اين زدمش، زدم تو صورتش.

مامان دستم رو گرفت و پايين آورد و گفت:

ـ شيرين خودخوري نكن مادر، هر مادري بچه اش رو می زنه، مگه من تا حالا نزدمت؟

ـ نه، من خيلي محكم زدم، خيلي بد زدمش!

گريه ام گرفت. مامان دوباره محكم بغلم كرد. صداي زنگ تلفن اومد. مامان آروم منو از خودش جدا كرد و با دستش اشكام رو پاك كرد و گفت:

ـ گريه نكن مادر، گريه نكن. من برم تلفن رو جواب بدم و برگردم.

مامان از اتاق بيرون رفت. تو اتاق پر از خاطرات شادي بود. روزهاي بارداريم كه منصور مي رفت مسافرت و من مي اومدم خونه، روزهاي بعد از به دنيا اومدنش كه خونه ی مامان مونده بودم، وقتايي كه منصور مي رفت مسافرت، روزهاي قهرمون، بعد از طلاق. چقدر اين جا باهاش بازي كرده بودم. آروم از جام بلند شدم و رفتم دم كمد. در كمد رو كه باز كردم يه چيزي افتاد پايين. از جا پريدم. نگاه كردم، خرس بنفش شادي بود، همون كه يگانه براش خريده بود. از رو زمين برش داشتم. صداي شادي تو گوشم پيچيد.

"نگاه كن مامان پرپله."

و بعد صداي منصور اومد.

"مواظب باش چيزي جا نذاري."

و الان خرس بنفش شادي اين جا بود. بغلش كردم و بوش كردم، بوي بغل شادي رو مي داد. باز گريه ام گرفت. گفتم:

ـ مامان جون تو الان كجايي؟ چي كار مي كني؟

سر ميز شام نشسته بوديم. بشقاب غذا جلوم بود و من فقط بهش نگاه مي كردم. مامان و بابا هم به خاطر من نمي تونستن چيزي بخورن. دستم رو بردم سمت قاشق.

بابا ـ امروزم با آقا مسعود حرف زدم. مي گفت به يكي از دوستاش كه تو استرالياست ميگه منصور رو پيداش كنن.

با چشماي بي روحم به بابا نگاه كردم. چقدر واقعا به اين حرفي كه زده بود اعتقاد داشت، اين كه منصور شادي رو برگردونه؟ مگه مي شد؟ قاشق رو پر از برنج كردم و تو دهنم گذاشتم.

مامان ـ برنج خالي نخور، بذار برات خورشت بريزم.

برام خورشت ريخت، ولي مزه هيچي رو حس نمي كردم، انگار يه دنيا وزن رو من بود. نفس عميقي كشيدم و دوباره يه قاشق ديگه. نكنه شادي من الان گرسنه باشه؟ منصور يادش هست شادي بايد ناهار بخوره؟ نكنه بهش دارچين بده؟ شادي به دارچين حساسيت داره. منصور مي دونه؟ قاشق از دستم ول شد.

مامان ـ چي شده شيرين؟ چرا نمي خوري؟

ـ منصور يادش هست؟

مامان ـ چي رو؟!

ـ شادي نبايد دارچين بخوره، حساسيت داره، نفس تنگي مياره، سرفه مي كنه.

بابا قاشقش رو توي بشقاب گذاشت و گفت:

ـ ا... اكبر.

چيزي نگفتم، نمي خواستم ناراحتشون كنم، ولي نمي تونستم، فكر شادي روحم رو مي خورد. از جام بلند شدم و رفتم تو اتاق. خرس بنفش شادي رو تخت بود. رو تخت دراز كشيدم و خرس رو بغل كردم. يعني الان شادي خوابيده بود؟ شروع كردم به لالايي خوندن:

ـ لا لالایی گل لالا

مهتاب اومده بالا

موقع خوابه حالا

لالالایی گل نی نی

خوابای خوش ببینی

روی ابرا بشینی

لای لا لا لای

لالالا لای لالالایی

***

روزهام يكي يكي مي گذشتن. بيشتر روزها اصلا از اتاقم بيرون نمي اومدم و همون جا رو تخت روزم رو شب مي كردم. گاهي يگانه يا هاله، گاهي هم سارا مي اومد پيشم و منو از اتاق مي كشيد بيرون، حرفي مي زديم و چيزي مي خورديم، ولي بعد از اين كه می رفتن دوباره مي رفتم تو لاك خودم. لباساي شادي كه مونده بود رو روزي صد بار بو مي كردم، دلم براش لك زده بود، انگار اصلا نيمي از وجودم گم شده بود، انگار اصلا نبود. گاهي خرس بنفش رو مي گرفتم جلوي خودم و باهاش حرف مي زدم، انگار حرفام رو مي فهميد، انگار اونم شادي رو مثل من گم كرده بود. سرماي زمستان افسردگي بيشتري به جونم مي ريخت. دوباره همون علايم اومده بود سراغم، با خودم حرف زدنا، فراموشيا. به زور مي رفتم بيرون، به زور اصلا حموم مي كردم. بيشتر وقتا به هم ريخته بودم. به پيشنهاد هاله مامان از يه مشاور برام وقت گرفت. اصلا حوصله اش رو نداشتم. به زور مامان رفتم حموم. ديگه آب هم اون اثر هميشگيش رو براي من نداشت. زير دوش تا مي تونستم گريه كردم. از حموم اومدم بيرون.

مامان ـ موهات رو خوب خشك كن شيرين، بيرون هوا سرده.

زير لب گفتم:

ـ مگه چقدر سرده؟

مامان ـ خيلي، ديشب برف اومد.

همون طوري كه حوله رو سرم بود و داشتم موهام رو خشك مي كردم بهتم برد. برف؟! مگه الان پاييز نبود؟! فوقش الان بايد آخراي آبان باشه!

ـ امروز چندمه مامان؟

مامان ـ شونزده دي.

ابروهام از تعجب بالا رفت. دي؟! كي دي شد؟! چه زود گذشت! به سمت پنجره رفتم رو پرده رو كنار زدم. برف زيادي نباريده بود، ولي زمين سفيد پوش بود.

مامان با گلايه گفت:

ـ من ميگم خوب خودت رو بپوشون با حوله ميره دم پنجره. بيا اين جا كنار بخاري ببينم.

منو نشوند كنار بخاري و فنجون چاي رو داد دستم. خودش شروع كرد به خشك كردن موهام، درست همون جور كه من موهاي شادي رو خشك مي كردم. از تصور روزهايي كه موهاي شادي رو خشك مي كردم لبخند به لبم اومد. روزهايي كه شعر حسني نگو بلا بگو رو مي خونديم و وقتي به واه واه واه مي رسيديم با صداي بلند مي خونديم. واه و واه و واه، بعد قلقلكش مي دادم و مي خنديديم. از تصور خنده هاي از ته دل شادي لبخندم پر رنگ تر شد.

مامان ـ به چي مي خندي؟

ـ به اين كه وقتي موهاي شادي رو خشك مي كردم با هم شعر مي خونديم.

مامان كنارم نشست و با لحن مهربوني گفت:

ـ چاييت رو بخور سرد ميشه.

بعد گفت:

ـ شيرين مي دونم ناراحتت مي كنه اين حرفا، ولي منصور پدر شاديه. يادته شادي وقتي پيش منصور بود چقدر خوشحال بود؟

ـ يعني دلش برام تنگ نميشه؟!

مامان ـ چرا تنگ نميشه؟ تو مادرشي، شاديم كه بچه نمي مونه، يه روز مياد پيشت.

ـ اگه منصور از من بد بگه چي؟ اگه بگه مادرت كتكت زده چي؟ اگه شادي ديگه دوستم نداشته باشه چي؟

مامان ـ دل به دل راه داره شيرين، تو مادر اون بچه اي، ولي دل تو با اونه و اونم دلش با توئه.

حرفاي مامان عين آب بود رو آتيش دل من.

مامان ـ دنيا به اين بزرگي هم كه تو فكر مي كني نيست. مگه يوسف پيامبر رو از پدرش جدا نكردن؟ يكي رفت اون سر دنيا شد عزيز مصر، يكي هم اين سر دنيا موند. مگه تهش به هم نرسيدن؟ اينا قصه نيست شيرين، اينا همه نشانه هاي عدالت خداونده. خدا نمي ذاره حقي از بنده هاش پايمال بشه.

دلم آروم گرفت، خيلي آروم. يه روزي من شادي رو مي ديدم، حتما مي ديدمش، همون طور كه خدا يوسف رو به حضرت يعقوب برگردوند. چشمام رو بستم و از ته دل دعا كردم. خدا رو قسم دادم يه روزي شادي رو بهم برگردونه، دختر منو بهم برگردونه.

مامان ـ پاشو، پاشو لباس بپوش، بايد بريم پيش اين خانومه.

خنده ام گرفت و گفتم:

ـ كدوم خانومه؟

مامان از جاش بلند شد و بي تفاوت گفت:

ـ هميني كه هاله گفته. پاشو بريم پيشش ببينيم چي ميگه.

چاي رو سر كشيدم و با خنده رفتم تو اتاق تا لباس عوض كنم. لباس پوشيدم. موقع رفتن بود. مامان به آژانس زنگ زده بود. به خودم نگاه كردم، هيچ شباهتي به شيرين يه سال پيش نداشتم. كيف رو برداشتم و آروم خرس بنفش شادي رو از رو تخت برداشتم و تو كيفم گذاشتم. خوبيش اين بود كه كوچيك بود و خيلي راحت تو كيفم جا مي شد. وقتي باهام بود احساس مي كردم شادي پيشمه. كيفم رو روی دوشم انداختم و از اتاق بيرون رفتم.

***

تو اتاق انتظار مشاور نشسته بوديم. دختر منشي داشت با گوي روي ميز بازي مي كرد. خواب آلود بود، حقم داشت، منم كم كم داشت خوابم مي گرفت. پسر حدود بيست و دو ساله اي اون طرف تر نشسته بود و پاش رو عصبي تكون مي داد. دستم رو روي دهنم گذاشتم و خميازه آرومي كشيدم. دوست داشتم تو خونه مي بودم و مي خوابيدم. اين چند وقته انقدر تو خونه خوابيده بودم كه عادت كرده بودم به خواب. چشمام داشت رو هم مي رفت كه در اتاق مشاور باز شد و دختري اومد بيرون. زود خودم رو جمع و جور كردم و شالم رو جلو كشيدم. دختر رو به من كرد و گفت:

ـ خانم مرادي نوبت شماست.

پرونده ام رو به دستم داد. ممنوني زير لب گفتم و وارد اتاق شدم. يه اتاق جمع و جور و روشن. يه كتابخونه سمت راست بود و يه ست مبل راحتي سبز رنگ هم جلوي كتابخونه چيده شده بود. خانومي حدود چهل ـ چهل و پنج ساله پشت ميزي رو به روي در نشسته بود. سلام دادم. با لبخند از جاش بلند شد و گفت:

ـ سلام، بفرمايين بشينين.

و به مبل سبز رنگ اشاره كرد. روي يكي از مبلا نشستم. پرونده رو از دستم گرفت و توش رو سرسري نگاهي انداخت و گفت:

ـ شيرين، درسته؟

گفتم:

ـ بله.

ـ من فروغ هستم.

لبخندي زدم و گفتم:

ـ بله.

فروغ ـ مي تونم شيرين صدات كنم؟

ـ بله، البته.

فروغ ـ تو هم خواهش مي كنم منو فروغ صدا كن.

لبخندي زدم. فروغ تكيه داد و گفت:

ـ خب، مي شنوم.

نفس عميقي كشيدم و گفتم:

ـ از كجا شروع كنم؟

فروغ ـ از هر جايي كه خودت دوست داري.

فكر كردم. از كجا دوست داشتم شروع كنم؟ اصلا كجاش رو دوست داشتم؟ هيچ جاش خوشايند نبود. نفس عميقي كشيدم و گفتم:

ـ من از همسرم جدا شدم.

بدون اين كه تغييري تو صورتش به وجود بياد گفت:

ـ خب؟

لبام رو با زبونم تر كردم و گفتم:

ـ بچه ام رو برداشته و رفته.

باز بغض كردم. اين بغض لعنتي! اين بار فروغ متاثر شد و گفت:

ـ متاسفم.

اشكام يكي يكي چكيدن. فروغ جعبه دستمال كاغذي رو از رو ميز برداشت و به سمت من گرفت. يه دونه دستمال كاغذي برداشتم. اين بار فروغ پرسيد:

ـ چرا جدا شدي؟

شونه هام رو بالا انداختم و گفتم:

ـ نمي دونم! منصور يه روز خوب بود، يه روز بد. اون تقاضاي طلاق داد، گفت ديگه نمي خواد باهام زندگي كنه.

فروغ ـ گفتي بچه رو برداشته و رفته، كجا رفته؟

آهي كشيدم و گفتم:

ـ برادرش مي گفت استراليا.

فروغ ـ يعني تو نمي دونستي كه داره ميره؟

احساس گناه بهم دست داد، اين كه انقدر دنياي من كوچيك بود كه هيچي رو نمي ديدم، اين كه نفهميدم منصور چرا به اون راحتي شادي رو به دست من سپرد. چقدر ساده دل بودم، چقدر اطرافيانم ساده دل بودن. سرم درد گرفته بود و داشت مي تركيد. سرم رو روي دستام گذاشتم. نمي خواستم به چيزي فكر كنم.

***

كم كم داشتيم به بهار نزديك مي شديم. جلسات مشاوره منم برگزار مي شد. حالم خيلي بهتر شده بود و اين رو مديون فروغ بودم. با حرفايي كه فروغ مي زد متقاعد شدم كه شادي تنها ازم دوره. كاراي منصور رو به يادم آورد، اين كه منصور مي دونه شادي شب ادراري داره و بايد مواظبش باشه، مي دونه به دارچين حساسيت داره و خيلي چيزهاي ديگه. نه اين كه به نبودن شادی عادت كرده باشم، ولي صبورتر شده بودم. گاهي خيلي بيتاب مي شدم و همش شادي رو مي خواستم، يعني چيزي به غير شادي منو راضي نمي كرد، ولي فروغ مي گفت اينا همه عاديه. اين وسط چيزي هم كه اعصاب منو به هم مي ريخت پيدا شدن خواستگار بود. مرد چهل ساله كه زنش فوت شده بود و دو تا بچه داشت، مرد چهل و پنج ساله اي كه زنش رو طلاق داده بود، كارمند بانك بود و غيره. ولي اين چيزها منو راضي نمي كرد، جوابم فقط يك كلمه بود، نه! آمادگيش رو نداشتم. مامان هر چقدر سعي مي كرد منو متقاعد كنه كه بالاخره بايد يه زندگي تشكيل بدم، ولي من اصلا به اين چيزها فكر نمي كردم. در اين مورد باز با فروغ صحبت كردم. فروغ هم نظر منو داشت و هر تصميم عجولانه اي رو رد مي كرد. زندگي با يه مرد چهل ساله براي مني كه تنها بيست و هفت سال داشتم جداي از موقعيتي كه داشتم عذاب آور بود، بيشتر احساس مي كردم به چشم يه بچه تر و خشك كن بهم نگاه ميشه تا يه همسر. از اين نگاه ها متنفر بودم. كم كم به كمك فروغ مي خواستم يه فعاليت اجتماعي شروع كنم، يه كار در يه محيط خانومانه كه هم از نظر خانواده ام مناسب باشه و هم خيال همه راحت از اين كه كسي مزاحمم نميشه. ديگه ترس رو كنار گذاشته بودم و بيشتر مي اومدم بيرون. فروغ با مامان هم صحبت كرده بود، ديگه كمتر سختگيري مي كرد.

يه روز به پيشنهاد يگانه باهاش رفتم بيرون خريد. از وقتي نامزد شده بود هيچ تغييري نكرده بود، همون قدر آروم و ساكت.

ـ خب چه خبرا؟ خوش مي گذره؟

يگانه شونه هاش رو بالا انداخت و گفت:

ـ اي، بد نمي گذره.

ـ از فرشاد چه خبر؟

اسم فرشاد انگار يخ يگانه رو آب كرد.

یگانه ـ داره مياد ايران.

با خوشحالي گفتم:

ـ جدي؟! كي؟!

یگانه ـ واسه بيست و هشتم بليت داره.

ـ واي چقدر خوب! هنوز يه سال نشده ها، ولي من همش فكر مي كنم چند ساله فرشاد رو نديدم.

يگانه آهي كشيد و گفت:

ـ منم همين طور.

ـ خب الان بايد چي بخريم؟

یگانه ـ مي خوام يه خرده خرت و پرت براي خونه بخرم. تو سليقت خيلي بهتر از منه.

ـ ممنون. حالا چي مي خواي بخري؟

يگانه بي تفاوت گفت:

ـ ملافه و يه خرده ظرف و ظروف.

بعد ليستي رو از تو كيفش درآورد و نشونم داد.

ـ اين همه رو مي خواد براي اومدن فرشاد؟

يگانه گفت:

ـ نمي دوني، آخه فرشاد با دوستش و خانواده اش مياد. اونا هم ايران جايي رو ندارن قراره بيان خونه ی ما. مامانم مي خواد جلوي مهموناي خارجي سنگ تموم بذاره.

ابروم رفت بالا و گفتم:

ـ خارجيه؟!

يگانه گفت:

ـ خودش كه انگار ايرانيه، به فرشاد خيلي كمك كرده، ولي زن و بچه اش اون جايين.

با يگانه به سمت بازار رفتيم. يگانه به مسعود زنگ زد و قرار گذاشت تا يه ساعتي همديگه رو ببينن تا ما با اون همه وسايل بتونيم راحت تر برگرديم. دوست نداشتم با مسعود رو به رو بشم، ولي چاره اي نداشتم. بازار شلوغ بود. ياد اون روزهايي افتادم كه با منصور و شادي مي رفتيم خريد عيد، يا منصور كارتش رو مي داد بهم و خودم با شادي مي رفتم خريد. چقدر راحت خريد مي كردم، منصور حتي نمي پرسيد چقدر بابتشون پول دادم، هميشه هر چقدر كه دوست داشتم خرج مي كردم، ولي اين جا تو خونه بابا معذب بودم. هر چند بابا برام كم نمي ذاشت، ولي نمي تونستم مثل زماني كه همسر منصور بودم خرج كنم. شكايتي هم نداشتم. بالاخره زمان قرار يگانه رسيد. به سمت محل قرار رفتيم. مسعود زودتر از ما رسيده بود و تو پرايدش نشسته بود. با ديدن ما پياده شد و خريدها رو از دست يگانه گرفت. تعجب كردم. رفتارشون اصلا شبيه تازه نامزدها نبود، بيشتر شبيه دو تا غريبه رفتار مي كردن تا حتي دخترعمه، پسر دايي! يعني حرفشون شده بود؟ يادمه سارا وقتي با فرشاد قبل از نامزدي يگانه حرف زده بود مي گفت فرشاد گفته خدا كنه يگانه بتونه حرفش رو به كرسي بنشونه، يعني يگانه با اجبار ازدواج كرده بود؟! با اين حالتاشون بعيد نبود.

***

خونه تكوني من و مامان شروع شده بود، به همين خاطر جلسات مشاوره رو تك و توك مي رفتم. انقدر مامان سرم رو تو خونه مشغول كرده بود كه اصلا فرصت پيدا نمي كردم سرم رو بخارونم. اين وسط پيدا شدن يه خواستگار سمج هم باعث شده بود كاملا فكرم مشغول بشه، البته اتفاقات خوبي مثل اومدن فرشاد باعث مي شد ديگه روح و روانم به اون صورت به هم نريزه.

داشتم پرده اي رو كه مامان شسته بود آويزون مي كردم. مامان هم داشت يه ريز از محسنات اين خواستگاره مي گفت.

مامان ـ اقدس خانوم مي گفت كار دولتي داره، دستش به دهنش مي رسه.

ـ خب؟

مامان ـ بچه هم نداره. اقدس خانم مي گفت كلي براي زن اولش دوا و درمون كرده، ولي بچه دار نشده.

با همين يه جمله مامان از اون مرد متنفر شدم. طفلي زن اولش! يعني به خاطر بچه طلاقش داد؟ واقعا يه زن سزاوار اين بود؟ گفتم:

ـ خب؟

مامان ـ اقدس خانم ميگه اجازه بديم بيان واسه آشنايي بيان.

شونه هام از بس دستام رو بالا گرفته بودم درد گرفته بود رو كمي ماساژ دادم و گفتم:

ـ خب كه چي؟

مامان ـ خب كه هيچي مادر، منتظرن ما جواب بديم.

ـ بي خيال.

مامان ـ وا! بي خيال چيه؟! به همه كه نمي تونيم بگيم بي خيال؟

ـ نه، به همه نمي تونيم بگيم، ولي من با اين آقا ازدواج نمي كنم.

مامان ـ چرا؟ عيبش چيه؟

ـ عيبش اينه كه يه زن نمي خواد، يه ماشين جوجه كشي مي خواد.

مامان دست رو به گونه اش زد و گفت:

ـ اين چه حرفيه مي زني شيرين؟!

يكي از گيره ها رو به پرده زدم و گفتم:

ـ دروغ نميگم، يعني زنش رو فقط به خاطر اين كه بچه دار نمي شد طلاق داد؟

مامان ـ خب به هر حال هر كسي به يه دليلي طلاق مي گيره.

كلافه شدم و از همون بالا گفتم:

ـ مامان جون بي خيال ديگه، من اصلا نمي خوام ازدواج كنم. شما چرا ناراحتين؟ اصلا به جاي اين كارا فكر اين باشين كه چند روز ديگه فرشاد مياد، بايد به فكر مهموني و كادو و اين جور چيزا باشيم.

مامان ـ مواظب باش بچه، مي افتي. شما نگران اين جور چيزا نباش، خودم فكرش رو كردم.

ـ فرشاد تنها نميادا، مي دونستي؟

مامان انگار خبر تازه شنيده باشه گفت:

ـ اِ! جدي؟! پس يكي رو واسه خودش پيدا كرده؟

خنده ام گرفت. خوشحال شدم كه تونستم ذهن مامان رو از ماجرا منحرف كنم. گفتم:

ـ نه بابا دختر نيست كه، يكي از دوستاشه.

مامان ـ آها! مي بينم شهلا همش ميگه مهمون خارجي دارم، سرم مشغوله و گرفتارم، بگو واسه اين بود؟ حالا حيف كه يگانه نامزد كرده، وگرنه مي دادش به همين يارو.

بيشتر خنده ام گرفت.

مامان ـ اين جوري نخند، مي افتي دست و پات طوري ميشه سر عيدي.

صداي بسته شدن در اومد. بابا اومد تو خونه.

بابا ـ سلام.

ـ سلام.

مامان ـ سلام، خسته نباشي.

بابا ـ شما خسته نباشين. چي شده مي خندين؟

مامان ـ هيچي فرشاد با دوستش داره مياد ايران، داريم اون رو مي گيم.

بابا ـ آره، خبر دارم.

از نردبون اومدم پايين. پايين پرده رو داشتم مرتب مي كردم كه مامان پرسيد:

ـ خب من بالاخره به اينا چه جوابي بدم؟ بيان؟

با دهن باز به مامان نگاه كردم. چه خيال خامي كه فكر كردم مامان يادش رفته!

***

براي روز عيد و لحظه سال تحويل هممون خونه عمه مهمون بوديم. هر سال يكي از ما بقيه رو دعوت مي كرد و امسالم خونه عمه بوديم. فرشاد اومده بود ايران، ولي تنها بود. فقط وقتي كه اومده بود يه صحبت كوتاه تلفني باهاش داشتم. به خودم توي آيينه نگاه كردم، بلوز يقه ی شوميز سبز رنگم رو پوشيده بودم با شلوار پارچه اي مشكي. اين بار موهام رو مشكي رنگ كرده بودم، نمي دونم چرا، ولي دوست داشتم موهام به همون رنگ طبيعي خودشون برگردن. باز با كليپس موهام رو جمع كردم و آرايش ساده اي روي چهره ام بود. با خودم فكر كردم تو اين چند ساله هيچ وقت انقدر ساده به مهموني نرفته بودم. آماده شدم و همراه مامان و بابا راه افتاديم سمت خونه ی عمه. از صبح بازم هواي شادي زده بود به سرم، دلم بدجوري هواش رو كرده بود. پارسال چه شور و اشتياقي داشت براي شب عيد، يعني الانم داره؟ يعني الان يادشون هست كه داره عيد ميشه؟ يا گرفتار روزمرگي اونا شدن؟ بغض كرده بودم، ولي سعي مي كردم مامان و بابا متوجه نشن، نمي خواستم عيدشون رو خراب كنم. هي به خودم تسكين مي دادم كه شادي الان حالش خوبه و پيش منصوره و بهش مي رسه و اينا، ولي باز دلم آروم نمي شد.

سوار ماشين بابا شديم و پيش به سوي خونه ی عمه. خيابونا خلوت تر بود. به بيرون نگاه مي كردم و فكرم فقط تو گذشته ام مي چرخيد. پارسال اين موقع داشتيم مي رفتيم خونه ی مادر منصور. اون وقتا خوب بوديم. اصلا فكر نمي كردم سال ديگه اش اين جوري شده باشم. قلبم فشرده شده بود. شادي الان كجا بود؟

رسيديم خونه ی عمه. بوي سبزي پلوی عمه پيچيده بود تو كوچشون. عاشق سبزي پلوهاي عمه بودم. بغضم رو قورت دادم. مامان زنگ در خونه عمه اينا رو زد. بعد از مدت كوتاهي در باز شد. وارد حياط عمه اينا شديم. سارا پريد تو تراس. بلوز آبي راه راه پوشيده بود با شلوار جين. پوفي كردم. اين دختره چقدر بي سليقه بود! با خنده سلام نظامي گذاشت و با تحكم گفت:

ـ درود بر خان دايي مصطفي جيگر و نازنين و اهل و عيال گرام.

بابا خنديد و گفت:

ـ درود بر خوشگل خان دايي.

اين بار سارا مثل لوتيا دستش رو رو سينه اش گذاشت و خم شد و گفت:

ـ ما چاكر همه خان دايياي بامرام دنيایم.

بعد خنديد و اومد جلو و بابا رو بغل كرد.

بابا ـ عيدت مبارك دخترم.

سارا ـ عيد شما هم مبارك.

ـ ما هم هستيما!

سارا ـ اِوا! ببخشيد، نديدمتون.

با سارا هم روبوسي كرديم و وارد خونه شديم. بوي سبزي پلو بيشتر به دماغم مي خورد. امين و آقاي شفيع زاده هم تو پذيرايي بودن. باهاشون سلام و احوال پرسي كرديم. امين هم مثل سارا شلوار جين ساده اي پوشيده بود، خدا در و تخته رو خوب با هم جور كرده بود. عمه هم با ظرف ميوه از آشپزخونه بيرون اومد. من و مامان رفتيم تو اتاق تا لباسمون رو عوض كنيم. صداي خنده و كل كل سارا از تو پذيرايي مي اومد. اي كاش مي تونستم مثل سالاي پيش باشم، ولي يه چيزي روي دلم سنگيني مي كرد، ديگه خوشحاليام از ته دل نبود.

وارد پذيرايي شديم. عمه هفت سينش رو به طرز زيبايي گوشه پذيرايي چيده بود. سارا مشغول پذيرايي شد كه دوباره زنگ رو زدن. اين بار عمو مرتضي اينا بودن. صداي خنده يگانه و فرشاد مي اومد. فرشاد هيچ فرقي نكرده بود. عمو و زن عمو وارد خونه شدن و بعدش فرشاد و يگانه، پشت سرشون هم مسعود وارد شد. خيلي آروم بود، انگار جزئي از اون خانواده نبود، در حالي كه يگانه با فرشاد مي گفت و مي خنديد. سر و صداي سلام و احوال پرسي شروع شد. سارا و فرشاد كه دادشون از ديدن هم هوا رفته بود و سر به سر هم مي ذاشتن.

ـ سلام فرشاد.

فرشاد ـ به به! سلام شيرين خانم، خوبي؟

خنده ام گرفته بود. فرشاد همون فرشاد بود، اي كاش منم همون شيرين بودم!

عمه ـ پس دوستت كو عمه؟

فرشاد ـ دوستم؟

يگانه با خنده گفت:

ـ يافات رو ميگن.

فرشاد خنديد و گفت:

ـ يافات نه، يافيت.

بعد رو به عمه كرد و گفت:

ـ براي اون يه مشكلي پيش اومد، پس فردا مياد.

زن عمو ـ بچه ها بياين لباساتون رو عوض كنين، الان تحويل ميشه. يگانه كت مسعود رو بگير.

عمه ـ وا! دوستت مگه ايراني نيست؟!

فرشاد با خنده گفت:

ـ چرا.

عمه ـ پس يافيت چيه؟

فرشاد روي مبل كنار بابا نشست. يگانه كت مسعود رو گرفت و رفت تو اتاق.

فرشاد ـ اسمش جاويده عمه، ولي تو تلفظ آلماني ميشه يافيت.

با خودم فكر كردم. جاويد؟ چه اسم قشنگي! عمه انگار داشت از دهن من حرف مي زد.

عمه ـ ببين تو رو خدا، اسم به اين قشنگي رو چطوري خراب كردن؟!

يگانه و زن عمو از اتاق خارج شدن. يگانه اومد و رو به روي من نشست كنار مسعود. چقدر شبيه سارا بود؟ خوش به حالش! فرشاد و امين شروع به صحبت كردن، مسعود هم به حرف اونا گوش مي كرد. با خودم گفتم آدم به اين آرومي چطور مي تونه حرفاي به اون زشتي زده باشه؟!

يه ساعت ديگه تحويل مي شد. بي قرار بودم و پام رو عصبي تكون مي دادم، مدام چشمم اين ور و اون ور بود. خدا رو شكر كه در فاميل پدري كسي بچه نداشت، وگرنه ديوونه مي شدم. سارا مشغول پذيرايي بود. يگانه كنارم نشست.

يگانه ـ خوبي شيرين؟

ـ ممنون، خوبم.

يگانه دستمال كاغذي از روي ميز برداشت و گفت:

ـ ولي عرق كردي، طوري شده؟

لبخندي زدم و يه دستمال برداشتم و روي پيشونيم كشيدم. تازه فهميدم چقدر عرق كرده بودم. تمام كرم پودري هم كه زده بودم پاك شد.

یگانه ـ مي خواي يه آبي به دست و صورتت بزن؟

لبخندي زدم و از جام بلند شدم. با بلند شدن من توجه سارا جلب شد.

سارا ـ خوبي شيرين؟

اين بار همه به طرف من برگشتن. از اين كه انقدر كانون توجه قرار بگيرم زياد راضي نبودم. گفتم:

ـ آره بابا خوبم. الان برمي گردم.

رفتم تو دستشويي و شير آب رو باز كردم و چند مشت آب به صورتم زدم. دلم مي خواستم يه دل سير بشينم و گريه كنم. چند وقت بود صداي بچه ام رو نشنيده بودم. تقي به در خورد و صداي مامان اومد.

مامان ـ شيرين جان حالت خوبه؟

ـ خوبم مامان. الان ميام.

صورتم رو خشك كردم و از دستشويي اومدم بيرون. مامان پشت در نگران ايستاده بود.

ـ چرا اين جا وايسادين مامان؟

مامان ـ نگرانت بودم. خوبي؟

سعي كردم لبخند بزنم و گفتم:

ـ خوبم مامان، نگران نباشين.

فرشاد به ما نزديك شد و گفت:

ـ شيرين خوبي؟

لبخندي زدم و گفتم:

ـ آره بابا، خوبم. چرا انقدر نگرانين؟

فرشاد ـ وقتي يگانه بهم گفت اصلا باورم نشد، ولي مطمئن باش يه روزي شادي مياد پيشت. باز اگه كاري از دست من برمياد بگو انجام بدم.

واقعا برادر داشتن چقدر خوبه، يگانه چه نعمتي داره كه من ندارم. لبخندي زدم و گفتم:

ـ ممنونم فرشاد، همين كه هستي خيلي خوبه.

عمه از تو پذيرايي صدامون زد. رفتيم تو پذيرايي. احساس كردم زن عمو يه جوري نگاهم كرد، ولي خوشبختانه با كمك فروغ تونسته بودم با اين نگاه ها كنار بيام، ديگه برام اهميتي نداشت. كنار مامان نشستم و به ساعت نگاه كردم، هنوز تا تحويل چند دقيقه اي مونده بود. بابا قرآن رو از تو هفت سين برداشت. همه ساكت بوديم، تنها صداي تيك تيك ساعت بود و صداي كم تلويزيون كه لحظه سال تحويل رو نشون بده. همه نشسته بودن و بابا لاي قرآن رو باز كرد و شروع كرد به خوندن. قلبم تاپ تاپ مي زد. خدايا شاديم رو به تو سپردم، مواظبش باش. من ازش دورم، ولي تو الان از همه بهش نزديك تري مواظبش باش. چشمام رو بستم و شروع كردم به دعا خوندن. از خدا خواستم چيزي بگه كه آرامش بخش من باشه. من يه مادر بودم، درسته كه اهمال كاري كرده بودم، ولي مي دونستم خدا بنده هاش رو دوست داره. اين شايد مثل يه تنبيه بود، براي اين كه مدتي از شادي دور باشم و ياد بگيرم خدا همون جوري كه بچه ام رو به من داده مي تونه ازم بگيرتش. همين كه شادي سالم پيش منصور بود خدا رو شكر مي كردم، مي تونست خيلي بدتر باشه.

بابا همچنان قرآن مي خوند و من توي دلم شادي رو دعا مي كردم. كمي بعد صداي تيك تيك ساعت از تلويزيون به گوش رسيد. لحظه به لحظه به تحويل سال نزديك مي شديم. كف دستام باز عرق كرده بود و بدنم مي لرزيد. خدايا شادي رو به تو سپردم. بغض كرده بود. صداي مجري كه داشت دعاي تحويل سال رو مي خوند به گوشم رسيد. بابا قرآن مي خوند. خدايا خودت كمكم كن. خدايا!

و بعد صداي توپ لحظه تحويل اومد. بابا خوند.

بابا ـ وا... مع الصابرين.

ديگه نتونستم جلوي خودم رو بگيرم، زدم زير گريه.

***

ديد و بازديدهاي عيد شروع شد. خوشبختانه چون بابا بزرگ فاميل به حساب مي اومد بيشتر مهمون داشتيم، حوصله ی مهموني رفتن نداشتم. زن عمو براي روز ششم عيد شام دعوتمون كرده بود. بعد از اون هم قرار بود چند روزي بريم قزوين باغ پدر سارا. مهموناي آلماني زن عمو از راه رسيده بودن و زن عمو حسابي سرش شلوغ بود. شال آبي رنگم رو سرم كردم و راه افتاديم سمت خونه عمو. روز قبلش هم سارا بهم زنگ زده بود و انقدر يافيت يافيت كرده بود و منو خندونده بود. تو ماشين بابا نشستيم و راه افتاديم.

مامان ـ مصطفي نگه دار يه چيزي بخريم، زشته دست خالي.

بابا جلوي يه قنادي نگه داشت و من و مامان پياده شديم و رفتيم تو قنادي. دو كيلو شيرين ميوه اي سفارش دادم. جعبه رو گرفتيم و از قنادي اومديم بيرون. رسيديم خونه عمو. بابا ماشين رو پارك كرد و از ماشين پياده شديم. مامان زنگ در خونه عمو رو زد. بعد از چند دقيقه صداي يگانه به گوش رسيد.

يگانه ـ كيه؟

بابا ـ ماييم دخترم.

يگانه در رو باز كرد و گفت:

ـ سلام عموجون. ببخشيد انگار اف اف خراب شده تا بيام دم در طول كشيد.

بابا ـ اشكالي نداره دخترم.

وارد حياط خونه ی عمو شديم. با يگانه كه بلوز صورتي چرك خوشگلي پوشيده بود روبوسي كرديم.

ـ چقدر بلوزت خوشگله.

يگانه نگاهي به خودش كرد و گفت:

ـ آره، فرشاد برام آورده.

با خنده گفتم:

ـ دست فرشاد درد نكنه. كي داداش اين جوري نمي خواد؟

تا خواستم از پله هاي خونه عمو برم بالا يهو خشك شدم. چشمم به پشت پنجره دوخته شد، دو تا چشم آبي رنگ داشت به من نگاه مي كرد. انگار دنيا برام ايستاد. اون منو نگاه مي كرد و منم بهش زل زده بودم. يه دختر كوچولوي دو سه ساله بود، با موهاي طلايي فرفري كه دورش ريخته بود.

مامان ـ آخي! اين دختر كوچولو چقدر خوشگله.

يگانه ـ آره اين مهتاست، دختر دوست فرشاد.

همون طور داشتم به مهتا نگاه مي كردم كه پرده كنار رفت و مردي اومد پشت مهتا و از زمين بلندش كرد. چشمام همراه مهتا رفت بالا و به مرد بلند قد خيره شدم. مرد متوجه ما شد و سرش رو تكون داد، در جوابش لبخندي زدم. هنوز چشمم به مهتا بود.

يگانه ـ بفرمايين تو زن عمو.

به دنبال مامان وارد خونه شدم. دلم بد جوري هواي شادي رو كرده بود. مرد با مهتای توي بغلش كنار فرشاد ايستاده بود.

فرشاد ـ سلام عمو، خوش اومدين.

بابا ـ سلام پسرم، ممنون.

فرشاد ـ عمو ايشون دوست من جاويد هستن، جاويد ايشونم بهترين عموي دنيا، عمو مصطفي.

جاويد با لهجه آشكاري گفت:

ـ بله، خوشوقتم.

فرشاد ـ ايشونم زن عموم و دخترعموي من شيرين خانم.

جاويد لبخندي زد و گفت:

ـ hallo.

مامان ـ سلام پسرم، خوش اومدين.

ـ سلام.

جاويد ـ ممنون.

لهجه اش جالب بود، انگار براي هر كلمه فكر مي كرد، معلوم بود زياد فارسي صحبت نمي كنه.

مامان ـ ماشالا چه دختر خوشگلي دارين، خدا حفظش كنه.

جاويد ـ ممنون.

انگار به غير از ممنون حرف ديگه اي بلد نبود بزنه! دستم رو به سمت موهاي مهتا دراز كردم. انقدر صورتش تپل مپل بود كه دوست داشتم لپش رو بكشم. مهتا صورتش رو عقب كشيد. يه جوري شدم. آروم دستم رو پس كشيدم. جاويد چيزي به آلماني به مهتا گفت كه مهتا بيشتر خودش رو جمع كرد.

جاويد ـ امــم ... ببخشيد، وقتي غريبه مي بينه يكم مي ترسه.

لبخندي زدم و گفتم:

ـ اشكالي نداره.

وارد پذيرايي شديم و با عمو و زن عمو هم روبوسي كرديم. زن عمو حسابي سنگ تموم گذاشته بود، از بوهاي مختلفي كه تو خونه پيچيده بود معلوم بود چند نوع غذا درست كرده. لباسامون رو تو اتاق يگانه عوض كرديم و برگشتيم تو پذيرايي. پسر كوچيكي حدود هفت ساله كنار جاويد بود، با همون چشماي آبي رنگ مهتا، ولي صورتش به جاويد بيشتر شباهت داشت.

مامان ـ اين آقا پسر هم پسرتونن؟

جاوید ـ بله.

بعد رو به پيمان كرد و چيزي گفت. پيمان دستش رو جلو آورد و مثل جاويد گفت:

ـ hallo.

خنديدم و در حالي كه باهاش دست مي دادم گفتم:

ـ hallo.

به نظر مي رسيد از مهتا خونگرم تر باشه، چون وقتي فرشاد با صداي بلند گفت:

ـ پيمان hallo چیه؟ بگو سلام.

پیمان دوباره باهام دست داد و گفت:

ـ سلام.

در حالي كه مهتا از بغل جاويد تكون نخورد هيچ، اصلا به ما نگاهم نمي كرد. روي مبل نشستيم و نگاهي به دور و اطراف كردم. اثري از يه زن آلماني كه همسر جاويد باشه نبود. فكر كردم شايد تو اتاقه و بعدا مياد، ولي بعد از چند دقيقه بازم خبري نشد. رو به جاويد گفتم:

ـ همسرتون كجان؟

جاويد با تعجب نگاهم كرد، انگار معني حرفم رو نفهميد، چون پرسيد:

ـ همسر؟!

گفتم:

ـ بله، منظورم خانومتون، مادر بچه هاست.

جاويد ـ اوه يا، نه زابينه نيومد.

مامان ـ چرا تشريف نياوردن؟

جاويد ـ خب، كار داشت، بايد مي رفت، ام ...

انگار دنبال واژه مي گشت چون برگشت و به فرشاد چيزي گفت، فرشاد هم گفت:

ـ مسافرت.

جاويد ـ بله، مي رفت مسافرت.

با خودم فكر كردم اين چه زندگيه كه زن يه طرف ميره و مرد يه طرف ديگه؟

فرشاد ـ البته جاويد از همسرش جدا شده و تنها زندگي مي كنه.

با دهن باز به جاويد نگاه كردم و بعد به بچه ها. منصور اومد جلوي چشمم، اونم شادي رو با خودش برده بود، همون طور كه جاويد بچه ها رو با خودش آورده بود ايران. يه آن خواستم بلند شم و محكم بزنم تو صورت جاويد. يعني نمي دونه الان كه با بچه ها اين جاست مادرشون ممكنه چه حالي داشته باشه؟ داشتم حرفام رو سبك سنگين مي كردم كه چطوري بگم كه مامان پرسيد:

ـ چطور بچه ها پيش مادرشون نموندن؟

جاويد با همون لبخند گفت:

ـ بچه ها پيش زابينه هستن، اوم، ولي زابينه بايد مي رفت، یه كار خيلي مهم، بچه ها رو هم من آوردم اولاب ...

فرشاد ـ تعطيلات.

جاويد ـ بله بله، تعطيلات.

گفتم:

ـ بچه ها پيش همسرتون زندگي مي كنن؟

جاوید ـ بله.

نمي دونم چي شد، ولي يهو پرسيدم:

ـ خودتون حضانت بچه ها رو دادين به ايشون؟

جاوید با گنگي نگاهم كرد و بعد برگشت و به فرشاد نگاه كرد، انگار چيزي از حرفاي من متوجه نشده بود. به جاي جاويد فرشاد گفت:

ـ شيرين جون تو آلمان قانون اينه كه بچه ها ميرن پيش مادرشون.

ابروهام بالا رفت. ببين تو رو خدا، يه جاي دنيا بچه ها رو ميدن به مادر، يه جاي دنيا هم بچه رو از مادر مي گيرن. نفسم رو بيرون دادم. جاويد داشت هنوز با اون علامت سوال بزرگ تو چشماش منو نگاه مي كرد، ولي چشمم دنبال مهتا بود. همون جور آروم و ساكت بغل جاويد نشسته بود و سرش رو به سينه جاويد تكيه داده بود و داشت به اطراف نگاه مي كرد. چقدر دوست داشتم بغلش مي كردم و مي بوسيدمش. چند وقت بود هيچ بچه اي رو بغل نكرده بودم، اين مدت تنها چيزي رو كه بغل كرده بودم خرس بنفش شادي بود. دوست داشتم از جاويد مي خواستم مهتا رو بده بغل من، ولي وقتي مهتا صورتش رو عقب كشيده بود فكر نمي كنم ديگه بغل من بياد. پيمان هم با ماشين اسباب بازيش مشغول بود.

يگانه مشغول پذيرايي شد. كمي بعد سارا و امين همراه عمه و آقاي شفيع زاده اومدن. دوباره روبوسي و تعارف و آشنايي اونا با جاويد. باز وقتي سارا خواست لپ مهتا رو بكشه مهتا صورتش رو عقب كشيد. دور هم نشسته بوديم. نمي دونم چطور شد كه صحبت كشيده شد به بچه ها، يهو زن عمو شروع كرد.

زن عمو ـ نمي دونين كه چقدر بچه هاي نازي هستن.

عمه ـ خدا نگهشون داره.

زن عمو ـ واقعا هر چي از تربيتشون بگم كم گفتم.

دلم هواي شادي رو داشت. برعكس اومدن كه شاد و خوشحال بودم الان دوست داشتم برگردم خونه و پناه ببرم به اتاقم، دلم فقط سكوت مي خواست.

زن عمو ـ آروم، ساكت، اصلا انگاري آدم بزرگن.

آب دهنم رو به زور قورت دادم. نمي دونم چرا اصلا اين زن عمو همش رو اعصابم بود، الانم كه با اين حرفا بيشتر عصبيم مي كرد.

زن عمو ـ ماشالا همين مهتا كوچولو، از وقتي اومده جيكشم در نيومده. بعضي از بچه ها كم مي مونه سقف رو بيارن رو سر آدم، ولي اين دو تا نه، خيلي آرومن. از اين جور بچه ها صد تا كمه.

ديگه نتونستم طاقت بيارم، عصبي شده بودم و ديگه نمي تونستم اون جا رو تحمل كنم. پيش دستي كه تو بغلم بود رو برداشتم و محكم رو ميز كوبيدم. با اين كارم همه ساكت شدن. سريع از جام بلند شدم و به سرعت رفتم سمت اتاق يگانه. اشكام از چشمام جاري بود. شادي كجا بود كه باز شيطوني كنه؟ شادي كجا بود كه شيرين زبوني كنه؟ بچه ی بيچاره من مگه چقدر شيطوني كرده بود كه زن عمو اين جا از دستش انقدر ناراحت بود؟ يعني انقدر شادي با شيطنتاي بچگونش زن عمو رو اذيت كرده بود كه زن عمو بايد اين جوري جلوي همه با طعنه به من بگه؟

دستي خورد به شونه ام. برگشتم، يگانه بود. با چشماي مشكي رنگ ناراحتش داشت بهم نگاه مي كرد.

يگانه ـ شيرين جون به خدا مامان منظوري نداشت، تو رو خدا خودت رو ناراحت نكن.

اشكام رو با دستم پاك كردم و گفت:

ـ نه بابا، چه ناراحتي؟ طوري نيست. ببخشيد، فقط يه لحظه عصبي شدم.

یگانه ـ گريه نكن شيرين. بيا بريم، بيا بريم پيش بقيه.

سه دفعه نفس عميق كشيدم و با هم از اتاق رفتيم بيرون. هنوز نگاه متعجب جاويد رو من بود. اخماي زن عمو تو هم بود و فرشاد هم معلوم بود حالش گرفته شده. پشيمون شدم كه اين جوري كردم، بايد چيزي نمي گفتم. با لبخندي كنار مامان نشستم. پيمان اومد و به جاويد چيزي گفت. جاويد سرش رو تكون داد و جوابش رو داد.

فرشاد ـ چي كارش داري؟ خب بذار بره بازي كنه.

جاويد ـ ميگه بيا با من بازي كن.

گفتم:

ـ چي مي خواد بازي كنه؟

جاويد ـ مي خواد با كومپيوتا گيم بازي كنه.

از بس تو اون روزا با شادي گيم بازي كرده بودم كه دستم كلي روون شده بود. گفتم:

ـ با من بازي مي كنه؟

جاويد برگشت و به پيمان چيزي گفت. پيمان هم سرش رو به علامت تاييد تكون داد. جاويد لبخندي به من زد و گفت:

ـ ممنون.

ـ خواهش مي كنم.

دست پيمان رو گرفتم و رفتيم تو اتاق فرشاد. كامپيوتر فرشاد رو روشن كرديم. پيمان شروع كرد به حرف زدن، خنده ام گرفت.

ـ نمي فهمم چي ميگي!

پيمان با چشماي آبي رنگش به من نگاه كرد و گفت:

ـ تو اينو بلدي؟

خنديدم و گفتم:

ـ آره.

سيستم بالا اومد و پيمان بازي رو شروع كرد. با اين كه اسپيكرها روشن بود ولي پيمان هم از خودش صدا درمي آورد. كم كم هيجان پيمان به منم سرايت كرد و هر بار كه مرحله اي رو مي برديم با صداي بلند هورا مي كشيديم و همديگه رو بغل مي كرديم. پيمان مدام مي گفت:

ـ تول، زوپا.

خنده ام گرفته بود. يه مرحله خيلي سخت بود. پيمان بدون اين كه پلك بزنه به مانيتور خيره شده بود. دو بار باخته بوديم، اين بار ديگه بايد مي برديم. قور قور شكمم دراومده بود ولي از پيمان دل نمي كندم، دوست داشتم تا آخر باهاش بازي كنم. كله دو تامون تو كامپيوتر بود. بالاخره پيمان تونست اون مرحله رو رد بشه. وقتي آدمك بالا پايين پريد هوراي بلندي كشيديم. پيمان پريد تو بغلم و منم دور خودم چرخيدم و گذاشتمش زمين. پيمان دست راستش رو به طرفم گرفت و گفت:

ـ بزن قدش.

بيشتر خنديدم و زدم. مي دونستم كه از فرشاد ياد گرفته، فرشاد هميشه داد مي كشيد بزن قدش. با صداي جاويد هر دومون به عقب برگشتيم، اخماش تو هم بود. چيزي به آلماني به پيمان گفت، احساس كردم دعواش كرد.

ـ چرا دعواش مي كنين؟

جاويد ـ خيلي داد مي كشه، نبايد صداش خيلي بلند بشه.

پيمان خودش رو به من چسبوند. با دستم بيشتر بغلش كردم و گفتم:

ـ اگه اين جوريه كه بايد منم دعوا كنين، چون من بيشتر از پيمان داد مي كشيدم.

اخماي جاويد باز شد، داشت فكر مي كرد چي بگه كه فرشاد وارد شد.

فرشاد ـ چي كارشون داري جاويد؟ دارن بازي مي كنن ديگه، اين جا كه آلمان نيست.

جاويد ـ اوكي ولي نبايد داد بكشه.

ـ چطور؟ اون جا بچه ها نبايد هورا بكشن؟

فرشاد ـ نه بابا اون جا ديواراش نازكه، يه خرده همسايه ات از صدات اذيت بشه زنگ مي زنه پليس مياد در خونتون.

ابروهام رفت بالا. گفتم:

ـ جدي؟

پيمان خم شد و چيزي ازم پرسيد. موهايي كه روي صورتش ريخته بود رو كنار زدم و گفتم:

ـ من كه نمي فهمم تو چي ميگي، فارسي بگو.

پيمان ـ بازم بازي؟

ـ الان نه، ديگه خسته شدم.

پيمان بالا و پايين پريد و گفت:

ـ الان نه، بعد بعد.

ـ باشه، بعدا هر چقدر دوست داشتي بازي مي كنيم.

سارا ـ بياين شام ديگه، داريم از گرسنگي مي ميريم بابا! 

به سارا نگاه كردم، مهتا تو بغلش بود. حسوديم شد كه بغل من نيومده ولي بغل سارا آروم ايستاده بود. با ديدن جاويد دستاش رو به سمت جاويد گرفت. جاويد مهتا رو از بغل سارا گرفت و فرشاد هم سيستم رو خاموش كرد و رفتيم تو پذيرايي. داشتن شام رو مي كشيدن. پيمان از كنار من تكون نمي خورد. خودم كه خيلي راضي بودم، دوست داشتم تا آخر كنار من بشينه، هر چند دلم پيش مهتا هم بود.

***

شب اصلا نتونسته بودم خوب بخوابم، مدام چشماي آبي پيمان جلوي چشمم بود. وقتي خودش رو تو بغلم انداخت، وقتي هورا مي كشيد اصلا انگار خود شادي كنارم بود. صبح زود قبل از مامان و بابا بيدار شدم. خيلي براي پيمان بيتابي مي كردم. در كنار اينا مهتا رو هم مي خواستم، دوست داشتم بغلم باشه. مانتو و شال و كيفم رو برداشتم و رفتم تو هال. چراغ رو روشن كردم و شروع به بررسي لوازممون كردم. قرار بود سارا و امين بيان دنبالمون، طوري برنامه ريزي كرده بوديم كه ماشين اضافي با خودمون نبريم، فقط عمو و مسعود و سارا ماشين برمي داشتن. پوفي كردم، ساعت شش صبح بود.

مامان ـ بيداري شيرين؟

برگشتم.

ـ سلام، صبح بخير.

مامان ـ صبح تو هم بخير عزيزم، چي شده صبح به اين زودي بيدار شدي؟

لبخندي زدم و گفتم:

ـ خوابم نمي برد.

مامان به صورتم دقيق شد و گفت:

ـ خوبي؟

ـ آره خوبم، هيجان زده ام.

مامان ـ به خاطر چي؟ باغ؟

ـ آره ديگه ميرم بازي كنم.

مامان خنديد، بعد در حالي که سعي مي كرد خنده اش رو بخوره گفت:

ـ امان از دست تو، بيست و هشت سالته ها!

دوباره نيشم باز شد و گفتم:

ـ بيست و هشت سالم باشه، مي دوني چند وقته بازي نكردم؟

يهو يه غم سنگيني اومد تو دلم. جدي چند وقت بود بازي نكرده بودم؟ شش ماه؟ هفت ماه؟ براي مني كه چهار سال تمام بهترين لحظاتم تو بازي با بچه ام گذشته بود الان شش ماه به اندازه يه قرن به نظر مي اومد. حالم گرفته شد. يعني تو اين پنج ماهي كه شادي رو نديدم داره چي كار مي كنه؟ كسي باهاش بازي مي كنه؟ چي بازي مي كنه؟ هر جايي هست حتما منصور گذاشتتش مهد كودك. نكنه بچه ها اذيتش بكنن؟! دوباره بغض كردم، اصلا ياد شادي برام بغض مي آورد. هر لحظه به اين فكر مي كردم آيا فلان كار رو مي كنه؟ آيا بهمان كار رو مي كنه؟ نكنه منصور يادش بره، نكنه منصور ندونه ...

بابا ـ شما حاضرين؟

به خودم اومدم، سعي كردم بغضم رو قورت بدم. به فروغ و حرفاش احتياج داشتم، بايد بعد از تعطيلات حتما يه سر مي رفتم پيشش.

ـ آره، سارا اينا بيان راه مي افتيم.

بابا ـ چيزي كه جا نذاشتين؟

مامان ـ نه هيچي نمونده.

همين بين بود كه موبايل من زنگ زد، سارا بود.

ـ الو؟

سارا ـ سلام شيرين.

ـ سلام خوبي؟

سارا ـ ممنون، بيدارين؟

ـ آره، شما كجايين؟

سارا ـ ما دم دريم، ترسيدم خواب باشين در نزدم.

ـ باشه ما الان ميايم.

چمدونا و وسايل رو برداشتيم و رفتيم بيرون. هوا تاريك روشن بود. وسايل رو تو ماشين سارا جا كرديم و راه افتاديم. امين رانندگي مي كرد، به اصرار سارا بابا جلو نشست. قرارمون از جلوي در خونه عمو اينا بود. سارا هنوز راه نيفتاده لم داد و خوابيد. امين مي گفت ديشب اصلا نتونسته خوب بخوابه. عجيب نبود؛ سارا خيلي بد خواب بود، برعكس من كه فرقي نداشت كجا بخوابم فقط سرم به بالش برسه. 

رسيديم خونه عمو اينا. فرشاد داشت آخرين ساك ها رو تو ماشينشون مي ذاشت. مسعود و يگانه هم تو ماشين خودشون بودن. پياده شديم تا باهاشون احوالپرسي كنيم. چشمم دنبال پيمان بود.

ـ فرشاد پيمان كجاست؟

فرشاد خنديد و گفت:

ـ چه سر و سري با هم دارين؟ راستش رو بگو.

با گنگي به فرشاد نگاه كرد، چشماش مي خنديد. اگه كس ديگه اي بود حسابي عصباني مي شدم ولي خب فرشاد مثل برادرم بود؛ ولي جلوي امين و مخصوصا مسعود معذب شدم كه فرشاد اينو گفت.

ـ چطور مگه؟

فرشاد ـ آخه ديشب جاويد رو كچل كرده بود كه من شيغين رو مي خوام، من فردا همش ميرم پيش شيغين. اصلا نذاشت جاويد بخوابه.

بعد شروع كرد به خنديدن. با اين حرف انگار همه غصه هاي دنيا از دلم پر كشيد و صد ميليون رنگ به دنيا ريخته شد، چقدر دنيا رو قشنگ تر مي ديدم. با صداي پيمان برگشتم.

پيمان ـ شيغين، شيغين.

ـ سلام عزيزم، صبحت بخير.

جاويد از خونه بيرون اومد. مهتا تو بغلش خوابيده بود و پتوي نازكي ناشيانه روش كشيده شده بود.

پيمان ـ شيغين؟

ـ جانم؟

پيمان ـ من پيش تو هستم.

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

ـ مي خواي بياي پيش من؟

پيمان سرش رو تكون داد. گفتم:

ـ آخه ماشين ما جا نيست ديگه.

فرشاد ـ شيرين بيا برو تو ماشين مسعود، پيمان ديشب كلي ذوق داشت كه مياي.

به به مار از پونه بدش مياد! هر چند تو اين مدت من بدي، حرفي، نگاهي، چيزي از مسعود نديده بودم؛ ولي به خاطر همون حرف پارسال چشم ديدنش رو نداشتم.

جاويد ـ بله لطفا بياين.

ـ باشه.

سوار ماشين شديم. فرشاد كه عمو و زن عمو رو سوار كرده بود جلو راه افتاد، بعد ماشين مسعود كه يگانه، من، جاويد، پيمان و مهتا بوديم، پشت سرمون هم امين. مهتا بغل جاويد بود، عين فرشته ها خوابيده بود با موهاي طلاييش كه عين طلا مي درخشيد و لپاي گليش. چقدر دلم مي خواست بغلش كنم و بچلونمش. جاويد متوجه نگاهم شد و گفت:

ـ فرشاد به من گفت، من خيلي متاسفم.

بهش نگاه كردم، مرد آرومي بود. لبخندي زدم و گفتم:

ـ خواهش مي كنم.

نمي خواستم به اين بحث ادامه بدم، خوشبختانه پيمان شروع كرد از من سوال پرسيدن. با دقت بهش جواب مي دادم، البته بعضي از حرفاش رو نمي فهميدم. جاويد تا اون جا كه مي تونست كمك مي كرد ولي گاهي اونم كم مي آورد. كم كم پيمان هم تو بغل من خوابش برد. محكم بغلش كرده بودم، احساس مي كردم حالا كه من اين جا دارم به بچه اي كه از مادرش دوره محبت مي كنم، يكي هم به بچه ي من كه ازم دوره محبت مي كنه.

جاويد ـ خوابيد؟

ـ بله.

جاويد پوفي كرد و گفت:

ـ فقط با تو و فرشاد اين جوريه. ديشب نخوابيد، همش مي گفت با شيغين بازي مي كنم.

ـ شما چرا باهاش بازي نمي كنين؟

جاويد شونه هاش رو بالا انداخت و گفت:

ـ من زياد وقت ندارم و كم بچه ها رو مي بينم. از وقتي فرشاد اومده پيمان مياد پيش من، اونا پيش زابينه هستن و خيلي كم ميان پيش من.

ـ خيلي وقته اون جا زندگي مي كنين؟

جاويد ـ بله حدود سي سال.

ـ سي سال! پس از بچگي رفتين اون جا.

جاويد ـ بله، خواهر من اون جا به دنيا اومد.

مهتا چشماش رو به آرومي باز كرد و چيزي به جاويد گفت. جاويد هم جوابش رو داد و پتو رو روي مهتا مرتب كرد. دلم براي مهتا ضعف مي رفت.

ـ چرا باهاشون فارسي صحبت نمي كنين؟

جاويد نگاهم كرد و گفت:

ـ اوه شما هم حرف مامان رو مي زنين، خب گفتم بچه ها آلماني راحت ترن. منم از وقتي فرشاد اومده فارسي حرف مي زنم، وگرنه فارسي من خيلي بده.

ـ اون جا كارتون خيلي زياده؟

جاويد ـ بله، گاهي ميشه شبا دير ميام.

دوست نداشتم كارم رو فضولي تلقي كنه براي همين ديگه ادامه ندادم. يگانه تو ماشين مثل بچه ها خوابش برده بود، مسعود هم با آهنگ آرومي كه گذاشته بود داشت رانندگي مي كرد.

جاويد ـ شما خيلي خوب با بچه ها رفتار مي كنين، زابينه هم با پيمان انقدر بازي نمي كنه.

لبخندي زدم و گفتم:

ـ ميشه ازتون يه سوالي بپرسم؟

جاويد ـ بله البته.

حرفم رو تو دهنم مزه مزه كردم و پرسيدم:

ـ چرا از همسرتون جدا شدين؟

انگار يه سوال فلسفي ازش پرسيده بودم، كمي سرش رو خاروند و گفت:

ـ خب زابينه تو كارش خيلي جلو رفت، براش سخت بود هم بچه ها و هم من.

ابروهام بالا رفت و گفتم:

ـ به خاطر كارش طلاق گرفت؟

انگار براي جاويد يه مسئله ي عادي بود، بي تفاوت گفت:

ـ يا.

اصلا برام قابل هضم نبود، مگه ممكنه يه زن به خاطر كارش طلاق بگيره؟! احساس كردم جاويد ديگه نمي خواد صحبت كنه چون به جاده خيره شد، منم ديگه چيزي نپرسيدم. مي دونستم تو خارج اجازه هيچ زني دست شوهرش نيست و مرد حق نداره اجازه نده زن بره سر كار؛ ولي ديگه اين كه به خاطر اين كه كارش پيشرفت كرده بخواد طلاق بگيره رو نشنيده بودم. 

سه ساعت بعد رسيديم باغ. مسعود آروم يگانه رو بيدار كرد.

مسعود ـ يگانه جان بيدار شو رسيديم.

يگانه چشماش رو ماليد و گفت:

ـ چه زود رسيديم!

مسعود خنديد و گفت:

ـ تمام مدت رو خواب بودي عزيزم.

از ماشين پياده شدن. چون پيمان بغل من خواب بود نمي تونستم تكون بخورم، مهتا هم كه بغل جاويد بود. جاويد گفت:

ـ الان ميام پيمان رو مي گيرم.

گفتم:

ـ خواهشا فقط در رو باز كنين، خودم پياده ميشم.

جاويد در رو برام باز كرد. آروم از ماشين پياده شدم. پيمان سنگين تر از اون چيزي بود كه فكر مي كردم. رفتيم تو ويلا و توي يكي از اتاقا هر دوتاشون رو خوابونديم.

جاويد ـ شيغين من بايد از تو تشكر كنم.

ـ بابت؟

جاويد به پيمان اشاره كرد و گفت:

ـ پيمان، هيچ وقت انقدر خوشحال و با انرژي نبود.

لبخندي زدم و گفتم:

ـ قابلي نداره، به خاطر خودمم هست.

فرشاد يه چمدون رو آورد تو اتاق و گفت:

ـ جاويد اين جا اتاق شما.

از اتاق رفتم بيرون تا تو درست كردن صبحانه كمك كنم. آقايون داشتن وسايل رو مي آوردن تو ويلا. رفتم تو آشپزخونه که به عمه اينا كمك كنم. صبحانه مفصلي عمه و زن عمو تدارك ديده بودن؛ املت، سالاد الويه، پنير، شير، خامه، سرشير، عسل و مربا. امين سر راهشون نون تازه هم خريده بود. بوي نون تازه پيچيده بود توي خونه. مشغول خوردن صبحونه بوديم كه پيمان خواب آلود از تو اتاق اومد بيرون. در حالي كه چشماش رو مي ماليد گفت:

ـ hallo.

جاويد چيزي بهش گفت ولي پيمان در جوابش چيزي گفت. بين حرفاش شنيدم كه گفت شيغين و بعد به طرف من اومد. فرشاد خنديد وگفت:

ـ خداييش شيرين چي كار كردي اين بچه رو که همش مي خواد پيش تو باشه؟

مغرورانه براش ابرو بالا انداختم و كنار خودم براي پيمان جا باز كردم. بهش گفتم:

ـ چي مي خوري؟

پيمان نگاهي تو سفره انداخت و به سالاد الويه اشاره كرد و گفت:

ـ was ist das?

ـ فارسي بگو پيمان جان.

پيمان ـ اون چيه؟

قاشقي از سالاد الويه برداشتم و لاي نون گذاشتم و گفتم:

ـ اين سالاد الويه اس، بيا ببين دوست داري.

لقمه رو به دستش دادم، پيمان خورد.

ـ بازم مي خواي؟

سرش رو تكون داد. بازم براش لقمه گرفتم. 

پيمان ـ كي بازي كنيم؟

گفتم:

ـ صبحونه ات رو بخور بعد مي ريم بازي مي كنيم.

بعد از صبحانه مفصل من، پيمان، سارا و يگانه رفتيم تو باغ و بقيه تو ويلا موندن. شروع كرديم به بازي كردن؛ وسطي، گرگم به هوا، قايم موشك. هممون بچه شده بوديم حتي يگانه كه هيچ وقت باهامون بازي نمي كرد. هواي پاك و خنك هم سرحالمون آورده بود، انقدر بازي كرديم كه حسابي عرق كرده بوديم.

سارا ـ بعد از ظهر هم يادمون باشه آب بازي كنيم.

پيمان بالا و پايين پريد و گفت:

ـ الان، الان.

گفتم:

ـ نه الان هوا خنكه، بذار بعد از ظهر هوا گرم بشه بعد.

صداي بلند جاويد كه پيمان رو صدا مي زد بازي ما رو قطع كرد. پيمان سريع به طرف جاويد دويد. با خودم فكر كردم چي باعث شده پيمان اين جوري بازي رو ول كنه!

***

دو روزي توي باغ بوديم. فهميدم مادر پيمان بود كه به جاويد زنگ زده تا از حال بچه ها بپرسه. دلم يه جوري شد، من حتي يه شماره هم از شادي نداشتم تا صداش رو بشنوم. چقدر به منصور ايميل زده بودم و ازش خواهش كرده بودم فقط اجازه بده صداي شادي رو بشنوم ولي دريغ از يه جواب. روزها كار من شده بود ساعت به ساعت ايميل چك كردن ولي هيچي نبود، هيچي.

چهاردهم فروردين پرواز فرشاد و جاويد بود و بايد برمي گشتن آلمان. يادمه اون زمانا چقدر دلم براي فرشاد تنگ شده بود ولي الان دل كندن از پيمان برام سخت بود، مخصوصا اين كه پيمان هي به من اصرار مي كرد باهاشون برم.

ـ آخه پيمان جان من بيام اون جا كجا بمونم؟

پيمان ـ بيا تو اتاق من، اتاق من بزرگه.

خنديدم، نمي دونم چرا خنده ام مزه تلخي مي داد. دل كندن از بچه اي كه بچه ي من نبود برام خيلي سخت بود. شايد همون بهتر كه منصور شادي رو بي خبر برد، اگه مي دونستم نمي ذاشتم ببره. ولي ديگه پيمان دست من نبود وقت رفتنشون بود. فرشاد چمدونا رو گذاشت پشت ماشين. يگانه و زن عمو هم بق كرده بودن، اونا به خاطر فرشاد و منم به خاطر پيمان. جاويد مهتا رو بغل كرده بود. لبخند زور زوركي بهش زدم.

جاويد ـ بابت همه چي ممنون.

ـ كاري نكردم.

جاويد ـ چرا، براي پيمان و ما كلي فكر خوب شد.

به مهتا نگاه كردم. درست مثل تشنه اي بودم كه ظرف آب رو گذاشتن جلوش ولي اجازه دست زدن بهش رو نداره. دستم رو روي گونه اش كشيدم و گفتم:

ـ كوچولو بالاخره نذاشتي من بغلت كنم.

اين بار خودش رو جمع نكرد، با چشماي آبي رنگ خوشگلش داشت به من نگاه مي كرد.

فرشاد ـ جاويد بيا دير ميشه.

جاويد خداحافظي كرد و سوار ماشين شد. پيمان رو براي آخرين بار بغل كردم و بوسيدم.

پيمان ـ شيغين من باز اين جا ميام.

ـ حتما بيا عزيزم، خيلي خوشحال ميشم.

پيمان سوار تاكسي شد. حس خوبي نداشتم، دوباره خاطرات داشتن از جلوي چشمم رژه مي رفتن؛ شش ماه پيش منصور و شادي هم سوار تاكسي شده بودن. صداي در تاكسي كه بسته شد و پيمان كه داشت از شيشه عقب به من نگاه مي كرد. بغض بدي اومد تو راه گلوم. كم كم به جاي پيمان، شادي رو مي ديدم. تاكسي راه افتاد و پيمان براي من دست تكون داد درست مثل شادي. گريه ام گرفت. يعني من ديگه پيمان رو نمي ديدم درست مثل شادي، چرا هر بچه اي كه وارد زندگي من ميشه از زندگي من ميره بيرون؟ اشكام بي مهابا مي چكيدن، تاكسي دورتر و دورتر مي شد و همچنان پيمان براي من دست تكون مي داد. 

مامان دستم رو گرفت و گفت:

ـ بيا بريم شيرين جان.

بي اراده تو ماشين بابا نشستم. دوست داشتم گريه كنم. افسردگيم كه تو عيد اثري ازش نبود كم كم داشت خودش رو نشون مي داد. با كمك بابا تو يكي از مدارس غيرانتفاعي كار پيدا كردم، هفته اي سه روز. هر چند زياد حوصله اش رو نداشتم ولي بايد به زندگي خو مي گرفتم. رابطه ام با معلما بد نبود. آروم و ساكت مي رفتم و مي اومدم. دوست نداشتم بيشتر راجع بهم بدونن، هر چقدر بيشتر مي دونستن برام عذاب آورتر بود. پيش فروغ هم مي رفتم، حرفاش برام مثل مسكن بود. 

يه روز كه داشتم توي نت دنبال يه تحقيق مي گشتم چراغ اووي فرشاد روشن شد و بعد باهام تماس گرفت. دكمه سبز رنگ رو فشار دادم، تصوير خندان فرشاد اومد رو صفحه نمايش.

فرشاد ـ سلام دخترعمو.

ـ سلام پسرعمو، چطوري؟

فرشاد ـ خوبم، شيرين امروز تا كي هستي؟

ـ چطور؟

فرشاد ـ آخه پيمان از وقتي اومديم همش بهانه تو رو مي گيره، مي خواستم ببينم اگه هستي آدرست رو بدم پيمان باهات حرف بزنه.

قلبم پر از شادي شد. با خوشحالي گفتم:

ـ آره هستم فعلا.

فرشاد ـ پس فعلا خداحافظ.

ارتباط قطع شد. براي ديدن پيمان كلي بيتاب بودم. يه ساعتي نگذشته بود كه تقاضاي دوستي جاويد براي من اومد. اكسپت كردم و بعد جاويد باهام تماس گرفت. دكمه سبز رو فشار دادم، تصوير جاويد اومد. با تيشرت مشكي رنگ نشسته بود و موهاش روي پيشونيش ريخته بود.

جاويد ـ شيغين متاسفم، پيمان مجبورم كرد.

ـ اشكالي نداره، دلم براش تنگ شده بود.

پيمان بدو بدو اومد جلوي مانيتور و داد كشيد:

ـ شيغين.

ـ سلام عزيزم، دلم برات تنگ شده بود.

پيمان سعي مي كرد فارسي حرف بزنه. گفت:

ـ من هم.

بعد كاغذي رو جلوي مانيتور گرفت و گفت:

ـ من اينس شدم.

ـ چي شدي؟

جاويد ـ اول شده.

با خوشحالي گفتم:

ـ آفرين پسر خوب.

پيمان ـ پاپا ميگه ما باز ميايم اون جا.

ـ جدي؟ كي مياي؟

به جاي پيمان جاويد جواب داد:

ـ شايد سپتامبر، آخر تابستون.

لبخندي زدم و گفتم:

ـ حتما بياين خوشحال ميشم.

پيمان باز هوراي بلندي كشيد.

***

بيست و پنجم ارديبهشت بود. آب دهنم رو قورت دادم. امروز تولد شادي بود و امسال پيش من نبود. روز پنج شنبه بود و من كلاس نداشتم. تو رختخوابم غلتي زدم، پوفي كردم. پارسال اين موقع چه جشن تولدي براش گرفته بودم، هنوز عكسا، فيلما، همه لحظاتش جلوي چشمم بود. كيكش رو به شكل سيندرلا سفارش داده بودم. چه روزهايي رو از سرم گذروندم. الان كه نگاه مي كنم اصلا باورم نميشه من بودم. اگه يه روزي بهم مي گفتن قراره اين بلاها سرت بياد ار ترس مي مردم. 

دوباره غلتي زدم، پتو رو روي سرم كشيدم. مي خواستم بخوابم ولي خوابم نمي برد. از جام بلند شدم و حوله ام رو برداشتم و رفتم حموم. شير آب رو باز كردم و دوش گرفتم. شادي الان كجا بود؟ چي كار مي كرد؟ منصور يادش هست تولدشه؟ تولد براش گرفته؟ كيا رو دعوت كرده؟ شادي الان خوشحاله؟ 

مغزم داشت از هجوم فكر و خيال منفجر مي شد. حوله رو دور خودم پيچيدم و از حموم اومدم بيرون. مامان از تو آشپزخونه گفت:

ـ شيرين بيا صبحونه بخور.

به ساعت نگاه كردم، ده و نيم بود. بابا رفته بود، با همون حوله رفتم تو آشپزخونه.

مامان ـ وا مادر خودت رو خشك مي كردي بعد، سرما مي خوري.

ـ هوا گرمه مامان.

مامان ـ هواي بهار دزده، ميگي گرمه ولي يهو ديدي سرما خوردي.

حرفي نزدم، حوصله جر و بحث نداشتم. مامان فنجون چايي رو گذاشت جلوم. نون و پنير و كره و مربا هم جلوم بود. حتي حوصله نداشتم چيزي بخورم ولي دوش آب گرم باعث شده بود گرسنه ام بشه، معده ام صدا مي داد. مامان تو آشپزخونه سرگرم بود. براي خودم لقمه هاي كوچيك مي گرفتم. مامان راست مي گفت، كم كم داشتم مي لرزيدم. از جام بلند شدم و رفتم تو اتاق و لباس پوشيدم. داشتم با حوله موهاي خيسم رو خشك مي كردم. چشمم به كامپيوتر بود. نكنه منصور امروز رو يادش بره؟! هميشه بايد مناسبت ها رو ياد منصور مي انداختم؛ امروز روز تولده، امروز روز مادره، امروز روز پدره.

زود كامپيوتر رو روشن كردم و منتظر شدم تا سيستم بالا بياد. بايد به منصور ايميل بزنم. يعني ايميل منو مي خونه؟ از كجا معلوم، ايميل عوض كردن كه سخت نيست. از كجا معلوم كه مي خونه و جواب نميده؟! ولي اين تنها راهي بود كه داشتم امتحان مي كردم ضرري نداشت. مرورگرم رو باز كردم و رفتم تو صفحه ياهو. آدرس و رمزم رو وارد كردم و صفحه ايميل جديد رو باز كردم. با دقت آدرس منصور رو تايپ كردم و تو محل موضوع نوشتم تولد شادي خيلي مهم. بعد براش نوشتم كه تولد شاديه و يادش نره. بهش گفتم مي دونم كه نميگي ولي شادي رو از طرف من ببوس و بهش بگو كه چقدر دوستش دارم. ازش خواستم لااقل جواب اين ميل رو بده كه بدونم تولد شادي يادش هست و نگران نباشم و بعد ارسال. 

بغض كردم. يعني منصور مي خوند؟ كجا بودن الان؟ كجاي كره خاكي؟ دلم براي شادي لك زده بود. شونه رو برداشتم و شروع به شونه زدن موهام کردم. سشوار رو برداشتم و شروع كردم به شسوار كشيدن. وقتي سشوارم تموم شد متوجه زنگ اوو شدم. به طرف مانيتور خيز برداشتم. يعني منصور بود كه زنگ زده بود؟ ولي وقتي اسم جاويد رو ديدم نفس عميقي كشيدم، حتما پيمان بود. اون جا الان ساعت تقريبا هفت بود، صبح به اين زودي چرا بهم زنگ زده؟ پشت سيستم نشستم و دكمه اتصال رو زدم. سعي كردم خودم رو خوشحال نشون بدم ولي به جاي عكس پيمان جاويد پشت مانيتور بود، با موهاي مرتب و كراوات و كت و شلوار.

جاويد ـ سلام شيغين.

كنار عكس جاويد متوجه خودم شدم؛ با يه تاپ دوبنده نشسته بودم جلوي كامپيوتر. سريع پريدم كنار و گفتم:

ـ اوه!

تنها چيزي كه نزديكم بود حوله ام بود. برش داشتم و رو شونه هام انداختم و دوباره نشستم پشت مانيتور. جاويد داشت لبخند مي زد، رديف دندوناي سفيدش رو به نمايش گذاشته بود. خجالت كشيدم، تا حالا اين جوري جلوي هيچ مردي نرفته بودم.

جاويد ـ متاسفم شيغين، فكر مي كنم بد وقت اومدم.

خودم رو جمع و جور كردم و گفتم:

ـ اوه نه، چيزه ... راستش رو بخواي من فكر كردم پيمانه.

جاويد ـ ببخشيد.

ـ نه اشكالي نداره، چي شده صبح به اين زودي زنگ زدي؟

جاويد ـ اوم نه هيچي، من فقط ديشب تو افيس بودم، الان ديدم چراغت روشنه. مي دوني فقط مي خواستم ... مي خواستم با يه كسي حرف بزنم.

نمي دونم پشت كلام جاويد چي بود ولي غم رو توش احساس مي كردم. جاويد خنديد، از اون خنده هاي تلخ.

ـ خب بگو، چي مي خواي بگي؟

جاويد نفسش رو بيرون داد، انگار مردد بود چي بگه. بعد گفت:

ـ راستش شيرين من فارسيش رو نمي دونم، اي كاش آلماني مي فهميدي.

ـ خب تا اون جايي كه مي توني بگو.

جاويد ـ انگليسي بلدي؟

خنده ام گرفت، آخرين باري كه كلاس زبان بودم درست قبل از به دنيا اومدن شادي بود و بعد هيچي. چيزي يادم نمونده بود. لبخندي زدم و شونه هام رو بالا انداختم. جاويد هم لبخندي زد و چيزي گفت که نفهميدم. گفتم:

ـ چي گفتي؟

جاويد ـ هيچي، تو چرا ناراحت هستي؟

لبم رو گزيدم، راستش فكر مي كنم بيشتر از جاويد من احتياج داشتم با يكي حرف بزنم. آب دهنم رو قورت دادم و گفتم:

ـ امروز تولد دخترمه.

جاويد صاف نشست و گفت:

ـ اوه راستي؟

سرم رو تكون دادم. جاويد رفت تو فكر. گفتم:

ـ نمي دونم الان كجاست، چي كار مي كنه، منصور يادش هست كه تولدشه يا نه!

جاويد نفسش رو پر صدا داد بيرون. اشكم رو پاك كردم. 

جاويد ـ شيغين من خوب نمي دونم چي بايد بگم، ولي مي خوام بگم نبايد ناراحت باشي.

صداي زنگ موبايل جاويد بلند شد. جاويد نگاهي به موبايلش انداخت و گفت:

ـ شيغين من بايد برم، بعدا حرف مي زنيم.

گفتم:

ـ باشه.

جاويد سرش رو تكون داد و ارتباط قطع شد. پوفي كردم و به صندلي تكيه دادم. دستم رو بردم لاي موهام و دوباره اينباكسم رو چك كردم. خبري نبود. كامپيوتر رو خاموش كردم و حوله رو از در كمدم آويزون كردم تا خشك بشه. كليپسم ديروز شكسته بود، كشوي دراور رو باز كردم تا كليپس نو بردارم، هميشه چند تا كليپس تازه تو خونه داشتم. چشمم خورد به يه جعبه قرمز مخملي. آب دهنم رو قورت دادم. برش داشتم و باز كردم. كادوي تولدم بود، همون زنجير و آويز قلب كه شادي برام خريده بود. برش داشتم. يه احساس عذاب وجدان داشتم. اونو شادي برام خريده بود و من مي خواستم به منصور برش گردونم. چرا اون جوري فكر مي كردم؟ خوب شد برش نگردوندم، وگرنه الان ديوونه مي شدم. جعبه رو تو دراور گذاشتم. به خودم تو آيينه نگاه كردم و زنجير رو دور گردنم انداختم. روش دست كشيدم، احساس خوبي داشتم. الان كه به ياد شادي بودم حتما شادي هم به فكر من بود. آويز قلب رو بالا آوردم و بوسيدمش؛ يك بوسه براي قلبم، قلبي كه شادي بهم داده بود، قلبي كه براي شادي مي تپيد.

***

ديگه اون زنجير و آويز رو از گردنم باز نكردم. كم كم خرداد رسيد و امتحانات بچه ها و بعد هم تعطيلات شروع شد. از اون روز گاهي جاويد با اوو باهام تماس مي گرفت. گاهي پيمان بود گاهي هم فقط خود جاويد. بيشتر از چند كلمه با هم حرف نمي زديم. مي گفت آخر تابستون براي يه كاري مي خواد بياد ايران. فارسيش خيلي بهتر شده بود. يه بار هم خونه مادرش بود، جاويد هامبورگ زندگي مي كرد و مادر و خواهرش تو كلن. براي تعطيلات آخر هفته پيمان و مهتا رو برده بود پيش مادرش. مادر جاويد يه زن زيباي شصت ساله بود، با موهاي زيتوني كوتاه و بي نهايت شيك، طوري كه هميشه آرزو داشتم اون شكلي باشم. مامان رو هم صدا كردم و با مامان هم آشنا شد. انقدر مادر جاويد شيك و مرتب بود كه مامان تا چند وقت تعريفش رو مي كرد. يه جورايي به جاويد عادت كرده بودم و به پيمان. تابستون رو به عشق اين كه پيمان مياد سپري مي كردم. 

روزها يكي يكي سپري مي شد تا اين كه بالاخره موقع اومدن جاويد شد. مادر جاويد هم باهاشون مي اومد. مامان هر چقدر اصرار كرد بيان خونه ي ما قبول نكردن، گويا قرار بود برن خونه يكي از اقوام مادرش. 

ساعت يازده صبح بود كه تلفن زنگ زد. به طرف تلفن رفتم و گوشي رو برداشتم.

ـ الو؟

زن ـ سلام، شيرين خانم خودتونين؟

صداش به نظرم آشنا اومد ولي نشناختم. گفتم:

ـ بله، شما؟

زن ـ من پروينم عزيزم، مادر جاويد.

ـ بله بله، پروين خانم خوبين؟ رسيدن بخير.

پروين ـ ممنون عزيزم، خوبي؟ بد موقع كه مزاحم نشدم؟

ـ نه خواهش مي كنم، خيلي هم خوش موقع اس. كي رسيدين به سلامتي؟

پروين ـ ديشب حدود ساعت سه رسيديم.

ـ خب به سلامتي.

پروين ـ عزيزم پيمان اين جاست، مي خواست باهات صحبت كنه.

ـ بله حتما.

صداي شاد پيمان تو گوشي پيچيد.

پيمان ـ سلام شيغين.

ـ سلام عزيزم چطوري؟ خوبي؟

پيمان ـ آره، شيغين من مي خوام بازي كنم با تو، كي اين جا هستي؟

خنده ام گرفت. پيمان هم مثل شادي عاشق بازي كردن بود، فقط به بازي فكر مي كرد. گفتم:

ـ حتما ميام ديدنت عزيزم.

پيمان اصرار كرد:

ـ الان بيا شيغين، من فقط با تو بازي مي كنم.

ـ باشه عزيزم، الان گوشي رو بده به مامان بزرگت تا من آدرس رو ازشون بپرسم و بيام دنبالت.

پيمان با صداي بلند دوباره گفت تول و بعد گوشي رو به پروين خانم داد. انرژي زياد پيمان به منم منتقل شده بود. پروين آدرس خونشون رو داد تا برم پيششون. مامان گوشي رو ازم گرفت و شروع كرد به حال و احوال كردن و براي فردا شب دعوتشون كرد. لباس پوشيدم و از خونه زدم بيرون. تقريبا تا اون جا پرواز كردم. چقدر براي پيمان بيتاب بودم. پيمان تنها بچه اي بود كه محبتش رو خالصانه به من مي داد. پيش پيمان اصلا احساس نمي كردم بچه يكي ديگه اس، همش احساس مي كردم بچه خودمه. 

با پروين و پيمان رفتيم بيرون. توي پارك همراه پيمان جست و خيز مي كردم و پروين مي خنديد. با اين كه معذب بودم پروين رو تنها بذارم ولي پروين خودش زن راحتي بود. بعد بهشون پيشنهاد كردم براي ناهار بريم فست فودي كه تو اون نزديكيا بود و پيتزاهاي خوبي داشت. پروين خيلي خوش صحبت تر از چيزي بود كه نشون مي داد. برعكس جاويد فارسي رو خيلي روون تر صحبت مي كرد، هر چند گاهي يه كلمه رو فراموش مي كرد ولي صحبت كردنش مثل جاويد نبود. وقتي جاويد فارسي حرف مي زد دل و روده آدم كش مي اومد. بعد از ناهار يه تاكسي گرفتم تا بريم جمشيديه. تا جمشيديه رو تو تاكسي به صحبت در مورد ايران گذرونديم. وقتي تو سربالايي جمشيديه نگه داشت و پياده شديم، پروين هواي پاك شمال شهر رو كشيد تو ريه هاش و گفت:

ـ خداي من چقدر اين جاها تغيير كرده!

ـ چند ساله اين جا نيومدين؟

پروين ـ فكر كنم يه چهار سالي ميشه.

ـ پس مدت زياديه كه ايران نيومدين.

پروين خنديد. به طرف پارك راه افتاديم. پيمان جلوتر از ما مي دويد.

پروين ـ مدت زياد كه چي بگم، جاويد تازه بار سومشه كه داره مياد ايران.

روي يه نيمكت نشستيم و به پيمان نگاه مي كرديم كه مشغول بازي بود.

پروين ـ مي دوني شيرين جان الان مي فهمم تعريفاي پيمان پر بيراه نبوده.

ـ چطور؟

پروين ـ از وقتي از ايران برگشتن هر كسي در مورد ايران ازش سوال مي پرسيد با اشتياق از تو تعريف مي كرد و مي گفت شيرين باهاش بازي مي كرده، هورا مي كشيده و هيچ وقت بهش نمي گفته ساكت باشه، آروم باشه. الان مي بينم كه حق داشته.

ـ من كار خاصي نكردم، حق هر بچه ايه كه تا مي خواد بازي كنه، جست و خيز كنه، انرژيش رو تخليه كنه.

پروين ـ مي دوني آلماني ها خيلي مقرراتي و سختگيرن. اين جور چيزا گاهي دامنگير بچه ها هم ميشه، يه جورايي نمي تونن بيخيال بعضي از رفتارهاي بچه ها باشن. مي دوني وقتي ما مهاجرت كرديم جاويد همش پنج سالش بود، درست مثل پيمان شاد و سرحال بود ولي بعد مهاجرت ما تا به محيط عادت كنيم، زبان ياد بگيريم و تو اون كشور جا بيفتيم، بعد هم تولد تينا دخترم، خيلي تو روحيه جاويد تاثير گذاشت. جاويد آدم خيلي توداريه، خيلي آرومه و هميشه حرفاش رو تو دل خودش نگه مي داره و به هيچ كي نميگه. ده سال پيش كه پدر جاويد فوت كرد همه مسئوليت شركت افتاد گردن جاويد. اون زمان شركت كوچيكي بود ولي جاويد گسترشش داد. سخت كار كرد تا به اين جايي كه هست برسه. وقتي زابينه وارد زندگيش شد خيلي خوشحال شدم. زابينه يه دختر پر شر و شور بود و عاشق ماجراجويي. وقتي زابينه بود جاويد حس زندگي مي گرفت. زابينه جاويد رو از كارش مي كند و به زندگي مي آورد. بعدشم كه پيمان و مهتا به دنيا اومدن.

ـ اگه زابينه عاشق آقا جاويد بود چرا طلاق گرفت؟

پروين ـ خب براي زابينه كارش مهم تر از زندگي مشتركش بود. اونا مثل ما آدماي احساسي نيستن. خود تو يه مادري، درسته؟ حاضري اين كار رو در حق زندگيت بكني؟

دوباره فكرم پريد به گذشته. در حالي كه به رو به روم نگاه مي كردم آهسته گفتم:

ـ من به خاطر شادي از همه چيزم گذشته بودم.

بغضم رو به زور قورت دادم. پروين با پشيموني گفت:

ـ اوه متاسفم عزيزم، نبايد به يادت مي آوردم.

لبخندي زدم و گفتم:

ـ نه مهم نيست، من فقط تعجب كردم آقا جاويد همه چي رو به شما گفته.

پروين ـ نه جاويد به من هيچي نگفته، گفتم كه جاويد مرد توداريه، من كه مادرشم هيچ وقت نتونستم حرفي از زير زبونش بكشم بيرون. پيمان از شما خيلي تعريف مي كرد، ماجراي جدايي و دخترتون رو هم از فرشاد شنيدم.

سرم رو تكون دادم. پروين ادامه داد:

ـ بچگي جاويد برنمي گرده، اينا هم تقصير منه كه ازش غافل شدم؛ ولي خوشحالم پيمان تونست شادي واقعي رو با تو تجربه كنه.

تا غروب تو پارك بوديم. انقدر با پيمان بازي كردم كه خود پيمان هم خسته شد، خودم كه ديگه نمي تونستم سر پا وايستم. دوباره قرار شام فردا شب رو به پروين يادآوري كردم. پروين شماره موبايلم رو گرفت. براشون تاكسي گرفتم و راهيشون كردم خونه. پيمان ازم قول گرفت بازم باهاش بازي كنم. با خوشحالي بهش قول دادم. براي خودم هم يه تاكسي گرفتم و رفتم خونه. از خستگي نا نداشتم ولي پر انرژي بودم. رسيدم خونه. داشتم با مامان درباره كارايي كه كرديم حرف مي زدم كه موبايلم زنگ خورد. به شماره نگاه كردم، يه شماره ناشناس بود. تماس رو برقرار كردم.

ـ الو؟

صداي مردي تو گوشي پيچيد.

ـ سلام شيغين.

ـ سلام آقا جاويد، حال شما خوبه؟

جاويد ـ ممنون، شما خوبين؟

ـ خوبم.

جاويد ـ امــم فقط مي خوام تشكر كنم، بايد مامان و پيمان امروز هم اذيتتون كردن.

ـ نه اتفاقا خودتون كه مي دونين چقدر پيمان رو دوست دارم، از مصاحبت با پروين خانم هم لذت بردم.

جاويد ـ از چي لذت بردي؟

خنده ام گرفت. به زور جلوي خنده خودم رو گرفتم و گفتم:

ـ از حرف زدن.

جاويد ـ اوه اشتيمت، خب شيغين فردا وقت داري؟

ـ بله چطور؟

جاويد ـ راستش مي خواستم ببينمت.

ابروم از تعجب بالا رفت. گفتم:

ـ منو ببينين؟

جاويد ـ بله، خواهش مي كنم.

در حالي كه سعي مي كردم خودم رو عادي جلوه بدم گفتم:

ـ اشكالي نداره، كجا؟

جاويد ـ من كه جايي رو نمي شناسم، تو بايد بياي پيش من.

ـ باشه فردا صبح ميام دنبالتون. ساعت يازده خوبه؟

جاويد ـ بله خوبه، تا بعد.

ـ خداحافظ.

مامان ـ كي بود؟

متعجب از مكالمه جاويد گفتم:

ـ آقا جاويد بود.

مامان ـ خب؟

ـ مي خواست منو ببينه.

مامان ـ تو رو ببينه؟ چي كارت داره؟

ـ نمي دونم، برم ببينم چي كارم داره.

مامان ـ مي خواي منم همراهت بيام؟

گفتم:

ـ نه مامان جان، شما بياي چي كار؟ بچه كه نيستم.

مامان ديگه چيزي نگفت.

***

صبح سوييچ ماشين رو از بابا گرفتم و رفتم سراغ جاويد. زنگ در رو زدم. جاويد همراه پيمان از پله ها پايين اومدن. پيمان پريد بغل من. دو تا ماچ گنده كاشتم رو صورتش. خنديد.

جاويد ـ دير كردي.

ـ بله معذرت مي خوام، ترافيك بود.

پيمان ـ شيغين بريم پارك.

ـ باشه عزيزم، سوار شين بريم.

جاويد جلو نشست و پيمان پشت. به سمت پاركي كه اون نزديكيا بود روندم. خوبي بالاي شهر اين بود كه هر طرفش پر از پارك بود. كنار يه پارك كوچيك نگه داشتم و رفتيم تو پارك. پيمان بالا پايين مي پريد و شيطوني مي كرد. من و جاويد هم شونه به شونه هم مي رفتيم جلو. گاهي دنبال پيمان مي دويدم كه زمين نخوره، باهاش بازي مي كردم. رفتيم تو زمين بازي. پيمان سرسره سوار مي شد، مواظب بودم تا بچه هاي ديگه هلش ندن. صداي جاويد باعث شد به عقب برگردم. دستش دو تا ليوان يه بار مصرف بود.

جاويد ـ شيغين بيا كافي.

در حالي كه چشمم به پيمان بود رفتم پيشش. يكي از كافي ها رو داد بهم و روي يه نيمكت زير درخت نشستيم. در حالي كه چشمم به پيمان بود گفتم:

ـ خب باهام چي كار داشتين؟

برگشتم به نيمرخ جاويد كه كنارم نشسته بود نگاه كردم. ليوان رو به سمت دهنش برد و نسكافه اش رو مزه مزه كرد. گفت:

ـ خب يكم سخته.

ـ مگه مي خواين چي بگين؟

جاويد لبخندي زد و گفت:

ـ نه چيز بد نيست، راستش من نمي تونم خوب بگم.

با لبخند گفتم:

ـ خب هر جوري كه دوست دارين بگين.

لبخند جاويد پهن تر شد، برگشت به سمتم و چيزي به آلماني گفت. با چشماي گرد نگاش كردم و گفتم:

ـ چي گفتين؟

جاويد با لبخند گفت:

ـ تو گفتي هر جور دوست داري بگو.

گفتم:

ـ بله ولي اين جوري كه من چيزي نفهميدم.

دستم رو براي پيمان تكون دادم. پيمان هم براي من دست تكون داد.

جاويد ـ شيغين تو خيلي خوبي.

از اين تعريف جاويد كاملا غافلگير شدم. با تعجب برگشتم و گفتم:

ـ چي؟

جاويد ـ خب من تا الان كسي رو نديدم با يه پسر بچه بازي كنه كه آشنا نيست.

لبخندي زدم و گفتم:

ـ شما که غريبه نيستين.

جاويد سرش رو تكون داد. احساس مي كردم چيزي مي خواد بگه ولي نمي تونه، حالا يا كلمه مناسب پيدا نمي كرد يا واقعا چيزي بود كه گفتنش سخت بود. گفتم: 

ـ آقا جاويد واقعا گفتنش انقدر سخته؟

جاويد به سمت من برگشت. به چشماي قهوه اي روشنش نگاه كردم. يهو جاويد بي مقدمه گفت:

ـ شيغين با من ازدواج مي كني؟

خشكم زد. احساس كردم زمان ايستاد. نفسم تو سينه حبس شده بود. الان جاويد به من چي گفت؟ ازدواج؟! من با جاويد؟ با چشماي گرد داشتم نگاش مي كردم، جاويد هم نگام مي كرد.

جاويد ـ چي شد؟

به خودم اومدم. سريع خودم رو جمع كردم. چي مي تونستم بگم، انگار سرم از هر كلمه اي پاك شده بودم. با گوشه ليوان بازي مي كردم. جاويد دستش رو روي بازوي من گذاشت و گفت:

ـ شيغين؟

نفسم رو بيرون دادم، انگار لال شده بودم. 

جاويد ـ ساري، من نمي دونستم تو ناراحت ميشي.

با صدايي كه از ته چاه درمي اومد گفتم:

ـ چرا مي خواين ...

بقيه حرفم رو خوردم. عين دخترهاي پونزده، شونزده ساله خجالت مي كشيدم، انگار براي اولين باره كه اين حرف رو مي شنوم. البته براي مني كه كاملا سنتي ازدواج كرده بودم و قبلش هم دوست پسري نداشتم واقعا اين حرفا سنگين بود. جاويد به سمت من برگشت و گفت:

ـ من به خاطر تو ايران اومدم، مامان هم اومد. مي خواستم امشب بگم ولي مامان گفت شايد نه جواب بدي. گفت بهتره اول به تو بگم، اگه گفتي باشه مامان حرف بزنه.

آب دهنم رو قورت دادم. سرم همچنان پايين بود. جاويد انگار هر كلمه رو به زور از ذهنش بيرون مي كشيد و مي گفت:

ـ مامان گفت ايراني ها اين جوري بايد باشن، گفت اين ... اين ...

ـ رسمه.

جاويد ـ آره، گفت اين رسمه.

تمام نيروي خودم رو جمع كردم و گفتم:

ـ چرا مي خواين با من ازدواج كنين؛ چون با پيمان بازي مي كنم؟

جاويد با تعجب برگشت به سمت من و گفت:

ـ نه ازدواج به پيمان نيست، پيمان چرا بايد باشه؟

دستام عرق كرده بود، خودمم همين طور. آروم دستم رو روي پيشونيم كشيدم. جاويد خيلي آروم گفت:

ـ اوكي، اگه تو نمي خواي هيچي نيست.

اين بار با جرات ازش پرسيدم:

ـ نگفتين چرا مي خواين با من ازدواج كنين؟ من يه آدم معموليم.

جاويد ـ چي؟

ـ من يه زن عادي هستم، هيچ چيز خاصي ندارم.

جاويد اين بار به چشماي من زل زد. احساس كردم نمي تونم زير سنگيني نگاهش طاقت بيارم ولي از چشماي قهوه ايش هم نمي تونستم دل بكنم.

جاويد ـ براي من خيلي سخته بگم؛ ولي مي تونم بگم خيلي روي من اثر گذاشتي، تو زن محكم هستي و همين طور مهربون. تو زندگي هستي شيغين.

آب دهنم رو قورت دادم، بهم مي گفت محكم! به آرومي گفتم:

ـ زياد هم محكم نيستم.

بهم نگاه كرد. بايد بهش مي گفتم، يا رومي روم يا زنگي زنگ. گفتم:

ـ مي دونين من قرص افسردگي مي خوردم، تحت نظر روانپزشك بودم.

جاويد ـ چرا؟

گفتم:

ـ بعد از به دنيا اومدن شادي افسرده شدم، افسردگي بعد از زايمان بود. تحت نظر بودم، يه بارم بستري شدم. به همين خاطر شادي رو از من گرفتن.

اشكام دوباره چكيدن. اَه لعنت به اين اشك! هر وقت ياد اين قضيه مي افتادم احساس ضعف مي كردم. دستمالي كه به طرفم گرفته بود رو گرفتم و اشكام رو پاك كردم. پيمان بدو بدو به طرفم اومد.

پيمان ـ شيغين چرا گريه مي كني؟

لبخندي زدم و گفتم:

ـ چيزي نيست عزيزم، چرا بازي نكردي؟

پيمان ـ تو هم مي خوام بازي كني.

به جاي من جاويد چيزي به آلماني به پيمان گفت. پيمان گفت:

ـ اوكي. 

و به سمت ديگه پارك دويد. با گلايه گفتم:

ـ چي كارش دارين؟ باهاش بازي مي كردم خب.

جاويد ـ نه، بايد بدونه وقتي دو نفر حرف مي زنن نبايد بياد.

نفس عميق ديگه اي كشيدم. جاويد گفت:

ـ شيغين؟

با التماس گرفتم:

ـ خواهش مي كنم جاويد، شيرين. چرا بهم ميگي شيغين؟

جاويد خودش رو جمع كرد و گفت:

ـ ببخشيد شيرين.

"ر" رو سعي كرد محكم بگه. خنده ام گرفت، جاويد هم با لبخند به سمت من برگشت. لبم رو گزيدم. 

جاويد ـ جواب چيه؟

حرفاي فروغ يادم افتاد. من يه زن بالغ بود، بايد به هر چيزي عاقلانه نگاه مي كردم. جاويد هم يه آدم بود مثل بقيه. انقدر كه از بعضي مردهاي اطرافم ضربه ديده بودم جاويد مثل يه فرشته بود. بايد عاقلانه تصميم مي گرفتم. به سمتش برگشتم و به آرومي گفتم:

ـ تا شب به من مهلت بده، بايد فكر كنم.

***

مامان با چشماي گشاد گفت:

ـ جدي بهت اين حرف رو زد؟

سرم رو تكون دادم. مامان به فكر فرو رفت. گفت:

ـ الان مي خواي بهشون چه جوابي بدي؟

گفتم:

ـ نمي دونم!

خيار رو دور ظرف سالاد چيدم. مامان متفكرانه گفت:

ـ بايد پدرت بدونه، چرا ديروز پروين خانم چيزي نگفت؟

گفتم:

ـ گويا اول جاويد مي خواسته به من بگه، اگه جواب من مثبت بود اون وقت حرفش رو پيش بكشن، اگه نه که هيچي.

مامان در قابلمه سوپ رو برداشت. گفت:

ـ آخه اين جوري كه نميشه، بايد به ما مي گفتن ما چهار نفر آدم دعوت مي كرديم.

در حالي كه سعي مي كردم صدام نلرزه گفتم:

ـ آدم براي چي؟

مامان ـ براي چي؟ براي اين كه بيان حرف بزنن، هر كاري يه راهي داره.

چيزي نگفتم. مامان گفت:

ـ من مي دونم بعدا دلخوري پيش مياد.

حوصله نداشتم. چند ساعت ديگه جاويد و پروين و پيمان مي اومدن. رفتم سمت اتاقم، كامپيوتر رو روشن نگه داشته بودم و تند تند سر مي زدم تا ببينم چراغ فرشاد كي روشن ميشه. اين بار روشن بود. سريع باهاش تماس گرفتم. تماس برقرار شد و چهره خندون فرشاد اومد رو صفحه.

فرشاد ـ سلام شيغين خانم.

با دلخوري گفتم:

ـ شيرين! تو رو خدا فرشاد، ديگه داره از اسمم بدم مياد.

فرشاد خنديد و گفت:

ـ ببخشيد، حالا چطوري خوبي؟ عمو و زن عمو خوبن؟

ـ همه خوبن، تو چطوري؟

فرشاد ـ ما هم خوبيم، روزگار مي گذرونيم.

ـ چي شده امروز نرفتي سر كار؟

فرشاد ـ امروز يكشنبه اس اين جا تعطيله.

ـ آها.

فرشاد ـ خب ديگه چه خبرا؟

مونده بودم چطوري ازش بپرسم. گفتم:

ـ فرشاد يه چيزي بپرسم راستش رو بهم ميگي؟

فرشاد با شيطنت خنديد و گفت:

ـ باز دوباره چي كار كردي شيرين؟

از خنده فرشاد منم خنده ام گرفت و گفتم:

ـ نه جدي ميگم.

فرشاد ـ خب بپرس.

ـ اين جاويد چطور آدميه؟

ابروهاي فرشاد بالا رفت. فكر كنم تا آخرش رو خوند ولي با اين حال گفت:

ـ چطور مگه؟

تو ذهنم هي تكرار كردم "من يه زن عاقل و بزرگم." و سعي كردم اعتماد به نفسم رو بالا ببرم. فرشاد برادرم بود. گفتم:

ـ ازم خواسته باهاش ازدواج كنم.

اين بار چشماي فرشاد گرد شد. گفت:

ـ جدي؟

گفتم:

ـ آره، مگه طوريه؟

فرشاد ـ نه طوري كه نيست، ولي خيلي تعجب كردم. آخه به اين زودي؟ از جاويد بعيده!

ـ مگه چيه؟ رك به من بگو فرشاد.

فرشاد ـ در اين كه جاويد مرد خوبيه شك ندارم، يه آدم خيلي آروم و مقرراتي و منظم. اين جا آدم موفقيه، يه شركت واردات صادرات داره و وضع ماليش خوبه. فقط من تعجب كردم چطور به اين زودي بهت پيشنهاد داده! اين جا با يكي حداقل سه چهار سالي زندگي مي كنن تازه تصميم مي گيرن ازدواج كنن يا نه. خود جاويد با زابينه چهار سالي دوست بود. حالا چي شده با اين سرعت اونم اين جوري بهت پيشنهاد ازدواج داده برام عجيبه، وگرنه جاويد مرد بالياقتيه.

چيزي نگفتم. فرشاد پرسيد:

ـ حالا مي خواي چه جوابي بهش بدي؟

شونه هام رو بالا انداختم و گفتم:

ـ نمي دونم.

فرشاد ـ ببين شيرين تو مثل يگانه اي، برام هيچ فرقي باهاش نداري، مي دونم خودت مي توني براي زندگي خودت تصميم بگيري ولي جاويد مرد خوبيه، خيلي فهميده اس. اگه كمكاش نبود واقعا نمي دونستم بايد چي كار كنم. واقعا مرد خوبيه، بهش فكر كن.

لبخندي زدم و گفتم:

ـ ممنونم فرشاد.

فرشاد ـ خب منو بي خبر نذار.

ـ فعلا به هيچ كي نگو تا بعد.

فرشاد ـ باشه من به هيچ كس چيزي نميگم، فعلا تا بعد.

ـ خداحافظ.

و ارتباط رو قطع كردم. حرفاي فرشاد برام سند بود ولي بايد خودم حسابي فكر مي كردم. نفس عميقي كشيدم. رفتم تو آشپزخونه تا به مامان كمك كنم. تمام ذهنم رو جاويد پر كرده بود.

***

دست بابا زير چونه اش بود. از تو آشپزخونه داشتم نگاش مي كردم. درست همون جوري كه پنج شش سال پيش منصور اومده بود خواستگاريم.

بابا ـ آخه ما اصلا نمي دونيم اين يارو چي كاره اس، به درد زندگي مي خوره يا نه!

مامان ـ شيرين با فرشاد حرف زده، فرشاد كلي تعريف كرده. اگه مرد بدي بود كه فرشاد با خودش نمي آوردش تهران.

بابا ـ دليل نميشه، اصلا نمي دونيم به درد زندگي با شيرين مي خوره يا نه.

مامان ـ خب آقا مي فهميم، دارن ميان خواستگاري ديگه. هر كس ديگه هم بود بايد اين جوري مي كرد.

بابا ـ شيرين چي ميگه؟

مامان ـ چيزي نميگه، ازش مي پرسم ميگه نمي دونم.

بابا دوباره رفت تو فكر. نگران بودم، چشمم به ساعت بود كي ميان. بابا صدام زد:

ـ شيرين جان؟

ـ بله بابا.

بابا ـ بيا اين فرشاد رو بگير مي خوام باهاش حرف بزنم.

ـ چشم.

رفتم پشت سيستم. فرشاد هنوز بود، تماس گرفتم.

فرشاد ـ سلام شيرين.

ـ سلام فرشاد، خوبي؟ بابا مي خواد باهات حرف بزنه.

فرشاد ـ باشه.

بابا اومد پشت سيستم و مشغول احوالپرسي شد. از اتاق اومدم بيرون. مي دونستم بابا مي خواد درباره جاويد بپرسه ولي دوست داشتم ببينم فرشاد چي جواب ميده. رفتم تو آشپزخونه. در حالي كه تمام فكرم تو اتاق بود سعي كردم خودم رو مشغول كنم. يه ساعت بعد بابا از تو اتاق اومد بيرون. هنوز قيافه اش متفكر بود ولي ديگه به اون سختي نبود.

مامان ـ چي شد؟

بابا ـ هيچي با فرشاد حرف زدم. ايشالا كه هر چي صلاحه همون بشه.

دقيقا همين حرف رو وقتي منصور اومده بود زد. يعني اين صلاحم بود؟! اَه من چرا همش دارم به منصور فكر مي كنم؟ مگه از زندگي من نرفته بيرون، پس ديگه نبايد بهش فكر كنم، بايد به آينده نگاه كنم.

صداي زنگ در كه اومد ضربان قلب منم بالا رفت. خيلي سخته يهو بفهمي يه مهموني به خواستگاري تبديل شده! مامان در رو باز كرد. كمي بعد پروين و جاويد و پيمان وارد شدن. جاويد يه كت و شلوار مشكي با پيراهن آبي و كراوات آبي و مشكي راه راه پوشيده بود و دست گل رز سفيد دستش بود. پروين هم مانتو و شال روشني پوشيده بود. پيمان پريد بغلم و گفت:

ـ سلام شيرين.

خنده ام گرفت، جاويد حتما بهش گفته بود. با خوشحالي گفتم:

ـ سلام عزيزم.

جاويد دسته گل رو به سمتم گرفت و گفت:

ـ بفرماييد.

دسته گل رو ازش گرفتم، بوي خوش رز رفت زير دماغم. گفتم:

ـ ممنون.

پروين با مامان و بابا احوالپرسي كرد و به سمت پذيرايي رفتيم. قلبم هنوز مي زد. احساس مي كردم دستامم مي لرزه. دسته گل رو تو گلدوني گذاشتم و رفتم تو آشپزخونه. هيجان زده بودم، درست مثل دختري كه دفعه اوله خواستگار داره. داشتم چايي مي ريختم و فكر مي كردم مزيت جاويد به بقيه خواستگارام چي بود؟ جاويد هم دو تا بچه داشت، اونا هم دو تا بچه داشتن. چه فرقي مي كرد؟ 

چايي رو بردم تو پذيرايي و تعارف كردم. پروين با لبخندي فنجون رو برداشت. جاويد هم همين طور. مامان و بابا هم برداشتن. مامان و پروين خانم شروع به صحبت كردن. پروين از تينا خواهر جاويد مي گفت كه قراره چند ماه ديگه بچه به دنيا بياره و چقدر كارش سخت شده. بابا هم با جاويد در مورد كار تو آلمان حرف مي زد. پيمان هم از من آويزون شده بود و همش مي گفت كي مياي با هم بازي كنيم؟ مامان كم كم بلند شد تا شام رو بكشه. هر چقدر به پروين خانم اصرار كرديم تا تو پذيرايي بمونه قبول نكرد و همراه ما اومد که تو چيدن ميز شام كمك كنه. ميز رو چيديم و شام خورديم. پيمان تمام مدت پيش من بود. هر چقدر جاويد اصرار كرد بره پيش اون و شام بخوره قبول نكردم. پيمان درست مثل شادي بود كه گم كرده بودم. احساس مي كردم با محبت به اون دارم به شادي محبت مي كنم.

بعد از شام باز دوباره تو پذيرايي دور هم نشستيم. ميوه و شيريني روي ميز بود. اين بار پروين شروع كرد.

پروين ـ خب آقاي مرادي حتما شيرين جون باهاتون صحبت كردن كه ما به چه خاطر امشب مزاحمتون شديم.

بابا ـ بله شيرين گفت.

پروين ـ راستش من ديگه رسم و رسومات ايران يادم نمونده، جاويد مي خواست خودش تنها بياد. هر چند هم جاويد و هم شيرين بچه نيستن و خودشون مي دونن از زندگي چي مي خوان؛ ولي خب اين جا هم رسم و رسوماتي داره.

به جاويد نگاه كردم. انگار تمام اين كارا و حرفا براش تازگي داشت. داشت به بابا نگاه مي كرد با اعتماد به نفس بالايي كه داشت. پيمان هم با دهن باز نگاهمون مي كرد.

بابا ـ شما درست مي فرماييد، سر ازدواج قبلي شيرين هم من همه چي رو به عهده شيرين گذاشتم، خودش فكراش رو كرد و جواب داد. الانم باز به عهده خودش مي ذارم.

پروين به سمت من برگشت و گفت:

ـ خب شيرين جان شما هم حرفات رو بگو.

ـ پروين جون راستش من توقع زيادي از زندگيم ندارم؛ من فقط يه زندگي آروم و خوب مي خوام. نه توقع ماشين آن چناني و نه زندگي آن چناني، فقط يه زندگي صميمي و خوب.

جاويد بهم نگاه كرد و گفت:

ـ راستش رو بخواين من اصلا نمي دونم اين كارا براي چيه، مامان ميگه رسمه. اين كه شيرين ميگه رو من واقعا نمي فهمم.

بابا با چشماي گرد داشت به جاويد نگاه مي كرد. خوب مي دونستم الان مي خواد كله جاويد رو بكنه. يه عمر ادبيات و تاريخ ايران درس داده و حالا دومادي داشت نصيبش مي شد كه متداول ترين رسم ايراني كه خواستگاري بود رو بلد نبود. مامان سريع رشته كلام رو تو دست گرفت و گفت:

ـ خب پروين خانم بايد بچه ها با هم خصوصي حرف بزنن.

پروين هم لبخندي زد و گفت:

ـ البته.

جاويد به من نگاه مي كرد، انگار دقيقا نمي دونست بايد چي كار كنه. از جام بلند شدم و گفتم:

ـ بفرماييد از اين طرف بريم اتاق من.

جاويد از جاش بلند شد. پيمان هم داشت همراه ما مي اومد كه پروين صداش كرد. 

پيمان ـ من مي خوام با شيغين برم.

گفتم:

ـ تو برو پيش مامان بزرگ تا ما برگرديم.

پيمان با شونه هاي آويزون رفت پيش پروين و من و جاويد وارد اتاق من شديم.

جاويد نگاهي به دور اتاقم انداخت و گفت:

ـ اتاق خوبيه.

لبخندي زدم و گفتم:

ـ ممنون.

جاويد روي صندلي ميز تحريرم نشست و گفت:

ـ خب الان بايد چي كار كنيم؟

ـ الان بايد از خودمون حرف بزنيم، از برنامه اي كه براي آيندمون داريم.

جاويد سرش رو تكون داد و گفت:

ـ خب من الان بايد از كار بگم؟

گفتم:

ـ دوست داري بگو.

جاويد خنديد و گفت:

ـ خيلي سخته شيرين.

ـ خب دوست داري از چيزاي ديگه حرف بزن، اصلا مي خواي من ميگم.

جاويد گفت:

ـ آره، تو بگو.

نفس عميقي كشيدم. الان بايد چي مي گفتم؟ به چشماي قهوه اي جاويد زل زدم و گفتم:

ـ جاويد همون جور كه گفتم من چيز زيادي از زندگيم نمي خوام، تو زندگي قبليم هم نمي خواستم. يه زندگي آروم و مردي كه حرفاي منو بفهمه، روياهاي منو درك كنه. نمي دونم چرا زندگي قبليم به هم خورد، كجاي كارم اشتباه بود. از اين كه دوباره اشتباه كنم مي ترسم و طاقت ندارم دوباره شكست بخورم. دفعه پيش منهاي ماجراي جدايي، بچه ام رو ازم گرفتن. من شكستم جاويد، خيلي بد. به زور تونستم خودم رو سر پا نگه دارم. الان نزديك يه ساله كه بچه ام رو نديدم، نمي دونم كجاست، چي كار مي كنه، مني كه بچه ام رو يه ثانيه از خودم دور نمي كردم. الانم مي ترسم، دوباره اون اتفاق بيفته برام، دوباره يه جدايي ديگه، يه شكست ديگه ازم چيزي باقي نمي ذاره.

بغض كرده بودم، ولي بايد اين حرفا رو مي زدم. جاويد بهم نزديك شد و دستام رو گرفت و گفت:

ـ شيرين من نمي دونم تو چطور اومدي تو زندگي من. وقتي از ايران رفتيم پيمان همش از تو مي گفت. شيرين من هميشه مثل تو رو مي خواستم، يكي كه منو دوست داشته باشه، به خاطر خودم. فكر مي كردم زابينه اين طوريه، ولي كارش براش مهم تر بود. رفت و من خيلي تنها شدم. وقتي اومدم ايران و تو رو ديدم و فرشاد بهم گفت اين كه چه مادري بودي براي دخترت و اون رو ازت گرفتن. بعد تو با پيمان بازي مي كردي، انقدر راحت كه انگار از اول باهاش بازي مي كردي، من گفتم هي جاويد، اين همونيه كه مي خواستي، ولي باز ترسيدم. وقتي باهات حرف مي زدم و تو گفتي تولد دخترته و مي ترسي ياد پدرش نباشه، من مطمئن مي شدم، تو هموني هستي كه من مي خوام. شيرين منم دنبال يه زندگي آروم هستم و شاد، زندگي كه ...

اخماي جاويد رفت تو هم و گفت:

ـ نمي دونم چي ميشه به فارسي.

ولي دستاي گرم جاويد همه حرفا رو مي زد، احتياج به كسي داشت كه براش فداكاري كنه، مثل كاري كه من تو زندگي منصور كردم و تمام وقت و انرژيم رو وقف زندگي مشتركم كردم، ولي نشد. منصور يه زن باكلاس كه همش پيشش باشه مي خواست، كسي كه مدام دنبال بچه ها نباشه و الان جاويد دقيقا از من همون رو مي خواست، زني كه فقط زندگی رو براش بياره و آرامش.

جاويد ـ من مي دونم تو بايد اول زندگي كني بعد بگي منو دوست داري يا نه، مي دونم تو به اين زودي نمي توني به من اعتماد كني، ولي مي خوام باشي. شيرين مي دونم زوده، ولي من فكر مي كنم دوستت دارم.

به جاويد نگاه كردم. زود بود؟! براي اعتماد كردن زود بود؟ براي اين كه زندگيت رو بسپري دست يه نفر؟ پس من چطوري پنج سال پيش در عرض يه ماه به مردي كه نمي شناختم اعتماد كرده بودم و تمام عشق و احساسم رو پاش گذاشته بودم و گفته بودم كه دوستت دارم؟! باز جاويد رو شش ماه بود كه مي شناختم. لبخندي به جاويد زدم. نمي دونستم بايد چي بگم.

ـ خب بهتره بريم پيش بقيه.

جاويد ـ راستي شيرين من برات اين رو آوردم.

از جيبش جعبه كوچكي درآورد. از شكل جعبه فهميدم انگشتره. در جعبه رو باز كرد، انگشتر ظريفي بود، يه رينگ ساده كه سه تا نگين خيلي كوچيك روش داشت، با حلقه ازدواجم با منصور با اون برليان درشت اصلا قابل مقايسه نبود.

جاويد ـ دوست نداري؟

گفتم:

ـ چرا، ولي اين رو بايد پيش همه دستم كني.

جاويد با اخمي گفت:

ـ چرا؟!

با خنده گفتم:

ـ رسمه.

لباي جاويد به لبخندي باز شد.

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

***

همه كارها خيلي سريع تر از اون چه كه بايد انجام شد، انگار خدا ما رو انداخته بود تو سرازيري. مامان صبح به خاله و عمه خبر داده بود، بماند گلايه هايي كه زن عمو به مامان كرده بود يا حرفايي كه خاله به مامان زده بود و مامان عين كوه ايستاده بود. جمعه جاويد پرواز داشت و بايد همه ی كارها سريع انجام مي شد، از آزمايش خون گرفته تا وقت محضر و اينا. هيچ چيزي از جاويد نخواستم، نه خريد، نه طلا و جواهر، مي خواستم اين بار زندگيم رو ساده شروع كنم، به دور از بريز بپاشاي الكي. سارا لباس عقدش رو بهم قرض داد. زماني فكر مي كردم چقدر سارا بي سليقه بوده، ولي الان خودم داشتم دقيقا همون جوري زندگيم رو شروع مي كردم. با دوست و آشناهايي كه عمو جان سراغ داشت، كارهايي كه شايد ده روزي طول مي كشيد در عرض سه روز انجام شد. يه بار هم با تينا خواهر جاويد حرف زدم، سايز كوچك خود پروين بود، با شكم قلمبه اي كه داشت و لبخندي بر لب بهمون تبريك گفت. فرشاد هم كه مدام برامون خط و نشون مي كشيد كه بريم اون جا نشونمون ميده. زندگي داشت روي قشنگش رو نشونم مي داد، هر چند نگران مامان و بابا بودم كه اگه برم اونا چي كار مي كنن، درست مثل شادي كه از من دور بود منم داشتم از مادرم جدا مي شدم، ولي مامان اجازه نداد خودم رو ناراحت بكنم و بهم اطمينان داد كه تنها نمي مونه. بهم گفت خوشبختي من براش همه چيزه حتي اگه اون سر دنيا باشه.

چهارشنبه با اضطراب خوابيدم. صبحش زندگي من مي افتاد تو يه مسير جديد، مسيري كه از يه كشور ديگه شروع مي شد، كشوري كه دور بود، كشوري كه زبانش رو بلد نبودم، ولي اين مي تونست يه شروع خوب باشه، يه شروع خوب براي مني كه سال خيلي خيلي سختي پشت سر گذاشته بودم. اتفاقي كه منو از پا درآورد، ولي با اين حال باز سر پا ايستادم و الان مي رفتم تا يه زندگي جديد رو تجربه كنم، ولي هنوز يادگاري از زندگي گذشته ام داشتم، يادگاري كه با من بود، تا ابد آويز دور گردنم. زخم روي شكمم، قلبم و روحم.

صبح همراه يگانه و سارا رفتيم آرايشگاه. چقدر با شيرين پنج سال پيش فرق كرده بودم، آرام تر و پخته تر. آرايش ساده، شينيون ساده، لباس ساده، حلقه ساده و مهماني ساده. مي خواستم همه چيم ساده باشه. جاويد و من در كنار هم بوديم. عقد خونه ی خاله راحله برگزار مي شد. وقتي عاقد داشت خطبه عقد رو مي خوند، وقتي يه دستم تو دست جاويد بود و يه دست ديگم دست پيمان رو گرفته بود، وقتي كه سارا داشت بالاي سرم قند مي سابيد جاويد از تو جيبش جعبه مستطيل شكلي بيرون آورد و روي پام گذاشت. يواشكي تو گوش جاويد گفتم:

ـ اين چيه؟!

جاويد خيلي جدي به من گفت:

ـ رسمه.

خنده ام گرفت. زير لفظي بود كه بهم داده بود. طفلي حتما هر چيزي كه پرسيده بود بهش گفته بودن رسمه. با دست يگانه كه به پشتم خورد به خودم اومدم. هاله خم شد و آروم گفت:

ـ بسه بابا، چقدر دل و قلوه مي دين؟ بله رو بگو دلمون آب شد.

آب دهنم رو قورت دادم. دستم تو دست گرم جاويد بود و فشاري كه به دستم مي داد مطمئنم مي كرد.

ـ با اجازه بزرگترا، بله.

و صداي جيغ و سوت بود كه بلند شد. پيمان كه كلي با سر و صدا به وجد اومده بود و همراه با بقيه سر و صدا مي كرد. احساس كردم جاويد كمي معذبه، مخصوصا اين كه يهو پشت سرش عين توپ منفجر شد. حلقه ها رو دست هم كرديم. مامان و بابا سمت ما اومدن. مامان چشماش پر از اشك شده بود. منو بوسيد و بغلم كرد و تو گوشم گفت:

ـ خوشبخت بشي مادر.

دوست نداشتم از آغوش مامان بيام بيرون. بابا رو هم بغل كردم. بابا پيشونيم رو بوسيد. همه شروع كردن به رقص و شادي. درست بود كه جشنمون ساده و معمولي بود، حتي يك دهم تجملاتي كه سر عقدم با منصور نداشتم، ولي يه چيزي ته دلم قرص بود. تنها چيزي كه تو خوشبختي من ناقص بود نبود شادي بود. تمام مراسم شام و رقص رو جاويد در كنارم بود. با اين كه با بيشتر مراسم آشنا نبود و بايد بهش مي گفتن بايد چي كار كنه. بالاخره آخر شب شد و من و جاويد برگشتيم خونه. مامان و بابا قرار بود خونه ی خاله راحله بمونن. وارد خونه ساكت شديم.

جاويد ـ شيرين شما تابلت دارين؟

ـ چي؟!

جاويد دستش رو روی سرش گذاشت و گفت:

ـ سرم درد مي كنه.

گفتم:

ـ البته.

به سمت آشپزخونه رفتم و از تو يخچال براي جاويد مسكن و آب آوردم. جاويد كتش رو درآورده بود و كراواتش رو شل كرده بود. قرص رو خورد. ليوان آب رو از دستش گرفتم.

جاويد ـ شيرين من كجا مي تونم دستام رو بشورم؟

دستشويي رو نشونش دارم و در اتاق مامان و بابا رو باز كردم. فكر نمي كردم يه روزي اتاق مامان و بابام بشه اتاق عروسي من. روي تخت نشستم. هر چند اين اتاق حس خوبي بهم مي داد. اين اتاق مامن عشق عزيزترين هاي زندگي من بودن، كسايي كه وجود من از اونا بود. چشمام رو بستم و اين اتفاق رو به فال نيك گرفتم. شايد شروع زندگي من و جاويد بايد اين جوري مي شد. كسي كنارم نشست. چشمام رو باز كرد، جاويد بود. بهش نگاه كردم. چشماي قهوه ايش برق مي زد. دستش رو انداخت دور كمرم. لرزشي تو بدنم پيچيد. چند وقت بود مردي اين جوري به من دست نزده بود. احساس مي كردم اين چيزا درون من مرده، ولي انگار هنوز يه چيزايي ته دلم بود.

جاويد ـ خيلي زيبا شدي.

از خجالت سرم رو پايين انداختم و با دسته گلم بازي كردم. تنم داغ شده بود. صداي نفساي جاويد تو گوشم بود. دست راست جاويد دور كمرم بود و با دست چپش صورتم رو بالا آورد. صورتش در چند سانتي متري صورت من بود. آروم صورتش رو پايين آورد و لبام رو بوسيد. نمي دونم چرا لرزيدم! از ترس بود؟ نكنه اينم هوس باشه؟ نكنه جاويد هم بعد از مدتي منو بذاره و بره؟ نكنه بازم به بهانه اي منو طلاق بده؟

لباي جاويد از روي لبم كشيده شد سمت گلوم. بوسه هاي ريزي كه مي زد نمي دونم چي شد، ولي سريع از جام بلند شدم. نفس نفس مي زدم و دستام مي لرزيد. صورتم رو برگردوندم. ساقه دسته گل تو دستم مچاله شده بود از بس فشارشون داده بودم. جاويد آروم از جاش بلند شد و گفت:

ـ شيرين من ناراحتت كردم؟

آب دهنم رو به زور قورت دادم. بغض بدي تو گلوم بود. جاويد بهم نزديك شد. زانوهام داشت مي لرزيد. جاويد بازوهام رو گرفت و گفت:

ـ شيرين حالت خوبه؟

به جاويد نگاه كردم و اشكم چكيد. جاويد با نگراني نگاهم مي كرد. با انگشت شستش اشكم رو پاك كرد. گفتم:

ـ جاويد بهم قول بده.

جاويد منتظر به من نگاه مي كرد. دوباره با بغض گفتم:

ـ قول بده تركم نكني، هيچ وقت، قول بده.

جاويد منو كشيد تو آغوشش. دستاش دور كمرم بود. سينه ام بالا و پايين مي رفت. جاويد رو پشتم دست كشيد و گفت:

ـ من هيچ وقت از پيشت نميرم، قول ميدم، من عاشقتم شيرين.

با اين حرف جاويد هر چند كاملا خيالم راحت نشد، ولي ديگه اون اضطراب رو نداشتم. جاويد محكم تر بغلم كرد. نفساي گرمش مي خورد رو شونه هام و من بعد از مدت ها آغوش گرم مردي رو تجربه كردم كه قرار بود خانه اي نو براي قلب شكسته من بسازه.

***

احساس كردم مگسي چيزي رو بازوم داره راه ميره. بازوم رو تكون دادم. رفت، ولی دوباره بعد از چند لحظه رو بازوم حركت كرد. دوباره بازوم رو تكون داد. اين بار دست گرمي رو بازوم نشست. چشمام رو آروم باز كردم. سرم رو سينه جاويد بود و داشت با دستش بازوم رو نوازش مي كرد. حس خوبي داشتم. تو آغوشش فرو رفتم. جاويد فهميد بيدار شدم. شروع كرد ترانه اي رو زمزمه كردن. چيزي نمي فهميدم، ولي كلا حس قشنگي مي داد. نفس عميقي كشيدم و سرم بلند كردم و با لبخند به جاويد نگاه كردم. موهاش تو صورتش ريخته بود و چشماش خمار بود.

ـ سلام صبح بخير.

جاويد ـ Guten Morgen liebe.

اخم مصنوعي كردم و گفتم:

ـ باز يه چيزي بگو من نفهمم!

جاويد لبخندي زد. رديف دندوناي سفيدش ريخت بيرون. گفت:

ـ تو الان آلماني هستي، بايد بدوني.

منظورش اين بود كه بايد ياد بگيرم. دوباره سرم و گذاشتم رو سينه اش و گفتم:

ـ باشه حالا ياد مي گيرم.

پيشونيم رو بوسيد و گفت:

ـ نمي خواي بلند بشي؟

شونه هام رو بالا انداختم و گفتم:

ـ نه.

آروم در گوشم گفت:

ـ شيرين، من خيلي كار دارم، بايد امشب بريم.

تازه يادم افتاد كه پرواز جاويد امشبه. تمام خوشي كه صبح بهم دست داده بود همه پريد. با حال گرفته تو جام نشستم.

جاويد ـ شيرين خوبي؟

سرم رو تكون دادم. خواستم از تخت پايين بيام كه دست جاويد منو كشيد تو بغلش.

ـ اِ! جاويد چي كار مي كني؟!

جاويد ـ نه، اين جوري نه، بخند.

ـ بذار پاشم.

هر چند از بودن تو آغوش جاويد لذت مي بردم، ولي دوست داشتم پاشم. هنوز دستاي جاويد دور كمرم بود، عضلات دستش قوي بود.

جاويد ـ نمي خندي؟

بعد شروع به قلقلك دادنم كرد. شروع كردم به خنديدن. هر چند ناشيانه قلقلكم مي داد، ولي بازم خنده ام مي گرفت.

ـ جا ... جا ... و ... يد ... بذ ... ار ... پا ... شم ... تو ... رو ... خدا.

سعي مي كردم دستاش رو بگيرم كه قلقلكم نده، ولي مگه مي شد. زود دست كشيد. تو بغلش ولو بودم و هنوز مي خنديدم.

جاويد ـ حالا اوكي شد. پاشو يه دوش بگير.

ـ بذار اول صبحانه درست كنم.

جاويد ـ ناين، صبحانه رو من درست مي كنم، تو دوش بگير.

بهش نگاه كردم. آروم منو از بغلش جدا كرد و گفت:

ـ چيز، اون چيز كجاست؟

بعد به بدنش اشاره كرد و گفتم:

ـ حوله؟

گفت:

ـ آره، كجاست؟

ـ تو اتاقم.

جاويد ـ اوكي، تو برو، من ميارم.

از جام بلند شدم و رفتم تو حموم. دوش رو باز كردم و رفتم زير دوش. آب از سرم به همه جاي بدنم راه پيدا كرد. احساس تازگي مي كردم. محبتي و عشقي كه تازه تازه داشت در قلبم جوونه مي زد همه روح و ذهنم رو تازه كرده بود. در حموم باز شد و بعد بسته شد. موهام رو شستم و بدنم رو ليف كشيدم. يه دوش آب گرم حسابي سر حالم آورد. از حموم اومدم بيرون. موهام رو داشتم با حوله خشك مي كردم. صداي جاويد از تو آشپزخونه مي اومد. چقدر خوب بود آدم يكي رو داشته باشه كه براش صبحانه حاضر كنه. سريع رفتم تو اتاق و يه تاپ شلوار طوسي پوشيدم و موهاي نمدارم رو دورم ريختم.

رفتم آشپزخونه. واي جاويد چه صبحونه اي حاضر كرده بود، مفصل مفصل! همه چي بود. لبخندي زدم. جاويد با ديدن من اومد جلو و دستش رو دور كمرم انداخت و منو به سمت خودش كشيد و بوسه ريزي روي لبام كاشت.

جاويد ـ شما چي مي گين؟

خنديدم و گفتم:

ـ مي گيم صحت آب گرم.

جاويد مويي كه رو صورتم افتاده بود و كنار زد و گفت:

ـ آره همون. بيا بشين.

و يه صندلي رو كنار كشيد. خواستم بشينم كه خودش رو صندلي نشست. اخم تصنعي كردم. فكر كردم دستم انداخته، ولي منو به سمت خودش كشيد و روي پاش نشوند. نمي دونم چرا دلم از اين همه رمانتيك بازيش ضعف رفت.

جاويد ـ خب چي مي خوري؟

در حالي كه سعي مي كردم لبخندم رو جمع كنم گفتم:

ـ كره و مربا.

با اين كه يه دست جاويد دور كمرم بود، ولي سريع يه لقمه برام گرفت و به سمت دهنم دراز كرد.

جاويد ـ تو آلمان صبحانه اين جوري نيست، ولي مامان هميشه براي ما صبحانه اين جوري درست مي كرد.

در حالي كه لقمه رو مي جويدم گفتم:

ـ پس صبحانه چي مي خورن؟

جاويد خنديد و گفت:

ـ بيا آلمان برات درست مي كنم.

بوسه اي رو بازوم زد. براش لقمه كره و مربا گرفتم و گذاشتم دهنش. بابت هر لقمه اي كه مي خورد يا برام مي گرفت منو مي بوسيد. براي ناهار مامان برامون غذا فرستاد. پيمان هم تو تلفن كلي گلايه كرد كه چرا باهاش ديگه بازي نمي كنم. وقتي بهش گفتم كه قراره بيام آلمان و اون جا باهاش بازي كنم كلي ذوق كرد. تا عصر يه روز استثنايي رو كنار جاويد تجربه کردم، پر از شادي. خيلي وقت بود از اين روزها نداشتم. ديگه حتي فكرش رو هم نمي تونستم بكنم كه يكي منو انقدر دوست داشته باشه. كم كم به شب نزديك مي شديم، به وقتي كه جاويد بايد حاضر مي شد كه بره. جاويد مداركم رو حاضر كرد و قول داد تا همين كه رسيد آلمان كارهام رو رديف كنه. اين كه چند ماه طول مي كشه رو نمي دونست، ولي هر چي كه بود من سال نوي ميلادي رو قرار بود در كنار جاويد باشم.

يه آژانس گرفتيم و رفتيم فرودگاه. قبلا پروين و پيمان با چمدوناشون رفته بودن. مامان و بابا و بقيه فاميل براي بدرقه جاويد و پروين و پيمان اومده بودن. بغض داشتم، دوست نداشتم جاويد بره. كم كم داشتم عاشق جاويد مي شدم. تمام مدت دستم تو دست جاويد بود. هر چقدر مي خواستم با پيمان بازي كنم، ولي انگار پيمان هم دل و دماغ نداشت. وقتي شماره پرواز رو اعلام كردن ديگه نتونستم جلوي اشكم رو بگيرم. جاويد اشكم رو پاك كرد و گفت:

ـ شيرين گريه نكن، زود مياي پيش من.

آب دهنم رو قورت دادم و گفتم:

ـ مواظب خودت باش.

جاويد پيشونيش رو روي پيشوني من گذاشت. از حضور بزرگترها معذب بودم، ولي اين لحظه خداحافظي من و جاويد بود، تا چند ماه ديگه هم نمي ديدمش. جاويد كم كم از من جدا شد. پيمان رو بغل كردم و محكم بوسيدمش.

پيمان ـ شيرين زود بيا پيش ما.

دستي به موهاش كشيدم و گفتم:

ـ خيلي زود ميام، تا اون موقع پسر خوبي باش.

پيمان سرش رو تكون داد. پروين رو هم بوسيدم و ازش خداحافظي كردم. جاويد دست پيمان رو گرفت و از گيت عبور كرد. از پشت ديوار شيشه اي برام دست تكون داد. پرده اشك جلوي چشمام اجازه نمي داد جاويد رو خوب ببينم. دستي براش تكون دادم. كم كم از پله ها بالا رفتن و ديگه نديدمشون. مامان دستم رو گرفت و گفت:

ـ بيا بريم عزيزم، به زودي ميري پيششون.

دست گرم مامان رو گرفتم و به طرف در خروجي رفتيم.

***

ديگه كار من شده بود كلاس زبان رفتن. هر شب با جاويد حرف مي زدم و سير صعودي زبانم رو بهش مي گفتم، جاويد هم كمكم مي كرد و لغت هاي بهتر يادم مي داد. پيمان هم كه عضو ثابت حرف زدن هاي ما شده بود. جاويد مي گفت پيمان قراره وقتي من اومدم آلمان بياد و با ما زندگي كنه. اولش خيلي خوشحال شدم، ولي فكر كردم شايد زابينه فكر كنه دارم بچه اش رو ازش مي گيرم. دوست نداشتم حس تنفري كه من نسبت به منصور داشتم رو كس ديگه اي به من داشته باشه.

جاويد ـ ناين، زابينه ميگه مهم نيست.

ـ مطمئني؟ دوست ندارم به چشم دشمن به من نگاه كنه.

جاويد اخمي كرد و گفت:

ـ دشمن؟!

گفتم:

ـ آره، feind.

جاويد خنديد و گفت:

ـ نه، چرا دشمن؟ نه.

ـ نمي دونم، فكر كردم شايد بگه من پيمان رو مي كشم پيش خودم.

جاويد ـ پيمان امسال ميره Schule، زابينه زياد وقت نداره بهش برسه، خوشحال شد.

دوست داشتم زابينه انقدر سرش شلوغ مي شد كه مهتا هم مي اومد پيش ما، ولي ديگه نمي تونست چنين چيزي از جاويد بخوام، هر چند كه فهميده بودم آخر هفته ها و زماني كه زابينه مي رفت ماموريت مهتا مي اومد پيش جاويد.

جاويد ـ خب كارها خوبه؟

لبخندي زدم و گفتم:

ـ آره، سارا دنبال كارامه. هفته ی بعد وقت سفارت دارم.

جاويد ـ خوبه، پس سال نو مياي پيش من؟

خنديدم و گفتم:

ـ چيزي مي خواي از اين جا بگيرم؟

جاويد با لحن شادي گفت:

ـ آره، آجيل، زياد بگير.

ـ مثلا ده كيلو؟

جاويد ـ اوه نه! يه كيلو.

ـ يه كيلو كه خيلي كمه!

جاويد ـ نه زياده. فرشاد اول خيلي به من آجيل داد. همون قدر بسه.

ـ باشه. بچه ی تينا كي قراره به دنيا بياد؟

جاويد شونه اش رو بالا انداخت و گفت:

ـ نمي دونم.

گفتم:

ـ نمي دوني؟! چطور ممكنه؟! يعني ازش نپرسيدي؟!

جاويد ـ نه. حالا طوري نيست، به دنيا بياد مامان ميگه.

واقعا برام قابل هضم نبود چرا جاويد در اين موارد بي خياله، انگار واقعا چيز مهمي نبود. من بيشتر از جاويد ذوق داشتم. بعد از كمي صحبت از جاويد خداحافظي كردم. لاي كتاب زبانم رو باز كردم و چند تا از تمرينات رو انجام دادم. فكرم كشيده مي شد به شادي. الان داره چي كار مي كنه؟ منصور ازدواج كرده؟ نكنه زنش شادي رو اذيت كنه؟ دلم مالش رفت. يه سال بيشتره كه شادي رو نديدم. كتاب زبانم رو بستم و پشت كامپيوتر نشستم. ايميلم رو باز كردم و براي منصور يه ايميل نوشتم. چيزي راجع به ازدواجم ننوشتم، فقط براش نوشتم اگه ازدواج كرده مواظب باشه شادي اذيت نشه، براش از دلتنگيم براي شادي نوشتم، ازش خواستم لااقل يه عكس از شادي برام بفرسته. هر چند اون ايميل هم مثل بقيه ايميل هام بي جواب موند.

مامان ـ شيرين بيا سارا باهات كار داره.

گوشي تلفن رو از دست مامان گرفتم و گفتم:

ـ سلام سارا جون.

سارا ـ سلام شيرين، خوبي؟

ـ ممنون، تو خوبي؟

سارا ـ خوبم. زنگ زدم بگم مداركت حاضر و آماده اس. بهت ميدم كه موقع رفتن به سفارت همراهت باشه.

ـ دستت درد نكنه.

سارا ـ خواهش مي كنم عزيزم، كاري نكردم، ايشالا به زودي ويزات رو مي گيريم و بعد ...

سوتي كشيد و گفت:

ـ ميري اون ور آب. ديگه خارجي شدي شيرين خانم.

خنديدم و گفتم:

ـ بسه بسه، هنوز تا خارجي شدن من خيلي مونده.

سارا هم خنديد و گفت:

ـ راستش شيرين، مي خواستم يه چيز ديگه هم ازت بپرسم.

ـ چي؟

سارا ـ شايد الان زياد موقعيت خوبي نباشه، ولي مي خواستم بدونم هنوز پول تو حسابت رو داري؟

مهريه ام رو مي گفت، پولي كه منصور بهم داده بود و تمام و كمال تو حسابم بود. مقداريش رو خرج كرده بودم، ولي بخش اعظمش هنوز تو حسابم داشت خاك مي خورد.

ـ آره دارمش، چطور؟

سارا ـ مي خواي چي كارش كني؟

ـ هنوز براش تصميمي نگرفتم. چطور؟

سارا ـ همين طوري پرسيدم. مي خواستم ببينم اگه هنوز داريش يه جايي سرمايه گذاري كن. امين يه جاي خوب داره سرمايه گذاري مي كنه. حيفه بذاري پولت راكد بمونه. اين صد ميليون الان صد ميليونه، دو سه سال ديگه معلوم نيست چي بشه.

ـ خب به نظرت بايد چي كار كنم؟

سارا ـ خب يه جايي سرمايه گذاري كن. اصلا مي خواي به امين بگم باهات حرف بزنه؟

ـ آره، ممنون ميشم.

سارا ـ باشه، پس بهت خبر ميدم.

گوشي رو گذاشتم. پول توي حسابم! همه مي گفتن حقته، ولي در حقيقت حق من از زندگي كيلومترها دورتر از من بود، جايي كه واقعا نمي دونستم كجاست. حق من از زندگيم رو گرفتن و به جاش كاغذ پاره هايي رو بهم دادن و گفتن حق تو از زندگيت اينه. پوف! سرم رو تكون دادم تا همه فكرها از سرم بريزه. خريد، بايد مي رفتم خريد. كلي چيز ميز بايد مي خريدم. كادو براي پيمان و مهتا و دختر كوچولوي تينا كه قرار بود به دنيا بياد، پروين و جاويد و فرشاد و خداي من! كلي كار براي انجام دادن داشتم. كاغذ و خودكار برداشتم تا ليستي از كارهايي كه بايد مي كردم رو يادداشت كنم.

***

در چمدون تازه رو باز كردم. يه هفته اي مي شد كه ويزام اومده بود و كم كم بايد لوازمم رو جمع مي كردم كه برم. بليتم براي دوم دي ماه بود، يعني دو روز بعد از شب يلدا. براي كريسمس و سال نو هم مي رفتم پيش جاويد. مامان براي شب يلدا همه رو دعوت كرده بود، يه گودباي پارتي مفصل. هر چند مخالف بودم كه انقدر بريز و بپاش كنه، ولي انقدر از دستم دلخور شد كه اجبارا قبول كردم. هاله و مينا اومده بودن كمك ما.

هاله ـ اول چيا رو مي خواي بذاري؟

ـ لباساي بهاري رو مي ذارم تو اين چمدون آبيه، لباساي زمستونی رو هم مي ذارم تو اون يكي چمدون.

هاله ـ كادوها رو تو كدوم مي ذاري؟

ـ بذار تو همون چمدون آبيه، اون بزرگ تره.

هاله در حالي كه داشت لباسام رو تا مي كرد گفت:

ـ هنوز خبري از شادي نداري؟

با اين سوال دستام شل شد. مني كه هر ثانيه زندگيم شادي توش بود الان بي خبر بودن ازش مثل جهنم مي موند. بغض گلوم رو گرفت، احساس كردم واقعا هيچ شوقي براي هيچي ندارم. هاله متوجه شد كه حرف خوبي نزده. گفت:

ـ ببخشيد شيرين جون، منظوري نداشتم.

بغضم رو قورت دادم و گفتم:

ـ نه، طوري نيست. هيچ خبري ازش ندارم، فقط اميدوارم منصور مواظبش باشه.

هاله با لحن دلجويانه اي در حالي كه لباسام رو تا مي كرد و توي چمدون مي ذاشت گفت:

ـ حتما حالش خوبه، نگران نباش.

سعي كردم سرم رو با جمع و جور كردن گرم كنم. باورم نمي شد كه اون همه لباس داشته باشم، مخصوصا كه جاويد گفته بود اون جا زمستوناي سردي داره و منم كلي لباس بافتني و پالتو گرفته بودم. بعد از يكي دو ساعت چمدون آبيه رو تموم كردم. هاله با فس فس كردنش داشت حوصله ام رو سر مي برد. من يه چمدون رو تموم كرده بودم، ولي اون هنوز با آرامش داشت تاپ هام رو تا مي كرد.

ـ يه خرده دست بجنبون هاله. من يه چمدون رو تموم كردم تو هنوز اونا رو تموم نكردي!

هاله ـ خب نميشه كه همه رو بچپونم، دارم با سليقه مي چينم چروك نشن خب.

ـ خب نميگم بچپون كه، ولي يه خرده سريع تر. تا آخر شب كه نمي خوام لباس مرتب كنم، كلي كار نكرده ديگه دارم. حالا هم بيا كمكم كن در اين چمدون رو ببندم.

به زور در چمدون رو بستيم. هاله روي چمدون نشست و من قفلش كردم.

هاله ـ چقدر بار مجوز داري ببري؟

ـ سي كيلو.

چشماي هاله گرد شد و گفت:

ـ سي كيلو؟! بابا اين چمدون كم كمش شصت كيلوئه!

ـ تازه يه چيزايي رو با پست واسه جاويد فرستادم، كجاي كاري؟

هاله ـ داخل هواپيما چي؟

ـ اونم ده كيلو مي تونم ببرم.

هاله پوفي كرد. صداي مامان اومد كه مي گفت:

ـ بچه ها بياين چايي.

مامان و مينا كارشون رو خيلي سريع تر از اون چيزي كه من فكر مي كردم تموم كرده بودن. شام رو قرار بود از بيرون بگيرن. بعد از چايي مامان و مينا هم به ما كمك كردن. چمدونا رو تموم كرديم و يه ساك كوچيك دم دستي هم براي توي هواپيما با خودم بستم. جاويد توصيه كرده بود حتا لباس گرم با خودم بردارم، اون جا هوا خيلي سرد شده بود. مهموني شب يلدا به خوبي برگزار شد. هر چند زن عمو كلي چيز ميز ديگه داشت بهم مي بست كه براي فرشاد ببرم. مي ترسيدم، اضطراب داشتم، داشتم مي رفتم تو كشوري كه هيچ تصوري نسبت بهش نداشتم، كشوري كه فقط جاويد رو داشتم و ديگه هيچ كس. سعي مي كردم خوشبين باشم، ولي تپشاي قلبم راحتم نمي ذاشتن، همش يه ترسي تو دلم بود كه نكنه اين زندگي هم به بن بست بخوره. هر چند فروغ خيلي كمك كرد كه اين افكار رو از خودم دور كنم، ولي همچنان يه چيزايي ته دلم بود. تصميم گرفته بودم تمام پولم رو به يه مركز خيريه بدم. وقتي شادي در كنارم نبود نمي خواستم هيچ اثري از منصور باشه. مسئول انجمن خيريه وقتي اون مبلغ رو ديد داشت از تعجب شاخ درمي آورد.

شب قبل از پروازم پيش مامان و بابا خوابيدم. چقدر به آغوششون احتياج داشتم. غم رو تو نگاه بابام مي ديدم و مي فهميدم كه غصه مي خوره از اين كه دارم ميرم، ولي به روي خودش نمياره، تنها و تنها مي خواست كه من خوشبخت باشم. شب پرواز همه تو فرودگاه جمع شده بودن. با ده كيلو اضافه بار كلي مجبور شديم جريمه بديم. از مامان جدا نمي شدم، احساس مي كردم جدا شدن ازش مثل آخر دنياست، ولي بالاخره شماره پرواز رو خوندن. بايد مي رفتم. دوست داشتم جاويد كنار بود تا در اون لحظه ها كنارم باشه، ولي الان تنهاي تنها بودم. تو بغل بابا فرو رفتم؛ باباي مهربون من با اون موهاي يه دست سپيد. براي بار دوم شماره پرواز رو خوندن. بالاخره از بغل مامان و بابا كنده شدم. وقت رفتن بود. با چشماي اشك آلود در حالي كه حس مي كردم قلبم تيكه تيكه شده از گيت عبور كردم. مراحل پاسپورت و اينا طي شد. اصلا نمي دونستم چطوري دارم راه ميرم. چند دفعه خواستم برگردم، ولي جلوي خودم رو گرفتم، بايد با اين ترسم كنار مي اومدم. بالاخره تو هواپيما نشستم. به خاطر گريه هايي كه كرده بودم سرم درد مي كرد. سرم رو به پشتي صندلي تكيه دادم. خوشبختانه صندلي من كنار پنجره بود. به بيرون نگاه كردم. تنها چراغاي فرودگاه رو مي ديدم. بدون توجه به افرادي كه داخل هواپيما مي شدن و سر و صدا مي كردن چشمام رو بستم و سعي كردم به چيزي فكر نكنم تا سر دردم آروم بگيره. نمي دونم چند وقت گذشت كه احساس كردم هواپيما شروع به حركت كرد. چشمام رو باز كردم و سر جام صاف نشستم. سرمهماندار شروع به صحبت كرد. اصلا حوصله اش رو نداشتم. دوست داشتم برگردم، ولي ديگه هواپيما حركت كرده بود. كمربندم رو بستم. خدا رو شكر كسي پيشم نشسته بود. به بيرون هواپيما خيره شده. كمي بعد با كشورم خداحافظي مي كردم و به سمت يه كشور ديگه مي رفتم. دلم تنگ مي شد. سرعت هواپيما بيشتر شد و همراه با اوج گرفتنش اشكاي من هم سرازير شد.

***

پام رو كه روي پله هواپيما گذاشتم سوز بدي پيچيد تو گوشام. كلاهم رو بيشتر پايين كشيدم و دستم رو به نرده سرد هواپيما گرفتم و پايين اومدم. جاويد راست مي گفت زمستون اينجا خيلي سرد بود. چشمم به چراغوني سالن فرودگاه افتاد. همه جا پر بود از ريسه و تزیينات براي سال نو. سوار اتوبوس شدم. نگاهم به مسافراني بود كه معلوم بود ايراني هستن. بعضياشون هنوز با هم فارسي حرف مي زدن و بعضياشون شروع كرده بودن به آلماني حرف زدن. بعضياشون حجاب داشتن و بعضيا نه. فكرم مشغول بود. به ساعتم نگاه كردم، ساعت هفت صبح بود، ولي الان اصلا به نظر نمي رسيد كه صبح باشه! دوباره به آسمان سياه هامبورگ چشم دوختم. اتوبوس حركت كرد و به سمت ساختمون فرودگاه رفتيم. درسته كه پنج ساعت پرواز رو تو هواپيما خوابيده بودم، ولي انقدر خسته بودم كه دوست داشتم زود به خونه برسم و بخوابم. بعد از مرحله گذرنامه و چمدونا به دنبال بقيه مسافرها به سالن فرودگاه رفتم. سالن فرودگاه هامبورگ مثل ايران نبود، هيچ ديوار شيشه اي وجود نداشت. تو اون شلوغي دنبال جاويد مي گشتم. بالاخره پيداش كردم. با دسته گلي كه توي دستش بود برام دست تكون مي داد. شال گردنش رو به صورت كراواتي بسته بود و پالتوي مشكي رنگ خيلي خوش دوختي تنش بود. لبام به لبخندي باز شد. بالاخره به جاويد رسيده بودم. سريع جمعيت رو دور زدم و به جاويد رسيدم. جاويد بي مهابا دستاش رو باز كرد و بغلم كرد. جا خوردم، راستش انتظار چنين كاري رو نداشتم؛ فكر مي كردم الان اون جا همه ايستادن و دارن منو تماشا مي كنن. آروم از بغل جاويد اومدم بيرون.

جاويد ـ ich vermisse dich . (دلم برات تنگ شده.)

خنديدم و گفتم:

ـ منم همين طور.

چرخ رو از دستم گرفت و گفت:

ـ تو كه آلمانيت خوب شده؟

خميازه اي كشيدم و گفتم:

ـ تو رو خدا جاويد از خستگي دارم مي ميرم.

با جاويد به سمت در خروجي فرودگاه رفتيم. داشت سر پا واقعا خوابم مي برد.

جاويد ـ آره، بهتره بخوابي.

ـ پيمان رو نياوردي؟

جاويد ـ نه، پيش زابينه اس. قراره پس فردا برم دنبالش.

دوباره خميازه ديگه اي اومد سراغم. به طرف پاركينگ رفتيم. سوز سرماي آلمان بيشتر از اون چيزي بود كه فكر مي كردم. تو پالتوم فرو رفتم. سرماي هواي عين سوزن به صورتم فرو مي رفت. به بنز مشكي رنگ جاويد رسيديم. سريع در ماشين رو باز كردم و سوار شدم. جاويد چمدونا رو داخل ماشين گذاشت و بعد خودش سوار شد.

جاويد ـ اون چمدونا خيلي ...

ـ سنگين بودن؟

جاويد ماشين رو روشن كرد و گفت:

ـ آره، چي بود توش؟!

خميازه ديگه اي كشيدم و گفتم:

ـ بابا تازه كلي از چيز ميزام رو نياوردم.

جاويد ماشين رو حركت داد و از پاركينگ خارج شديم. ماشين در عرض چند ثانيه گرم گرم شده بود، همين باعث شد با اين كه دوست داشتم بيدار باشم و شهر رو با چراغوني سال نو ببينم، ولي پلكام رو هم افتاد.

با تماس يه چيز داغ و نرم روي صورتم چشمام رو باز كردم. چراغ ماشين روشن بود. چند بار پلك زدم تا متوجه اطرافم بشم. جاويد داشت با لبخند نگاهم مي كرد.

جاويد ـ خيلي خسته هستي.

گردنم رو ماليدم و گفتم:

ـ آره، خيلي.

بعد به بيرون تاريك ماشين نگاه كردم و گفتم:

ـ رسيديم؟

جاويد گفت:

ـ آره. من چمدونا رو بردم تو. بيا.

در ماشين رو باز كردم. دوباره سوز و سرما محاصره ام كرد. دستام رو تو جيب پالتوم گذاشتم و به خونه جاويد نگاه كردم. يه خونه ويلايي دو طبقه، عين تو فيلما، دورش هيچ حصار يا ديواري نبود. دو تا پله مي خورد به ايوان كوچيكي، در چوبي فندقي رنگي داشت. به دنبال جاويد از پله ها بالا رفتم. جاويد در رو باز كرد و كنار ايستاد تا من وارد بشم. نگاهي به درون خونه انداختم. مبلمان خيلي ساده اي داشت. رو به روم پله اي بود كه به طبقه بالا منتهي مي شد. سمت چپم نشيمن كوچكي بود با يه دست مبل ساده. سرم رو گردوندم تا آشپزخونه رو ببينم. آشپزخونه پشت راه پله بود. جاويد دستم رو كشيد و گفت:

ـ بيا بريم.

رفتيم طبقه بالا. خونه جاويد زياد گرم نبود. شنيده بودم چون اون جا سوخت گرونه زياد خونه ها رو گرم نمي كنن و بيشتر لباس گرم مي پوشن. جاويد در يه اتاق رو باز كرد و گفت:

ـ اين جا.

وارد اتاق شدم. تنها يه تخت دو نفره با يه ميز توالت گوشه اتاق بود. جاويد از در بيرون رفت. پالتوم رو از تنم درآوردم و كيفم رو گوشه اي گذاشتم. كلاهم رو از سرم درآوردم و دستي به موهام كشيدم. جاويد با يكي از چمدونام برگشت.

جاويد ـ واقعا سنگينه!

خنديدم. جاويد به يكي از كمدها اشاره كرد و گفت:

ـ اين جا مال توئه.

گفتم:

ـ باشه، صبح وسايلم رو جا به جا مي كنم. فقط مي خوام به مامان زنگ بزنم و بگم رسيدم.

جاويد از پاتختي كنار تخت گوشي تلفن رو برداشت و از كشو كارتي درآورد و بهم داد و گفت:

ـ اين شماره رو بگير، بعد از دينگ شماره ی خودتون رو بگير.

گوشي رو از دستش گرفتم و شماره روي كارت رو زدم. جاويد رفت تا چمدون بعدي رو بياره. بعد صداي بوق شماره ی خودمون رو گرفتم. باورم نمي شد كه الان تو يه كشور ديگه باشم. صداي بوق مي اومد، بعد از چند لحظه مامان گوشي رو برداشت.

مامان ـ الو.

ـ الو سلام مامان جون.

مامان ـ سلام عزيزم، سلام فدات شم. خوبي؟

ـ مرسي مامان جون خوبم.

مامان ـ به سلامتي رسيدي؟

ـ بله، الان خونه جاويدم.

مامان ـ خب خدا رو شكر. برو استراحت كن عزيزم.

ـ به بابا سلام برسونين.

مامان ـ باشه عزيزم، به جاويد سلام برسون. خداحافظ.

ـ خداحافظ.

تلفن رو قطع كردم. جاويد با چمدونم اومد تو اتاق. لبخند خسته اي به جاويد زدم.

ـ ممنون.

جاويد ـ زنگ زدي؟

ـ بله، سلام رسوندن.

جاويد سرش رو تكون داد و گفت:

ـ خوبه.

خنديدم. از تو يكي از چمدونا تاپ و شلواري بيرون آوردم و پوشيدم و زير ملافه تخت خزيدم. جاويد هم لباسش رو عوض كرد و كنارم دراز كشيد و دستش رو انداخت دور كمرم. انقدر خسته بودم كه زود خوابم برد.

***

چشمام رو باز كردم. هوا روشن شده بود، ولي نمي تونستم از رختخواب گرم و نرمم دل بكنم. دوباره پتو رو روي سرم كشيدم تا بخوابم. حدود يه ساعت ديگه از خواب بيدار شدم. كش و قوسي به خودم دادم و روي تختم نشستم و به اطراف اتاق نگاه كردم. يه ست خواب خيلي ساده كرم رنگ بود. يه يادداشت روي آيينه بود. جاويد بود كه برام نوشته بود ساعت پنج بعدازظهر برمي گرده. به ساعت نگاه كردم، بيست دقيقه به دوازده بود. براي اين كه از اون حالت خمودگي دربيام تصميم گرفتم يه دوش حسابي بگيرم. در ساك كوچيكي كه همراه داشتم رو باز كردم و شامپو و كرم و ماسك مو رو بيرون آوردم. از توي يكي از چمدونا هم حوله ام رو برداشتم، ولي بايد حموم رو هم پيدا مي كردم. دري كه توي اتاق بود رو باز كردم. درست حدس زده بودم به دستشويي و حمام ختم مي شد. رفتم تو و در رو بستم. زير دوش رفتم و يه دوش حسابي گرفتم. خيلي سرحال اومدم. در حالي كه زير لب زمزمه مي كردم از حموم اومدم بيرون. جلوي آيينه نشستم و سشوار كشيدم. با خودم سشوار نياورده بودم و از سشوار جاويد استفاده كردم. بعد هم از چمدونم شلوار جين و بافت بنفش درآوردم و پوشيدم. مي خواستم چمدونام رو مرتب كنم كه صداي قار و قور شكمم بلند شد. بي خيال چمدونا شدم و تصميم گرفتم برم يه چيزي بخورم و برگردم. رفتم سمت آشپزخونه و در يخچال رو باز كردم. دو تا تخم مرغ برداشتم. چند تا از كابينتا رو گشتم تا تونستم يه قابلمه كوچولو پيدا كنم و تخم مرغا رو توش آب پز كنم. براي قهوه و فنجون و بشقاب هم مجبور بودم كابينتا رو بگردم. بعضي از كابينتا واقعا به هم ريخته بودن. تصميم گرفتم بعدا سر فرصت مرتبشون كنم. در كمال آرامش نشستم تا صبحانه ام رو بخورم. داشتم قهوه مي خوردم كه يهو تلفن زنگ زد. قهوه پريد تو گلوم. الان بايد چي كار مي كردم؟ تلفن رو جواب مي دادم؟ هنوز آلمانيم به اون حد نرسيده بود كه به خوبي بتونم حرف بزنم. خواستم جواب ندم، ولي شايد جاويد بود. با ترس به تلفن نزديك شدم و گوشي رو برداشتم.

ـ hallo.

صداي مردي از اون سوي خط شنيدم كه داشت تند تند آلماني صحبت مي كرد، حتي يك كلمه از حرفاش رو نمي فهميدم. سعي كردم بهش بگم نمي فهمم چي ميگه، ولي اون اصلا انگار گوش نمي كرد. قلبم داشت تند تند مي زد كه صداي خنده مرد تو گوشي پيچيد؛ صداش آشنا بود.

فرشاد ـ سلام دخترعمو.

ـ فرشاد تويي؟! بدجنس داشتم كپ مي كردم.

فرشاد ـ داشتي كپ مي كردي؟ كپ كرده بودي، داشت گريه ات مي گرفت.

ـ حالا خوشحال باش كه تونستي اشك منو دربياري.

فرشاد ـ نه بابا، بچه كه زدن نداره. حالا چطوري؟ خوبي؟

ـ ممنون، خوبم.

فرشاد ـ از خواب كه بيدارت نكردم؟

ـ نه، خيلي وقته بيدارم.

فرشاد ـ خب سفر چطور بود؟ راحت اومدي؟

ـ آره خوب بود. راستي فرشاد زن عمو يه خرده وسايل داده برات آوردم.

فرشاد ـ آره بهم گفت. دستت درد نكنه. ميام مي بينمت. كاري نداري؟

ـ نه ممنون. خداحافظ.

فرشاد ـ خداحافظ..

گوشي رو سر جاش گذاشت و پوفي كردم. اين فرشاد هم در نوع خود مريضي بودا. ميز صبحانه رو جمع كردم و رفتم طبقه بالا. در چمدونم رو باز كردم و كادوهاي بچه ها و فرشاد رو بيرون آوردم و روي تخت گذاشتم تا به موقع بهشون بدم. در كمد رو باز كردم و لباسام رو داخلش چيدم. چيدن لباسام دست كم دو ساعتي وقتم رو گرفت. چون صبحانه رو دير خورده بودم ميلي به ناهار نداشتم. بعد از جا به جايي لباسام رفتم طبقه پايين. جاويد گفته بود ساعت پنج برمي گرده. بايد يه چيزي براي شام آماده مي كردم. شروع به گشتن كابينتا كردم. اصلا چي بايد درست مي كردم؟ نمي دونستم جاويد چي دوست داره و چي دوست نداره. بالاخره تصميم گرفتم ماكاروني درست كنم. خوشبختانه يه بسته ماكاروني تو كابينت پيدا كردم. تو فريزر هم گوشت چرخ كرده بيرون آوردم. جاويد فلفل دلمه اي و قارچ نداشت. پس بايد به همون گوشت و پياز بسنده مي كردم. مطمئنا جاويد درك مي كرد كه خوب هيچي نداره. گذاشتم تا گوشت وا بره و خودم دستي به سر و روي آشپزخونه اش كشيدم. بعد ماكاروني رو آماده كردم. براي اين كه خونه از اون حالت سكون دربياد تلويزيون رو روشن كردم و روي يه كانال نگه داشتم، با اين كه چيز زيادي نمي فهميدم، ولي بهتر از هيچي بود. ساعت پنج بود كه ماشين جاويد جلوي در ايستاد و بعد جاويد وارد خونه شد.

جاويد ـ شيرين.

ـ سلام عزيزم، تو آشپزخونه ام.

جاويد در حالي كه گره كراواتش رو شل كرده بود به سمت من اومد و لبخندي زد و گفت:

ـ سلام.

ـ خسته نباشي.

جاويد دستاش رو دور كمرم انداخت و منو به سمت خودش كشيد و بوسه اي روي لبام گذاشت. گونه هام سرخ شدن.

جاويد ـ بوي خوب مياد.

با لبخند گفتم:

ـ مي خواستم ماكاروني درست كنم، ولي چيز زيادي نداشتي.

جاويد ـ اوه! مي خواستم شام بريم رستوران.

ـ جدي؟!

جاويد ـ باشه، لباسم رو عوض كنم بيام شام بخوريم.

ـ باشه.

جاويد رفت طبقه بالا تا لباسش رو عوض كنه. منم ميز شام رو چيدم. با اين كه براي شام زود بود، ولي من گرسنه بودم. جاويد با يه تي شرت آبي و شلوار راحتي برگشت. مونده بودم تو اون هواي سرد خونه چطور مي تونه انقدر راحت بگرده.

جاويد ـ فردا بايد مدارك تو رو ببريم، كلاس آلماني بايد بري.

سرم رو تكون دادم. جاويد ادامه داد:

ـ فردا شب زابينه پيمان رو مياره اين جا.

ـ جدي؟ چه خوب. براش از ايران كادو خريدم.

جاويد ـ آره، ديدم.

شام رو در سكوت خورديم. اين طور كه فهميده بودم جاويد عادت نداشت موقع غذا خوردن حرف بزنه. بعد از شام هم رفتيم بيرون و كمي قدم زديم و يه خرده خريد كرديم. جاويد بهم ياد داد كه چطوري از سوپرماركت نزديك خونه خريد كنم. برگشتيم خونه. با پروين صحبت كردم و بهم گفت كه تا يه هفته ديگه بچه تينا به دنيا مياد. خيلي ذوق داشتم با اين كه دوست داشتم موقع تولد بچه اون جا باشم، ولي به خاطر كار جاويد نمي تونستيم بريم. فرداش هم مدارك رو به اداره مهاجرت آلمان برديم و اون جا تو كلاس زبانش ثبت نام كردم. خوشبختانه به خاطر اين كه كمي آلماني بلد بودم جلو افتاديم، ولي همچنان بايد آلماني مي خوندم. بعد از اون جاويد منو رسوند خونه و خودش رفت سر كار. داشتم شام حاضر مي كردم كه زنگ در به صدا دراومد. به سمت در رفتم و در رو باز كردم.

پيمان ـ سلام شيرين.

و بعد خودش رو تو بغلم انداخت. محكم بغلش كردم و گفتم:

ـ سلام پسرم، خوبي؟ تو كه قرار بود عصر بياي؟

پيمان چيزي نگفت. فكر كنم اصلا نفهميد چي گفتم. سرم رو بلند كردم. يه زن بور كه موهاش رو با كش بسته بود و مهتا رو تو بغلش گرفته بود داشت بهم نگاه مي كرد. لبخندي زدم و دستم رو به سمتش دراز كردم و گفتم:

ـ hallo.

لبخند منو جواب داد و باهام دست داد. خواستم بگم بيان تو، ولي نمي دونستم به آلماني چي ميشه. زن همچنان داشت بهم نگاه مي كرد. چيزي گفت، نفهميدم. به پيمان گفتم:

ـ پيمان مادرت چي ميگه؟

پيمان ـ مامان ميگه بابا خونه اس؟

سرم رو تكون دادم و گفتم:

ـ نه، مي خواين بياين تو و منتظر بمونين؟

پيمان حرف منو به زابينه گفت. زابينه سرش رو تكون داد و اومد داخل. پشت سرش وارد خونه شدم. پيمان از سر و كولم بالا مي رفت.

پيمان ـ شيرين براي من چي آوردي؟

ـ الان برات ميارم عزيزم.

زابينه به سمت يه مبل رفت و نشست. مهتا همچنان توي بغلش آروم و ساكت بود. يه جوري شدم، دوست داشتم شادي هم اون جا بود تا من بغلش مي كردم. دلم هواي شادي رو كرده بود، دوست داشتم اون جا بود. قلبم فشرده شد. پيمان همچنان مي گفت:

ـ شيرين، شيرين براي من چي آوردي؟

لبخندي بهش زدم و براي اين كه جلوي اونا بغضم نشكنه سريع رفتم طبقه بالا. وارد اتاقم شدم و در رو بستم. نفساي عميق مي كشيدم تا اشكام سرازير نشن. به طرف دستشويي رفتم و صورتم رو با آب سرد شستم. حالم خيلي بهتر شده بود، ولي باز دلم هواي شادي رو داشت. صورتم رو خشك كردم و كادوهاي مهتا و پيمان رو برداشتم. به نظرم رسيد زشته دست خالي برم پيش زابينه. بايد از در دوستي وارد مي شدم مبادا نذاره من بچه ها رو ببينم. بلوزي كه يكي از دوستام برام خريده بود رو تو كيسه قشنگي گذاشتم و رفتم طبقه پايين. پيمان داشت با زابينه حرف مي زد. نمي فهميدم چي مي گفتن. پيمان باز با ديدن من بلند شد و به سمتم اومد. كادوي پيمان رو كه يه سویي شرت و يه آدم آهني بود بهش دادم. از خوشحالي بالا و پايين مي پريد.

ـ خوشت اومد؟ دوست داري؟

پيمان ـ آره، خيلي دوست دارم.

به زابينه لبخندي زدم. پالتوش رو از تنش درآورده بود و روي مبل كنارش گذاشته بود. در مقابل بافت و شلوار جيني كه پوشيده بود لباساي من خيلي شاهانه به نظر مي رسيد. كادوها رو به سمتش گرفتم و به سختي بهش گفتم كه يكي مال اونه و دو تاي ديگه مال مهتا. با تعجب بهم نگاه كرد، انگار خيلي براش عجيب بود كه بهش كادو مي دادم. كادو رو از من گرفت.

زابينه ـ danke. (ممنون)

لبخندي زدم و گفتم:

ـ چيزي مي خواي برات بيارم؟

زابينه در حالي كه سعي مي كرد به مهتا كمك كنه تا كادوش رو باز كنه بهم گفت:

ـ نه.

نمي دونستم بايد چي كار كنم، آيا بايد پيشش مي موندم يا مي رفتم تو آشپزخونه. پيمان آدم آهنيش رو روشن كرده بود و داشت باهاش بازي مي كرد. چشمم به مهتا بود كه بغل زابينه بود. چرا جاويد نمي اومد؟ رفتم تو آشپزخونه تا بقيه شام رو آماده كنم. بعد از مدتي صداي چرخش كليد توي در اومد و جاويد وارد شد. با لبخند به استقبالش رفتم.

ـ سلام، خسته نباشي.

جاويد ـ ممنون.

كيفش رو از دستش گرفتم. جاويد خم شد و گونه ام رو بوسيد. دوباره سرخ شدم. زابينه و پيمان ما رو مي ديدن. به آرومي گفتم:

ـ جاويد، زابينه و پيمان اين جان.

جاويد خيلي آروم و بي تفاوت گفت:

ـ اوه! خوبه.

بعد به سمت نشيمن رفت. نمي دونستم بايد چه عكس العملي نشون بدم. جاويد تو خونه بود، خونه اي كه اون و زابينه قبلا توش زندگي مي كردن و البته الان از هم جدا شده بودن، ولي نمي دونم چرا باز احساس خطر مي كردم. اصلا چرا بايد احساس خطر مي كردم، خانم اين خونه من بودم، ولي بعد از يه تجربه طلاق آدم نسبت به همه چي حساس ميشه. به دنبال جاويد رفتم تو نشيمن. جاويد پالتو و كتش رو درآورده بود و داشت با زابينه صحبت مي كرد. نمي فهميدم دارن به هم چي ميگن، پيمان هم داشت با آدم آهنيش بازي مي كرد. دوست نداشتم از پيمان به عنوان مترجم استفاده كنم و بپرسم مادر و پدرش به هم چي ميگن. رفتم تو آشپزخونه تا براي جاويد قهوه گرم آماده كنم، حتما سردش شده بود. دستم قهوه رو تو فنجون مي ريختم كه دست گرمي دور كمرم حلقه شد، جاويد بود.

جاويد ـ حالت خوبه؟

ـ داشتم برات قهوه مي آوردم. زابينه چيزي مي خواد؟

جاويد ـ زابينه رفت.

ـ جدي؟! من نفهميدم.

جاويد ـ فقط مي خواست پيمان رو بذاره و بخواد راحت باشه كه پيمان خوبه.

آب دهنم رو قورت دادم. زابينه مي خواست مطمئن باشه كه من زني نيستم كه بچه اش رو اذيت كنم.

ـ خب؟ چي شد؟

جاويد جرعه ای از قهوه اش رو نوشيد و گفت:

ـ پيمان مي مونه.

ـ ولي زابينه چيزي براي پيمان نياورده.

جاويد ـ فردا مياره.

پيمان ـ شيرين، شيرين، بيا با من بازي كن.

با خنده به طرفش رفتم و گفتم:

ـ باشه، ولي اول شام، بذار اول شام بخوريم بعدا. بابا هم خسته اس.

پيمان بالا و پايين پريد و گفت:

ـ باشه، ولي باید زياد بازي مي كني.

خنديدم و محكم پيمان رو بغل كردم.

***

روزهاي زندگي من و جاويد تو آلمان شروع شده بود. هر چند اول ها خيلي براي ايران بيتابي مي كردم. روزهايي كه از خونه خارج مي شدم تا برم كلاس زبان. وقتي سوار اتوبوس مي شدم و حرفاي پشت سريم رو نمي فهميدم. وقتي زابينه مهتا رو مي آورد و با جاويد حرف مي زد و چيزي نمي فهميدم اين دلتنگيا بيشتر مي شد. دوست داشتم برگردم ايران. جاويد آدم آرومي بود. گاهي از فارسي حرف زدن حوصله اش سر مي رفت و مي خواست آلماني حرف بزنه و اين باعث مي شد حوصله من سر بره. گاهي يه چيزي رو دوباره و سه باره مي گفت و وقتي كه نمي فهميدم بي خيال مي شد. اين وسط تنها كسي كه منو از خمودگي بيرون مي آورد پيمان بود. وقتي از مهدكودك مي آوردمش و توي راه با هيجان كارهاش رو براي من توضيح مي داد غرق لذت مي شدم. پيمان هر چند باعث مي شد بيشتر به ياد شادي بيفتم، ولي به همون اندازه هم باعث مي شد شاد و خوشحال باشم و دوري شادي رو بهتر تحمل كنم. مهتا هم هر از چند گاهي مي اومد پيش ما، هنوز به وجود من عادت نكرده بود، هر چند مثل گذشته ازم فرار نمي كرد، ولي هنوز تو چشماش اون بي اعتمادي رو مي ديدم، ولي وقتي مي خوابيد مي تونستم يه دل سير نگاهش كنم و رو موهاش دست بكشم و ببوسمش. جاويد وقت زيادي نداشت، در واقع كارش خيلي سنگين بود، فقط روزهاي تعطيل رو مي تونست پيش ما بمونه كه البته اونم غنيمتي بود. يه بار كه تو ايوون نشسته بوديم و داشتيم چايي مي خورديم و به بازي مهتا و پيمان تو محوطه چمن جلوي خونه نگاه مي كرديم. جاويد برگشت و چيزي به آلماني بهم گفت.

ـ چي گفتي؟ نفهميدم.

جاويد ـ فارسيش رو نمي دونم.

حوصله نداشتم. سرم رو دوباره به سمت بچه ها گردوندم. پيمان داشت با توپش بازي مي كرد.

جاويد ـ چرا نمي فهمي؟ من كه خوب گفتم.

منظورش اين بود كه آرام و شمرده گفته، ولي هيچي نفهميده بودم. مشكل من هم در آلماني همين بود. اصلا نمي تونستم منظور طرف مقابلم رو بفهمم، وقتي كسي حرف مي زد احساس مي كردم داره يه آدامس مي جوئه تا صحبت كنه، بنابراين مجبور بودم ازش بخوام يواش تر صحبت كنه، ولي امروز اصلا تو مودش نبودم كه بخوام آلماني صحبت كنم.

ـ حوصله ندارم جاويد.

جاويد دستم رو گرفت تو دستش و گفت:

ـ چي شده؟

يه حس عجيب داشتم، دوست داشتم دستم رو از دست جاويد بيرون بكشم در عين حال دوست داشتم دستم تو دستش باقي بمونه. با اين حال گذاشتم جاويد دستم رو نگه داره.

ـ نمي دونم چم شده، اصلا خوشحال نيستم.

جاويد با نگراني پرسيد:

ـ از من خسته اي؟

لبخندي زدم و گفتم:

ـ نه جاويد، منظورم اين نبود، ولي مي دوني اين جا كسلم.

جاويد با لبخند گفت:

ـ آره، مي دوني چون كار نداري.

با چشماي گشاد گفتم:

ـ كار ندارم؟! من كه صبح تا شب سرم گرمه، بچه ها، خونه، كلاس زبان.

جاويد ـ نه، منظورم يه كار بيرون بود، يه كار كه بري كار كني.

پوفي كردم. چي مي خواستم چي شد! مي خواستم جاويد كمي نازم رو بكشه، ولي انگار از اين كارها خبري نبود. خودم رو گوشه صندلي جمع كردم و گفتم:

ـ نه، حوصله اش رو ندارم.

جاويد نگاهي به من كرد و گفت:

ـ باشه.

و چاييش رو خورد. داشتم كم كم عصبي مي شدم. جاويد اصولا آدم كم حرفي بود. وقتي حوصله نداشتم ازم مي پرسيد چي شده و جواب مي شنيد هيچي ديگه پي اش رو نمي گرفت، ولي هر چه بود همسرم بود، محبتايي رو بهم مي كرد كه از منصور نديده بودم. وقتي از دردهاي ماهيانه به خودم مي پيچيدم خودش همه كارها رو مي كرد، پيمان رو مي برد مهد، غذا درست مي كرد، مراقب بود حالم بهتر بشه، ولي اين رو هم داشت كه زياد اهل ناز خريدن نبود؛ جدي بود و جديت كارش روي زندگي هم تاثير گذاشته بود. فهميده بودم به خاطر اخلاق خاص آلمانيا كه زياد اهل رفت و آمد و مهماني نيستن جاويد هم زياد اهل مهموني نبود، برعكس منصور كه هر دفعه كم كم بيست نفر مهمون داشتيم مهموناي جاويد از پنج يا شش نفر تجاوز نمي كردن. تازه اونا هم كه اصلا اهل تشريفات و اينا نبودن، لازم نبود لباس آن چناني بپوشم و موهام رو درست كنم، تازه با يه پذيرايي ساده جاويد كلي كيف مي كرد، حتي دوستاش مي گفتن وقتي ميان خونه ما خيلي بهشون خوش مي گذره.

هوا داشت كم كم تاريك مي شد. فنجون خالي جاويد رو برداشتم و پيمان و مهتا رو صدا زدم و گفتم:

ـ بچه ها زود باشين بياين خونه، بازي ديگه بسه.

مهتا بي هيچ حرفي آروم آروم به سمت خونه اومد. پيمان دوباره بالا پايين پريد و گفت:

ـ شيرين خواهش مي كنم، من مي خوام بازي كنم.

ـ نه ديگه پيمان، بيا تو، بيا تو اتاقت بازي كن، زود.

پيمان با شونه هاي افتاده توپش رو بغل كرد و از پله ها بالا اومد. وارد خونه شديم. اواخر تابستون بود و شبا هوا سرد مي شد.

پيمان ـ شيرين بيا با ما بازي كن ديگه.

ـ بايد شام درست كنم عزيزم.

جاويد ـ تو بازي كن من درست مي كنم.

جاويد به آشپزخونه رفت. مهتا هم آروم پشت سرش حركت كرد، دلم مي خواست با ما مي اومد و بازي مي كرد، ولي خب مهتا همچنان با من سرد بود، وقتي خونه ما بود بيشتر به جاويد مي چسبيد. تلويزيون رو روشن كردم. جاويد عادت داشت اخبار گوش كنه. تلويزيون گوشه اي از سالن بود كه به راحتي مي شد از آشپزخونه ديد. پيمان رفت طبقه بالا و پازلش رو آورد پايين. شروع كرديم به درست كردن پازل. نگاهم به سمت تلويزيون چرخيد كه اخبار ساعت هشت شروع شده بود. جاويد همچنان كه غذا درست مي كرد به اخبار هم گوش مي داد. يهو يه چيزي توجهم رو جلب كرد. تلويزيون داشت اخبار مربوط به سقوط يه هواپيما رو نشون مي داد. توجهم جلب شد. مربوط به چي بود؟ جاويد از پشت كانتر آشپزخونه بيرون اومد و با اخم داشت نگاه مي كرد. چيز زياد نمي فهميدم. يهو پشتم يخ كرد، از تصور چيزي كه مي ديدم سرم منگ شد. دوست داشتم تمام چيزهايي كه فكر مي كردم اشتباه شده باشه. عكس زابينه روي صفحه تلويزيون بود. زابينه توي اون هواپيما بود. براي تهيه خبر به مصر رفته بود كه موقع برگشتن هواپيما دچار نقص فني ميشه و سقوط مي كنه. زود به خودم اومد. بچه ها توي هال بودن. به سمت پيمان برگشتم. باورم نمي شد. با چشماي گشاد به صفحه تلويزيون نگاه مي كرد. خواستم زود حواسش رو پرت كنم.

ـ پيمان جان عزيزم، بيا بريم تو اتاق بازي كنيم.

پيمان همچنان به تلويزيون زل زده بود. خداي من! الان اون مي فهميد چي دارن ميگن. جاويد منگ روي مبل نشست و گفت:

ـ خداي من!

پيمان با ترس گفت:

ـ اون مامانه؟

آتش گرفتم. از فكر اين كه اين بچه به اين كم سن و سالي يهو و اونم اين جوري خبر مرگ مادرش رو بشنوه به خودم لرزيدم. زود بغلش كردم و دستام رو روي گوشاش گذاشتم و گفتم:

ـ فدات بشم پيمان، گوش نكن عزيزم.

مهتا دو قدم اومد جلو و با همون لحن بچگانه اش پرسيد:

ـ wo ist Mama؟ (مامان كجاست؟)

حواسم رفت پيش مهتا. با مظلوميت داشت به هممون نگاه مي كرد. دستم رو به سمتش باز كردم و گفتم:

ـ بيا اين جا مهتا جان، بيا اين جا عزيزم.

مهتا همچنان داشت با ترديد به هممون نگاه مي كرد. جاويد بلند شد و مهتا رو در آغوش گرفت. مهتا دوباره پرسيد:

ـ مامان كجاست؟

نمي دونستيم بايد چي بگيم. احساس كردم پيمان داره تكون مي خوره. به صورتش نگاه كردم، داشت گريه مي كرد. محكم تر بغلش كردم. خدايا!

پيمان ـ شيرين من مامان رو مي خوام.

بوسيدمش و گفتم:

ـ عزيزم گريه نكن، همه چي درست ميشه. بيا بريم تو اتاقت.

بغلش كردم. سنگين بود، ولي مي دونستم كه الان احتياج داره. صداي زنگ تلفن اومد. جاويد برگشت، مهتا هنوز تو بغلش بود و لب برچيده بود. دلم براشون تيكه تيكه شده بود. جاويد تلفن رو جواب داد. پيمان رو بردم طبقه بالا. هنوز داشت گريه مي كرد.

ـ پيمان جان گريه نكن عزيزم.

پيمان با چشماي اشك آلود پرسيد:

ـ واقعا مامان مرده شيرين؟

چي بايد جوابش رو مي دادم. از بغلم جداش كردم و گفتم:

ـ نه اين كه واقعا مرده باشه، رفته پيش خدا.

پيمان باز گفت:

ـ من نمي خوام بره پيش خدا، من مي خوام برگرده.

بغلش كردم و بوسيدمش. جاويد در حالي كه مهتا رو بغل كرده بود اومد تو اتاق. بهش نگاه كردم. رنگش پريده بود و به من نگاه مي كرد. پيمان هق هق مي كرد. با محبت اشكاش رو پاك كردم. مهتا بق کرده تو بغل جاويد بود. جاويد نفس عميقي كشيد و كنار ما نشست. توي چشماي قهوه ايش سوال موج مي زد. دستي روي سر پيمان كشيد. پيمان به سمت جاويد برگشت و توي بغل جاويد فرو رفت. جاويد موهاش رو بوسيد. به جاويد نگاه مي كردم. چطوري مي خواستيم بچه ها رو از اين مرحله رد كنيم؟ ياد زمان افسردگيم افتادم. طفلي مامان چه عذابي از دست من كشيد تا وقتي كه كمي خوب شدم، ولي خودم الان بايد براي پيمان چي كار مي كردم؟

جاويد نگاهي به پيمان انداخت و گفت:

ـ پيمان پيش مهتا بمون، من با شيرين حرف بزنم.

مهتا رو كنار پيمان گذاشت. مهتا با لحن بچگونش از پيمان چيزي مي پرسيد و پيمان هم جواب مي داد. با جاويد از اتاق اومديم بيرون. نگران بودم.

جاويد ـ از كار زابينه بود، باورم نميشه.

ـ الان بايد چي كار كنيم؟ جاويد، پيمان خيلي ناراحته.

جاويد دستي روي صورتش كشيد. دوباره تلفن زنگ زد. گوشي رو از گوشه سالن طبقه بالا جواب دادم، پروين بود.

پروين ـ سلام شيرين، خوبي؟

ـ سلام پروين جون.

پروين زود رفت سر اصل مطلب.

پروين ـ تلويزيونتون روشنه شيرين؟

ـ آره.

پروين ـ پس خبر رو شنيدي؟

ـ بله، شنيديم.

پروين ـ خدايا باورم نميشه. بچه ها كجان؟

ـ اين جا، تو اتاقن.

پروين ـ اونا كه خبر ندارن؟

ـ چرا، وقتي داشت اخبار مي داد پيشمون بودن.

پروين ـ خداي من! حالشون چطوره؟

ـ پيمان كه خيلي ناراحته، داره گريه مي كنه، ولي مهتا خب، مهتا كوچيك تره.

پروين ـ درسته. خدا خودش بهمون كمك كنه.

بعد از كمي صحبت قطع كردم. از دل و دماغ افتاده بودم، جاويد هم حوصله ی آشپزي نداشت. درسته كه از زابينه جدا شده بود، ولي به هر حال مدتي باهاش زندگي كرده بود و مادر بچه هاش بود. جاويد سفارش چند تا پيتزا داد. تو سكوت پيتزا رو خورديم، هر چند پيمان هميشه خوشحال و سر حال بيشتر از چند گاز چيزي نخورد.

11

مامان ـ الان حال پيمان چطوره؟

ـ ديگه گريه نمي كنه ولي همين جوري نشسته يه طرف، نه بازي مي كنه و نه حرفي مي زنه.

مامان ـ الهي بميرم، آدم فكر مي كنه بچه ها چيزي نمي فهمن ولي همه چي رو مي فهمن!

ـ مامان پيمان هفت سالشه، مدرسه ميره، حتما يه چيزايي مي فهمه.

مامان ـ خدا خودش كمكتون كنه، جاويد چي كار مي كنه؟

ـ جاويدم خوبه، مياد ميره.

مامان ـ راضي هستي مامان جون؟

لبخندي زدم و گفتم:

ـ آره مامان همه چي خوبه.

مامان ـ خب خدا رو شكر. من ديگه برم كاري نداري؟

ـ نه، به بابا سلام برسونين.

گوشي رو سر جاش گذاشتم و به پيمان نگاه كردم كه گوشه مبل مچاله شده بود. مهتا داشت با عروسكاش بازي مي كرد. به سمت پيمان رفتم و كنارش نشستم.

ـ پيمان جان نمي خواي چيزي بخوري؟

پيمان نگاه آبي رنگش رو به من دوخت و گفت:

ـ شيرين مامان ديگه نمياد؟

لبخند غمگيني زدم. جقدر در مورد اين بچه اشتباه مي كردم، فكر مي كردم مادرش رو دوست نداره كه اومده و با ما زندگي مي كنه. فكر مي كردم پيمان منو خيلي بيشتر از مادرش دوست داره ولي اشتباه مي كردم. با دستم موهاش رو كنار زدم و گفتم:

ـ ببين عزيزم مادرت الان رفته پيش خدا، شايد نتونه برگرده ولي از اون بالا مي تونه تو رو ببينه. الان داره تماشات مي كنه، من مطمئنم الان ناراحته كه تو داري گريه مي كني.

پيمان نگاه اشك آلودش رو به من دوخت و گفت:

ـ جدي؟

لبخندي زدم و گفتم:

ـ البته عزيزم، هيچ كدوم از ما دوست نداريم تو گريه كني، مادرت كه حتما دوست نداره. تو براي اين كه مادرت رو خوشحال كني مي توني خيلي كارا بكني.

پيمان اشكي رو كه از چشماش مي ريخت پاك كرد و گفت:

ـ چه كاري؟

ـ مثلا پسر خوبي باشي، خوب درس بخوني، كارهاي خوب بكني. همه اينا باعث ميشه مادرت خوشحال بشه.

پيمان به سمتم اومد و رفت تو بغلم. به خودم فشارش دادم.

پيمان ـ شيرين من تو رو خيلي دوست دارم.

بوسه اي روي موهاش زدم و گفتم:

ـ منم خيلي دوستت دارم عزيزم.

نگاهم به مهتا افتاد كه داشت به ما نگاه مي كرد. يه آن به جاي مهتا شادي رو ديدم. مهتا هم مثل شادي بود، دور از مادرش. بغض بدي توي گلوم نشست. دختر كوچولوي منم حتما مثل پيمان از دوري من گريه مي كرد. چطور آدمي بودم كه اين چيزها رو حس مي كردم و طاقت مي آوردم! دستم رو به سوي مهتا دراز كردم و گفتم:

ـ بيا اين جا عزيزم، بيا تو بغل من.

مهتا به آرومي به سمت ما اومد و تو بغل من نشست. محكم هر دو رو بغل كردم. براي خودم، براي زابينه اي كه ديگه نمي تونست بچه هاش رو بغل كنه، براي مهتا و پيمان كه ديگه مادرشون رو نمي ديدن و براي شادي خوشگلم كه پيشم نبود، براي هر پنچ نفرمون گريه كردم و از طرف زابينه پيمان و مهتا رو بوسيدم.

بعد از شام وقتي پيمان و مهتا رو خوابوندم پيش جاويد نشستم. سرش تو لپ تاپش بود و داشت چيزي مي نوشت.

ـ جاويد الان چي ميشه؟

جاويد سرش رو از تو لپ تاپش بالا آورد و گفت:

ـ چي؟

ـ منظورم بچه هاست.

جاويد ـ امـــم وكيل به من زنگ زد، روز يكشنبه قراره زابينه رو چيز ...

ـ دفن كنن؟

جاويد ـ آره.

ـ بچه ها هم ميرن؟

جاويد با تعجب نگام كرد و گفت:

ـ البته كه بايد برن، زابينه مادرشون بود.

ـ آخه تو ايران بچه ها رو مراسم تدفين نمي برن.

جاويد ـ نه اين جا بايد برن.

پوفي كردم و گفتم:

ـ بچه ها ميان پيش ما ديگه، آره؟

جاويد سرش رو تكون داد و لپ تاپش رو بست. دستش رو لاي موهام حس كردم. به سمتش برگشتم. داشت نگام مي كرد با مهربوني كه تو نگاه قهوه ايش ريخته بود.

جاويد ـ شيرين خيلي خوشحالم كه اين جا هستي، اگه تو نبودي من خيلي سخت بود بچه ها بدون زابينه، من خيلي خوشبختم كه تو اين جايي.

لبخندي به جاويد زدم و سرم رو روي شونه اش گذاشتم. شونه ام رو بوسيد. چقدر خوشحال بودم كه جاويد كنارم بود.

***

موهاي پيمان رو مرتب كردم. تو اون پيراهن سفيد و كت و شلوار مشكي مثل يه مرد كوچيك بود. خودم هم پيراهن مشكي پوشيده بودم. پروين هم از كلن اومده بود پيشمون. پيمان هنوز هم غمگين بود. دستش رو گرفتم و با هم رفتيم طبقه پايين. مهتا بغل جاويد بود. فرشاد هم اومده بود. با ديدن ما لبخندي زد و رو به پيمان گفت:

ـ سلام مرد كوچك.

پيمان لبخندي به فرشاد زد و گفت:

ـ سلام فرشاد.

و مشتاشون رو به هم زدن. همراه پروين و فرشاد و بچه ها سوار بنز مشكي جاويد شديم و تا گورستان هامبورگ رفتيم. تا به حال تو مراسم تدفين مسيحي نبودم ولي هيچ وقت هم دوست نداشتم باشم. تا اون جا در سكوت سپري شد. گورستان هامبورگ برخلاف گورستاناي ما منطقه وسيعي از چمن و درخت بود با صليب هايي كه با فاصله از هم چيده شده بود. گوشه اي از محوطه چند نفر جمع شده بودن، با صندلي و گل. جاويد دسته گلي كه توي ماشين بود رو به پيمان داد. بغض كردم، پيمان هنوز براي گل بردن سر خاك مادرش خيلي بچه بود. به سمت جمعيت رفتيم. پروين پيرزن و پيرمردي رو به من نشون داد و گفت:

ـ اونا پدر و مادر زابينه هستن.

بهشون نگاه كردم، شكسته بودن. به عكس زابينه كه روبان سياهي تزيينش كرده بود نگاه كردم، داشت مي خنديد. اي كاش عكسش رو اين جا نمي ذاشتن. گوشه اي ايستاديم. در حقيقت هر كاري كه پروين مي كرد من تقليد مي كردم. نمي دونستم بايد چي كار كنم، نمي خواستم كاري بکنم كه احمقانه به نظر بياد. جاويد مهتا و پيمان رو برد پيش پدر و مادر زابينه. مادر زابينه پيمان رو محكم بغل كرد و بوسيد. چند دقيقه بعد مراسم شروع شد. حدود پنجاه نفر شايدم كمتر مي شديم. تابوتي كه روش گل بود رو نزديک گوري گذاشته بودن و كشيشي داشت چيزي مي خوند. همه سكوت كرده بودن. نه نوحه بود و نه گريه زاري، فقط مادر زابينه بود كه آروم اشك مي ريخت. نفس عميقي كشيدم. مهتا هنوز بغل جاويد بود و داشت به همه نگاه مي كرد. بعد از مدتي كشيش كنار رفت و تابوت رو جلو آوردن. وقت دفن كردن رسيده بود. رفتيم جلوتر. با آهنگ سوگواري تابوت رو كم كم در گور گذاشتن. پيمان برگشت و به من نگاه كرد. لبخند زدم و جلوتر رفتم و دستش رو گرفتم. دستم رو فشار داد. پسر كوچولوي من بهم احتياج داشت و من كار خوبي كرده بودم كه رفته بودم پيشش. زابينه رو دفن كردن. موقع رفتن شده بود، همه به نوبت از جلوي پدر و مادر زابينه رد مي شدن و بهش تسليت مي گفتن. نمي دونستم عكس العمل مادر زابينه چه خواهد بود.

ـ سلام.

مادر زابينه ـ سلام.

ـ من شيرين هستم، تسليت ميگم.

مادر زابينه ـ متشكرم.

نمي دونستم بايد بيشتر از اون چي بگم. مادر زابينه با لبخند به من گفت:

ـ زابينه گفته بود كه پيمان پيش شما زندگي مي كنه.

ـ بله.

مادر زابينه ـ خواهش مي كنم مراقبشون باش، زابينه خيلي رو بچه ها حساس بود.

ـ من همه سعيم رو مي كنم.

پدر زابينه ـ مي تونيم گاهي بيايم و بچه ها رو ببينيم؟

ـ البته، هم من و هم جاويد خوشحال مي شيم.

ازشون جدا شديم و سوار ماشين شديم، بچه ها هم پيشمون بودن. فرشاد وسط راه ازمون جدا شد و رفت. اخماي جاويد تو هم بود، فكر كردم شايد به خاطر امروز ناراحته. رسيديم خونه. جاويد كتش رو درآورد. بچه ها رو بردم تو اتاقشون تا لباسشون رو عوض كنم، بعد فرستادمشون پايين تا ناهار بخوريم. رفتم تو اتاق خودم. جاويد متفكر روي تختش نشسته بود.

ـ چي شده؟

جاويد ـ تو چرا به اشميت گفتي من خوشحال ميشم؟

ـ چي؟

جاويد ـ تو گفتي بيان اين جا براي بچه ها من خوشحال ميشم.

ـ مگه نميشي؟

جاويد ـ نه.

جا خوردم. گفتم:

ـ جاويد جان من فقط يه تعارف زدم.

جاويد ـ چي زدي؟

ـ تعارف، يعني همين جوري گفتم.

جاويد ـ تو نبايد همين جوري بگي.

ـ من نمي دونستم تو ناراحت ميشي.

جاويد ـ ببين شيرين من مي دونم تو مي خواستي اونا رو شاد كني ولي نبايد از من حرف بزني، من از اين كه اشميت بياد اين جا خوشحال نيستم.

آب دهنم رو قورت دادم، جاويد همچنان اخم كرده بود.

ـ معذرت مي خوام جاويد.

جاويد جلو اومد و دستاش رو دور كمرم حلقه كرد و منو به سمت خودش كشيد. سرم رو به شونه اش تكيه دادم. بعد از چند لحظه منو از خودش جدا كرد و بوسه اي به لبام زد. صداي مهتا از بيرون اومد.

مهتا ـ پاپا؟

جاويد در رو باز كرد و گفت:

ـ بله؟

مهتا ـ من گرسنمه.

جاويد ـ باشه الان ميام.

مهتا رو بغل كرد و با خودش برد. منم لباسم رو عوض كردم و رفتم طبقه پايين.

***

با شنيدن صدايي چشمام رو باز كردم. يكي داشت گريه مي كرد. فكر كردم اشتباه شنيدم، دوباره چشمام رو بستم؛ ولي نه صداي گريه مي اومد. سريع از تخت پايين اومدم. گفتم:

ـ شادي؟ شادي جان تويي؟

صداي گريه قطع نمي شد. بلندتر شد، خيلي بلندتر. به طرف در كه رفتم صدا بلندتر شد. كم كم داشت گوشام رو اذيت مي كرد. صدا زدم:

ـ شادي تويي گريه مي كني؟

صدا باز بلندتر شد. دستم رو روي گوشم گذاشتم ولي فايده اي نداشت. محكم فشارشون دادم. صداي گريه به جيغ تبديل شده بود. صدا داشت اذيتم مي كرد. دستام رو روي گوشام فشار دادم. صداي جيغ كر كننده بود. ديگه نمي تونستم تحمل كنم. سرم داشت مي تركيد. يهو از خواب پريدم. تمام سر و صورتم عرق كرده بود. قلبم داشت هر چه تندتر مي تپيد. آب دهنم رو قورت دادم. به جاويد نگاه كردم، آروم خوابيده بود. پوفي كردم. عجب خواب وحشتناكي ديده بودم. بلند شدم و رفتم تو دستشويي تا صورتم رو بشورم. هنوز از هيجان خوابي كه ديده بودم تنم مي لرزيد. شير آب رو باز كردم و مشتي آب به صورتم زدم. يه آن احساس كردم صداي گريه مي شنوم. ترس برم داشت. يعني دچار توهم شده بودم؟ گوشام رو تيز كردم. صدا از طرف اتاق مهتا بود. سريع شير آب رو بستم و به سمت اتاق مهتا رفتم. آره صدا از اتاق مهتا بود. در اتاق رو باز كردم و رفتم تو. توي نور چراغ خواب عروسكي مهتا ديدم رو تختش نشسته و داره گريه مي كنه.

ـ مهتا، عزيزم؟

چراغ رو روشن كردم و رفتم پيشش. موهاش به هم ريخته بود و با دستش اشكاش رو پاك مي كرد.

ـ عزيزم چرا گريه مي كني؟ دلت درد مي كنه؟

مهتا جوابم رو نداد. دستاش رو گرفتم و با محبت بيشتري گفتم:

ـ خوشگل من چرا داره گريه مي كنه؟ خواب بد ديدي، آره؟ خواب بد ديدي؟

مهتا سرش رو تكون داد. دستام رو توي هوا تكون دادم و گفتم:

ـ برين، برين خواباي بد، از اين جا برين.

بعد به مهتا گفتم:

ـ نگاه كن همشون رفتن.

مهتا با چشماي خيس به دور و اطرافش نگاه كرد. بغلش كردم و به خودم فشارش داد. ديگه گريه نمي كرد ولي هق هق مي كرد. مثل گذشته ديگه باهام سرد نبود، بغلم مي اومد و منم تا مي تونستم مي بوسيدمش و نوازشش مي كردم. گفتم:

ـ مهتا مي خواي برات لالايي بخونم؟

همون جوري كه تو بغلم بود سرش رو تكون داد. مثل جاويد كم حرف و آروم بود، درست برعكس پيمان. مهتا رو بغل كردم و آروم خودم رو تكون تكون مي دادم و شروع كردم به خوندن.

ـ عروسك خوشگل من قرمز پوشيده

تو رختخواب مخمل آبي خوابيده 

يه روز مامان رفته بازار اونو خريده 

عروسك من چشماتو وا كن

وقتي كه شب شد اون وقت لالا كن ...

مهتا بغلم خوابش برده بود. دلم نمي اومد زمين بذارمش ولي كم كم گردنم داشت خشك مي شد. آروم رو تخت خوابوندمش و خودم كنارش دراز كشيدم. همين طوري كه نگاش مي كردم خوابم برد.

با تكون دستي چشمام رو باز كردم. پيمان بود.

پيمان ـ شيرين من بايد برم مدرسه.

خميازه اي كشيدم و گفتم:

ـ باشه عزيزم، الان ميام.

از جام بلند شدم. احساس مي كردم همه جاي بدنم كوفته شده. لباس مدرسه پيمان رو پوشوندم. خميازه ديگه اي كشيدم، ميل شديدي داشتم كه بخوابم.

پيمان ـ شب چرا پيش مهتا بودي؟

ـ خواب بد ديده بود، پيشش خوابيدم تا گريه نكنه.

پيمان ـ پيش منم بايد بخوابي.

خنده ام گرفت از اين حسادت هاي كوچيك بچگونه. گفتم:

ـ باشه پيش تو هم مي خوابم.

رفتيم طبقه پايين. جاويد هم بيدار شده بود و داشت خودش رو براي كار آماده مي كرد. شروع كردم به چيدن صبحانه. پيمان شروع كرد به حرف زدن. پي در پي خميازه مي كشيدم.

جاويد ـ ديشب خوب نخوابيدي؟

ـ نه، مهتا خواب بد ديده بود رفتم پيشش؛ ولي بازم خوابم مياد.

جاويد ـ مهتا رو مي خواي من ببرم مهد؟

ـ نه لازم نيست، خودم بيدار شد مي برمش.

جاويد سريع چند لقمه خورد و قهوه اش رو سر كشيد. از جاش بلند شد و منو بوسيد و گفت:

ـ مواظب خودت باش، اوكي؟

لبخندي زدم و گفتم:

ـ باشه.

جاويد و پيمان با هم از خونه رفتن بيرون. چون مدرسه پيمان سر راه جاويد بود هميشه جاويد مي رسوندش؛ ولي مهتا رو من مي بردم مهد كودك. هر چند مخالف اين بودم كه مهتا رو مهد كودك بذاريم ولي از زماني كه فعاليت اجتماعي خودم رو شروع كرده بودم اين بهترين كار بود. خميازه ديگه اي كشيدم. فكر كردم يه خرده روي مبل دراز بكشم، حالم كه بهتر شد پاشم كارهام رو انجام بدم؛ ولي دراز كشيدن همان و خوابيدن همان.

با صداي زنگ تلفن از جا پريدم. نگاهم به ساعت افتاد، ساعت ده بود. خدايا چقدر خوابيده بودم! سريع از جام بلند شدم و تلفن رو جواب دادم.

ـ الو؟

صداي مامان تو گوشي پيچيد.

مامان ـ سلام عزيزم، خوبي؟

ـ سلام مامان جون، خوبم شما چطورين؟

مامان ـ ما هم خوبيم.

ـ از تو راهي سارا چه خبر؟

مامان ـ اونم خوبه عزيزم.

احساس كردم مامان زياد سر حال نيست، نگران شدم. پرسيدم:

ـ مامان چي شده؟

مامان ـ نگران نشو شيرين طوري نيست، از فرشاد خبر داري؟

ـ فرشاد؟ دو روزي هست باهاش حرف نزدم، چطور؟

مامان ـ بهش يه زنگ بزن.

نگرانيم بيشتر شد. گفتم:

ـ مامان تو رو خدا بگين چي شده؟

مامان ـ راستش چطوري بگم ...

ـ مگه چي شده مامان؟

مامان ـ هول نكن طوري نشده، گويا ديروز يگانه تو دانشگاهشون از پله ها مي افته. البته طوري نشده ها، خدا رو شكر نه جاييش شكسته نه چيزي، فقط سرگيجه داره. خواستم بگم حواست به فرشاد باشه.

ـ يعني فرشاد خبر داره؟

مامان ـ بايد خبر داشته باشه.

دلم مالش رفت. قيافه ي يگانه با اون موهاي مشكيش اومد جلوي چشمم. طفلي يگانه! از اين راه دور بيشتر نگرانش مي شدم، اي كاش الان ايران بودم. با صداي شيرين گفتن مهتا برگشتم عقب. داشت از پله ها مي اومد پايين.

ـ مامان مهتا بيدار شده، من برم صبحونه اش رو بدم. حتما به فرشاد زنگ مي زنم.

مامان ـ باشه برو عزيزم، خداحافظ.

ـ خداحافظ.

گوشي رو گذاشتم و به سمت مهتا رفتم. هنوز روي پله ها بود. با لبخند گفتم:

ـ سلام دختر خوشگل من، صبح شما بخير.

بعد دستام رو باز كردم. مهتا سريع اومد تو بغلم. بلندش كردم و بردمش دستشويي تا صورتش رو بشورم. فكرم پيش يگانه و فرشاد بود. من كه انقدر نگران يگانه بودم ببين فرشاد چقدر نگران بود. صورت مهتا رو شستم و بردمش آشپزخونه. همون طوري كه براش صبحانه حاضر مي كردم شماره فرشاد رو گرفتم. بعد از چند تا بوق گوشي رو برداشت.

فرشاد ـ سلام شيرين.

ـ سلام فرشاد، خوبي؟

صداش يه طوري خسته بود ولي سعي مي كرد به روي خودش نياره.

فرشاد ـ آره خوبم، تو خوبي، بچه ها؟

ـ همه خوبن. فرشاد مامان زنگ زده بود، انگار يگانه طوريش شده، آره؟

فرشاد پوفي كرد و گفت:

ـ از پله هاي دانشكده افتاده زمين. حالش خوبه، با مامان حرف زدم. يه خرده سرگيجه داره كه گويا بايد يه شب ديگه بيمارستان بمونه تا مطمئن بشن چيزي نيست.

ـ مگه الانم بيمارستانه؟

فرشاد ـ آره ولي حالش خوبه، باهاش حرف زدم.

سعي كردم دلداريش بدم. گفتم:

ـ خب پس حالش خوبه، مطمئن باش طوريش نيست.

فرشاد ـ اميدوارم.

فنجون شير مهتا رو گذاشتم جلوش و گفتم:

ـ فرشاد جان مزاحمت نميشم، بازم اگه كاري بود رودربايستي نكن بهم بگو.

فرشاد ـ ممنون شيرين كه زنگ زدي.

گوشي رو قطع كردم. بايد سر فرصت به عمو هم زنگ مي زدم. به مهتا صبحونه اش رو دادم. ديگه براي مهد كودكش دير شده بود. به مربيش زنگ زدم و گفتم به خاطر اين كه خواب موندم نتونستم مهتا رو بيارم. بعد لباس پوشيدم تا برم خريد. مهتا رو هم بغل كردم تا با خودم ببرم.

مهتا ـ شيرين بازم مياي پيش من؟

ـ من كه پيش توام.

مهتا ـ نه شب بيا.

خنديدم و گفتم:

ـ ولي پيمان ميگه برم پيش اون بخوابم.

مهتا ـ خب پيش اونم برو ولي بيا پيش من.

گونه اش رو محكم بوسيدم و گفتم:

ـ چشم دختر خوشگلم.

وارد فروشگاه شديم. مهتا رو زمين گذاشتم و سبدي برداشتم. مهتا سبد رو هل مي داد. به طرف قفسه ها رفتيم. گاهي مهتا رو از جاش بلند مي كردم تا از تو قفسه ها وسايل رو برداره و توي سبد بذاره. به يخچال ها رسيديم. يه لحظه حواسم از مهتا پرت شد. وقتي برگشتم ديدم مهتا نيست. چند بار صداش زدم:

ـ مهتا؟ مهتا؟

نبود، فكر كردم شايد رفته سمت قفسه شكلاتا. رفتم اون جا هم نبود. ترس برم داشت. فروشگاه زياد شلوغ نبود ولي با اين حال مهتا پيداش نبود. سريع به سمت ديگه قفسه ها دويدم. يكي از كاركنان فروشگاه ايستاده بود.

ـ ببخشيد شما يه دختر حدود چهار ساله با موهاي طلايي نديدين؟

مرد ـ نه متاسفم.

به سمت در خروجي دويدم تا به پليس فروشگاه اطلاع بدم دخترم گم شده. بدنم همچين مي لرزيد كه فكر كردم الان مي خورم زمين. به سمت پليس رفتم. از نگراني صدام داشت مي لرزيد.

ـ ببخشيد دختر كوچولوي من اين جا گم شده.

پليس ـ كجا گم شده؟

ـ نزديك يخچال گوشت.

پليس در حالي كه به سمت اتاقك گوشه سالن مي رفت پرسيد:

ـ چند وقته گم شده؟

ـ حدود ده دقيقه.

پليس ـ دخترتون اسمش چيه؟

ـ مهتا ظفري.

پليس وارد اتاقك شد و رفت پشت مانيتور. انقدر عصبي بودم كه مدام سرم رو به اين ور و اون ور مي گردوندم تا شايد مهتا رو ببينم. ناگهان مهتا رو ديدم كه با يكي از كاركنان به سمت ما مي اومد.

ـ مهـــتا!

سريع به سمت مهتا رفتم و بغلش كردم. قلبم آروم شده بود.

كارمند ـ كنار قفسه اسباب بازيا بود.

نگاه تشكر آميزي به كارمند انداختم و گفتم:

ـ ممنون.

كارمند ـ خواهش مي كنم.

و بعد رفت. به مهتا نگاه كردم و گفتم:

ـ عزيزم كجا رفتي؟ من نگرانت شدم.

مهتا با ذوق گفت:

ـ اون جا عروسك هست شيرين، بريم عروسكا رو ببينيم.

به مهتا نگاه كردم. انقدر با شوق اين حرف رو زد كه دلم نيومد دعواش كنم. با هم رفتيم به سمت قفسه اسباب بازيا. عروسك خرگوشي رو بهم نشون داد و گفت:

ـ شيرين اينا خيلي قشنگن.

يكي از عروسكا رو برداشتم. مهتا با مظلوميت گفت:

ـ شيرين ميشه برام بخري؟ خواهش مي كنم.

چشماي آبي رنگش منو خلع سلاح كرده بود. گفتم:

ـ فقط به يه شرط برات مي خرم.

با چشماي مشتاق نگام كرد. گفتم:

ـ ديگه دست منو ول نكني، باشه؟

لباي مهتا به خنده باز شد و گفت:

ـ باشه.

لپش رو كشيدم و بلندش كردم و گفتم:

ـ يكي از عروسكا رو بردار.

يكيشون رو برداشت و با هم به سمت يخچال ها رفتيم تا سبد خريد رو برداريم. مهتا عروسكش رو محكم بغل كرده بود. بقيه خريدامون رو كرديم. اين بار يه دقيقه هم نذاشتم مهتا از جلوي چشمام دور بشه. رفتيم صندوق و بعد از فروشگاه خارج شديم. بار دستم خيلي سنگين بود. با اين كه تا خونه فاصله زيادي نداشتيم ولي ترجيح دادم با اتوبوس برگرديم خونه. مهتا همچنان با عروسك خرگوشيش مشغول بود. خم شدم طرفش و گفتم:

ـ خوشگل خانم اسم اين عروسك خوشگلت چيه؟

مهتا با چشماي درشتش بهم نگاه كرد و گفت:

ـ تگي.

ـ تگي؟

مهتا سرش رو تكون داد. با لبخند گفتم:

ـ منو با تگي آشنا مي كني؟

مهتا ـ آره، تگي اين شيرينه.

دست تگي رو گرفتم و گفتم:

ـ سلام تگي.

مهتا خنديد. از خنده اش انقدر خوشحال شدم كه محكم بوسيدمش. خوبي آلمان اين بود كه به راحتي مي تونستي توش ابراز احساسات كني، هيچ كس به خاطر اين كه تو پارك دنبال بچه ات مي دويدي و باهاش بازي مي كردي و سرخوشانه مي خنديدي شماتت نمي كرد. اتوبوس اومد. سوار اتوبوس شديم و به طرف خونه رفتيم. مهتا داشت با عروسكش بازي مي كرد. دو تا ايستگاه بعد پياده شديم و به سمت خونه رفتيم. براي ناهار خوراك لوبيا درست كردم. وقتي پيمان خوشحال از مدرسه برگشت و عروسك خرگوشي مهتا رو دستش ديد رو به من گفت:

ـ شيرين براي من چي خريدي؟

انگار آب يخ ريختن روم. پيمان همچنان داشت منو نگاه مي كرد. سعي كردم زود ماست مالي كنم.

ـ اين عروسك رو خود مهتا ديد و من براش نخريدم. فردا بعد از مدرسه مي ريم و برات هر چي دوست داشتي مي خرم، باشه؟

پيمان ـ باشه.

ـ خب بگو ببينم امروز تو مدرسه چي شد؟

پيمان شروع كرد به تعريف كردن. خوبيش اين بود كه زود قانع مي شد و لازم نبود هزار و يك دليل بياري و قول بدي، حرفي كه مي زدي رو قبول مي كرد. اين رو مديون ديسيپلين جاويد بودم كه بابت هر چيزي مي شست و با پيمان مثل يه مرد بزرگ حرف مي زد. كاري كه حتي يه بار نديده بودم منصور انجام بده. به ساعت نگاه كردم، پنچ بعد از ظهر بود. گوشي تلفن رو برداشتم تا به عمو يه زنگ بزنم، بايد حال يگانه رو مي پرسيدم. عمو با دومين زنگ گوشي رو برداشت.

ـ سلام عمو جون، خوبي؟

عمو ـ سلام شيرين، شما خوبي؟ آقا جاويد، بچه ها؟

ـ همه خوبيم عمو جون، يگانه چطوره؟ امروز صبح از مامان شنيدم.

صداي عمو غمگين شد.

عمو ـ يگانه هم خوبه، فردا صبح مرخص ميشه، فقط سرگيجه داره كه دكتر گفته خوب ميشه.

ـ خيلي نگران شدم عمو، خدا رو شكر كه چيزي نيست، بهش بگين خيلي مواظب خودش باشه. زن عمو اون جاست من باهاشون حرف بزنم؟

عمو ـ نه اين جا نيست، پيش يگانه مونده.

فهميدم عمو از بيمارستان خارج شده. گفتم:

ـ باشه، پس من فردا زنگ مي زنم صحبت مي كنم.

عمو ـ باشه دخترم، لطف كردي.

ـ خواهش مي كنم، خداحافظ.

***

جاويد به چهارچوب در تكيه داد. داشتم موهام رو شونه مي كردم. نگاهش كردم، شيطون داشت منو نگاه مي كرد.

ـ چي شده؟

جاويد با لحن بچگانه اي گفت:

ـ براي من چي خريدي؟

با چشماي گشاد به جاويد نگاه كردم و گفتم:

ـ بچه شدي جاويد؟

جاويد خنديد و اومد تو اتاق و در رو بست. گفت:

ـ شيرين ميگم براي يكشنبه يه پارتي بديم.

منظور جاويد از پارتي يه مهموني سه چهار نفره بود كه لازم نبود آرايشگاه بري و شينيون كني و لباس آن چناني بپوشي. نه رقص و نه چيز ديگه، يه شام ساده بود كه دور هم جمع مي شديم، حتي لازم نبود لباس تو خونه ايت رو عوض كني. گفتم:

ـ باشه عزيزم، ولي مناسبتش چيه؟

جاويد ـ مناسبت؟

ـ آره، منظورم اينه كه دليل مهموني چيه؟ براي چي؟

جاويد ـ مي دونم معني مناسبت چيه، فكر مي كردم دليلش رو مي دوني!

به فكر فرو رفتم. تولد بچه ها؟ نه، تولد مهتا كه زمستون بود و تولد پيمان هم يه ماه ديگه كه داشتم براش برنامه ريزي مي كردم. تولد جاويد هم كه بهار بود. گفتم:

ـ نه مگه چي شده؟

ابروهاي جاويد رفت بالا و با خنده گفت:

ـ جدي؟ شيرين ما چيزه ... امـــم ... ازدواج كرديم.

از جام پريدم. درسته سالگرد ازدواجمون بود، روزي كه ايران عقد كرديم. اصلا يادم نبود، يعني يادم بود ولي تاريخش رو به ميلادي نمي دونستم. با خنده گفتم:

ـ درسته. تو يادت بود؟

جاويد بادي به غبغبش انداخت و گفت:

ـ بله من اينا يادم مي مونه، حتي يادم هست كه يه ماه ديگه تولد تو هست.

درسته، فقط چند روز بين تولد من و پيمان فاصله بود. كنار جاويد رو تخت نشستم. اين اولين سالگرد ازدواج من و جاويد بود. فكرم پر كشيد به شش سال پيش؛ روزي كه سالگرد ازدواجم مصادف بود با حالت تهوع هاي من و بارداريم، بارداريم براي بهترين موجود زندگيم. ناخودآگاه دستم رفت روي شكمم. جاويد متوجه شد و گفت:

ـ شيرين طوري شده؟

خنديدم و گفتم:

ـ نه چيز مهمي نيست، يادِ ... نه ولش كن.

دستش رو دور گردنم انداخت و گفت:

ـ ياد دخترت افتادي؟

سرم رو تكون دادم و گفتم:

ـ سالگرد ازدواجم باردار بودم، هميشه به دلم موند كه سالگرد بگيرم.

جاويد ـ پس يه پارتي توپ مي گيريم.

خنديدم. هر چقدر هم كه به نظر اون توپ بود به نظر من ساده بود. من انقدر مهموني هاي آن چناني و بريز و بپاش رفته بودم که الان ديگه اين مهموني هاي چند نفره برام مثل يه دورهمي بود.

ـ كيا رو مي خواي دعوت كني؟

جاويد ـ خب ايفان و الينا، فرشاد هم بياد.

بعد خنديد و گفت:

ـ تاتيانا رو هم دعوت مي كنيم، خوش مي گذره.

تاتيانا همكلاسي كروات فرشاد بود، يه دختر بور با چشماي سبز. ازش خوشم مي اومد، يه دختر شاد و سرزنده بود و البته درس خون. سارا رو به ياد من مي آورد. فرشاد هم معلوم بود ازش خوشش مياد. يه بار كه تولد فرشاد بود از بين تمام دوستاش اونو دعوت كرده بود. عمو و زن عمو خبر داشتن ولي فرشاد مي گفت تا تاتيانا اوكي نداده به هيچ كس نميگه كه مي خواد با تاتيانا ازدواج بكنه. در واقع عمو و زن عمو هم فكر مي كردن يه دوستي ساده اس، وگرنه اگه زن عمو مي فهميد فرشاد چنين دختري رو دوست داره هم فرشاد رو و هم تاتيانا رو تيكه تيكه مي كرد.

ـ جاويد من متاسفم كه يادم نبود.

جاويد گونه ام رو بوسيد و گفت:

ـ اشكالي نداره. تو خودت رو خيلي درگير بچه ها كردي، بايد يه خرده هم به فكر خودت باشي. من نمي دونم چرا براي خودت وقت نمي ذاري!

ـ جاويد دوست ندارم به خاطر خودم بچه ها ناراحت بشن، هميشه تو زندگي من الويت ها بچه ها بودن.

جاويد گونه ام رو نوازش كرد و گفت:

ـ شيرين تو يه آدم خيلي خوبي، تو فرشته اي.

لبخندي زدم. جاويد صورتش رو جلو آورد و لبام رو بوسيد. چقدر خوب بود كه پيش جاويد بودم. هر چند زندگيم ساكت و آروم بود ولي با اين حال آرامشي رو كه پيش جاويد داشتم هچ جا تجربه نكرده بودم. لازم نبود آدم ديگه اي باشم، لازم نبود هر چي كه اون ميگه گوش كنم. تو زندگيم خودم بودم، اون جوري كه خودم دوست داشتم باشم. به خاطر اين كه وسط مهمونيش بلند مي شدم تا بچه ها رو بخوابونم يا وقتي پيش دوستامون مي رفتيم وقتم رو پيش بچه ها مي گذروندم و باهاشون بازي مي كردم، هيچ وقت بازخواستم نمي كرد. ديگه چشم غره تحمل نمي كردم. ديگه بعد از هر مهموني نمي ترسيدم دوباره چي كار كردم كه به مزاج جاويد خوش نيومده. حتي از اين كه من انقدر با بچه ها خوبم خوشحال مي شد و با خوشحالي براي دوستاش تعريف مي كرد كه ما اتاق زير شيرواني رو مثل يه سرزمين عجايب درست كرديم و اون جا بازي مي كنيم، همه جور بازي، مثل بازي سرخپوستي و چادر زدن و اينا.

كنار جاويد دراز كشيدم و چشمام رو بستم. با تمام خوشبختي كه حس مي كردم هنوز يه گوشه ي قلبم خالي بود.

***

ايفان گيلاسش رو برد بالا و گفت:

ـ به سلامتي شيرين و جاويد.

فرشاد و من ليوان آب پرتغالمون رو برداشتيم.

الينا ـ خيلي خوبه، ايفان بالاخره اسم شما رو درست گفت.

خنديدم. از وقتي اومده بودم همش به دوستاي جاويد مي گفتم چرا اونو يافيت صدا مي زنن! هر چند در تلفظ آلماني درست بود ولي جاويد يه آلماني نبود، يه ايراني بود و اسم ايراني داشت. دوست داشتم اسم قشنگش رو درست بگن.

تاتيانا ـ شما هميشه روي تلفظ يه اسم حساس هستين؟

ـ براي مردم كشور من خيلي مهمه كه اسمشون معني قشنگي داشته باشه و درست خونده بشه.

فرشاد با شيطنت گفت:

ـ تازه شيرين ادبيات هم خونده، اين باعث ميشه حساسيتش بيشتر بشه.

تاتيانا ـ جدي؟ شما ادبيات خوندين؟

ـ بله.

تاتيانا ـ كاري هم مي كنين؟

ـ يه مدتي ادبيات تدريس مي كردم ولي بيشتر اوقاتم رو با بچه ام مي گذروندم.

الينا ـ تصميم نداري يه كاري بكني شيرين؟ تو استعداد خيلي خوبي در تعريف داستان داري. من وقتي براي بچه ها داستان تعريف مي كني ديدمت؛ واقعا طوري داستان تعريف مي كني که آدم فكر مي كني تو خود داستانه.

خنديدم و گفتم:

ـ متشكرم الينا، يه كارايي تو ذهنم هست ولي اول مي خواستم خوب اينجا جا بيفتم. به زودي مي خوام شروع كنم.

الينا با لبخند زيباش گفت:

ـ اوه جي، چه خوب.

فرشاد ـ شما نمي خواين به ما كيك بدين؟

تاتيانا با چشماي گرد به فرشاد نگاه كرد و گفت:

ـ كيك؟! خداي من فرشاد تو اين همه خوراكي خوردي!

فرشاد خنديد و گفت:

ـ من هميشه براي كيك جا دارم.

جاويد ـ اميدوارم شوخي كني چون من كيك نخريدم.

فرشاد اخماش رو به شوخي كرد تو هم. بعد از مدتي مهمونا بلند شدن و رفتن. جاويد كمكم كرد تا اون چند تا بشقاب و گيلاس رو توي ظرفشويي بچينم.

جاويد ـ امشب عالي بود، مگه نه؟

لبخندي زدم و گفتم:

ـ آره خيلي.

در ظرفشويي رو كه بستم جاويد اومد و منو به سمت خودش برگردوند. تو چشماي قهوه ايش نگاه كردم. دستام رو گرفت تو دستش و بهم خيره شد. قلبم داشت تند تند مي زد. جاويد به آرومي شروع كرد.

جاويد ـ شيرين تو الان يه سال هست كه اومدي به زندگي من. سخت بود مي دونم اين كه بياي اين جا وقتي زبان بلد نيستي، ولي خوب ياد گرفتي. با بچه ها بازي مي كني و دوستشون داري. هميشه پيش من بودي. هيچ وقت اذيت نكردي. هيچ وقت شكايت نكردي. تو واقعا فرشته هستي و من خيلي خوشبختم كه اين جايي.

اشك توي چشمام حلقه زد. بغض توي گلوم رو قورت دادم. اين ته خوشبختي بود. هر چند جاويد به سختي گفت ولي تمام احساسش رو از پس كلماتش احساس مي كردم. با لبخند گفتم:

ـ جاويد منم خيلي خوشبختم، اين كه توي اين يه سال هميشه كمكم كردي خودم باش، به احساسات من اهميت دادي، هيچ وقت به خاطر كارهام منو شماتت نكردي.

جاويد ـ چي كار نكردم؟

خنده ام گرفت. گفتم:

ـ شماتت يعني اذيت، گله نكردي.

جاويد خنديد و مشتاقانه بهم نگاه كرد. بعد آروم خم شد و لبام رو بوسيد. اين همه خوشبختي توي پوست من تزريق مي شد. به راستي من خوشبخت ترين زن روي زمين بودم. همسري داشتم كه دوستم داشت، بچه هاي خوب، زندگي آروم. واقعا مگه از زندگي چي مي خواستم؟

جاويد منو روي دستاش بلند كرد و برد طبقه بالا. همون جوري كه دستام رو دور گردنش حلقه كرده بودم بهش نگاه مي كردم. رگه هاي نقره اي بين موهاي قهوه ايش ديده مي شد و اين قيافه اش رو جذاب تر مي كرد. منو روي تخت گذاشت و گفت:

ـ برات يه چيزي دارم.

و بعد از كشوي خودش يه جعبه كوچيك مستطيلي درآورد و به طرفم گرفت. آروم در جعبه رو باز كردم. يه دستبند ظريف طلاي سفيد بود. دهنم باز موند، انقدر خوشگل بود كه نمي تونستم ازش چشم بردارم.

ـ واي جاويد اين خيلي خوشگله!

جاويد ـ دوستش داري؟

ـ خيلي قشنگه.

دستبند رو از جعبه درآوردم و گفتم:

ـ برام مي بنديش؟

جاويد دستبند رو برام بست. محكم بغلش كردم و بوسيدمش، بعد گفتم:

ـ منم يه چيزي برات دارم. 

بعد از كشوي پاتختي كادوي خودم رو بيرون آوردم و به طرفش گرفتم. جاويد در جعبه خودش رو باز كرد. يه ساعت رولكس طلايي بود. مي دونستم جاويد چقدر به ساعت اهميت ميده. جاويد ساعت رو از توي جعبه اش درآورد و گفت:

ـ اوه شيرين اين خيلي خيلي قشنگه.

ـ خوشحالم خوشت اومده.

جاويد ساعت رو توي جعبه اش گذاشت و گفت:

ـ شيرين تو عالي هستي.

دوباره به سمتم خم شد و منو بوسيد. اون شب يكي از بهترين شب هاي زندگيم بود.

***

ـ پيمان عزيزم زود باش ديرت ميشه.

پيمان ـ باشه.

سريع مهتا رو بغل كردم و همراه پيمان از خونه خارج شديم. جاويد براي اين كه رفت و اومدمون راحت تر باشه برام ماشين خريده بود، يه پژو ساده. بچه ها سوار ماشين شدن و بردمشون مدرسه. خودم هم به سمت كتابخونه رفتم. تو دانشگاه هاي آلمان رشته ايران شناسي هم بود، منم به خاطر رشته ام به چند تا از دانشجوها در مورد ادبيات و تاريخ كمك مي كردم. تو پاركينگ دانشگاه هامبورگ ماشين رو پارك كردم و به سمت كتابخونه رفتم. همين طور كه از جلوي دانشكده فني رد مي شدم و به دانشجوها نگاه مي كردم يهو چيزي ديدم. پشتم عرق كرد و انگار زمان برام ايستاد. چيزي رو كه مي ديدم باور نمي كردم. اين جا چي كار مي كرد؟!

منصور! منصور بود؟ معلومه، مگه ممكنه با اون قد بلند و كت و شلوار مشكي و اخمش نشناسمش. داشت همراه دو تا مرد ديگه از پله هاي دانشگاه پايين مي اومد. با من حدود پنجاه متري فاصله داشتن. يعني منصور اين جا زندگي مي كرد، توي آلمان؟! پس چرا سولماز بهم گفت استراليا؟ دروغ گفته بود، آره بهم دروغ گفته بودن. آدرس اشتباهي داده بودن تا دستم به شادي نرسه. يعني اين جا زندگي مي كرد، تو هامبورگ؟ يعني من نزديك يه سال تو شهري زندگي مي كردم كه دخترم هم زندگي مي كرد؟! يعني انقدر نزديك دخترم بودم؟ شادي! 

منصور همراه اون دو تا مرد سوار بي ام و نقره اي رنگي شدن. نه! داشتن مي رفتن. كتابايي رو كه تو دستم بود انداختم روي زمين و به سرعت به سمت ماشين دويدم. اتومبيلشون راه افتاد. نه، بايد بهش مي رسيدم. بايد يقه منصور رو مي گرفتم. بايد انتقام تمام اون زجرهايي كه بهم داده بود رو ازش مي گرفتم. شروع كردم به دويدن. ماشين داشت شتاب مي گرفت. چشمم فقط به ماشين بود. بايد بهش مي رسيدم كه يهو احساس كردم بين زمين و هوا معلق شدم و بعد محكم خوردم زمين. سمت راست بدنم روي زمين كشيده شد. خواستم از جام بلند بشم كه درد بدي پيچيد تو پهلوم و دوباره خوردم زمين. يكي داشت اسمم رو صدا مي زد.

ـ شيغين؟ شيغين؟

و صداي مردي كه مي گفت:

ـ خانم حالتون خوبه؟

ولي من چشمم به اون بي ام و نقره اي بود كه دور و دورتر مي شد. دستي تكونم داد و گفت:

ـ شيغين؟

برگشتم. ماريا بود، يكي از دخترهايي كه ايران شناسي مي خوند و من تو بعضي از درسا كمكش مي كردم. نگاه اشك بارم رو بهش دوختم.

ماريا ـ شيغين خوبي؟ مي خواي بريم بيمارستان؟

نگاهي به اطرافم كردم كه ببينم چي شده. تو دو متري من يه دوچرخه افتاده بود روي زمين، چند تا دانشجوي دختر و پسر هم در فواصلي از ما ايستاده بودن و نگاهمون مي كردن. پسري هم نزديك ما ايستاده بود و داشت با نگراني به ما نگاه مي كرد.

ـ چي شده؟

ماريا ـ داشتي مي دويدي كه با اين دوچرخه تصادف كردي، شيغين خيلي بد مي دويدي.

ـ لطفا كمكم كن بلند شم.

ماريا كمكم كرد ولي تا خواستم بلند شم دوباره درد بدي پيچيد تو پام كه آخم رو درآورد. دوباره نشستم روي زمين.

ماريا ـ بايد زنگ بزنم اورژانس، شايد پات شكسته باشه.

پسر ـ خداي من! تقصير خودشون بود، اصلا توجه نمي كردن.

نگاهم به مسيري بود كه منصور رفته بود. ديگه ماشين معلوم نبود. به همين راحتي از دستم رفته بود. مي تونستم بگيرمش ولي به خاطر بي توجهي خودم ديگه نمي تونستم بهش برسم. صداي پسره هم روي اعصابم بود. همش داشت خودش رو براي ماريا توجيه مي كرد. ماريا هم با اورژانس صحبت مي كرد و آدرس مي داد. نفس عميقي كشيدم تا اشكي كه از چشمام مي ريخت رو مهار كنم. پسر به ماريا مي گفت همه ديدن كه من دويدم جلوي دوچرخه اون.

ـ بسه ديگه، مي دونم همش تقصير من بود. خواهش مي كنم ساكت باشين.

پسر ساكت شد. دختر ديگه اي كتاباي منو از روي زمين جمع كرد و به ماريا داد. صداي آژير آمبولانس اومد. همچنان اعصابم خط خطي بود. همه خاطرات اين چند ساله از جلوي چشمام رژه مي رفتن، مخصوصا بردن شادي. لحظه آخري كه توي تاكسي شادي برگشت و برام باي باي كرد، انگار همون لحظه بود. زخمش سرباز كرده بود و قلبم مي سوخت. آمبولانس كنار ما ايستاد و دو تا مرد ازش پياده شدن.

مرد ـ سلام، چي شده؟

ماريا ـ دوست من با دوچرخه تصادف كرد، الان پاي راستش خيلي درد مي كنه و نمي تونه بايسته.

مرد كنارم نشست و تا دستش رو به بالاي زانوم زد دادم دراومد.

مرد ـ فكر نمي كنم شكسته باشه ولي بهتره بيمارستان برن تا مطمئن بشيم. شما دوست اين خانم هستين؟

ماريا ـ بله.

مرد ـ بهتره همراه ما بياين.

منو روي برانكارد گذاشتن و بردن داخل آمبولانس. ماريا دستم رو گرفت و گفت:

ـ شيغين خيلي درد داري؟

سرم رو تكون دادم و گفتم:

ـ نه زياد.

خواستم بگم درد قلبم خيلي بدتره. منو بردن بيمارستان. خوشبختانه كارت بيمه ام تو كيفم بود. ماريا به جاويد زنگ زد و بهش گفت كه تصادف كردم و تو كدوم بيمارستانم. از پام عكس گرفتن و براي كم كردن دردم يه مسكن بهم تزريق كردن. خوشبختانه نشكسته بود، كمي مو برداشته بود كه دكتر گفت با كمي استراحت خوب ميشم. تو حال خودم نبودم، همش فكرم پيش منصور بود و اون بي ام و نقره اي. چرا شماره اش رو حفظ نكرده بودم؟ چرا انقدر دستپاچه بودم كه فقط به اين كه به بي ام و برسم فكر كرده بودم؟

ـ ماريا متاسفم كه امروز اين طوري شد.

ماريا ـ اشكالي نداره عزيزم، ولي چرا يهو شروع كردي به دويدن؟ من خيلي تعجب كردم!

سرم رو تكون دادم و گفتم:

ـ چيز مهمي نبود.

ماريا فهميد نمي خوام درباره اش حرف بزنم. در اتاق باز شد و جاويد سراسيمه اومد تو. نفس نفس مي زد، انگار كه دويده باشه. اومد سمت من و با نگراني پرسيد:

ـ شيرين چي شده؟

ـ چيز مهمي نيست عزيزم.

جاويد ـ من خيلي نگران شدم، ماريا بهم گفت سريع خودم رو رسوندم.

ماريا ـ سلام.

جاويد ـ سلام ماريا، ممنون كه پيش شيرين موندي.

ماريا ـ خواهش مي كنم، بعدا مي بينمت شيرين، اميدوارم زودتر خوب بشي.

ـ متشكرم ماريا.

ماريا كيفش رو برداشت و رفت. جاويد صورت منو گرفت بين دستاش گرفت و گفت:

ـ خداي من شيرين چه بلايي سر خودت آوردي؟ تو كه هميشه مواظب بود.

آب دهنم رو قورت دادم و گفتم:

ـ جاويد من ديدمش!

جاويد ـ كي رو ميگي؟

دوباره اشكام سرازير شدن. گفتم:

ـ منصور! جاويد من منصور رو ديدم، اين جا توي هامبورگ.

اخم هاي جاويد رفت تو هم.

جاويد ـ منصور؟! اون كيه؟

دماغم رو بالا كشيدم و گفتم:

ـ همسر سابقم.

ابروهاي جاويد بالا رفت و گفت:

ـ اوه اين جا چي كار مي كرد؟ باهاش صحبت كردي؟

ـ نه سريع سوار ماشين شد، تا دنبالش دويدم دوچرخه زد بهم.

جاويد روي صندلي كنار تختم نشست. دستم هنوز توي دستش بود. به فكر فرو رفته بود. با التماس گفتم:

ـ جاويد خواهش مي كنم، اون حتما اين جا زندگي مي كنه، يه راهي هست كه پيداش كنيم؟

جاويد با مهربوني نگام كرد و گفت:

ـ شيغين مي دوني هامبورگ چقدر بزرگه؟ چطور مي تونيم پيداش كنيم؟

ـ يعني راهي نيست؟ تو دوست و آشنا زياد داري.

جاويد گفت:

ـ نمي تونم، اين جا نميشه همين طوري بگي من دنبال فلاني مي گردم، اون ممكنه شكايت كنه به پليس.

ـ خواهش مي كنم جاويد، من فقط مي خوام دخترم رو ببينم. از صبح اين فكر كه شادي اين جاست و من نديدمش ديوونه ام كرده. خواهش مي كنم جاويد.

جاويد با مهربوني نگام كرد. رنگ قهوه اي چشماش الان درخشان تر شده بود. گفت:

ـ شيرين سعيم رو مي كنم.

انقدر خوشحال شدم كه خم شدم و لباي جاويد رو بوسيدم. انقدر اين مدت از اين رفتارها ديده بودم كه برام عادي شده بود. ديگه از اين چيزا تعجب نمي كردم و چشمام چهار تا نمي شد. جاويد خنديد و گفت:

ـ آروم شيرين، خواهش مي كنم فقط استراحت كن.

ـ واي جاويد بچه ها!

جاويد ـ نگران نباش من ميرم دنبالشون، از الينا خواهش مي كنم بچه ها رو نگه داره.

لبخندي زدم. جاويد رفت دنبال بچه ها. فرشاد وقتي شنيد تصادف كردم سريع اومد بيمارستان. داشتم با فرشاد در مورد منصور حرف مي زدم كه جاويد سر رسيد.

فرشاد ـ جاويد واقعا فكر مي كني بتوني پيداش كني؟ خيلي سخته.

جاويد ـ با وكيلم حرف زدم، مي گفت اگه به پليس شكايت كنيم و بگيم بچه رو از شيرين دزديده پليس مي تونه كمك كنه.

پوفي كردم و گفتم:

ـ ولي اون ندزديده، پدر شاديه.

جاويد ـ اشكالي نداره، وقتي اجازه نده بچه رو ببيني يعني اونو ازت دزديده.

فكري كردم و گفتم:

ـ حضانت شادي با اونه.

جاويد شونه اش رو بالا انداخت و گفت:

ـ فرقي نداره، در هر صورت تو مادر شادي هستي و اون نمي تونه جلوت رو بگيره.

رفتم تو خودم. ياد شعر اخوان افتادم؛ "آسمان هر كجا آيا همين رنگ است؟" نه همين رنگ نيست، با اطمينان ميگم همين رنگ نيست. چقدر تو اين كشور براي نقش مادرانه من اهميت مي دادن! باز صداي منشي دادگاه تو گوشم پيچيد؛ "فاقد صلاحيت، فاقد صلاحيت."

جاويد ـ شيرين حالت خوبه؟ چرا رنگت پريد؟

ـ نه خوبم، ‌فقط اميدوارم به نتيجه برسيم.

جاويد ـ نگران نباش شيرين، هاينمن كارش رو بلده. اگه منصور آلمان باشه حتما پيداش مي كنه.

نفس عميقي كشيدم و گفتم:

ـ بچه ها رو گذاشتي پيش الينا؟

جاويد ـ آره، گفت بهت زنگ مي زنه.

فرشاد نگاهي به ساعتش كرد و گفت:

ـ خب ديگه اگه با من كاري ندارين من برم؟

ـ نه متشكرم فرشاد كه اومدي.

جاويد با فرشاد دست داد.

ـ راستي فرشاد خواهش مي كنم به كسي نگو من تصادف كردم، به گوش مامان مي رسه نگران ميشه.

فرشاد ـ نگران نباش به كسي نميگم، خداحافظ.

ـ خداحافظ.

فرشاد رفت. جاويد هم كمي پيشم موند و بعد رفت. قانون بيمارستاناي آلمان اين جوري بود كه كسي نمي تونست به عنوان همراه بمونه. جاويد منو بوسيد و رفت. تنها شدم. نمي دونستم به چي فكر كنم. به اين كه چطور شادي رو از دستم درآورد يا به اين كه دوباره مي تونستم شادي رو ببينم. راستي شادي چه شكلي شده بود؟ موهاش حتما بلندتر شده بود. آره موهاش بلندتر شده بود. قدش؟ قدش هم حتما بلندتر شده بود. بايد مدرسه بره. آره شادي همسن پيمانه، حتما مدرسه ميره. كدوم مدرسه؟ هامبورگ مدرسه زياد داره. هنوزم مثل سابق هست؟ شيطون و پر سر و صدا؟ منو يادشه؟ منو ببينه چي كار مي كنه؟ بازم بهم ميگه مامان يا منو يادش رفته؟ نه، مگه ممكنه منو يادش بره، مگه چند سال از هم دور بوديم! پوفي كردم. دو سال، دو سال مي شد كه شادي رو نديده بودم. ولي باز مدت زيادي نيست. تو اين فكر بودم كه اگه خونه منصور رو پيدا كنيم و من شادي رو دوباره ببينم چي كار مي كنم. شادي رو تو يه پيراهن صورتي رنگ تصور كردم كه موهاش رو خرگوشي بسته و در حالي كه به سمتم مي دوئه ميگه مامان. انقدر اين رويا برام واقعي بود كه ناخودآگاه سرم رو از بالش بلند كردم. 

صداي زنگ موبايلم منو از تو رويا درآورد. به موبايلم نگاه كردم. الينا بود.

ـ سلام الي.

الينا ـ سلام شيرين. چه اتفاقي برات افتاده؟

ـ چيز مهمي نيست، كمي بي احتياطي كردم.

الينا ـ اميدوارم حالت به زودي خوب بشه، پيمان مي خواد باهات صحبت كنه.

ـ باشه، متشكرم الي كه بچه ها رو نگه داشتي.

الينا ـ اوه كاري نكردم.

پيمان ـ سلام شيرين.

ـ سلام عزيزم، مدرسه چطور بود؟

پيمان ـ خوب، شيرين چرا تصادف كردي؟

انقدر به اين سوال جواب داده بودم كه واقعا نمي تونستم يه بار ديگه جواب بدم. گفتم:

ـ متاسفم عزيزم، من فردا باز ميام پيشتون، باشه؟ الينا رو اذيت نكن و مواظب مهتا هم باش.

پيمان ـ باشه، مي بينمت شيرين.

ـ مي بوسمت عزيزم، خوب بخوابي.

قطع كردم. تا صبح نتونستم خوب بخوابم. همش تو اين فكر بودم كه چي ميشه! صبح وقتي كه از بيمارستان مرخص شدم وكيل جاويد اومد پيش من. يه شكايت نامه عليه منصور تنظيم كرده بود كه بايد امضا مي كردم. موقع امضا دستم مي لرزيد، نه از ترس، نه از اضطراب. نمي دونم از چي بود. احساس مي كردم از اين كه منصور و شادي رو دوباره ببينم واهمه دارم. از اين كه شادي منو نشناسه، از اين كه باهام غريبي كنه. تمام اين مدت رو صبر مي كردم به اميد اين كه ببينمش ولي الان كه شادي تو دو قدمي من بود فكر اين كه منو نشناسه ديوونه ام مي كرد. با جاويد اومديم خونه. جاويد اون روز رو سر كار نرفت و پيشم موند. الينا پيمان رو برده بود مدرسه ولي مهتا رو آورده بود خونه. اون جوري كه جاويد مي گفت ديشب مهتا بدجوري بدقلقي كرده و همش مي گفته من شيرين رو مي خوام. بغلش كردم و گفتم:

ـ خوشگلم ديشب چرا دختر خوبي نبودي؟

مهتا با اون چشماي درشت آبي رنگش بهم نگاه كرد و با مظلوميت گفت:

ـ چرا نيومدي پيش من؟

ـ من كه نمي تونستم بيام، مريض بودم و بايد پيش دكتر مي موندم.

مهتا بق كرد. وقتي اين جوري لب برمي چيد دلم براش قنج مي زد. محكم تر بغلش كردم و گفتم:

ـ دختر خوشگل من.

مهتا با صداي لرزوني گفت:

ـ شيرين ديگه نرو، باشه؟

بوسيدمش و گفتم:

ـ باشه عزيزم نميرم.

جاويد ازم پرستاري مي كرد ولي من بي صبرانه منتظر بودم ببينم چه خبري از منصور ميشه.

صبح روز بعد بود. جاويد داشت صبحانه رو جمع مي كرد كه موبايلش زنگ زد. جاويد گوشي رو برداشت و گفت:

ـ سلام هاينمن.

وكيل جاويد بود. گوشام رو تيز كردم ببينم چي ميگه. پشت جاويد به من بود.

جاويد ـ كه اين طور، باشه، متشكرم آقاي هاينمن.

و بعد تماس رو قطع كرد. منتظر بودم ببينم چي ميگه. جاويد برگشت و به من نگاه كرد. لب پايينش رو گزيد و بهم زل زد. قلبم داشت تند مي زد. جاويد نفس عميقي كشيد و به سمت من اومد. با ترس به چشماش نگاه كردم. پيمان و مهتا هم آروم نشسته بودن و داشتن به ما نگاه مي كردن. نمي دونم چرا دلم گواهي بد مي داد. منصور خيلي مارمولك بود. نمي دونم چرا همش احساس مي كردم يه جوري از دستمون در ميره.

ـ جاويد چي شده؟

جاويد كنارم نشست و دستش رو روي دستم كه روي ميز بود گذاشت. آروم گفت:

ـ هاينمن بود، پليس به شكايتت رسيدگي كرده، منصور رو پيدا كردن.

چشمام گشاد شد. با تته پته گفتم:

ـ پيداش كردن؟ منصور اين جاست؟

جاويد فشاري به دستم وارد كرد و گفت:

ـ نه شيرين متاسفم، دو شب پيش منصور از آلمان خارج شده، مقصدش هم اوكراين بوده.

احساس بي وزني مي كردم. تمام روياهايي كه براي خودم بافته بودم خراب شد. شادي با اون لباس صورتي و موهاي خرگوشي اومد جلوي چشمم. گفتم:

ـ يعني اين جا نيست؟

جاويد ـ اصلا آلمان زندگي نمي كنه، شايد يه جاي ديگه ولي كسي با اين اسم درخواست اقامت نداده.

به پشتي صندليم تكيه دادم. آب دهنم رو قورت دادم. منصور از دستم در رفته بود. تو دو قدمي من بود و من از دستش داده بودم. نبايد گريه مي كردم، چيزي عوض نشده بود. همه چي همون جوري بود كه قبلا بود، بدون منصور و بدون شادي.

پيمان ـ شيرين چرا ناراحتي؟

لبخندي زدم و گفتم:

ـ چيزي نيست عزيزم، پاشو مدرسه ات دير ميشه.

مهتا ـ من مي خوام با تو بازي كنم.

جاويد ـ نه شيرين بايد استراحت كنه، ديروز باهاش بازي كردي.

مهتا با ناراحتي از جاش بلند شد. مي خواستم بگم نره ولي به سكوت و تنهايي خونه احتياج داشتم. جاويد لباس بچه ها رو پوشوند و اومد پيشم.

جاويد ـ شيرين مي خواي پيشت بمونم؟

ـ نه متشكرم جاويد، مي خوام تنها باشم.

جاويد گونه ام رو بوسيد و همراه بچه ها از خونه رفت بيرون. خودم رو روي مبل انداختم و دراز كشيدم. چشمام رو بستم. حرفاي فروغ يادم اومد. به خودم گفتم شيرين طوري نشده، هيچ چيز تغيير نكرده. صداي زنگ تلفن منو به خودم آورد. گوشي تلفن رو برداشتم.

ـ الو؟

ـ سلام شيرين.

با خوشحالي گفتم:

ـ ســـارا، سلام خوبي؟

سارا ـ مرسي خوبم تو چطوري؟ بچه ها، آقا جاويد؟

ـ همه خوبن، تو راهي تو چطوره؟

سارا ـ اونم خوبه، خوشه واسه خودش لگد مي اندازه.

ـ الهي، كي به دنيا مياد؟

سارا ـ چه مي دونم، دو ماه ديگه اينا.

ـ پس حسابي سنگين شديا.

سارا ـ اي همچين، راستي فرشاد ديشب مي گفت خوردي زمين، چي شده؟

پوف! اين فرشاد هم هيچي نمي تونه تو دلش نگه داره. گفتم:

ـ هيچي نيست، تو خيابون نديدم يه دوچرخه زد بهم. اصلا چيز نگران كننده اي نيست.

سارا ـ خب خدا رو شكر، فقط شيرين مواظب خودت باش، همين يگانه با يه زمين خوردن ساده هنوز سرگيجه هاش تموم نشده.

ـ جدي؟ خودش كه مي گفت طوري نيست.

سارا ـ نه طوري نيست ولي هر از چند گاهي سرگيجه مياد سراغش. دكتر گفته عصبيه، براي همونه.

ـ كه اين طور.

سارا ـ آره، چند روز پيش كه خونه مامان اينا بودم طفلي رفت تو اتاق من و دراز كشيد، نمي دوني شده يه پوست و استخوون.

يگانه اومد جلوي چشمم. به اندازه كافي لاغر بود، ديگه يه پوست و استخوون مي شد چيزي ازش باقي نمي موند!

سارا ـ راستي شما ايران نمي خواين بياين؟

ـ والا پيمان كه مدرسه داره ولي ايشالا اگه بشه براي تعطيلات شايد تونستيم بيايم.

سارا ـ زودتر بياين تو رو خدا دلمون براتون تنگ شده.

ـ باشه ايشالا، دعا كن.

با سارا خداحافظي كردم. فكرم رفت پيش يگانه طفلي. پوفي كردم و از جام بلند شدم. به كمك واكري كه از بيمارستان بهم داده بودن رفتم تو ايوون. با اين كه اول پاييز بود ولي هوا سرد بود. آفتاب كم جوني داشت مي تابيد. توي ايوون نشستم و به محوطه خونه خيره شدم. به روزهايي كه گذروندم فكر مي كردم. به اين كه چه كارهايي بايد بكنم. تلفن خونه زنگ زد. دوباره به كمك واكر رفتم تو. گوشي رو برداشتم، ماريا بود.

ـ سلام ماريا.

ماريا ـ سلام شيرين، راستش مي دونم استراحت مي كني ولي من معني چند تا لغت رو نمي دونم، ميشه ازت بپرسم؟

ـ البته عزيزم، اصلا مي خواي بياي اين جا؟

ماريا ـ جدي؟ مي تونم بيام؟

ـ البته، پاشو بيا من حوصله ام سر رفته.

ماريا ـ متشكرم شيرين، الان ميام.

ميرم تو آشپزخونه تا براي خودم و ماريا قهوه آماده كنم. حوصله ام سر رفته، نمي خوام با تنهاييم بيشتر به فكر و خيالم دامن بزنم. لعنت بهت منصور! اي كاش نمي ديدمت.

***

ـ امروز ماريا اومده بود اين جا.

جاويد ـ شيرين تو بايد استراحت كني، خودت كه ديدي دكتر چي گفت.

ـ من كه كاري نكردم، اومد يه خرده باهاش درساش رو كار كردم.

جاويد با اخم كم رنگي نگاهم كرد و گفت:

ـ آره مي دونم، حتما كلي هم ازش پذيرايي كردي و پاشدي و راه رفتي؟

خنديدم و گفتم:

ـ نه باور كن جاويد، فقط يه قهوه درست كردم. طفلي فنجونا رو شست و رفت.

بعد صدا زدم:

ـ پيمان، مهتا پاشين بياين شام.

جاويد نگاهي به من كرد و گفت:

ـ كجا بيان؟ من هنوز نياوردم سر ميز.

خنديدم و گفتم:

ـ پس ببين وقتي من هنوز غذا رو آماده نكردم مياين و مي شینين سر ميز و همش مي گين شام مي خوام چه حالي ميشم.

جاويد پشت چشمي برام نازك كرد و گفت:

ـ جدي؟ داري تلافي مي كني؟

ـ نه، دارم شوخي مي كنم.

مهتا بدو بدو اومد سر ميز و رو صندلي كنار خودم نشوندمش و صورتش رو بوسيدم. اونم دستش رو انداخت دور گردنم و محكم بغلم كرد.

ـ دختر خوشگل من خوبه؟

مهتا ـ آره. شيرين زود خوب شو تو غذا درست كن.

با شيطنت گفتم:

ـ غذاهاي منو دوست داري؟

مهتا سرش رو تكون داد و گفت:

ـ آره، تو خوشمزه درست مي كني.

يواشكي به جاويد نگاه كردم، ابروش رو داده بود بالا و به ما نگاه مي كرد. پيمان نبود. گفتم:

ـ پس پيمان كجاست؟

مهتا شونه هاش رو بالا انداخت. جاويد رفت پاي پله ها و صدا زد:

ـ پيمان، بيا پايين شام حاضره.

كمي بعد پيمان با شونه هاي افتاده اومد پايين. نگرانش شدم. پيماني كه هميشه شاد و خوشحال و پرانرژي بود الان خيلي تو فكر بود. به جاويد نگاه كردم، اون هم نگاهي به من انداخت.

ـ پيمان طوري شده؟ حالت خوب نيست؟

پيمان به من نگاه كرد. نمي دونم چي تو نگاهش بود كه آتيشم زد. گفت:

ـ نه شيرين خوبم.

دستم رو روي پيشونيش گذاشتم، تب نداشت، ولي بي حال بودنش رو حس مي كردم. جاويد غذا رو كشيد و روي ميز گذاشت. پاستا درست كرده بود. بشقاب مهتا رو برداشتم و براش كمي پاستا كشيدم. به پيمان نگاه كردم، خيلي تو فكر بود. براش كمي پاستا كشيدم و گذاشتم جلوش.

جاويد ـ پيمان چيزي هست كه بخواي درباره اش باهامون حرف بزني؟

پيمان فقط سرش رو تكون داد و چنگالش رو برداشت. براي جاويد و خودم هم پاستا كشيدم و مشغول شديم. زير چشمي به پيمان نگاه مي كردم. تقريبا مي شد گفت كه با غذاش بازي مي كرد. گفتم:

ـ پيمان دوست نداري؟

پيمان ـ دوخ.

ـ پس چرا نمي خوري؟

جوابي نداد. مهتا كمي از پاستا رو ريخت رو خودش. زود يه دستمال كاغذي از روي ميز برداشتم و مشغول تميز كردن بلوز مهتا شدم.

ـ عزيزم ببين ريختي رو خودت. بايد لباست رو عوض كنيم.

جاويد ـ بذار باشه، من تميز مي كنم.

پيمان ـ من سير شدم.

و سريع از روي صندلي پايين پريد و دويد طبقه بالا. جاويد نگاهي به بشقاب پيمان انداخت و گفت:

ـ يه چيزي شده. پيمان هميشه تا آخر مي خورد.

ـ امشب خيلي هم ساكت بود، از وقتي اومده اصلا حرف نزده.

جاويد بشقاب خودش و بشقاب پيمان رو برداشت و به سمت سينك برد.

ـ يعني چي شده؟

جاويد ـ شايد تو مدرسه با يكي از بچه ها دعوا كرده.

ـ ولي پيمان اهل دعوا نيست، دعوا هم بشه مياد بهمون ميگه.

جاويد هم تو فكر بود، اخماش رفت تو هم و گفت:

ـ من ميرم مدرسه، شايد كسي كاري كرده و پيمان نميگه.

ـ چه كاري مثلا؟

جاويد نگاه معني داري به من كرد و بعد به مهتا اشاره كرد. از تصور كاري كه ممكن بود پشتم لرزيد. با ترس گفتم:

ـ يعني ممكنه؟!

جاويد ـ نمي دونم، ولي اين جور چيزها گاهي اين جا هست.

مغزم داغ شد. آروم از جام بلند شدم. بايد با پيمان حرف مي زدم. واكر رو برداشتم.

جاويد ـ كجا؟

ـ ميرم پيش پيمان. باهاش حرف مي زنم، بهتره اگه چيزي شده خودش بهمون بگه.

آهسته از پله ها بالا رفتم. تو دلم نذر كردم كه چنين چيزي نباشه. از خودم بدم اومد كه اين چند وقت انقدر درگير خودم شده بودم كه پيمان و مهتا از يادم رفته بودن و نمي تونستم بهشون برسم. رسيدم پشت اتاق پيمان و آهسته در زدم.

ـ پيمان مي تونم بيام تو؟

پيمان ـ بله.

وارد اتاق شدم و به پيمان نگاه كردم، چشماش قرمز قرمز بود.

ـ پيمان چيزي شده؟

پيمان سرش رو تكون داد و پشتش رو كرد به من. رفتم جلوتر و روي تختش نشستم. گفتم:

ـ پيمان چرا ناراحتي؟

پيمان جوابي نداد. ادامه دادم:

ـ من مي دونم از يه چيزي ناراحتي، دوست دارم خودت بهم بگي. ما با هم دوستیم، نه؟

پيمان سرش رو تكون داد.

ـ خب بهم بگو.

پيمان سرش رو به طرف من برگردوند و گفت:

ـ آلفرد ميگه ما كثيفيم.

ـ آلفرد همكلاسي توئه؟

پيمان سرش رو تكون داد و گفت:

ـ نه، اون كلاس چهارمه.

ـ چرا اين حرف رو بهت زد؟

پيمان آب دهنش رو قورت داد و گفت:

ـ مرضيه مي خواست آب بخوره، آلفرد اومد هلش داد و گفت حق نداره از آب بخوره، منم رفتم و به آلفرد گفتم نبايد مرضيه رو هول بده. آلفرد هم به ما گفت كثيفيم، گفت همه ی ما كثيفيم.

اشكاي پيمان دوباره سرازير شد. بغلش كردم و سرش رو گذاشتم روي سينه ام. مرضيه همكلاسي پيمان بود، يه دختر لبناني كه دو سال پيش همراه خانواده اش پناهنده شده بود، وضع مالي جالبي نداشتن. مادرش رو زماني كه رفته بودم دنبال پيمان ديدم. با عربي دست و پا شكسته اي كه بلد بودم يه چيزايي به هم فهمونديم، زن محجبه اي بود، البته در آلمان به خاطر رشته اسلام شناسي كه تو دانشگاه ها هست و مهاجران ترك و عرب زياد مسئله حجاب براشون عجيب نيست، ولي هنوز آلماني هاي متعصب بينشون پيدا مي شدن.

ـ پيمان، آلفرد تو رو كه اذيت نكرد؟

پيمان ـ دوخ، من هم هول داد، ولي باهاش دعوا نكردم.

ـ كار خوبي كردي عزيزم، اصلا نبايد طرف آلفرد بري، اون دنبال شر مي گرده. اصلا هر جا آلفرد بود تو اون جا رو ترك كن.

پيمان ـ اون وقت بهم ميگن ترسو.

ـ پيمان ترس بعضي وقتا چيز خوبيه، باعث ميشه آدم كار خطرناك انجام نده. آلفرد ممكنه اين بار يه بلايي سرت بياره. تو نبايد طرفش بري. اوني كه بهت ميگه ترسو دوست تو نيست، دشمن توئه.

پيمان داشت با دقت به حرفاي من گوش مي داد. با دستام شونه هاش رو گرفتم و گفتم:

ـ پيمان مي دوني دنيا خيلي بزرگ تر از اون چيزي كه فكر مي كنيم، آدماي زيادي تو اين دنيا هست، خوب و بد، ما بايد سعي كنيم كارهاي خوبي انجام بديم و به هم كمك كنيم. مثلا همين كمكي كه تو به مرضيه كردي، اين خيلي خوبه، مرضيه دوست توئه، ولي بايد از آدماي بد دور بشيم، اصلا نبايد طرف اونا بريم. باشه؟ قول ميدي؟

پيمان سرش رو تكون داد و گفت:

ـ قول ميدم.

گفتم:

ـ من فردا ميام و با معلمتون صحبت مي كنم. آلفرد ديگه نبايد مزاحم شما بشه. حالا بيا بريم پايين غذات رو بخور. از اين به بعد هم هر اتفاقي افتاد بيا به من بگو، باشه؟

پيمان سرش رو تكون داد. دستم رو زير چونه اش گذاشتم و گفتم:

ـ حالا بخند، بخند.

پيمان خنديد.

ـ خب حالا بلند شو بريم شامت رو بخور، مي دوني كه شام نخوري ناراحت ميشم.

از اتاق پيمان پايين اومديم.

پيمان ـ شيرين يه چيزي بپرسم؟

ـ بپرس عزيزم.

پيمان ـ شيرين تو دنبال كي مي گردي؟

شادي رو مي گفت. گفتم:

ـ دنبال دخترم.

پيمان ـ تو دختر داري؟! مثل مهتا؟

سرم رو تكون دادم و گفتم:

ـ آره، اسمش شاديه.

پيمان ـ الان كجاست؟

ـ نمي دونم، پدرش اون رو از من دور كرد. نمي دونم الان كجاست. اميدوارم به زودي پيداش كنم.

پيمان لبخندي به من زد و گفت:

ـ حتما پيداش مي كني شيرين.

دستي روي سر پيمان كشيدم و رفتيم به سمت آشپزخونه. جاويد لباس مهتا رو عوض كرده بود. به من نگاه كرد، پلك هام رو رو هم فشار دادم كه همه چي رو به راهه.

ـ جاويد ميشه براي پيمان كمي غذا بكشي؟

جاويد ـ البته.

بعد بلند شد و دو تايي رفتن تو آشپزخونه. رو مبل كنار مهتا نشسته بودم كه جاويد اومد پيشم.

جاويد ـ بهت گفت؟

ـ آره، يكي از بچه هاي سال چهارم اذيتش كرده.

اخماي جاويد رفت تو هم.

ـ بهتره بريم و به معلمشون بگيم، اين چيزها نبايد تو مدرسه اتفاق بيفته.

جاويد ـ باشه من فردا ميرم و با معلمشون صحبت مي كنم.

ـ لازمه منم بيام؟

جاويد ـ با اين پات؟ نه، تو بمون خونه و استراحت كن.

ـ من حالم خوبه ها.

جاويد ـ نه عزيزم.

پيمان ـ من غذام رو خوردم.

لبخندي زدم و گفتم:

ـ آفرين پسر خوب. برو دندونات رو مسواك بزن و بخواب.

پيمان منو بوسيد و شب بخير گفت و سريع رفت بالا. جاويد هم مهتا رو كه خوابش مي گرفت بغل كرد و برد تو اتاقش. كانال هاي تلويزيون رو بالا پايين مي كردم که جاويد اومد و كنارم نشست.

جاويد ـ چي مي گفت؟

ـ پيمان؟ يكي از بچه ها به اسم آلفرد بهش گفته كثيف، وقتي هم كه پيمان اعتراض كرده هولش داده.

جاويد ـ فقط همين؟

ـ آره.

جاويد سرش رو تكون داد و گفت:

ـ اميدوارم بيشتر نشه. يادمه وقتي تازه اين جا بوديم من چيزي بلد نبودم خيلي اذيتم مي كردن.

ـ ممكنه پيمان رو هم اذيت كنن؟

جاويد ـ نه، من به معلمشون ميگم، اونا بايد مواظب باشن.

دست جاويد موهام رو به طرفي هدايت كرد و روي گونه ام نشست. به چشماش نگاه كردم، چقدر چشماي قهوه اي جاويد رو دوست داشتم، خيلي دوست داشتني بودن وقتي انقدر مهربون بهم نگاه مي كردن.

جاويد ـ هنوز تو فكر شادي هستي؟

ـ من هر روزم به فكر شادي ام جاويد، هر روز كه از خواب پا ميشم با خودم فكر مي كنم الان كجاست؟ چي كار مي كنه؟ بعضي وقتا با خودم ميگم نكنه منو يادش بره؟

جاويد دستش رو برد زير چونه ام و گفت:

ـ شيرين تو هيچ وقت يادش نميري، شايد الان ازت دور باشه، ولي يه روزي مياد و پيدات مي كنه، بهت قول ميدم.

سرم رو روي سينه جاويد گذاشتم؛ هيچ جايي رو بهتر از اون جا سراغ نداشتم.

***

ـ بيا اين بادكنكم بزن اون جا.

فرشاد بادكنك رو ازم گرفت و گفت:

ـ حالا چه گيري دادي تو اين سرما تولد بگيري؟

ـ سرما كدومه؟ تازه اكتبره. بگير تنبلي نكن.

فرشاد ـ جاويد نمياد؟

نگاهي به ساعتم انداختم و گفتم:

ـ الانا ديگه بايد پيداش بشه. مهتا عزيزم لباست رو پوشيدي؟

مهتا از پله هاي پايين اومد. رفتم پيشش و گفتم:

ـ آفرين دختر خوبم. بيا بشين اين جا. تاتيانا كي مياد فرشاد؟

فرشاد از روي صندلي پايين اومد و گفت:

ـ مياد، گفت هر وقت گزارشش تموم بشه مياد.

ـ پيمان كجايي عزيزم؟ بيا الان دوستات ميان.

پيمان در حالي كه كلاه بوقي ها رو مي آورد پايين گفت:

ـ من آماده ام شيرين.

ـ اونا رو بذار اون جا و به هر كدوم از دوستات بده.

پيمان ـ چشم.

بعد يه كلاه بوقي برداشت و به فرشاد داد.

فرشاد ـ ممنون مرد كه منو دوست خودت دونستي.

پيمان خنديد و يه كلاه بوقي هم به مهتا داد. بعد از چند لحظه صداي زنگ در اومد. سريع رفتم و در رو باز كردم. نيكلاي بود، دوست پيمان. بعد از نيكلاي هم مرضيه با مادرش اومد. مادرش يه زن سفيد لبناني بود، روسري آبي رنگش رو مثل لبناني ها بسته بود.

ـ سلام، خوش اومدين.

مادر مرضيه به سختي سلام كرد. مرضيه هم دختري بود با موهاي مشكي و پوست سفيد، شبيه مادرش بود. با ديدن پيمان دويد سمتش. مادر مرضيه رو به خونه راهنمايي كردم. سعي مي كردم با لبخند و پذيرايي بهش خوش بگذره، احساس مي كردم چقدر معذبه.

كم كم دوستاي پيمان همشون اومدن. حدود ساعت پنج بود كه جاويد اومد. خسته بود، كارش تو شركت بيش از اندازه سنگين شده بود، ولي خوشبختانه هميشه برامون وقت مي ذاشت. بچه ها با هم بازي مي كردن و خوراكي مي خوردن. تنها كسي كه از بزرگ ترهاي بچه ها دعوت بود مادر مرضيه بود، اونم چون مي ترسيد مرضيه رو تنها بفرسته دعوتش كرده بودم. داشتيم آهنگ تولدت مبارك رو مي خونديم كه تاتيانا رسيد.

فرشاد ـ به به حلال زاده رسيد.

خنديدم و مشتي يه بازوي فرشاد زدم.

تاتيانا ـ چي گفتي فرشاد؟

فرشاد با لحن شوخي گفت:

ـ هيچي عزيزم، مي گفتم بلند بگو تولدت مبارك، تولدت مبارك.

با صداي بلند فرشاد دوباره بچه ها شروع كردن به تولدت مبارك خوندن. جاويد با اين كه خسته بود، ولي از كارهاي فرشاد خنده اش مي گرفت. پيمان شمعا رو فوت كرد و بعد هم كادوها رو باز كرديم. مرضيه براش يه جفت دستكش دستباف آورده بود.

ـ واي پيمان، اينا خيلي قشنگ هستن.

يكي از دوستاي پيمان گفت:

ـ ولي اينا دست بافن!

ـ براي همينه كه قشنگن، مگه نه؟

پيمان ـ بله درسته. متشكرم مرضيه.

ـ دوست داري دستت كني؟

پيمان دستكش ها رو ازم گرفت و دستش كرد. اندازه بود. به مادر مرضيه گفتم:

ـ ممنونم خانم.

مادرش لبخندي زد، مثل اين بود كه مي ترسيد شايد مرضيه رو به خاطر كادوش مسخره كنن، ولي سعي كرده بودم طوري رفتار كنم كه ناراحت نباشن. مي دونستم وضعيت مالي درست و حسابي ندارن. موقع رفتن هم براشون كمي دسر و كيك گذاشتم تا ببرن. فرشاد پس از مدتي از جاش بلند شد و گفت:

ـ خب شما كه به ما شام نمي دين، ما بريم ديگه.

ـ كجا فرشاد؟ جدي شام بمون.

فرشاد ـ نه قربونت، برم ديگه، فردا روزي خواب مي مونم آقاتون اخراجم مي كنه.

خنديدم و گفتم:

ـ باشه، پس خداحافظ.

فرشاد ـ نچ نچ نچ! آلماني شدي رفت، يه خرده بيشتر تعارف بكن خب.

تاتيانا ـ اوه فرشاد تو چقدر فارسي حرف مي زني، يه خرده هم آلماني بگو.

فرشاد ـ عزيزم داشتم به شيرين مي گفتم كه مي خوايم براي شام بمونيم.

تاتيانا با چشماي گرد گفت:

ـ واي فرشاد تو با اين همه غذايي كه مي خوري مريض ميشي!

فرشاد ـ نه عزيزم نميشم. تازه هفته بعد هم تولد خود شيرينه، يه سري هم اون موقع ميايم.

تاتيانا ـ جدي شيرين؟ براي خودتم مي خواي همين جوري مفصل جشن بگيري؟

ـ اوه نه فكر نكنم، جاويد كارش خيلي زياد شده منم ديگه با بچه ها واقعا نمي رسم يه مهموني ديگه راه بندازم.

تاتيانا نگاهي به ساعتش كرد و گفت:

ـ بريم ديگه فرشاد. من بايد صبح برم دانشگاه.

فرشاد و تاتيانا رفتن. مهتا رو بغل كردم و با خودم بردم طبقه بالا و لباسش رو عوض كردم و روي تخت خوابوندمش. انقدر خسته بود كه زود خوابش برد. نشستم و كمي تماشاش كردم. يادش به خير، چقدر لباساي شادي رو وقتي تو خواب بود عوض كرده بودم. نفس عميقي كشيدم و از جام بلند شدم. طبقه پايين انگار بمب تركيده بود. پيمان رو در حالي كه كادوهاش رو مي برد تو اتاق ديدم.

ـ پيمان دندونات رو مسواك بزن و بعد بخواب باشه؟

پيمان ـ باشه، راستي شيرين.

ـ بله عزيزم؟

پيمان ـ ممنون كه برام تولد گرفتي، خيلي جشن بزرگي بود.

لبخندي زدم و بوسيدمش و گفتم:

ـ كاري نكردم عزيزم. هميشه برات تولدهاي خوب مي گيرم.

پيمان از گردنم آويزون شد و گفت:

ـ ممنون شيرين، تو خيلي خوبي.

بغلش كردم و باز بوسيدمش. پيمان رفت توي اتاقش. رفتم طبقه پايين. جاويد در حالي كه خميازه مي كشيد چند تا از بشقابا رو برداشت و توي آشپزخونه گذاشت.

ـ جاويد تو خسته اي، برو استراحت كن من جمع مي كنم.

جاويد ـ نه، اينا خيلي زياده.

ـ نه زياد نيست من به بيشتر از اينا هم عادت دارم، تو برو استراحت كن.

جاويد خميازه ديگه اي كشيد و گفت:

ـ پس شب بخير.

منو بوسيد و رفت طبقه بالا. با وجود ظرفشويي و ظروف يه بار مصرف واقعا مرتب كردن كار سختي نبود، در عرض يه ساعت همه جمع و جور شد و رفت سر جاش. چراغا رو خاموش كردم و رفتم طبقه بالا. اول به بچه ها سر زدم. هر دو تاشون خواب بودن. صورتشون رو بوسيدم و رفتم تو اتاق خودم. آروم وارد اتاق شدم كه جاويد رو بيدار نكنم. داشتم لباس عوض مي كردم كه با صداي جاويد از جام پريدم.

جاويد ـ اومدي؟

ـ واي جاويد! بيدارت كردم؟

جاويد ـ نه خودم بيدار شدم، عادت كردم تو پيشم باشي.

بعد دستاش رو باز كرد. تو آغوش گرم جاويد فرو رفتم.

***

مامان ـ حالا جدي جدي نمياين؟

ـ مامان فكر مي كني من دوست ندارم، ولي باور كن كار جاويد خيلي سخت شده، خودش شبا دير مياد. اين جوري كه نمي تونم ولش كنم بيام ايران كه، اونم با دو تا بچه.

مامان ـ خب بچه ها رو تو بيار، جاويد هم بعد يه چند روزي بياد و برگردين.

ـ مادر من بچه ها رو كه به من نميدن، بچه هاي من نيستن كه، فقط جاويد حق داره ببرتشون مسافرت خارج از كشور.

مامان پوفي كرد و گفت:

ـ پس لااقل كاراتون رو درست كنين واسه عيد بياين، من دلم برات يه ذره شده مادر.

دل منم براي مادرم يه ذره شده بود. روزهايي بود كه دوست داشتم فقط مامان كنارم مي بود و سرم رو روي شونه اش مي ذاشتم و گريه مي كردم.

ـ چشم مامان، سعي مي كنيم حتما بيايم.

مامان ـ باشه من منتظرتون هستم. بچه ها رو ببوس، به آقا جاويدم سلام برسون.

ـ چشم، شما هم به بابا سلام برسونين.

قطع كردم. به خاطر كار جاويد حالا حالاها نمي تونستيم جايي مسافرت بريم، هر چند جاويد از هر فرصت كوچكي استفاده مي كرد و ما رو گردش مي برد. لااقل من خودم بچه ها رو مي بردم گردش، ولي اين كه مسافرت طولاني بريم رو نمي تونستيم. سال نو هم نزديك بود. قرار بود تعطيلات سال نو رو تينا و همسرش همراه دختر كوچولوي تينا كه اسمش رو آرام گذاشته بودن بيان هامبورگ پيش ما.

بلند شدم و لباساي بچه ها رو ريختم تو ماشين لباسشويي. به ساعتم نگاه كردم، وقت اومدن بچه ها بود. سريع لباس گرم پوشيدم و رفتم دنبال بچه ها. جلوي در مدرسه بودم كه ديدم مادر مرضيه گوشه اي وايستاده. از ماشين پياده شدم و صداش كردم.

ـ خانم حسام.

با صداي من سرش رو برگردوند و منو ديد، لبخندي زد و به سمتم اومد.

ـ بفرمايين تو ماشين، هوا سرده.

در رو براش باز كردم و نشستيم تو ماشين.

ماجده ـ هواي اين جا خيلي سرده.

ـ بله، اصلا مثل زمستوناي ايران نيست. زمستوناي لبنان هم سرده؟

ماجده ـ نه انقدر سرد.

ـ دلتون براي لبنان تنگ نشده؟

ماجده ـ چي؟ نفهميدم.

ـ لبنان؟ مي خواين برین لبنان؟

ماجده ـ بله زياد، من زياد اين جا رو دوست ندارم، ولي سامر ميگه اين جا خوبه، بايد بمونيم.

ـ همسرتون سياسي بودن؟

ماجده ـ چي؟ ببخشيد.

فهميدم هنوز آلمانيش انقدر خوب نشده كه بتونه روون حرف بزنه. خنديدم و گفتم:

ـ هيچي.

كمي بعد مدرسه تموم شد. به در مدرسه خيره شدم كه بچه ها رو ببينم. مرضيه رو ديدم كه نگران داره به طرف ما مياد.

ـ مرضيه چي شده؟

مرضيه ـ پيمان و آلفرد دارن با هم دعوا مي كنن.

با شنيدن اين حرف ديگه منتظر نشدم و به داخل مدرسه دويدم. جلوي ساختمان بچه ها جمع شده بودن. صداي پيمان به گوشم مي رسيد. سريع بچه ها رو كنار زدم. آلفرد يقه پيمان رو گرفته بود و داشت تكونش مي داد. پيمان دستاش رو جلوي صورتش گرفته بود كه مشت احتمالي آلفرد تو صورتش نخوره. خودم رو وسطشون انداختم و از هم جداشون كردم. به آلفرد توپيدم.

ـ چي كار داري مي كني؟

آلفرد با ديدن اخم من خودش رو عقب كشيد. پيمان پشت من بود.

آلفرد ـ تو كي هستي؟

ـ مادرشم. تو به چه حقي پيمان رو مي زدي؟

آلفرد مي خواست چيزي بگه كه معلم پيمان سريع رسيد. يه خانم چهل ساله، مثل همه ی آلماني ها خشك و منضبط. بدي مدرسه هاي آلمان اين بود كه ناظم نداشت و براي هر كاري بايد مي رفتي پيش معلم و مشكلت رو با اونا در ميون مي ذاشتي. حالا اين معلم بايد مي رفت دنبال اين مشكل.

خانم ميرون ـ خانم ظفري سلام، اتفاقي افتاده؟

ـ خانم ميرون همسر من در مورد پيمان با شما حرف زده، امروز چرا آلفرد با پيمان دعوا مي كرد؟

خانم ميرون به آلفرد نگاه كرد و بعد به پيمان گفت:

ـ پيمان كي اول دعوا رو شروع كرد؟

پيمان ـ آلفرد موي مرضيه رو كشيد، من فقط به مرضيه گفتم اهميت نده و بياد اين ور، بعد آلفرد يقه منو كشيد.

آلفرد سريع گفت:

ـ پيمان به من فحش بد داد.

پيمان داد كشيد:

ـ نه من به تو فحش ندادم.

آلفرد ـ دادي.

خانم ميرون با تحكم گفت:

ـ ساكت، هر دو تاتون. مرضيه بيا اين جا.

به پشت سرم نگاه كردم. مرضيه و مادرش ايستاده بودن. مرضيه اومد نزديك.

خانم ميرون ـ چي شده مرضيه؟ تعريف كن.

مرضيه با تته پته گفت:

ـ آلفرد موي منو كشيد و تو گوشم گفت خوك كثيف.

بغض كرد. به آلفرد نگاه كردم، با اخم بدي به مرضيه نگاه مي كرد.

خانم ميرون ـ ادامه بده.

مرضيه آب دهنش رو قورت داد و گفت:

ـ پيمان فقط دستم رو كشيد و گفت بيا از اون ور بريم. بعد آلفرد يقه پيمان رو چسبيد. بعد هم مادر پيمان رسيد.

خانم ميرون با اخم به آلفرد نگاه كرد و گفت:

ـ آلفرد، مرضيه راست ميگه؟

آلفرد جوابي نداد و همچنان با اخم به مرضيه خيره شده بود. از اخم آلفرد مرضيه داشت مي لرزيد. ماجده جلو اومد و مرضيه رو بغل كرد.

خانم ميرون ـ فكر مي كنم بايد همراه من بياي پيش آقاي مدير، چند تا توضيح هست كه بايد بدي.

بعد رو به من گفت:

ـ متاسفم خانم ظفري، اميدوارم ديگه تكرار نشه.

باهاش دست دادم و گفتم:

ـ من هم اميدوارم.

دست پيمان رو گرفتم و همراه ماجده و مرضيه از مدرسه خارج شديم.

***

تينا و برونو از كلن اومده بودن پيش ما. پروين همون سال از تعطيلات استفاده كرده بود و يه سفر رفته بود ايران. همراه تينا داشتيم درخت كاج رو آماده مي كرديم. برونو در حالي كه آرام رو بغل كرده بود داشت با تلفن حرف مي زد.

تينا ـ پس جاويد كي مياد؟

نگاهي به ساعت كردم، هنوز هفت و نيم بود.

ـ دير نكرده، الان مياد.

تينا ـ دير نكرده؟ من فكر مي كردم از وقتي با تو ازدواج كرده زودتر مياد خونه.

ـ چرا ولي گاهي كارش طول مي كشه، مخصوصا اين موقع از سال.

پيمان با دو تا جعبه كوچيك از طبقه بالا اومد پايين و گذاشتشون زير درخت.

تينا ـ اوه پيمان براي مهتا كادو گرفتي؟

پيمان ـ نه، اين كادوي شيرينه، اينم كادوي بابا.

شوكه به پيمان گفتم:

ـ اين كادوي منه؟!

پيمان سرش رو تكون داد و گفت:

ـ آره شيرين، من و مهتا براي تو گرفتيم.

جلوي پيمان زانو زدم. انتظار چنين كاري رو نداشتم. گفتم:

ـ جدي براي من گرفتي؟!

پيمان ـ آره.

به جعبه كادو پيچ شده قرمز نگاه كردم. مهتا جلو اومد و گفت:

ـ شيرين دوست داري؟

پيمان با سرزنش گفت:

ـ هنوز كه بازش نكرده مهتا!

دستام رو براي هر دوشون باز كردم و در آغوششون گرفتم. ياد روزي افتادم كه شادي برام كادوي تولد گرفته بود و من چون از منصور دل چركين بودم چيزي نگفتم. بغضم تركيد و شروع كردم به گريه كردن. همون جوري كه مهتا و پيمان تو بغلم بودن گريه مي كردم. پيمان نگران گفت:

ـ شيرين چرا گريه مي كني؟!

مهتا به پيمان گفت:

ـ من گفتم دوست نداره، تو گفتي خوبه. ببين شيرين گريه مي كنه.

بين گريه به حرف مهتا خنديدم. پيمان از حرف مهتا بق كرد. تينا كنار ما روي زمين نشست و گفت:

ـ من مطمئنم شيرين خيلي خوشش مياد، مگه نه؟

از خودم جداشون كردم و اشكام رو پاك كردم. با خنده گفتم:

ـ اين بهترين هديه ايه كه گرفتم، خيلي قشنگه، مطمئنم خيلي قشنگه.

در باز شد و جاويد در حالي كه از سرما صورتش سفيد شده بود اومد تو خونه. وقتي منو با چشماي گريون ديد گفت:

ـ سلام، چي شده؟

كادوها رو بهش نشون دادم و گفتم:

ـ نگاه كن جاويد، ببين بچه هامون برامون چي خريدن.

جاويد نگاهي به كادوهاي توي دستم كرد و لبخندي زد. دستي روي سر پيمان كشيد و گفت:

ـ دو تاتون خريدين؟

پيمان ـ بله بابا.

جاويد با همون پالتوش روي زمين نشست و بچه ها رو بغل كرد.

مهتا ـ اوه بابا تو سردي!

به لحن مهتا خنديديم.

مهتا ـ بابا تو هم كادوت رو دوست داري؟

جاويد ـ البته عزيزم، حتما دوستش دارم.

تينا گفت:

ـ خب كادوهاتون رو بذارين زير درخت. جاويد برو لباست رو عوض كن و بيا، وقت شامه.

جاويد رفت طبقه بالا. باز بچه ها رو بغل كردم. اين همه خوشبختي باورم نمي شد. هيچ وقت توقعي از بچه ها نداشتم و بچه ها با اين كارشون به من نشون دادن كه چقدر دوستم دارن و چقدر منو بين خودشون پذيرفتن و اين از همه چيز براي من باارزش تر بود. جاويد لباسش رو عوض كرد و اومد پايين.

جاويد ـ فرشاد نيومد؟

ـ نه، با تاتيانا يه جاي ديگه دعوت بود.

تينا ـ تاتيانا نامزدشه؟

خنديدم و در حالي كه گيلاسا رو روي ميز مي ذاشتم گفتم:

ـ بيشتر دوست دخترشه تا نامزد.

جاويد كنار برونو نشست و شروع كرد به صحبت كردن. آرام نق نق مي كرد و برونو نمي تونست ساكتش كنه. تينا رفت و آرام رو از دست برونو گرفت و برد اتاقشون تا آرام رو بخوابونه. داشتم ميز رو مي چيدم. مهتا اومد و لباسم رو كشيد.

ـ بله مهتا؟

مهتا ـ من گرسنمه.

ـ الان شام رو مي كشم عزيزم، بذار تينا بياد.

مهتا باشه اي گفت و از آشپزخونه خارج شد. ميز شام حاضر بود. منتظر بودم تينا بياد تا شمع ها رو روشن كنم. برونو داشت از كارش براي جاويد مي گفت. پوف! نمي دونم چرا از بحثاي كاري خوشم نمي اومد. پيمان و مهتا داشتن زير درخت كريسمس با هم بازي مي كردن. كمي بعد تينا اومد پايين، آرام رو خوابونده بود. برونو و جاويد اومدن سر ميز.

ـ پيمان، مهتا بياين سر ميز.

مهتا و پيمان بدو بدو اومدن سر ميز. تينا شمعا رو روشن كرد و من غذا رو كه باقالي پلو با ماهي بود كشيدم و سر سفره آوردم. طبق عادتي كه داشتم ابتدا غذاي بچه ها رو مرتب كردم و مواظب بودم مبادا ماهي تيغ داشته باشه. تينا لبخندي زد و گفت:

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

ـ واي شيرين تو واقعا براي اين بچه ها مثل مادري.

گفتم:

ـ من كاري نمي كنم.

برونو ـ به نظر منم تو با بچه ها خيلي خيلي مهربوني.

جاويد ـ همين باعث شده كه من عاشقش بشم.

گونه هام از حرف جاويد سرخ شد و خنديدم. پيمان گفت:

ـ تو مدرسه هم وقتي آلفرد به شيرين گفت تو كي هستي؟ شيرين گفت من مادرشم.

مهتا با لحن بچگانه اش پرسيد:

ـ پس چرا مامان صداش نمي زنيم؟

با حرف مهتا سكوتي حاكم شد. نمي دونستم بايد جواب مهتا رو چي بدم. به جاويد نگاه كردم، اونم بهم نگاه مي كرد. دو تامون تو سوال مهتا مونده بوديم. اقرار مي كنم بي نهايت دلم براي اين كه مامان صدام بزنن تنگ شده بود، دلم لك زده بود كه بچه ها در رو باز كنن و با صداي بلند صدام بزنن مامان، دلم براي مامان گفتن شادي يه ذره شده بود. پيمان به كمكمون اومد.

پيمان ـ شيرين ميشه تو رو مامان صدا بزنم؟

از سوالش بيشتر از سوال مهتا جا خوردم. من الان تو دلم آرزو كردم كه منو مامان صدا كنن و پيمان هم ازم دقيقا همون رو مي خواست. به جاويد نگاه كردم تا با عكس العملش بگه بايد چي بگم. رو لباي جاويد لبخندي بود. پلك هاش رو روی هم گذاشت و فشار داد، تينا هم سرش به علامت تاييد تكون داد. دستم رو روي دست پيمان گذاشتم و گفتم:

ـ البته عزيزم، حتما مي توني مامان صدام بزني.

مهتا با مظلوميت هميشگيش به من نگاه كرد، چشماي آبي رنگ خوشگلش غمگين بود. لباش رو غنچه كرد و گفت:

ـ پس من چي؟ منم مي تونم؟

محكم بغلش كردم و گفتم:

ـ آره عزيز دلم مي توني، هر چي دوست داشتي همون صدام كن.

اون لحظات انقدر برام شيرين بودن كه هيچ آرزوي ديگه اي نداشتم. ياد لحظه سال تحويل دو سال پيش افتادم، وقتي بابا قرآن مي خوند و من تو دلم نيت كردم و صبر كردم و خدا پاداش صبوري منو داد. دوباره مادر صدام مي كردن. شام رو با خوشبختي مضاعفي تموم كرديم، احساس مي كردم ده برابر بچه ها رو بيشتر دوست دارم. ظرفا رو تو ظرفشويي چيدم و برگشتيم تو اتاق. بايد تا لحظه شروع سال نو صبر مي كرديم. شروع كرديم به بازي كردن. كيكي رو كه پخته بودم و گذاشته بودم تا خنك بشه تزيين كردم و آوردم تا كمي بخوريم. بالاخره ساعت دوازده شد. بچه ها سريع به طرف كادوهاشون رفتن تا بازشون كنن. كادوي جاويد به من يه ساعت خيلي خوشگل بود. پيمان هم كادوي خودش و مهتا رو به من داد تا بازش كنم. در جعبه رو باز كردم. يه قاب عكس بود. قاب عكس رو تو دستام گرفته بودم و بهش نگاه مي كردم. يه قاب ساده چوبي به رنگ فندقي بود.

ـ واي پيمان خيلي قشنگه. ممنونم عزيزم.

مهتا ـ دوست داري؟

ـ خيلي، ممنونم.

پيمان ـ من اون رو گرفتم كه تو عكس شادي رو توش بذاري.

دوباره جا خوردم. متحير به پيمان نگاه كردم.

تينا ـ شادي كيه؟

جاويد ـ دختر شيرين، پيش پدرش زندگي مي كنه.

تينا ـ اوه!

قاب رو توي دستم فشردم. عكس شادي رو هميشه توي كيف پولم داشتم و يه عكس ديگه اش رو به آيينه ی ميز آرايشم زده بودم، ولي هيچ وقت عكسش رو توي اتاق نشيمن كنار عكساي خودمون نذاشته بودم. جاويد دستش رو روي شونه ام گذاشت و گفت:

ـ پيمان حرف بدي زد شيرين؟ مجبور نيستي اين كار رو بكني.

پيمان بق كرد و سرش رو انداخت پايين. بهشون نگاه كردم. اونا يه شب رويايي رو براي من ساخته بودن حق نداشتم به خاطر دلتنگي خودم حال اونا رو خراب كنم. لبخندي زدم و گفتم:

ـ مي دوني چيه پيمان؟ شادي هميشه دوست داشت يه برادر خوب و مهربون مثل تو داشته باشه. الانم خيلي خوشحال ميشه اگه بفهمه تو براي عكسش قاب خريدي.

پيمان لبخندي زد.

تينا ـ حالا كدوم عكس شادي رو مي خواي بذاري تو قاب؟

از جام بلند شدم و گفتم:

ـ الان آلبوم رو ميارم.

رفتم طبقه بالا و از توي چمدون گوشه كمدم آلبوم عكس رو درآوردم. تمام عكسايي كه تو ايران انداخته بوديم، قبل از ازدواج من و جاويد. روزهاي اول زياد نگاه مي كردم، ولي بعدا كه مهتا به جمعمون اضافه شد و پيمان رفت مدرسه بعد هم كارهاي خودم عملا وقتي براي آلبوم ديدن باقي نمي ذاشت. رفتم طبقه پايين. آلبوم رو به دست تينا دادم. همه دور تينا جمع شدن و شروع كردن به عكس ديدن. تينا گاهي درباره ی اشخاص داخل عكس سوال مي كرد. اين كيه؟ اون كيه؟ بالاخره يه عكس از شادي پيدا كرديم، عكسي كه سارا ازش تو تولد من انداخته بود. شادي موهاش رو خرگوشي بسته بود و بغل من بود و داشت مي خنديد. تينا از تو آلبوم درش آورد و گفت:

ـ به نظرم اين خوبه.

سرم رو تكون دادم. مهتا قاب عكس رو برام آورد و من عكس رو گذاشتم تو قاب، بعد بردم و گذاشتم كنار قاب عكساي خودمون گوشه نشيمن. جاويد اومد و كنارم ايستاد، دستش رو دور كمرم حلقه كرد و گفت:

ـ من مطمئنم شادي حالش خوبه.

سرم رو تكون دادم و به شونه جاويد تكيه كردم. بعد از مدتي به جمع برگشتيم. بچه ها ديگه داشت خوابشون مي برد. تينا هم خسته بود. مهتا رو بغل كردم و بردم بالا. پيمان به همه شب بخير گفت و با قيافه خواب آلود از پله ها بالا اومد. مهتا رو سر جاش خوابوندم و به قيافه دخترم خيره شدم. چقدر يه زماني دوست داشتم مي اومد بغلم و الان منو مامان صدا مي زد، چقدر آرزوهامون زود برآورده ميشن. پتو رو روي مهتا مرتب كرد و رفتم تا به پيمان سر بزنم. لباسش رو عوض كرده بود و داشت دندوناش رو مسواك مي زد. لباساش رو از روي تخت برداشتم و تا زدم و توي كمدش گذاشتم. پيمان بدو بدو از دستشويي اومد بيرون و پريد توي رختخوابش. از اين كه انقدر شاد و خوشحال بود راضي بودم.

پيمان ـ مامي قصه ميگي؟

از اين كه منو مامان صدا مي زد غرق لذت شده بودم. گفتم:

ـ البته عزيزم، چه قصه اي دوست داري برات بگم؟

پيمان ـ قصه مخمل رو بگو.

ـ يكي بود يكي نبود، توي يه روستاي دور زن پيري زندگي مي كرد كه بهش مي گفتن مادربزرگه. مادربزرگه تو يه خونه كوچيك با يه گربه زندگي مي كرد. اسم گربه مخمل بود. مخمل فقط مي خوابيد و هيچ كار ديگه اي نمي كرد. همش رو ايوون دراز مي كشيد و مي خوابيد. هي مادربزرگه مي گفت مخمل پاشو يه كاري بكن، پاشو كمك كن خونه رو تميز كنيم، ولي مخمل اهميت نمي داد و همش مي خوابيد.

به پيمان نگاه كردم كه زود خوابش برده بود. پتو رو روش مرتب كردم. صورتش رو بوسيدم و از اتاق اومدم بيرون. جاويد داشت از پله ها بالا مي اومد.

جاويد ـ بچه ها خوابيدن؟

سرم رو تكون دادم و گفتم:

ـ آره. تينا كجاست؟

جاويد ـ اونا هم رفتن بخوابن.

تا خواستم به سمت اتاق برم جاويد منو رو دستاش بلند كرد. به سختي خودم رو كنترل كردم كه جيغ نكشم.

***

بلند جيغ كشيدم:

ـ چي؟! راست ميگي؟

با صداي من توجه همه جلب شد. جاويد با سرش پرسيد چي شده؟ با دستم اشاره كردم هيچي. مامان با خنده گفت:

ـ آره، يه پسر تپل مپل.

با خوشحالي گفتم:

ـ كي به دنيا اومد؟

مامان ـ امروز صبح.

از خوشحالي روي پام بند نبودم. گفتم:

ـ حال خود سارا چطوره؟

مامان ـ خوب بود. خب بالاخره زايمان كرده، ولي خدا رو شكر حالش خوب بود.

ـ اسمش، اسمش رو چي مي ذارن؟

مامان ـ سارا مي گفت مي خوان اسمش رو بزارن راتين.

چند بار تكرار كردم:

ـ راتين، راتين. چه اسم قشنگي. مامان شماره سارا رو بده.

مامان ـ شماره اش رو حفظ نيستي؟

ـ نه بابا، همه از يادم رفته.

مامان ـ باشه، پس يادداشت كن.

شماره سارا رو يادداشت كردم و به مامان گفتم:

ـ الان بهش زنگ مي زنم.

مامان ـ باشه عزيزم. به همه سلام برسون.

ـ باشه مامان جان، شما هم به بابا سلام برسونين.

تلفن رو قطع كردم.

تينا ـ چي شده شيرين؟

با خوشحالي گفتم:

ـ بچه دخترعمه ام امروز صبح به دنيا اومده.

مهتا با لحن بچگونه اي گفت:

ـ هنوزم صبحه مامي؟

از مامي گفتن مهتا دلم قنج زد. با خنده گفتم:

ـ منظورم صبح توي ايران بود عزيزم.

تينا با خوشحالي گفت:

ـ خيلي خوشحال شدم. دختره يا پسر؟

ـ پسره، اسمشم گذاشتن راتين.

تينا ـ چه اسم قشنگي.

مهتا ـ من نمي دونم چي شده!

به مهتا نگاه كردم و با حوصله بهش گفتم:

ـ سارا رو يادت مياد؟ وقتي ايران بوديم باهامون بازي مي كرد؟

مهتا به فكر رفت. حق مي دادم يادش نياد، قضيه تقريبا مال دو سال پيش بود، اون زمان سني نداشت. با اين حال ادامه دادم:

ـ به ني ني خوشگل به دنيا آورده.

مهتا ـ ني ني خودشه؟

ـ درسته.

پيمان ـ سارا خواهر فرشاده؟

ـ نه، خواهر فرشاد يگانه است. سارا دخترعمه ی من و فرشاده، درست مثل آرام كه دخترعمه ی شماست.

شماره تلفن سارا رو گرفتم. بعد از چند تا بوق امين گوشي رو برداشت.

ـ سلام آقا امين. خوبين؟

امین ـ به به شيرين خانم! ممنون شما خوب هستين؟ آقا جاويد؟ بچه ها؟

ـ همه خوبن، ممنون. قدم نو رسيده مبارك.

امين خنديد و گفت:

ـ ممنونم. گوشي ميدم با سارا حرف بزنين.

سارا ـ سلام شيرين.

صداي سارا خسته، ولي مثل هميشه پرانرژي بود.

ـ سلام مامان سارا. خوبي؟ خوشي؟

سارا خنديد و گفت:

ـ ممنون عزيزم. تو خوبي؟ بچه ها خوبن؟

ـ همه خوبن عزيزم. تو چطوري؟ قدم تو راهي نو رسيده مبارك.

سارا به حرفم خنديد و گفت:

ـ ممنون شيرين.

ـ زايمانت راحت بود؟

سارا ـ راحت بود؟! الانم دارم از درد مي ميرم، كجاش راحت بود؟!

خنديدم و گفتم:

ـ الهي بميرم برات سارا، ولي باور كن لحظه به لحظه اش شيرينه.

سارا ـ آره به خدا، از وقتي اين كوچولو اومده يه لحظه از خودمون جداش نكرديم.

يه لحظه دلم گرفت، ولي مجال ندادم و گفتم:

ـ ايشالا زير سايه ی پدر و مادرش بزرگ بشه. قدمش براتون مبارك باشه عزيزم.

سارا ـ فدات شم شيرين. لطف كردي.

ـ ايشالا ميام ايران مي بينمتون. ديگه مزاحمتون نميشم. خوب استراحت كن عزيزم.

سارا ـ باشه. مرسي كه زنگ زدي.

ـ مواظب خودت باش. خداحافظ.

سارا ـ خداحافظ.

انقدر از شنيدن خبر زايمان سارا خوشحال بودم كه همش شيطوني مي كردم. براي تعطيلات همراه تينا و برونو يه سفر چند روزه رفتيم دوسلدورف. از حراجي هايي كه باقي مونده بود چند دست لباس براي راتين گرفتم كه موقعي كه ايران رفتيم براش ببرم. انقدر خوشحال بودم و جو شيطوني رو به وجود مي آوردم كه ناخودآگاه همه شاد مي شدن. تو اون يه هفته كه مسافرت بوديم همش مي گفتيم و مي خنديديم. پيمان و مهتا هم مدام از گردنم آويزون مي شدن كه باهاشون بازي كنم و من انقدر باانرژي بودم كه بازي مي كردم و خسته نمي شدم، حتي آرام هم با شيطنتاي ما شيطوني مي كرد، انقدر كه تينا نگران اين بود بعد از تعطيلات چطوري بايد آرام رو نگه داره. هر شب موقع خواب با اين كه خسته بودم، ولي آغوش گرم جاويد برام يه دنياي ديگه بود، دنيايي كه توي اون از خودم بودن نمي ترسيدم، خجالت نمي كشيدم، اذيت نمي شدم و حرف نمي شنيدم. جاويد هميشه منو به خاطر شيطنتام و اين كه انقدر روحيه ام رو جوون و شاد نگه داشتم تحسين مي كرد. فرشاد هم همراه با تاتيانا يه سفر به بلژيك رفته بود. بيشعور همش به من مي گفت آلماني شدي، آلماني شدي، اون وقت خودش با دوست دخترش مي رفت مسافرت.

تعطيلات تموم شد و تينا و برونو از دوسلدورف رفتن كلن. ما هم برگشتيم هامبورگ. دوباره زندگي عادي از سر گرفته شد، ولي اين بار شادتر. بچه ها مدام منو مامي صدا مي زدن و روح تشنه ی منو سيراب مي كردن. هر دفعه كه يكيشون مي گفت مامي تا عرش مي رفتم و برمي گشتم. ماريا و دوستش سوزانه رو هم گاهي مي ديدم و توي ادبيات و گاهي تاريخ كمكشون مي كردم.

نزديكاي عيد بود، با اين حال هواي آلمان همچنان سرد بود. جاويد برنامه ريزي كرده بود كه ماه ارديبهشت بتونيم بريم ايران. چند روزي بود سرما خورده بودم و سرم سنگين بود و حالت تهوع داشتم. جاويد اصرار مي كردم يه سر به دكتر بزنم، ولي نمي رفتم. فكر مي كردم واقعا چيز مهمي نيست چون تب نداشتم. در ضمن دكتر هم مي رفتي زياد فرقي نمي كرد، چون تو آلمان كسي براي سرماخوردگي دكتر نمي رفت مگر اين كه چيز مهمي باشه، وگرنه دكتر چيزي تجويز نمي كرد. منم براي همين دكتر نمي رفتم. يه روز كه رفته بودم دنبال پيمان و مهتا سرگيجه داشتم. به زور خودم رو پشت فرمون كنترل كردم. همش مواظب بودم طوري نشه كه پليس منو بگيره چون اگه مي گرفت با اون حالم يه جريمه سنگين رو شاخش بود. به هر بدبختي بود خودمون رو رسوندم خونه. بچه ها بدو بدو از پله هاي خونه بالا رفتن. سرم بدجوري گيج مي رفت، احساس مي كردم دنيا داره دور سرم مي چرخه. به زور خودم رو به خونه رسوندم و ديگه هيچي نفهميدم.

***

صداهاي نامفهومي اطرافم شنيده مي شد. مي خواستم سرم رو تكون بدم، ولي همه جاي بدنم درد مي كرد، انگار همه جام رو سوزن سوزن مي كردن. ناله اي كردم. دستي اومد روي پيشونيم. يه دست زنونه و مهربون. زير لب گفتم:

ـ مامان.

دوست داشتم فقط بخوابم. به صداهاي اطرافم توجه نكردم و خوابيدم.

***

آروم چشمام رو باز كردم. سقف آبي رنگي بالاي سرم بود. آروم سرم رو به راست چرخوندم تا بفهمم كجام. روي تخت بيمارستان بودم. سرم تو دستم بود. سرم رو به چپ برگردوندم. جاويد روي صندلي بيمارستان خوابش برده بود. بهش نگاه كردم، موهاش روي پيشونيش ريخته بود و خيلي خسته به نظر مي رسيد. پالتوي خاكستري رنگش رو روي خودش انداخته بود. گلوم خشك شده بود و خيلي تشنه بودم، ولي دلم نمي اومد جاويد رو از خواب بيدار كنم. سرفه ام گرفت. شروع كردم به سرفه كردن. سعي مي كردم آروم سرفه كنم كه جاويد از صداي من بيدار نشه، ولي موفق نبودم. چشماش رو آروم باز كرد، وقتي ديد سرفه مي كنم سريع از روي صندلي بلند شد و آروم كنارم. يه ليوان آب برام ريخت و آروم به خوردم داد تا سرفه ام قطع بشه. بيشتر از دو جرعه نتونستم بخورم، آب گرم بود. نمي دونم چرا آلمانيا اصلا عادت نداشتن آب سرد بخورن. جاويد هم همون اولا تعجب مي كرد چرا بطري آب رو مي ذارم تو يخچال. آروم پشتم رو ماساژ داد تا حالم جا بياد. كمي كه حالم بهتر شد جاويد كنارم روي صندلي نشست. دستم رو توي دستش گرفت و گفت:

ـ شيرين بهتري؟

بهش نگاه كردم، چشماش نگران بود. گفتم:

ـ خيلي وقته اين جام؟

جاويد ـ دو روزه.

چشمام گرد شد. گفتم:

ـ دو روز؟! دو روز بيهوش بودم؟!

جاويد سرش رو تكون داد. گفتم:

ـ بچه ها؟

جاويد ـ مامان از كلن اومد، الان پيششونه.

نفس راحتي كشيدم. جاويد ادامه داد:

ـ چرا مواظب نبودي شيرين؟ چرا نرفتي دكتر؟

شرمنده شده بودم. مطمئن بودم اين دو روزه رو دست از كارش كشيده و اومده پيش من. با شرمندگي نگاهش كردم و گفتم:

ـ متاسفم جاويد. خيلي برات زحمت درست كردم.

تك سرفه ديگه اي كردم. جاويد لبش رو با زبونش خيس كرد و گفت:

ـ نه، موضوع اين نيست.

ـ بچه ها خيلي ترسيدن؟

جاويد ـ پيمان كه مي بينه بيهوش شدي زنگ زد به من، نفهميدم چطوري خودم رو رسوندم.

لبخندي به جاويد زدم. جاويد انگار مي خواست چيزي بهم بگه، دودل بود بگه يا نه.

ـ چي شده جاويد؟

جاويد با چشماي نگرانش به من نگاه كرد و گفت:

ـ شيرين تو مي دونستي؟

نگران شدم. به چشماي جاويد زل زدم و گفتم:

ـ چي رو؟!

تا جاويد خواست چيزي بگه در اتاق باز شد و پرستاري اومد داخل.

پرستار ـ آقاي ظفري، خانم دكتر مي خوان شما رو ببينن.

جاويد از جاش بلند شد و گفت:

ـ بله، الان ميرم پيششون.

دستم كه توي دستش بود رو بوسيد و گفت:

ـ الان برمي گردم.

از اتاق خارج شد. به پرستار كه داشت چيزي توي پرونده ام مي نوشت گفتم:

ـ ببخشيد طوري شده؟

پرستار زير چشمي نگام كرد و گفت:

ـ چي؟

گفتم:

ـ دكتر با همسرم چي كار داشت؟

پرستار خيلي خشك بهم گفت:

ـ من اطلاع ندارم، الان خود دكتر مياد.

ديگه هيچي نگفتم و منتظر شدم. بعد از مدتي پرستار از اتاق بيرون رفت. دلم پيش بچه ها بود و از طرف ديگه مي خواستم بدونم جاويد چي رو مي خواست بهم بگه. بعد از مدتي جاويد همراه زني وارد اتاق شد.

جاويد ـ شيرين ايشون خانم دكتر كورتز هستن.

لبخندي به دكتر زدم. زني بود حدود پنجاه و پنج ساله و عينكي، موهاي جوگندمي كوتاهي داشت. خيلي مهربون به نظر مي رسيد.

ـ خوشوقتم.

دكتر با لبخند گفت:

ـ منم همين طور. خب خانم شيرين به من بگو ببينم چرا مراقب خودت نبودي؟

پوف! اينم اومده بازجويي. گفتم:

ـ خانم دكتر يه سرماخوردگي بود، فكر نمي كردم انقدر مهم باشه.

از بالاي عينكش به من نگاهي كرد و گفت:

ـ از زخم روي شكمت معلومه كه قبلا زايمان كردي، سزارين درسته؟

ـ بله.

دكتر ـ پرونده ات تو آلمان موجود نيست، ميشه بگي چرا سزارين كردي؟

يعني همين جوري گيج و منگ داشتم دكتر رو نگاه مي كردم. گفتم:

ـ همين جوري.

اين بار نوبت دكتر بود تعجب كنه. گفت:

ـ همين جوري؟! كسي رو همين جوري سزارين نمي كنن!

آب دهنم رو قورت دادم و گفتم:

ـ ولي توي كشور من مي كنن. تو كشور من سزارين خيلي زياده، كمتر كسي بچه اش رو طبيعي به دنيا مياره.

دكتر مشكوك بهم نگاه كرد، انگار دارم بهش يه دروغ بزرگ ميگم و اون مي دونه كه دارم دروغ ميگم. به جاويد نگاه كردم. نگران داشت منو نگاه مي كرد. از چشماي نگران جاويد بيشتر نگران شدم و به دكتر گفتم:

ـ خواهش مي كنم بهم بگين چي شده. چرا بهم نمي گين؟

دكتر عينكش رو برداشت و گفت:

ـ شيرين يه سوال ديگه دارم. پزشكت توي ايران راجع به حاملگي هاي بعدي بهت چيزي نگفت؟

تو فكر رفتم و گفتم:

ـ مثلا چي؟

دكتر ـ مثلا حاملگي دوم برات خطرناك باشه يا چيزي مثل اين؟

سعي كردم تمام خاطرات زايمان و حرفاي دكتر رو به يادم بيارم. سرم رو تكون دادم و گفتم:

ـ نه، چنين چيزي بهم نگفته بود.

دكتر ـ مطمئني؟

گفتم:

ـ بله دكتر، ولي اينا به خاطر چيه؟ سزارين چه ربطي به سرماخوردگي داره؟

دكتر و جاويد به هم نگاه كردن. دكتر رو به من گفت:

ـ شيرين فكر نمي كردم اطلاع نداشته باشي!

ـ از چي؟!

دكتر ـ شما حامله اي.

احساس كردم تمام دنيا با قدرت كوبيده شد به سرم، حتي صداي گرومپش رو شنيدم. حامله بودم؟! انگار معني اين لغت رو نمي فهميدم، خيلي سخت بود، خيلي سنگين بود. فكرم رفت به دوره ماهانه ام. آره، دو هفته اي مي شد كه عقب افتاده بود. چرا متوجه نشده بودم؟! چرا اهميت نداده بودم؟ حالت تهوع؟ فكر مي كردم به خاطر سرماخوردگيه. يعني واقعا حامله شده بودم؟ احساس كردم نفسام قطع شده. سعي كردم نفس بكشم، ولي راه گلوم بسته بود، يه چيزي روي گلوم سنگيني مي كرد.

دكتر ـ شيرين حالت خوبه؟

دستم رو به سمت گلوم بردم و سرم رو به علامت نه تكون دادم. دكتر سريع به طرفم اومد و ماسك اكسيژن رو از بالاي سرم برداشت. جاويد بغلم كرد و پشتم رو ماساژ مي داد تا آرومم كنه. دكتر ماسك اكسيژن رو روي دهنم گذاشت و گفت:

ـ حالا آروم نفس بكش، آروم و عميق. آفرين اين جوري.

و به جاويد گفت:

ـ يه حمله عصبيه، انگار واقعا نمي دونست.

چشمام رو روي هم گذاشتم تا فكرم رو جمع و جور كنم. ماسك اكسيژن حالم رو بهتر كرد. هنوز تو بغل جاويد بودم. لرزش بدنم كمتر شده بود.

دكتر ـ من تنهاتون مي ذارم.

و از اتاق رفت بيرون. سرم رو به سينه جاويد تكيه داده بودم و نفس مي كشيدم. جاويد هيچي نمي گفت. آروم آروم شروع كرد به نوازش موهام. كمي كه گذشت و حالم خيلي بهتر شد از بغل جاويد جدا شدم و گفتم:

ـ جاويد جدي جدي من حامله ام؟

جاويد نگاه خجالت زده اش رو ازم دزديد و گفت:

ـ آره.

نفس عميقي كشيدم. مي خواستم دستم رو روي شكمم بذارم، جايي كه بچه داشت رشد مي كرد، مثل شادي، اما نمي تونستم. نمي دونم چم بود! اصلا تو خونه ما بحث بچه نبود، از همون اول اصلا از بچه صحبتي نمي كرديم كه قرار باشه بياد يا نه. هميشه هم جاويد جلوگيري مي كرد. نفسم رو بيرون دادم. خواستم چيزي بگم كه جاويد پيش دستي كرد و گفت:

ـ شيرين مي دونم الان عصباني هستي، حق داري، من اشتباه كردم، هر كاري بگي مي كنم.

به جاويد نگاه كردم. از فكر اين كه سه تا بچه رو بايد تو يه كشور غريب چطوري بزرگ كنم ترس برم مي داشت. تو كشور خودم مادرم بود، دور و اطرافيانم بودن باز نمي رسيدم، اون وقت اين جا با سه تا بچه. درسشون، مريضيشون، بازيشون، غذاشون، لباسشون. واي خداي من! چطوري مي تونستيم به همشون برسم؟!

ـ جاويد من مي ترسم.

جاويد موهام رو از صورتم زد كنار و گفت:

ـ تو هر تصميمي بگيري شيرين من همراهتم، هر تصميمي بگيري من قبول مي كنم.

به صورت جاويد دقيق شدم. دستم بي اختيار رفت سمت شكمم. نمي دونستم بايد چه حسي داشته باشم، خوشحال باشم يا ناراحت. يعني داشتم دوباره بچه دار مي شدم؟ گفتم:

ـ جاويد چه تصميمي بايد بگيرم؟

جاويد ـ خب، اين كه بچه رو نگه داريم يا نه.

چشمام گشاد شد. بچه رو نگه نداريم؟! يعني بكشمش؟! آب دهنم رو قورت دادم. دست چپم هنوز تو دست جاويد بود و دست راستم روي شكمم .نفساي عميق مي كشيدم. جاويد دستم رو نوازش مي داد. لبام رو به هم فشار مي دادم. اتاق تو سكوت فرو رفته بود. دست راستم مي لرزيد. اشكام شروع كردن به جوشيدن و بعد يكي يكي از چشمام فرود اومدن. جاويد دستش رو روي گونه ام كشيد و گفت:

ـ گريه نكن شيرين، هر جوري كه تو بخواي همون جور ميشه، باور كن.

يه احساسي زير دست راستم داشتم. نه نمي تونستم. سرم رو بلند كردم و به جاويد نگاه كردم، به چشمهاي قهوه اي نگرانش. گفتم:

ـ جاويد من نمي تونم.

جاويد ـ باشه، من با دكتر صحبت مي كنم.

ـ جاويد ميشه بريم خونه؟

جاويد ـ نمي دونم، الان ميرم از دكترت مي پرسم.

از اتاق رفت بيرون. تو بد برزخي گير افتاده بودم. يه جوري بودم. دستم رو لاي موهام كشيدم. كمي بعد جاويد وارد اتاق شد و گفت:

ـ با دكترت صحبت كردم، مي توني بري خونه.

گفتم:

ـ تو ميري كارها رو انجام بدي؟

جاويد به سمت كمد رفت و گفت:

ـ اول كمك مي كنم لباسات رو بپوشي.

با كمك جاويد لباسام رو پوشيدم. دكتر برگه ترخيصم رو امضا كرد و بعد از انجام تشريفات كه نيم ساعتم طول نكشيد از بيمارستان خارج شديم. هواي سرد زمستون خورد تو صورتم. پالتوم رو بيشتر دور خودم پيچيدم. دستم رو زير بغل جاويد انداختم و با هم به سمت ماشين رفتيم. حرفي نمي زديم. جاويد در ماشين رو باز كرد و داخلش نشستم. ساكم رو عقب ماشين گذاشت و خودش هم سوار شد. ماشين رو روشن كرد و حركت كرديم. به شش سال پيش فكر مي كردم، به بارداريم كه همش توي رختخواب و حالت تهوع گذشت، چقدر همه رو با عشق به شادي تحمل كرده بودم. هر چند منصور دمار از روزگارم درآورده بود، ولي همه رو تحمل مي كردم چون شادي رو دوست داشتم. بعد افسردگيم انقدر شديد بود كه بستري شدم و همون دستاويزي شد براي اين كه شادي رو ازم بگيرن. فكر اينكه دوباره چنين بلاهايي سرم بياد اجازه نمي داد بچه اي كه توي شكمم بود رو دوست داشته باشم. مي ترسيدم، از تمام روزهايي كه پشت سر گذاشته بودم.

به بيرون خيره شدم. كم كم هوا داشت تاريك مي شد و مغازه ها چراغاشون رو روشن مي كردن. جاويد همچنان تو سكوت رانندگي مي كرد. هميشه سكوت برام سنگين بود. دوست داشتم يه چيزي مي گفت، ولي دهن خودمم به حرف زدن باز نمي شد. رسيديم خونه. همين كه جاويد ماشين رو نگه داشت و پياده شديم در باز شد و پيمان بدو بدو اومد بيرون.

پيمان ـ مامي مامي سلام.

پريد و از گردنم آويزون شد.

جاويد ـ پيمان، مامي هنوز مريضه، اذيتش نكن.

پيمان دستاش رو از دور گردنم باز كرد. به دنبال اون مهتا از خونه اومد بيرون.

ـ واي بچه ها با اين لباسا نياين بيرون مريض مي شين، زود برين تو.

پيمان دويد تو، ولي مهتا تو ايوون ايستاد و دستاش رو به طرف من دراز كرد و گفت:

ـ مامي مامي.

بغلش كردم و بلندش كردم.

جاويد ـ شيرين!

ـ نه خوبم.

رفتيم داخل. پروين اومد به استقبالمون.

پروين ـ سلام شيرين جان، خوبي؟

ـ سلام پروين جون. ببخشيد شما رو هم تو زحمت انداختيم.

پروين ـ نه بابا، زحمتي نيست. مهتا جان بيا پايين، مامي مريضه.

مهتا لب برچيد و از بغلم اومد پايين. لپش رو كشيدم و گفتم:

ـ بعدا با هم بازي مي كنيم، خب؟

مهتا سرش رو تكون داد و رفت پيش پيمان.

پروين ـ اول دوش مي گيري يا چايي مي خوري؟ الان دم كردم.

چاي وسوسه ام كرد. گفتم:

ـ چايي مي خورم.

جاويد كمكم كرد پالتوم رو از تنم دربيارم و به سمت نشيمن رفتيم. چشمم افتاد به قاب عكسامون كه روي يه ميز گرد چيده بوديم. چقدر توي اون عكسا خوشحال بوديم و مي خنديديم. پروين برامون يه فنجون چاي ريخت و آورد.

پروين ـ دكتر باهات حرف زد؟

سرم رو تكون دادم. پروين به فكر رفت و زير لب پرسيد:

ـ چيز خاصي كه نگفت؟

باز سرم رو تكون دادم. پروين ديگه چيزي ازم نپرسيد. فنجون چاي رو برداشتم و نزديك لبم بردم. بخارش حالم رو خوب مي كرد. با خودم فكر كردم اي كاش مامانم اين جا بود. يادمه سر شادي چقدر بهم قوت قلب مي داد. به ساعتم نگاه كردم، الان دير وقت بود، حتما خوابيده بودن. يادم باشه صبح بهش حتما يه زنگ بزنم، مامان حتما آرومم مي كرد، آبي مي ريخت روی آتيشي كه تو دلم بر پا شده بود. چاييم رو خوردم. پروين شام هم درست كرده بود. پيمان و مهتا از سر و كول هم بالا مي رفتن و سر و صدا مي كردن. يهو مهتا جيغ كشيد و گريه كرد.

ـ چي شد عزيزم؟

مهتا در حالي كه به سمتم مي اومد گفت:

ـ پيمان موي منو كشيد.

بغلش كردم و موهاش رو نوازش كردم.

جاويد ـ پيمان چرا اين كار رو كردي؟

پيمان ـ اون با عروسكش زد رو ماشينم.

مهتا به من گفت:

ـ اون تگي رو اذيت كرد.

بوسيدمش و گفتم:

ـ اشكالي نداره عزيزم، مطمئنم تگي اون رو مي بخشه.

جاويد ـ پيمان ديگه موي مهتا رو نكش.

پيمان ـ باشه بابا.

بلند شدم و گفتم:

ـ من برم يه دوش بگيرم.

از پله ها بالا رفتم و رفتم زير دوش. آب روح تازه اي بهم داد، مثل هميشه. زير دوش نگاهم به شكمم افتاد و زخم زايمانم. شانه هام افتاد. سرم رو روي ديوار گذاشتم و گريه كردم.

***

خوابم نمي برد. زياد هم نمي تونستم پهلو به پهلو بشم، جاويد خوابش سبك بود و زود از خواب مي پريد. نمي خواستم بدخوابش كنم. ولي احساس كردم بدنم خشك شده. آروم از تخت پايين اومدم، اشارپم رو برداشتم و رفتم طبقه پايين. اشارپم رو دور خودم پيچيدم و نشستم رو صندلي ننويي و تاب خوردم. دستم روي شكمم بود. يعني تصميم درستي گرفته بودم؟ احساس بدي داشتم. سعي مي کردم محل نذارم ولي نمي شد. عين خوره تو وجودم بودم. پوفي كردم و به بيرون چشم دوختم. 

شب مهتابي بود. تك و توك ابرهايي توي آسمون ديده مي شدن. خيابون خلوت خلوت بود. هيچ كس نبود حتي يه پرنده كوچيك، حتي سگ همسايه. فكر كردم اگه بچه به دنيا بياد چطوري ميشه. از يه طرف گريه بچه، از يه طرف مهتا كه مي خواد باهاش بازي كنم، از يه طرف درس و تكاليف پيمان و جاويد. هر چند جاويد تو اين مدتي كه باهاش زندگي كردم اصلا مسئوليتي برام نداشته و كارهاش رو خودش انجام داده بود ولي به هر حال نمي شد وظايف منو در قبالش ناديده گرفت. ولي از اين كه دوباره يه كوچولو بياد تو جمع خانوادمون غرق شادي شدم. عكساي راتين كه سارا برامون فرستاده بود يادم افتاد؛ گريه اش، خنده اش، خوابش، از همه چي سارا عكس انداخته و فرستاده بود. ياد نوزادي شادي افتادم. اين كه با وجود افسرده بودنم هيچ وقت از بغلم دورش نكردم. رفتم كنار ميز. قاب عكسش رو از روي ميز برداشتم و روش دست كشيدم. داشت مي خنديد و رديف دندوناي شيريش ريخته بود بيرون. يعني امسال مدرسه ميره؟ منصور يادش هست كه ببرتش مدرسه؟ كسي هست باهاش بشينه و تكاليفش رو انجام بده؟ 

عكس رو به سينه ام فشار دادم و گفتم:

ـ مامان جون تو الان كجايي؟ چي كار مي كني؟

اشكي رو كه از چشمم پايين مي اومد پاك كردم. قاب رو دوباره روي ميز گذاشتم و به طرف طبقه بالا رفتم. دستم روي شكمم بود. نمي دونم چم بود! خواستم برم تو اتاقم كه در اتاق مهتا باز شد. برگشتم عقب و گفتم:

ـ مهتا؟

مهتا در حالي كه چشماش رو مي ماليد و عروسك خرگوشيش رو روي زمين مي كشيد خواب آلود گفت:

ـ مامي؟

با لبخند رفتم و بغلش كردم و گفتم:

ـ جان مامي، چرا نخوابيدي؟

سرش رو روي شونه ام گذاشت. بلندش كردم و بردم توي تخت خودش. كنارش دراز كشيدم. سرش رو روي سينه ام گذاشت و خوابيد. در حالي كه موهاش رو نوازش مي كردم براش لالايي خوندم. همون جور خوابم برد.

با تكون دستي چشمام رو باز كردم. پيمان بود که مي گفت:

ـ مامي بيدار شو، من بايد برم مدرسه.

بدنم خشك شده بود. كش و قوسي به بدنم دادم و از تخت مهتا اومدم پايين. مهتا رو هم تكون دادم و گفتم:

ـ مهتا، مهتا جان بيدار شو.

حالت تهوع صبحگاهي اومده بود سراغم. الان مي دونستم كه مال بارداريه ولي قابل تحمل بود. سعي كردم بهش بي توجه باشم. مهتا غلتي زد. دوباره تكونش دادم و گفتم:

ـ مهتا جان بيدار شو.

از اتاق رفتم بيرون. پيمان داشت لباس مي پوشيد. رفتم تو اتاق خودمون. جاويد هم داشت لباسش رو مي پوشيد.

ـ سلام صبح بخير.

جاويد ـ صبح بخير، رفته بودي پيش مهتا؟

ـ آره، ديشب بيدار شد. وقتي خوابوندمش خودمم پيشش خوابم برد.

جاويد سريع كيفش رو برداشت و رفت طبقه پايين. لباسم رو عوض كردم و لباس بچه ها رو هم پوشوندم و رفتيم پايين. پروين قبل از ما بيدار شده بود و ميز صبحانه رو چيده بود. جاويد قهوه اش رو سر كشيد و رو به بچه ها گفت:

ـ زود باشين من ديرم شده.

پيمان ـ من هنوز صبحانه نخوردم.

جاويد ـ خب زود بخور.

سريع من و پروين صبحانه بچه ها رو داديم و راهيشون كرديم. سر ميز نشسته بوديم كه پروين پرسيد:

ـ حالا تصميمتون جديه؟

فنجونم رو روي ميز گذاشتم و گفتم:

ـ هنوز نمي دونم.

پروين انگار داشت حرف رو توي دهنش مزه مزه مي كرد. با من من گفت:

ـ نمي خوام تو زندگي تو و جاويد دخالت كنم ولي چرا نگهش نمي دارين؟ اين جا كه ايران نيست نگران خرج و مخارجش باشين، دولت از بچه ها حمايت مي كنه.

ـ ترس من از خرج و مخارج نيست، من فقط ... فقط مي ترسم.

نتونستم بگم از تحقير مي ترسم، از اين كه به خاطر زشت شدن حاملگي مسخره ام كنن مي ترسم، از اين كه افسرده بشم و كارم به بيمارستان بكشه مي ترسم. از اين كه به خاطر افسردگي بچه ام رو ازم بگيرن مي ترسم.

پروين ديگه چيزي نگفت. بعد از صبحانه گوشي رو برداشتم و رفتم طبقه بالا. شماره مامان رو گرفتم. خدا خدا كردم گوشي رو برداره. صداي مامان كه تو گوشي پيچيد نفس راحتي كشيدم.

مامان ـ الو؟

ـ سلام مامان.

مامان ـ سلام قربونت بشم، خوبي؟

ـ خوبم مامان، شما خوبين؟ چه خبرا؟

مامان ـ همه خوبيم. بچه ها، آقا جاويد خوبن؟

ـ آره همه خوبن.

فكر كنم مامان از لحنم يه چيزايي دستگيرش شد. گفت:

ـ طوري شده شيرين؟

گفتم:

ـ نه فقط دلم براتون تنگ شده.

نمي خواستم با مطرح كردن اين موضوع ذهنش رو مشوش كنم. از خير گفتنش گذشتم.

مامان ـ شيرين راستش رو بگو، من مي دونم يه چيزي شده، بگو چي شده؟

لحن مامان طوري بود كه نتونستم چیزی رو ازش مخفی کنم. زیر لب با صدای آرومی گفتم:

ـ من حامله ام مامان.

دو ثانیه بعد صدای بلند مامان گوشم رو کر کرد.

مامان ـ وای چی؟ جدی میگی؟ الهی شکرت، خدایا شکر.

دهنم باز موند. مامان طوری داشت از ته دل خدا رو شکر می کرد که فکر کردم شاید نازایی چیزی بودم و بعد از ده سال حامله شدم! با دلخوری گفتم:

ـ مامان چی میگی؟!

مامان ـ وای شیرین چرا زودتر نگفتی بهم؟

با بی حوصلگی گفتم:

ـ خودمم دیروز فهمیدم.

مامان خندید و گفت:

ـ وای بابات خیلی ذوق می کنه. ای خدا میگم چرا این چند وقت همش بیخودی خوشحالم، واسه همین بود.

سریع گفتم:

ـ وای مامان به بابا نگی ها!

مامان ـ واسه چی؟

آب دهنم رو قورت دادم و گفتم:

ـ هنوز معلوم نیست بچه رو نگه داریم یا نه.

مامان با عصبانیت گفت:

ـ چی؟ یعنی چی؟ شوخی می کنی شیرین؟

ای لعنت به تو شیرین، تو چرا همش راستش رو میگی؟! با التماس گفتم:

ـ مامان به خدا سختمه، می دونی این بچه بیاد ...

مامان حرفم رو قطع کرد و گفت:

ـ کی این فکر رو انداخته به سرت؟ می خوای بندازیش؟

لحن شماتت کننده مامان حسابی پشیمونم کرد. دوباره بغضم گرفت. گفتم:

ـ مامان می ترسم.

مامان دوباره مهربون شد. چرا پیشم نبود؟!

مامان ـ از چی آخه عزیزم؟ تو که بچه به دنیا آوردی و بزرگ کردی، از چی می ترسی؟

اشکام چکیدن. گفتم:

ـ از این که همون بلاها سرم بیاد. مامان تو که بودی و دیدی من چی کشیدم. یادته چقدر افسرده بودم؟ یادته منصور باهام چی کار کرد؟ یادته بستری شدم و چه زجری کشیدم؟ نمی تونم مامان، اگه یه بار دیگه اون بلاها سرم بیاد دیگه نمی تونم.

مامان ـ الهی فدات شم شیرین، فکر کردی یادم رفته؟

صدای مامان هم بغض داشت. پا به پای من گریه کرده بود. ادامه داد:

ـ شیرین ولی با همه اونا تو همیشه شادی رو دوست داشتی، حتی یه بار هم به خاطر اونا شادی رو سرزنش نکردی. چطوره که الان این بچه رو به خاطر چیزی که هنوز اتفاق نیفتاده نمی خوای؟ دلت میاد شیرین؟ این بچه اته، شاید نمی خواستیش ولی الان هست. دلت میاد بکشیش؟

کلمه "بکشیش!" تو سرم اکو داشت. نه، نمی تونستم بکشمش ولی از بودنش هم می ترسیدم. زندگیم تازه داشت رنگ آرامش می گرفت. گفتم:

ـ نه دلم نمیاد ولی باور کن می ترسم مامان.

مامان ـ به خدا توکل کن دخترم، خدا هیچ وقت به بنده اش ظلم نمی کنه. اگه شادی ازت دوره حتما یه حکمتی داشته، الانم این بچه حتما یه حکمتی داره. با این کارت عذاب خدا رو برای خودت نخر شیرین، توکل کن به خودش. خودش ایشالا عاقبت خودمون رو بخیر کنه.

حرفای مامان منو به فکر فرو برد. واقعا شاید این بچه حکمتی بود. دستم رو روی شکمم گذاشتم. چیزی انگار توی شکمم تکون می خورد. کوچولوی یه ماهه من! دلم براش پر کشید. یعنی الان چه شکلی بود؟ دختر بود یا پسر؟

ـ مامان میای پیشم؟ تنهایی نمی تونم.

مامان خندید و گفت:

ـ حتما میام پیشت، اصلا مگه میشه نیام؟ تو خوب استراحت کن. وای شیرین نمی دونی وقتی بچه سارا رو دیدم چقدر دلم برای تو هم بچه خواست. خدا رو شکر که انقدر زود حرف دل منو شنید.

با مامان خداحافظی کردم و روی تخت دراز کشیدم. خودمم بی میل بهش نبودم ولی با وجود پیمان و مهتا می ترسیدم. متوجه شدم مدت زیادیه که توي اتاق خودم هستم و برای من که مقید به مهمون بودم خوشایند نبود که پروین پایین تنها باشه. موهام رو جلوی آیینه مرتب کردم و رفتم پایین.

***

ـ جاوید باید باهات صحبت کنم.

جاوید در حالی که دندوناش رو مسواک می زد سرش رو تکون داد. برگشتم و روی تختم نشستم. بعد از مدتی جاوید برگشت و رو به روی من نشست و گفت:

ـ خب می شنوم.

نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

ـ جاوید من فکرام رو کردم.

به جاوید نگاه کردم تا عکس العملش رو ببینم؛ ولی همچنان بهم نگاه می کرد. گفتم:

ـ من می خوام بچه رو نگه دارم.

چشمای جاوید گشاد شد. یه لحظه خنده ام گرفت ولی جلوی خودم رو گرفتم. چند ثانیه گذشت. جاوید پرسید:

ـ مطمئنی شیرین؟

سرم رو تکون دادم و گفتم:

ـ جاوید خودت می دونی چقدر بچه دوست دارم. من از بچه نمی ترسم، دوست دارم داشته باشمش، از همین الان عاشقش شدم ولی اگه تو دوست نداشته باشی ...

جاوید دو تا دستش رو روی شونه هام گذاشت و گفت:

ـ من که گفتم تو هر چی بخوای من حمایت می کنم.

لحنش دلگرم کننده بود. گفتم:

ـ جاوید فقط یه قولی بهم بده.

جاوید ـ چه قولی؟

گفتم:

ـ قول بده مسخره ام نکنی.

ابروهای جاوید بالا رفت و گفت:

ـ چرا باید مسخره ات کنم؟

گفتم:

ـ خب آدم حامله میشه زشت میشه، ورم می کنه، صورتش لک میشه، بی اعصاب میشه.

جاوید ـ داری جدی میگی یا شوخی می کنی؟

به جاوید چشم دوختم و گفتم:

ـ خب معلومه که دارم جدی میگم.

جاوید ـ عزیزم تو هر جوری که باشی باز همون شیرین منی، من تو رو هر جوری که باشی دوست دارم.

از گردن جاوید آویزون شدم. چقدر دوستش داشتم. همیشه در کنارم بود. اگر چه سر کار همیشه سرش شلوغ بود و شبا دیر می اومد خونه؛ ولی از نظر فکری همیشه حمایتم می کرد، چیزی که هر زنی بهش احتیاج داره.

کنار هم دراز کشیدیم. گفتم:

ـ جاوید دوست داری دختر باشه یا پسر؟

جاوید ـ فرقی نمی کنه.

ـ حالا بگو کدومش رو بیشتر دوست داری؟

جاوید ـ دوست دارم دختر باشه، شبیه تو هم باشه.

ـ منم دوست دارم پسر باشه و شبیه تو باشه.

جاوید با شیطنت گفت:

ـ اوه پس خیلی خوشتیپ میشه.

خندیدم و گفت: 

ـ آره خیلی.

جاوید ـ پس نظرم عوض شد، دوست دارم پسر باشه و شبیه من باشه.

ـ آره خب، فکرش رو بکن جاوید می شیم یه خانواده بزرگ؛ پیمان و مهتا و ... راستی جاوید اسمش رو چی بذاریم؟

جاوید جوابی نداد. به طرفش برگشتم و صداش زدم:

ـ جاوید؟

خوابش برده بود. لبخندی زدم. طفلی جاوید انقدر خسته می شد که زود خوابش می برد. ملافه رو روش مرتب کردم و چشمام رو بستم.

با صدای دویدن بچه ها توی راهرو چشمام رو باز کردم. به ساعت روی پاتختی نگاه کردم، ساعت هفت بود. سریع از تخت اومدم پایین و اشارپم رو روی دوشم انداختم. در اتاق رو باز کردم. پیمان در حالی که یه سر شال گردنش دور گردنش بود و یه سرش روی زمین داشت می دوید طبقه پایین. گفتم:

ـ پیمان بیا لباست رو مرتب کنم.

سریع جهتش رو عوض کرد و اومد سمت من. روی زمین زانو زدم و کاپشنش رو مرتب کردم. گفتم:

ـ مهتا هم بیدار شده؟

پیمان ـ آره، مامان بزرگ داره آماده اش می کنه.

ـ باشه برو پایین تا من لباس عوض کنم و بیام.

پیمان سریع از پله ها پایین رفت. برگشتم تو اتاق. باز تهوع صبحگاهی اومده بود سراغم ولی الان دیگه راحت تر تحملش می کردم. سریع دست و صورتم رو شستم و لباس عوض کردم و رفتم پایین. جاوید تا منو دید گفت:

ـ بیدار شدی؟ به بچه ها گفتم آروم باشن.

گفتم:

ـ آره ولی خوب شد، دوست ندارم به تنبلی عادت کنم.

پروین لبخند زیبایی زد. برای جاوید قهوه ریختم. جاوید عجله داشت و همش به پیمان و مهتا غر می زد که عجله کنن.

ـ خب تو برو جاوید، من بچه ها رو می برم.

جاوید دودل بود. گفت:

ـ می تونی؟ حالت خوب هست؟

گفتم:

ـ آره بابا طوریم نیست خیلی خوبم، تو برو من می برمشون.

جاوید خم شد و صورتم رو بوسید و گفت:

ـ پس خداحافظ.

پروین لقمه رو به مهتا داد. بچه ها در آرامش کامل داشتن صبحانه می خوردن. گفتم:

ـ بچه ها سریع حاضر بشین باید زودتر بریم.

پروین ـ راستی شیرین جون اگه حالش رو داری منم باهات بیام، یه خرده باید خرید کنیم.

از این حرف پروین خجالت کشیدم. این چند وقت کلی از خونه غافل شده بودم. گفتم:

ـ البته حاضر شین بریم.

***

من و جاوید تو مطب دکتر نشسته بودیم. به زن هاي حامله ای که اون جا نشسته بودن نگاه می کردم. بالاخره نوبت ما شد. رفتم تو یه اتاق. پرستار جوونی اون جا بود که کمک کرد تا لباسم رو عوض کنم. بعد منو به داخل اتاق معاینه برد. جاوید هم اون جا بود. راستش کمی خجالت کشیدم که دکتر بخواد منو پیش جاوید معاینه بکنه. هر چند چیز عجیبی نبود. جاوید قبلا این پروسه رو دو بار پشت سر گذاشته بود ولی برای من تو یه کشور دیگه با شرایط دیگه تازگی داشت. با منصور هیچ وقت دکتر نرفتم. روی تخت مخصوص نشسته بودم تا دکتر وارد بشه. بالاخره اومد. یه دکتر جوون شاید سی و پنج ساله، شاداب و سرزنده. از الینا در این مورد کمک خواسته بودم و اونم این خانم دکتر رو بهم معرفی کرده بود.

دکتر ـ سلام مادر جوان.

با لبخند گفتم:

ـ سلام، روزتون بخیر.

دکتر به پرونده نگاه کرد و گفت:

ـ شیرین مرادی درسته؟

ـ درسته.

دکتر ـ اهل کجایی شیرین؟

ـ ایران.

دکتر به پرونده ام نگاهی کرد و گفت

ـ تو پرونده ات نوشته بارداری دومته و قبلا هم سزارین کردی.

ـ درسته.

دکتر ـ مشکل خاصی بود؟

ـ نه، تو کشور من از زایمان طبیعی می ترسن، برای همین سزارین رو انتخاب می کنن. منم رو همین علت سزارین رو انتخاب کردم.

دکتر ـ یعنی بدون هیچ مشکلی تو سزارین رو انتخاب کردی؟ مگه تشخیص دکتر مهم نیست؟

ای داد بیداد، این دکتر هم از من بازجویی می کرد. پـــــوف! با بی حوصلگی گفتم:

ـ نه، این انتخاب به عهده بیمار گذاشته میشه.

دکتر سرش رو تکون داد و گفت:

ـ باشه. الان یه نگاهی به کوچولو بندازیم.

ملافه ای روي پاهام کشید. از این معاینه متنفر بودم. دست جاوید رو گرفتم. دستم رو بین دو تا دستاش گرفته بود. چقدر دستاش گرم بود.

دکتر ـ احساس سرما می کنی شوکه نشو.

تمام بدنم از تماس اون میله و ژلی که روش ریخته بود مور مور شد. دکتر توی مانیتور داشت شکم منو می دید و چیزهایی می گفت. از بعضی از حرفاش سر درنمی آوردم ولی چشم هر سه تامون به اون تلویزیون کوچیک بود. بالاخره دکتر چیزی رو گوشه مانیتور نشون داد و گفت:

ـ بیا اینم کوچولوی شما.

چشمم خیره بود به چیزی که داشت تکون می خورد. مثل یه لوبیا بود. نمی تونستم چشم ازش بردارم. لبام رو به هم فشار می دادم که گریه ام نگیره.

دکتر ـ اینم صدای قلبش.

صدای نبض ضعیفی می اومد. رو به جاوید گفتم:

ـ می شنوی جاوید؟

جاوید با لبخند سرش رو تکون داد. بعد از مدتی دکتر مانیتور رو خاموش کرد. بعد از تعویض لباس رفتیم پیش دکتر.

دکتر ـ خب شیرین می خوام چند تا سوال ازت بپرسم.

در حالی که همه فکر و ذکرم پیش اون کوچولوی لوبیایی شکل بود گفتم:

ـ بله خواهش می کنم.

دکتر ـ در دوران بارداری قبلیت مشکلی نداشتی؟ مثلا فشار خون بالا، ورم زیاد، خونریزی.

فکرم از بچه کنده شد و رفتم به اون دوران. گفتم:

ـ نه هیچی. یادمه مادرم خیلی مراقب بود چی می خورم.

و تو دلم گفتم و از کی می خورم. یادمه مامان اجازه نمی داد از دست کسی چیزی بخورم.

جاوید ـ عزیزم نمی خوای به دکتر بگی؟

دکتر نگاه مشکوکش رو به من دوخت و گفت:

ـ چی رو بهم بگه؟

با من من گفتم:

ـ من افسردگی بعد از زایمان داشتم.

دکتر ـ خیلی شدید بود؟

حرف زدن درباره اش برام عذاب بود. نه به خاطر این که شادی رو به یادم می آورد، ازش شرم داشتم. یه شکست بزرگ تو زندگیم بود. آب دهنم رو قورت دادم و با اکراه گفتم:

ـ بله بستری شدم.

دکتر دست از نوشتن کشید. این جوری که توجه می کردن بدتر می شدم. گفت:

ـ چه مدت؟

گفتم:

ـ دو سه روز.

دکتر به فکر فرو رفت و گفت:

ـ به کسی هم آسیب زدین؟ به بچتون یا مثلا به خودتون.

چشمام گشاد شدن. به بچه ام آسیب بزنم؟!

ـ نه، من فقط افسرده بود، با هیچ کسی حرف نمی زدم و همش گریه می کردم.

دکتر به فکر فرو رفت و گفت:

ـ بهتره با یه مشاور حرف بزنی شیرین، این چیزها مربوط به حوزه من نیست. البته من یه مشاور خوب بهت معرفی می کنم. نگران نباش عزیزم، همه چیز به خوبی و خوشی تموم میشه.

لبخند زیبا و دستان جاوید بهم دلگرمی بیشتری می داد.

***

خبرگزاری مامان یونایتد کار خودش رو کرد. سیل تلفن و ایمیل و چت بود که به سمتم سرازیر شد. همه از دوست و آشنا بهم زنگ می زدن. عمه که رسما شروع کرد به گریه کردن. وقتی راتین رو بغل سارا دیدم چقدر خوشحال شدم. چقدر دلم برای این که یه بچه انقدري رو تو بغل بگیرم تنگ شده بود. خوشحال بودم که تصمیم درستی گرفته بودم. فرشاد هم اومد به دیدنم. انقدر شوخی کرد و ما رو خندوند که داشتم از دل درد می مردم. باید به بچه ها هم می گفتیم و آمادشون می کردیم. 

جاوید و من نشستیم پیش بچه ها و کم کم براشون گفتیم که به زودی یه خواهر يا برادر میاد پیششون. ترجیح دادیم تو اتاق بازیشون بهشون بگیم.

مهتا ـ نمی تونیم خودمون انتخاب کنیم؟

ـ نه، متاسفم.

مهتا ـ چرا؟ من می خوام دختر باشه.

ـ چه فرقی می کنه؟

مهتا ـ پیمان با من بازی نمی کنه، می خوام اون با من بازی کنه.

خنده ام گرفت و گفتم:  

ـ پیمان که همیشه با تو بازی می کنه.

مهتا ـ و موی منو می کشه.

پیمان ـ تو هم با عروسکت می زنی به ماشین من.

مهتا با عصبانیت گفت:

ـ تو رفتی رو پای تگی، پاش درد گرفت.

پیمان هم با عصبانیت جواب داد:

ـ اونم رفته بود تو پیست اتومبیل رانی من، نباید بره اون جا.

مهتا داد کشید:

ـ اون دوست داره بره، ماشینات رو بکش کنار.

و با لگد به یکی از ماشینای پیمان زد. هر چند ماشین طوریش نشد ولی پیمان در تلافی موی مهتا رو کشید و داد مهتا بلند شد.

جاوید ـ بسه بچه ها.

مهتا ـ اون موی منو کشید.

پیمان ـ حقت بود، تو به ماشینم لگد زدی. اول تقصیر تو بود.

مهتا به سمت پیمان دوید و پیراهن پیمان رو گرفت.

گفتم ـ بچه ها خواهش می کنم دعوا نکنین.

جاوید بلند شد تا بچه ها رو از هم جدا کنه. لگدهای مهتا به پیمان نمی رسید و خنده های پیمان هم بیشتر عصبانیش می کرد. یهو مهتا سرش رو به سمت دست پیمان برد و گازش گرفت. این بار فریاد پیمان به هوا بلند شد. پروین از صدای بچه ها اومد بالا. به سختی بچه ها رو از هم جدا کردیم. جای دندونای مهتا قرمز شده بود. پیمان داشت گریه می کرد. بغلش کردم و بوسیدمش. یهو خودش رو از بغلم پرت کرد به سمت مهتا. جاوید سریع مهتا رو برداشت تا دست پیمان بهش نرسه ولی پیمان پای مهتا رو گرفت و گاز گرفت. فریاد مهتا هم به هوا بلند شد. من و پروین به زور پیمان رو از مهتا جدا کردیم. مهتا با صدای بلند گریه می کرد. جاوید نمی تونست آرومش کنه. پیمان هم بلند می گفت اول مهتا شروع کرد. نمی دونستم باید به طرف کدومشون برم. بالاخره با کمک پروین آرومشون کردیم و اومدیم پایین.

پروین ـ یهو چی شد؟

ـ سر اسباب بازی با هم حرفشون شد.

پروین ـ من فکر کردم سر بچه این جوری دعوا کردن.

خندیدم و گفتم: 

ـ نه بابا بچه که کلا فراموش شد.

پروین ـ خدا به دادت برسه شیرین با این سه تا چی کار می خوای بکنی!

سعی کردم بهش فکر نکنم که اگه یه بچه دیگه اون وسط بود چی به سر من می اومد. تازه جاوید و پروین بودن و از پسشون برنمی اومدیم چه برسه من تنها باشم. ولی با این حال تصمیم گرفته بودیم که این بچه به دنیا بیاد. تلفن زنگ زد. گوشی رو برداشتم. فرشاد بود. انگار بدجوری نفس نفس می زد.

ـ سلام فرشاد.

فرشاد ـ سلام شیرین خوبی؟ میشه یه خواهشی بکنم؟ میشه به جاوید بگی برام یه هفته مرخصی رد کنه؟

ـ اتفاقی افتاده فرشاد؟

فرشاد ـ برای امشب بلیت گرفتم، باید برم ایران.

دلم شور زد. چه اتفاقی افتاده بود؟

ـ چی شده فرشاد؟

فرشاد چند لحظه سکوت کرد و گفت:

ـ یگانه بیمارستانه.

با صدای بلند گفتم:

ـ بیمارستان؟! چرا؟

فرشاد گفت:

ـ والا نمی دونم، گویا دو روزه بیمارستانه و مامان به من چیزی نگفته. امروز دیگه بابا گفت.

پرسیدم:

ـ حالش چطوره؟

صدای فرشاد خسته بود. گفت:

ـ نمی دونم، حال بابا که زیاد تعریفی نداشت، فقط بهم گفت فرشاد اگه می تونی بیا.

نمی دونستم باید ازش چطوری بپرسم. به آرومی گفتم:

ـ مگه چه اتفاقی افتاده؟

فرشاد ـ انگار به خاطر همون سرگیجه هاش باز تو دانشگاه حالش بد میشه و دوستاش می برنش بیمارستان؛ ولی سرگیجه هاش بدتر میشه.

جاوید بهم اشاره کرد چی شده. به فرشاد گفتم:

ـ فرشاد می خوای ما الان بیایم اون جا؟

فرشاد ـ نه، من دارم لوازمم رو می بندم تا چند ساعت دیگه هم باید فرودگاه باشم، فقط به جاوید بگو لطفا برام مرخصی بزنه.

ـ باشه حتما بهش میگم.

تلفن رو قطع کردم و موضوع رو به جاوید گفتم.

جاوید ـ باشه حتما، امیدوارم یگانه طوریش نشده باشه.

دوست داشتم می رفتم پیشش. می دونستم که کاری هم از دستم برنمیاد براش انجام بدم. گوشی تلفن رو برداشتم و شماره سارا رو گرفتم، حتما خبر داشت. بعد از چند تا بوق سارا گوشی رو برداشت.

ـ سلام سارا جون.

سارا ـ سلام شیرین، خوبی خوشی؟ چه خبرا؟

ـ من خوبم، تو خوبی؟ راتین، آقا امین؟

سارا ـ همه خوبن.

ـ سارا یگانه چی شده؟

سارا ـ تو از کجا فهمیدی؟

ـ فرشاد الان بهم زنگ زد، داره میاد ایران. اون بهم گفت.

سارا ـ فرشاد؟ فرشاد داره میاد ایران؟

ـ آره، دلم خیلی شور می زنه، چی شده که عمو بهش گفته برگرده ایران؟

سارا ـ تو دانشگاهشون باز سرش گیج میره و از پله ها می افته. گویا رفته بوده با استادشون درباره پروژه حرف بزنه، از اتاق استادش که بیرون میاد حالش بد میشه.

ـ خب شاید استادش بهش حرفی زده.

سارا ـ نه، گویا همین استاده می رسوندش بیمارستان. به دایی می گفت حالش خیلی خوب بوده.

ـ خب الان حالش چطوره؟ چرا سرگیجه هاش بهتر نشده؟

سارا ـ والا دکتر که تشخیص داده سرگیجه هاش از گوششه؛ ولی چرا درمان نمیشه خدا می دونه!

ـ شاید دکتر تشخیص غلط داده.

سارا ـ والا دایی پیش چند تا دکتر بردتش، همشون تشخیص دادن از گوششه. حتی یکی از دکترا به دایی گفته ریشه عصبی داره. نمی دونم والا این یگانه از چی انقدر اعصابش خرده که بیماریش درمان نمیشه!

تو دلم گفتم آخه یگانه ساکت و ماست چی داره که بابتش اعصابش خرد بشه! چه فرقی به حالش داره وقتی که همش چشمش به دهن مامانشه تا ببینه مادرش بهش چی میگه تا همون کار رو انجام بده؟!

سارا ـ وای شیرین کاری نداری؟ راتین بیدار شد.

ـ نه نه قربونت برو، فقط منو بی خبر نذار.

سارا ـ باشه باشه، خداحافظ.

پروین ـ ایشالا که بلا دور باشه.

ـ ممنون.

دلم برای فرشاد سوخت. درسته که یگانه خیلی ماست بود ولی می دونستم چقدر فرشاد دوستش داره. اصلا جونش بود و جون یگانه.

***

سه روز از رفتن فرشاد می گذشت. فردای روزي که فرشاد رفت پروین هم برگشت کلن. می گفت خیلی کار داره. یه ماهی بود که پیش ما مونده بود. هر چند که اصرار کردم بمونه ولی نموند. قول داد دوباره بیاد و بهمون سر بزنه. تقریبا هر روز با مامان و سارا حرف می زدم.

ـ یعنی چی حالش بهتر نشده؟ پس واسه چی مرخصش کردن؟

سارا ـ دکترش می گفت دلیلی واسه بیمارستان موندن نیست. نه خونریزی داره، نه چیزی، مشکل گوششه که تو خونه حل میشه.

ـ سرگیجه هاش بهتر نشد؟

سارا ـ بهتر نشد که بدتر شد. باور کن دیروز رفتیم عیادتش همش داد می کشید منو بگیرین دارم می افتم. فرشاد سر یگانه رو محکم گرفته بود ولی طفلی همش گریه می کرد و می گفت دارم می افتم. بعدم که طفلی حالش به هم خورد.

ـ مسعود اون جا نبود؟

سارا ـ نه نبود، بیمارستان دیدمش ولی دیروز نبود. لابد سر کار بوده.

ـ آخه این جوری که نمیشه، حتی اگه مشکل عصبی هم باشه باید یه راهی باشه!

سارا ـ نمی دونم، یگانه که هیچی نمیگه. طفلی فرشاد شده پوست و استخوون. زن دایی می گفت از وقتی اومده اصلا درست و حسابی غذا نخورده.

پیمان ـ مامی بیا من اینو نمی فهمم.

ـ باشه پیمان الان میام. سارا جون کاری نداری؟ من برم به درس پیمان برسم.

سارا ـ برو عزیزم، مواظب خودت باش.

ـ باشه، منو بی خبر نذار.

خداحافظی کرديم و رفتم پیش پیمان. این چند وقت حسابی فکرم پیش یگانه بود. داشتم توی درسا کمکش می کردم که مهتا اومد تو بغلم نشست.

مهتا ـ مامی بچه ي ما الان چه شکلیه؟

ـ خب من دقیقا نمی دونم ولی باید تپل مپل و خوشگل باشه.

مهتا ـ اسم هم داره؟

ـ نه اسم نداره، ما باید بشینیم و براش اسم انتخاب کنیم.

پیمان ـ ما که نمی دونیم دختره یا پسر!

ـ بله ولی باید یه اسم دختر انتخاب کنیم و یه اسم پسر.

مهتا ـ اسمش رو بذاریم تینکل؟

تینکل اسم سه شخصیت کارتونی بود. به مهتا با اون چشمای درشت آبی نگاه کردم و گفتم:

ـ نه عزیزم ما باید یه اسم ایرانی پیدا کنیم، درست مثل اسم شما.

پیمان ـ شیرین تو می دونی معنی اسم من چی میشه؟ یادمه مرضیه پرسید و من گفتم نمی دونم.

گفتم:

ـ معنی اسم تو یعنی قول.

مهتا ـ کی اسم انتخاب می کنیم؟

ـ بذارین اول بابا بیاد بعد، باید بابا هم نظرش رو بگه.

بچه ها رو تنها گذاشتم و رفتم تو آشپزخونه تا یه چیزی درست کنم. بوی غذا حالم رو بد می کرد ولی چاره ای نداشتم، نمی تونستم بذارم همه کارها رو جاوید انجام بده. به زور غذا درست کردم. ساعت نزدیک نه بود که جاوید اومد.

جاوید ـ شیرین مگه قرار نبود استراحت بکنی؟

ـ شما هم می خواستی گشنه پلو بخوری؟

جاوید ـ چی گفتی؟

ـ منظورم اینه که شما چی می خوردین؟

جاوید ـ من آماده می کردم.

بچه ها بدو بدو از طبقه بالا اومدن پایین. 

مهتا ـ مامی من گشنمه.

به جاوید لبخند زدم و گفتم:

ـ لباست رو عوض کن و بیا شام بخوریم.

جاوید لباسش رو عوض کرد و اومد سر میز. منم غذا رو کشیدم. با این که چند قاشق بیشتر نمی تونستم بخورم ولی با این حال نخواستم جو شاد خونه رو زايل کنم.

پیمان ـ بابا مامی میگه باید برای بچه اسم انتخاب کنیم.

مهتا ـ مامی میگه نمی تونیم اسم تینکل روی بچه بذاریم.

جاوید ـ نه نمی تونیم، باید اسم بچه بذاریم.

پیمان ـ باید از کجا اسم پیدا کنیم؟

ـ من یه کتاب اسم داشتم ولی این جا نیست، ایرانه.

مهتا ـ پس الان چی کار کنیم؟

جاوید ـ می تونیم از اینترنت پیدا کنیم.

بعد از شام جاوید لپ تاپش رو آورد و چند تا اسم پیدا کردیم. ولی یا من خوشم نمی اومد یا تلفظش برای بچه ها خیلی سخت می شد. آخر سر هم پیمان و مهتا دوباره با هم حرفشون شد. انقدر اون روز خسته شده بودم که همین سرم به بالش رسید خوابم برد.

***

مامان ـ حالا حتما بچه ها هم باید باشن؟ خب خودتون یه اسمی انتخاب کنین.

ـ جاوید میگه باشن بهتره، یهو فکر نکنن داریم کنارشون می ذاریم. تازه این همه بهشون توجه می کنیم بدقلقی می کنن چه برسه به این که کنارشون بذاریم.

مامان ـ چه می دونم والا، دوره زمونه عوض شده.

ـ حالا کی میای؟

مامان ـ والا نمی دونم عزیزم، به خدا دلم پیش توئه چی می خوری، چی می پوشی. چی ویار داری عزیزم؟ بگو برات بفرستم.

ـ وای مامان کلی چیز میز ترش بفرست. مردم این جا از بس آبلیمو خوردم، دلم لواشک می خواد.

مامان ـ پسره؟

ـ پسره؟! من چه می دونم، تازه رفتم تو ماه سوم، هنوز نرفتم سونوگرافی که!

مامان ـ آخه پسر ویار ترش می کنه، سارا هم لواشک می خورد.

به فکر رفتم و گفتم:

ـ جدی؟ آخه من سر شادی هم لواشک می خوردم.

مامان کلافه گفت:

ـ آره می دونم، قاتل شیرینی و شکلات هم من بودم!

خنده ام گرفت. راست می گفت سر شادی انقدر شیرینی می خوردم که از جلوم برمی داشتن.

مامان ـ حالا مگه اون جا لواشک پیدا نمیشه؟

اسم لواشک که اومد انگار همه غم عالم ریخت تو دلم. گفتم:

ـ نه مامان اینا اصلا چیز ترش نمی خورن، حتی پفک هاشونم شیرینه. تو رو خدا زیاد بفرست.

مامان ـ بسه بسه، ببین زن گنده چطوری بغض کرده! باشه یه عالمه لواشک و ترشک و قره قورت میدم فرشاد بیاره.

عین بچه ها هورا کشیدم و گفت:

ـ ایـــــول. راستی مامان حال یگانه چطوره؟

مامان ـ نچ نچ ... چی بگم! خونشون شده عزاخونه، خدا نصیب هیچ بنده خدايي نکنه. طفلی یگانه یا خوابه یا بی حال عین یه گوشت افتاده کنج خونه. یهو هم که سرگیجه هاش شروع میشه و حالش به هم می خوره. بری خونشون انگار گرد مرده پاشیدن.

ـ خب آخه چرا داروها جواب نمیده؟

مامان ـ چه می دونم والا، دیروز که خونشون بودیم فرشاد می گفت یگانه رو بفرستن آلمان، به هر حال اون جا دکتراش بهتره و امکاناتش بیشتره.

ـ عمو چی می گفت؟

مامان ـ آقا مرتضی که خیلی راضی بود. می گفت فرشاد همچین که برگرده بره دنبال کارهای یگانه.

ـ نامزد یگانه چیزی نگفت؟

مامان ـ صداش رو درنیار، انگار میونشون شکرابه.

ـ شکرابه؟ واسه چی؟ زن عمو که مسعود رو خیلی دوست داشت.

مامان ـ گویا از زمین خوردن یگانه یه خرده میونشون به هم خورده بوده، الانم که دیگه هیچی. چون دو سه باری که رفتیم اون جا ندیدم مسعود یا مادرش باشه؛ ولی شهلا به روی خودش نمیاره.

ـ خود یگانه حرفی نمی زنه؟

مامان ـ چی داره بگه طفلي؟ کجای دلش بذاره؟ اصلا مریضیش فکری براش می ذاره که به مسعودم فکر کنه؟

ـ راستی مامان جاوید وکیلش رو می فرسته پی کارای دعوتنامه و اینا. برای هر دوتون دعوتنامه می فرستیم، شما هم کم کم کاراتون رو انجام بدین و پاشین بیاین این جا.

مامان ـ وا مادر من الان کجا بیام؟ هنوز این جا کلی کار دارم.

عین بچه ها پام رو به زمین کوبیدم و گفتم:

ـ اون جا چی کار داری مامان؟ پاشو بیا دیگه، من الان بهت احتیاج دارم. فقط واسه تولد بچه که نمیای.

مامان خندید و گفت:

ـ باشه عزیزم کارهام رو می کنم. کاری نداری من دیگه برم.

ـ نه سلام برسون به بابا، خداحافظ.

گوشی رو قطع کردم تا یه خرده به کارهای خونه برسم. همچنان هوس لواشک و ترشک هم دست از سرم برنمی داشت. پس کی فرشاد می اومد! به توصیه پزشکم پیش یه مشاور هم می رفتم. هر چند گاهی از این که هی مجبور می شدم ازش بخوام جملات رو تکرار کنه کلافه اش می کردم. فکر می کنم با وجود بچه ها و ماریا دیگه وقتی برام نمی موند که تازه بخوام افسرده بشم.

رفتم دنبال بچه ها و آوردمشون خونه. از وقتی که قضیه بچه رو بهشون گفته بودیم شیطنت می کردن. هر چند برای منی که شادی رو دیده بودم شیطنتاشون زیاد به چشمم نمی اومد ولی جاوید رو کلافه می کرد. سر شام هم پیمان علم کرده بود که یه سگ بیاریم و نگه داریم. هر چند از سگ نمی ترسیدم ولی زیاد خوش نداشتم سگ نگه داریم؛ ولی پیمان همش اصرار می کرد. شب وقتی من و جاوید با هم تنها شدیم بهش گفتم:

ـ جاوید بالاخره اسم بچه رو چی بذاریم؟

جاوید در حالی که لپ تاپش رو می بست گفت:

ـ حالا که دیر نیست عزیزم.

ـ می دونم دیر نیست ولی دوست دارم بچمون از الان اسم داشته باشه.

جاوید لپ تاپش رو توی کیفش گذاشت و به سمتم چرخید و گفت:

ـ تو چیزی می دونی؟

چند تا کاغذ از روی پاتختی برداشتم و گفتم:

ـ اینا رو امروز از تو نت پرینت گرفتم، ببین چطوره؟

جاوید نگاهی به کاغذها کرد و گفت:

ـ خب اینا کدومش اسم پسره و کدومش اسم دختر؟

سه تا از کاغذها رو نشونش دادم و گفتم:

ـ اینا اسم پسره.

جاوید نگاهی بهشون کرد و پوفی کرد. بعد گفت:

ـ این اسم دختره.

ـ نه، نیما که اسم پسره.

جاوید ـ این جا هر اسمی که آخرش آ باشه اسم دختره.

ـ باشه پس اون اسم ها حذف.

جاوید روی تمام اسم هایی که آخرش آ بود خط کشید و گفت:

ـ تو هم یه نگاهی به اسم دخترها بنداز.

در حالی که ورقه های اسم دخترونه رو نگاه می کردم گفتم:

ـ نمی دونم چرا احساس می کنم پسره.

جاوید به طرفم برگشت و گفت:

ـ جدی؟ از کجا می فهمی؟

دستم رو روی شکمم گذاشتم و گفتم:

ـ نمی دونم ولی یه حسی بهم میگه پسره.

البته این جاش رو کمی تا قسمتی دروغ گفتم، مامان از روي ویارم تشخیص داده بود. دست گرم جاوید هم اومد روی دستم. گفت:

ـ باید خیلی حس خوبی باشه.

آروم شکمم رو نوازش می کرد. احساس خوشبختیم با هر تماس جاوید به ده برابر خودش می رسید.

ـ جاوید خیلی دوست دارم اگه پسر باشه اسمش رو بذارم مهرزاد.

جاوید ـ مهرزاد؟

ـ آره، یعنی زايیده از مهر. می دونی تو ... تو ...

به طرفش برگشتم. صورت جاوید تو چند سانتی صورتم بود. چشمای قهوه ایش تو تاریکی اتاق برق می زد. ادامه دادم:

ـ جاوید من عاشقتم، خیلی دوستت دارم. این بچه ام از همین عشقه، این طور نیست؟

لبای جاوید پاسخ من بود.

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

***

ـ پاشو ناهار بیا خونه ي ما.

فرشاد ـ نه ممنون خسته ام می خوام بخوابم، فقط میام بسته رو بهت میدم و برمی گردم.

ـ پس استراحت کن. من ناهارت رو برات میارم، بسته رو هم ازت می گیرم.

فرشاد ـ مگه دکتر بهت استراحت نداده، می خوای بکوبی از اون سر شهر بیای این سر شهر چی کار؟

ـ خب پس ناهار بیا این جا، چرا انقدر تعارف می کنی؟

فرشاد پوفی کرد و گفت:

ـ باشه، پس من ساعت دو اون جام.

ـ باشه استراحت کن.

تلفن رو قطع کردم. فرشاد با پرواز صبح رسیده بود. بچه ها مدرسه بودن. با این که باز نمی تونستم بوی غذا رو تحمل بکنم ولی یه چیزی درست کردم. دلم برای لواشک و قره قورتی که الان پیش فرشاد بود و به من چشمک می زد ضعف می رفت. دوست داشتم همین الان می رفتم پیش فرشاد و چیزایی که مامان فرستاده رو ازش می گرفتم؛ ولی خودداری کردم.

بالاخره ساعت یک و نیم شد. از وقتی که دکتر بهم استراحت داده بود جاوید با اتوبوس مدرسه هماهنگ کرده بود که اونا پیمان رو بیارن و ببرن. البته مثل سرویس مدرسه ایران نبود که از در خونه ببرن، عین اتوبوسای معمولی بچه ها باید می رفتن تو یه ایستگاه خاصی سوار و پیاده می شدن. توی اتوبوس هم همه جور بچه ای سوار می شد. هر وقت هم که موقع برگشت می شد دلم شور پیمان رو می زد. مهتا اون روز نرفته بود مهد و پیشم مونده بود. داشتم برای مهتا داستان تعریف می کردم که پیمان بدو بدو رسید.

ـ سلام پیمان، اتفاقی افتاده؟

پیمان ـ نه خوبم.

احساس کردم طوری شده. پیمان سریع دوید طبقه بالا.

ـ پیمان دست و صورتت رو بشور و بیا.

پیمان چند دقیقه بعد اومد پایین.

پیمان ـ مامی من گرسنمه.

ـ صبر کن فرشاد داره برای ناهار میاد این جا. ولی اگه خیلی گرسنه ای می تونی از تو کابینت بیسکويیت برداری.

گوشی رو برداشتم و به فرشاد یه زنگ زدم.

ـ فرشاد کجایی؟

صدای فرشاد خسته تر از چیزی بود که فکر می کردم.

فرشاد ـ تا بیست دقیقه دیگه اون جام.

از جام بلند شدم تا میز ناهار رو حاضر کنم. مهتا پشت سرم اومد آشپزخونه، پیمان جلوی تلویزیون نشست و صداش رو بلند کرد.

من ـ پیمان میشه صدای تلویزیون رو کم کنی؟

پیمان ـ باشه.

ولی فکر کنم همش دو یا سه درجه صداش رو کم کرد. سرم داشت درد می گرفت. مهتا هم که هر جا می رفتم دنبالم می اومد و تو دست و پام گیر می کرد.

ـ مهتا جان بشین سر میز عزیزم، میری تو دست و پام.

مهتا ـ من عروسک می خوام.

ـ تو که تگی رو داری.

مهتا ـ بازم می خوام.

ـ باشه عزیزم، هر وقت رفتیم فروشگاه برات می خریم.

مهتا ـ برای بچه هم می خرین؟

ـ اگه دختر باشه بله.

مهتا ـ دیگه برای من نمی خرین؟

ـ چرا، اگه دختر خوبی باشی بازم می خریم.

پیمان بدو بدو اومد و سر میز نشست.

ـ پیمان چرا تلویزیون رو خاموش نکردی؟

پیمان ـ دارم نگاه می کنم.

ـ ولی الان وقت غذا خوردنه، باید تلویزیون رو خاموش کنی.

مهتا ـ هنوز فرشاد نیومده.

بشقابا رو روی میز گذاشتم. واقعا سرم داشت می ترکید. به پیمان گفتم:

ـ پیمان خواهش می کنم تلویزیون رو خاموش کن.

پیمان رفت و تلویزیون رو خاموش کرد و دوباره سر میز برگشت. اخماش تو هم بود.

ـ شاهزاده چرا اخماشون تو همه؟

پیمان ـ شما برای مهتا عروسک می خرین ولی برای من سگ نمی خرین.

ـ پیمان ما در اون مورد صحبت کردیم عزیزم.

پیمان ـ باشه من سگ می خوام.

سرم داشت درد می گرفت. با بی حوصلگی گفتم:

ـ شب در موردش با هم حرف می زنیم.

مهتا ـ فرشاد کی میاد؟

ـ دیگه الانا باید بیاد.

پیمان ـ فرشاد بیاد با هم بازی کنیم.

ـ نه بچه ها، فرشاد تازه از مسافرت اومده و خسته اس. باید بذاریم استراحت کنه.

مهتا ـ چرا تو خونه خودش استراحت نکرده؟

کم مونده بود از دست بچه ها سرم رو بکوبم به دیوار. هنوز جواب مهتا رو نداده بودم که در زدن. پیمان دوید و در رو باز کرد. فرشاد بود. سارا راست می گفت شده بود پوست و استخوون. اون فرشاد همیشه شاد و خندون که تا چشماشم می خندید الان افسرده و مغموم بود. چشمای سیاهش که همیشه برق می زد الان خیلی تیره تر شده بود و موهاش به هم ریخته بود.

ـ سلام فرشاد.

فرشاد ـ سلام شیرین، خوبی؟ این بسته رو زن عمو داد.

کمی خجالت کشیدم. نایلون رو از دستش گرفتم و گفتم:

ـ ممنون فرشاد.

مهتا نگاهی به نایلون کرد و گفت:

ـ این چیه؟

ـ خوراکیه، مامان بزرگ فرستاده.

پیمان ـ میشه بخوریم؟

ـ نه اول ناهار.

پشت میز نشستیم. فکر کنم فرشاد اصلا تو این دنیا نبود. براش غذا کشیدم و گفتم:

ـ یگانه خوبه؟

انگار از خواب بیدار شد.

فرشاد ـ چی؟

ـ پرسیدم یگانه خوبه؟

فرشاد با برنج توی بشقابش بازی کرد و گفت:

ـ چی بگم، نه!

نه! یعنی اوضاع یگانه انقدر خراب بود؟ فرشاد با صدای خسته تری ادامه داد:

ـ خیلی اوضاع روحیش خرابه، اون مسعود بیشعور هم که ...

سرش رو تکون داد. دوست داشتم بدونم چه اتفاقی افتاده ولی الان جاش نبود.

ـ غذات رو بخور فرشاد.

بعد از ناهار که غذای فرشاد تقریبا نصفه موند بچه ها رو فرستادم بالا تا کمی استراحت کنن، خودمم سریع یه چایي درست کردم و پیش فرشاد نشستم.

ـ فرشاد نگران یگانه نباش، خوب میشه حتما.

فرشاد سرش رو تکون داد و گفت:

ـ چقدر به مامان اصرار کردم، چقدر بهش گفتم مامان مسعود قد یگانه نیست، ولش کن، چرا این دختر رو می خوای بدبخت کنی؟ گفت تو نمی فهمی، مسعود یگانه رو دوست داره. گفتم مامان مسعود آدم زندگی یگانه نیست، باز گوش نکرد. اینم شد آخر و عاقبت کاراشون.

ـ مگه چی شده؟

فرشاد پوزخندی زد و گفت:

ـ نامزدی رو به هم زدن؛ البته مامان به هیچ کی نگفته، نبایدم بگه.

چشمام تا می تونست باز شد. گفتم:

ـ چی؟ نامزدی رو به هم زدن؟ یعنی چی؟ آخه واسه چی؟

فرشاد سرش رو تکون داد و گفت:

ـ همین دیگه، شروع کردن که یگانه یه بیماری داره و اینا. بعد از سرگیجه هاش واسه همین الان سرش خوب نمیشه. دکترش گفته از اعصابشه وگرنه ماجرای گوشش زیاد مهم نیست.

دلم به حال یگانه سوخت. یادم بود طفلی چقدر ناراحت بود. پس از ماست بودنش نبود، از ناراحتیش بود که خودش رو به بیخیالی می زد. دستم رو روی دست فرشاد گذاشتم و گفتم:

ـ نگران نباش فرشاد درست میشه، باور کن. بدتر از ماجرای من که نیست.

دوست نداشتم موضوع یگانه رو کم اهمیت جلوه بدم، در واقع می خواستم به فرشاد روحیه بدم.

فرشاد ـ پرونده اش رو با خودم آوردم این جا، در حقیقت یه بهانه اس برای این که از ایران دورش کنم. می دونم بیاد این جا حالش خیلی بهتر میشه.

سعی کردم به فرشاد دلگرمی بدم.

ـ حتما خوب میشه، من مطمئنم. میاد این جا ما هم از تنهایی درمیایم.

بعد از چایي فرشاد روی کاناپه خوابید. هر کاری کردم بره تو یکی از اتاقا قبول نکرد. داشتم فکر می کردم چقدر دنیا دار مکافاته؛ زن عمو که انقدر برای من حرف در آورد الان برای دختر خودش اتفاق افتاده!

***

وکیل جاوید دنبال کارای دعوتنامه مامان و بابا بود و فرشاد هم دنبال کارهای یگانه. البته فرشاد می گفت بیشتر می خواد یگانه رو از اون محیط بکشه بیرون و بیاره پیش خودش، وگرنه درمان و اینا یه چیز فرمالیته بود. همه این کارها یه ماهی طول کشید. به زن عمو و عمو ویزا ندادن. ویزای یگانه رو هم فرشاد به سختی تونست جور کنه. طفلی از همه کار و زندگی و درسش زده بود و دنبال کارهای یگانه بود، انقدر که صدای تاتیانا رو درآورده بود. تا اون جایی که یه روز تاتیانا بهم زنگ زد و کلی گلایه کرد که فرشاد دیگه مثل سابق بهش اهمیت نمیده. سعی کردم متعاقدش کنم که خواهرش مریضه و اونم نگران خواهرشه ولی خب تاتیانا با یه فرهنگ غربی نمی تونست قبول کنه چطور برادری این طور برای خواهرش خرج می کنه و از زندگیش می زنه. بابا بلیتشون رو طوری گرفته بود که یگانه هم باهاشون باشه تا دیگه فرشاد مجبور نشه برای آوردن یگانه یه سفر بیاد ایران. 

روزی که مامان و بابا قرار بود بیان عین یه سال برام گذشت. الان که می خواستن بیان می فهمیدم چقدر دلم براشون تنگ شده. اول می خواستم همراه جاوید برم فرودگاه ولی چون کسی رو پیدا نکردیم که پیش بچه ها بمونه مجبور شدم تو خونه بمونم و جاوید تنهایی بره دنبال مامان و بابا. فرشاد هم با بیمارستانی که یگانه رو پذیرش کرده بود هماهنگ کرده بود و با آمبولانس رفته بود فرودگاه. بچه ها خوابیده بودن و منم مدام داشتم تو نشیمن راه می رفتم تا مامان و بابا بیان. ساعت نزدیک دو بود که صدای ترمز ماشین جاوید اومد. دویدم سمت در و رفتم تو تراس. با این که اواسط اردیبهشت ماه بود ولی هنوز هواي آلمان سرد بود.

مامان ـ عزیزم.

دویدم سمت مامان و محکم بغلش کردم. نزدیک دو سال بود که ندیده بودمش. دو سالی که برام به اندازه قرنی گذشت.

مامان ـ عزیزم بیا بریم تو، هوا سرده سرما می خوری.

از بغل مامان رفتم بیرون و سریع رفتم تو بغل بابا. مردی که هزاران بار مردانگیش رو تجربه کرده بودم. جاوید و بابا چمدونا رو آوردن داخل. تو خود خونه صد دفعه رفتم تو بغل مامان.

مامان ـ چقدر این جا سرده؟ نمی دونی تهران چقدر گرم شده.

ـ خیلی دلم برای همه تنگ شده. چیزی می خواین براتون بیارم؟

مامان ـ نه عزیزم، تو هواپیما همه چی خوردیم.

ـ حال یگانه چطور بود؟

بابا سرش رو تکون داد و گفت:

ـ موقع پرواز که همش خواب بود.

مامان ـ اومدنی تو فرودگاه یه آرامبخش بهش زدن که تو پرواز راحت باشه. تو سالن کم کم داشت بیدار می شد.

چمدونا رو بردیم تو اتاق. مامان سریع در یکی از چمدونا رو باز کرد و یه بسته بیرون آورد و گفت:

ـ مصطفی بیا اینو ببر پایین بذار تو یخچال.

ـ این چیه؟

مامان ـ یه خرده خوراکیه از ایران آوردم.

ـ وای مامان دستتون درد نکنه. بدین من می برم.

مامان ـ وای نه تو با این وضعت، بذار بابات می بره.

خندیدم و گفتم:

ـ مامان من روزی صد دفعه این پله ها رو میرم و میام، طوری نیست.

مامان ـ خب اشتباه می کنی.

بابا ـ بده به من می برم، الان می ذارم و برمی گردم.

از صدای ما مهتا بیدار شد و صدام زد:

ـ مامی.

ـ مهتا بیدار شد مامان، من برم بخوابونمش.

مامان ـ برو عزیزم.

رفتم پیش مهتا. سر جاش نشسته بود و داشت چشماش رو می مالید. بغلش کردم و گفتم:

ـ بخواب عزیزم، بخواب.

سرش رو روی سینه ام گذاشت و زود خوابش برد. کم کم داشتم شکم درمی آوردم و این اجازه نمی داد که پوزیشن راحتی داشته باشم. مجبور بودم مواظب باشم مهتا طوری نخوابه که به شکمم فشار بیاد. وقتی مهتا خوابید بلند شدم. چراغ اتاق مامان اینا خاموش بود. رفتم تو اتاق خودم و خوابیدم. 

صبح با زنگ ساعت از خواب بیدار شدم. شب خیلی دیر خوابیده بودم و دوست داشتم بازم بخوابم. جاوید از جاش بلند شد و رفت تا دوش بگیره. باید بلند می شدم و بچه ها رو برای مدرسه آماده می کردم. کمی سر جام غلت زدم، بعد بیدار شدم و رفتم تا بچه ها رو بیدار کنم. بیدارشون کردم و بردم تا دست و صورتشون رو بشورم. تمام مدت هم خمیازه می کشیدم. سریع رفتم طبقه پایین تا صبحانه رو آماده کنم. مامان تو آشپزخونه بود و داشت نق می زد.

ـ صبح بخیر مامان، بیدار شدین؟

مامان ـ صبح تو هم بخیر عزیزم، آره. نگاه کن بابات چی کار کرد!

نایلونی که دیشب داده بود به بابا تا بذاره تو یخچال دستش بود. گفتم:

ـ مگه چی شده؟

مامان ـ هیچی همین جوری آورده ول کرده تو یخچال و رفته. نکرده از تو نایلون درشون بیاره.

خنده ام گرفت و گفتم:

ـ خب مامان شما که بهشون نگفتین از تو نایلون درشون بیاره.

بچه ها با سر و صدا از پله ها پایین اومدن.

ـ بچه ها آروم پدربزرگ خوابیده.

مامان ـ شیرین جان، عزیزم تو برو بخواب من صبحانه بچه ها رو میدم.

ـ نه شما خسته اید مامان، خودم میدم عادت دارم.

مامان ـ با من یک به دو نکن شیرین، برو چند ساعت دیگه هم بخواب.

ـ ظرف غذای بچه ها تو یخچاله.

مامان ـ باشه تو برو.

سریع رفتم طبقه بالا و پریدم رو تختم. انقدر خوابم می اومد که زود خوابم گرفت. 

دوباره چشمام رو باز کردم و به ساعت نگاهی انداختم. ساعت ده بود، سه ساعتی خوابیده بودم. از جام بلند شدم و رفتم پایین. شکمم به قار و قور افتاده بود. صدای مامان و بابا از تو آشپزخونه می اومد.

ـ باز دوباره سلام.

مامان ـ سلام به روی ماهت عزیزم، بیا صبحونه ات رو بخور.

ـ شما صبحونه خوردین؟

مامان ـ آره عزیزم بیا.

مامان صبحونه مفصلی برام چید. شروع کردم به خوردن. چقدر دلم تنگ شده بود برای این که کسی صبحانه رو برام بچینه.

مامان ـ شیرین برای ناهار چی بپزم؟

ـ وای مامان تو رو خدا این سوال رو ازم نپرسین، یه چیزی درست کنین.

بابا ـ این جا کی میشه رفت بیمارستان.

لقمه ام رو قورت دادم و گفت:

ـ چه بیمارستانی؟

بابا ـ واسه دیدن یگانه میگم.

تازه یاد یگانه افتادم. گفتم:

ـ این جا وقت ملاقات معمولا صبحه ولی وقت مشخصي نداره.

مامان ـ هنوز برای بچه سیسمونی نخریدین؟

ـ مامان من هنوز ماه چهارمم، از الان که نمی خرن.

مامان یه دستمال دستش گرفت و شروع کرد به تمیز کردن.

گفتم:

ـ مامان شما تازه دیشب رسیدین، یه خرده استراحت کنین بعدا.

مامان ـ نه مادر من عادت دارم.

تلفن رو برداشتم و به فرشاد زنگ زدم.

فرشاد ـ سلام.

ـ سلام فرشاد خوبی؟ یگانه خوبه؟

فرشاد ـ مرسی خوبه، دکتر الان این جا بود و معاینه اش کرد.

ـ خب به سلامتی.

فرشاد ـ می خوای باهاش صحبت کنی؟

ـ آره مرسی.

صدای یگانه تو گوشی پیچید. باورم نمی شد این صدای خشدار و گرفته مال یگانه باشه.

یگانه ـ سلام شیرین جون.

ـ سلام یگانه، خوبی عزیزم؟ رسیدنت بخیر.

یگانه ـ سلامت باشی عزیزم، بچه ها خوبن؟ کوچولوی خودت چطوره؟

ـ همه خوبن مرسی، ایشالا زود میایم دیدنت.

یگانه ـ لطف می کنی عزیزم.

ـ خب برو استراحت کن، حتما خیلی خسته شدی.

یگانه ـ ممنون.

و گوشی رو داد به فرشاد.

ـ دکتر چی گفت فرشاد؟

فرشاد ـ قربانت شیرین جان، ممنون زنگ زدی، به عمو و زن عمو هم سلام برسون، خداحافظ.

و تماس رو قطع کرد. فهمیدم فرشاد نمی خواد چیزی در مورد حرفای دکتر بگه. فکرم مشغول شد. مگه چی گفته بود که جلوی یگانه نمی گفت؟!

***

فردای روزی که مامان اینا اومدن تصمیم گرفتیم بریم دیدن یگانه. آدرس بیمارستان و شماره اتاق یگانه رو از فرشاد گرفتم و یه جعبه شکلات هم خریدم و به سمت بیمارستان رفتیم. تو ماشین بودیم که بابا گفت:

ـ ای کاش می ذاشتی که من رانندگی کنم بابا، تو سختته.

ـ مرسی بابا جون. این جا که خیلی به قوانین گیر میدن، از اون گذشته شما گواهینامه این جا رو ندارین.

بابا ـ یعنی بین المللی هم نمیشه؟

ـ چرا میشه، ولی اونم محدودیت زمانی داره.

بابا ـ خب پس بذار من بشینم.

ـ مگه گواهینامتون رو بین المللی کردین؟

به جای بابا مامان با افتخار گفت:

ـ بله، پس چی؟

خندیدم و با شیطنت گفتم:

ـ ایول بابای خودم.

به بیمارستان رسیدیدم. ماشین رو تو پارکینگ پارک کردم و با هم وارد بیمارستان شدیم. مامان و بابا با بهت به ساختمان زیبا و محوطه سرسبز بیمارستان نگاه می کردن.

بابا ـ والا حق دارن واسه مداوا میان این جا، نگاه این جا مرده رو هم زنده می کنه!

وارد ساختمان شدیم. از ایستگاه پرستاری اتاق یگانه رو پرسیدم و بعد به سمت اتاق یگانه رفتیم. خوبی اتاقای این جا این بود که درهاشون شیشه ای بود و توی اتاق پیدا بود و لازم نبود به هر اتاق سرک بکشی تا بیمارت رو پیدا کنی. بالاخره اتاق یگانه رو پیدا کردم. در زدم و وارد شدیم. پشت یگانه به ما بود و به پهلو دراز کشیده بود. اول فکر کردم خوابه، ولی به آرومی به طرفمون برگشت. با دیدنش شوکه شدم. این یگانه ای بود که من دو سال پیش دیده بودم؟! موهای سیاه بلندش کوتاه تر شده بود، تقریبا تا سر شونه هاش. انقدر لاغر شده بود که استخوون گونه اش زده بود بیرون، زیر چشماش گود افتاده بود و انگار به سختی پلک می زد، ابروهاش به طرز ناشیانه ای تمیز شده بود. یه لحظه احساس کردم قلبم ایستاده. طفلی فرشاد حق داشت که اون همه نگران باشه. من که یگانه رو تو این حال دیدم می خواستم گریه کنم، چه برسه به فرشاد که اون همه یگانه رو دوست داشت. سعی کردم قیافه عادی به خودم بگیرم. به طرفش رفتم و بغلش کردم، ولی تو بغلم فقط یه مشت استخوون احساس کردم.

ـ سلام عزیزم. خوبی؟ چقدر لاغر شدی؟

یگانه با صدایی که از ته چاه در می اومد گفت:

ـ خوبم. عوضش تو خیلی خوب شدی، خیلی خوشگل شدی.

ـ ممنون.

بابا ـ دختر حالت چطوره؟

یگانه ـ بهترم، از دیروز سرگیجه نداشتم.

بابا ـ والا من نمی دونم فرشاد تو رو از اون دخمه درآورد و آوردت تو این دخمه، چه فرقی به حالت می کنه؟ پاشو عمو، پاشو بیا بریم تو محوطه بشین که اون جا بهشته واسه خودش.

یگانه لبخند کم جونی زد، انگار که لبای تیره اش کش اومد. به زحمت گفت:

ـ همین که جلوی چشم مامان و بابا نیستم خودش خیلیه عمو.

مامان دستی به موهای یگانه کشید. این طوری که افسرده تر می شد. دلم بیشتر براش می سوخت، حقش نبود این کارها. چند سالش بود؟ بیست و یک یا بیست و دو؟ می دونستم چه زجریه که ببینی مادرت داره به خاطرت عذاب می کشه، می خواد حالا اون زن، زن عمو باشه.

مامان ـ یگانه جون طوری نشده، تو زندگی هر آدمی پیش میاد. ایشالا خوب میشی و میری ایران، یه زندگی جدید شروع می کنی.

لبخند کج یگانه رو می بینم، انگار زندگی دوباره توی ایران دیگه براش محال بود!

بابا ـ نفهمیدی دکتر چی گفت؟

یگانه ـ من که چیزی نفهمیدم، فرشاد باهاشون حرف زد، به منم چیزی نگفت.

کمی نشستیم و صحبت کردیم. احساس کردم کم کم پلکای یگانه روی هم می افته و به زور خودش رو بیدار نگه می داره.

ـ یگانه انگار خوابت میاد.

یگانه ـ نه، اشکالی نداره، زیاد خوابیدم.

بابا ـ راست میگه دخترم، ما زیاد موندیم، استراحت کن ما بازم میایم دیدنت.

یگانه ـ زود زود بیاین عمو.

از یگانه خداحافظی کردیم و به سمت خونه راه افتادیم.

ـ وای یگانه چرا این جوری شده؟! باورم نمیشه این همون یگانه باشه.

مامان ـ تازه الان خیلی حالش خوب بود، نمی دونی وقتی سرگیجه هاش بیاد سراغش چه شکلی میشه.

رسیدیم خونه و ناهار بچه ها رو حاضر کردیم. بابا یه تلفن به فرشاد زد تا درباره ی یگانه باهاش حرف بزنه. فرشاد به بابا گفت:

ـ دکتر میگه مشکل دیگه گوشش نیست، یگانه افسردگی شدید داره، سرگیجه هاشم از افسردگیه.

بابا ـ ا... اکبر.

فرشاد ـ همش تقصیر مامان و باباست دیگه، چقدر پشت تلفن اصرار کردم، داد کشیدم و التماس کردم که این آدم به درد بخور نیست، گوش نکردن، اینم عاقبتش.

بابا ـ به پدر و مادرت گفتی؟

فرشاد ـ نه نگفتم، به خود یگانه هم نگفتم، ولی پزشک این جا فکر می کنه یگانه می دونه. فکر کردم بگم بترسه.

بابا ـ کار خوبی کردی پسرم، فعلا بهش نگو تا حالش بهتر بشه. ما فردا هم بهش سر می زنیم.

فرشاد ـ ممنون عمو، لطف کردین.

شب وقتی داشتیم در مورد یگانه حرف می زدیم بابا گفت که خود یگانه از ماجرای افسردگیش چیزی نمی دونه.

جاوید ـ ولی حقشه که بدونه، چرا بهش نمی گین؟

بابا ـ بگیم که روحیه اش بیشتر به هم می ریزه؟

جاوید ـ ولی بدونه هم می تونه تو روند درمان کمک کنه.

ـ فعلا که یگانه زبان نمی دونه، بخوادم نمی تونه کمک کنه، باید همه جا فرشاد باشه.

صدای داد مهتا بلند شد.

ـ مهتا چرا داد می کشی عزیزم؟

صدای گریه مهتا می اومد. از جام بلند شدم ببینم دوباره سر چی با هم حرفشون شده.

***

مامان دیگه نمی ذاشت دست به سیاه و سفید بزنم؛ روزهای شاهانه من شروع شده بود، مامان می پخت و من می خوردم. بچه ها هم از این که مامان و بابا اومده بودن خیلی خوشحال بودن. مهتا که کلا می نشست و با مامان نقاشی می کرد، پیمان هم با بابا می رفت تو حیاط و تو گلکاری به بابا کمک می کرد. امسال چون بابا پیشمون بود کار گلکاری جلوی خونه رو انجام داد، وگرنه جاوید اصلا وقت نمی کرد، منم که با بچه ها نمی تونستم. حال یگانه خیلی بهتر شده بود، ولی رسیدگی فرشاد بهش باعث شده بود کمی رابطه اش با تاتیانا به هم بخوره. تاتیانا همش اعتراض می کرد چرا فرشاد انقدر خودش رو وقف خواهرش کرده؟ یگانه هم اعتراض می کرد که فرشاد باید یه خرده هم با تاتیانا وقت بگذرونه، ولی فرشاد گوشش به این حرفا نبود. بالاخره یگانه از بیمارستان مرخص شد و رفت پیش فرشاد.

بابا در حالی که داشت شاخه گل رو می چید گفت:

ـ ای کاش فرشاد همین نزدیکی ها یه خونه جدا بگیره.

ـ بابا می دونی خرج یه خونه مستقل چقدره؟ این جا خیلی گرون میشه.

بابا ـ همخونه ای فرشاد رو می شناسی؟

ـ والتر رو؟ ای همچین. چند باری که خونه فرشاد بودم دیدمش.

بابا ـ آدم خوبی هست؟

شونه ها م رو بالا انداختم و گفتم:

ـ چه می دونم، من که زیاد باهاش حرف نزدم. اصولا اینا آدمای خشکی هستن و زیاد با هم ارتباط برقرار نمی کنن. چطور مگه؟

بابا نفس عمیقی کشید و گفت:

ـ خب آخه یگانه اون جا تنهاست، می ترسم طوری بشه.

منظور بابا رو گرفتم و گفتم:

ـ نگران نباشین بابا، این جا کسی کاری به اون یکی نداره. فرشاد هم همخونش رو می شناسه که یگانه رو خونه تنها می ذاره.

مامان ـ راستی فرشاد با این دختره تیانا نمی خواد ازدواج کنه؟

خندیدم و گفتم:

ـ تاتیانا مامان. فعلا که بینشون شکرآب شده، دختره میگه چرا به خواهرت انقدر توجه می کنی.

مامان ـ اوا! چه پررو! خواهرش رو چی کار کنه؟ بندازه تو کوچه؟

ـ خب اینم اخلاق ایناست دیگه.

تلفن خونه زنگ زد. از جام بلند شدم تا جواب بدم. گوشی رو برداشتم.

ـ الو.

خانم میرون بود، معلم پیمان.

خانم میرون ـ سلام خانم ظفری.

ـ روز بخیر خانم میرون.

خانم میرون ـ می خواستم درباره پیمان باهاتون صحبت کنم. می دونم باردارین و نمی خواستم شما رو به مدرسه دعوت کنم، بنابراین بهتون تلفن کردم.

ـ پیمان چی کار کرده؟

خانم میرون ـ البته شاید عکس العملش طبیعی باشه، ولی خیلی شیطون شده، تو کلاس یه دقیقه آروم نمی شینه. قبلا خیلی بچه خوبی بود.

ـ ولی من سعی می کنم تکالیفش رو مرتب انجام بده.

خانم میرون ـ نه درس پیمان خیلی خوبه، از اون لحاظ مشکلی نیست، مشکل اینه که واقعا سر کلاس نمی تونم کنترلش کنم.

ـ البته تو خونه هم این جوری شده، گاهی واقعا خواهر کوچیکش رو اذیت می کنه.

خانم میرون ـ من فکر می کنم به خاطر عضو جدیدیه که به زودی وارد خانوادتون میشه، شاید به خاطر این که توجهتون به پیمان کم شده.

راست می گفت، به خاطر وضعم دیگه نمی تونستم با پیمان بازی کنم و دنبالش بدوم، توپ بازی کنم و حتی باهاش کشتی بگیرم. تمام شیطونیای پیمان هم از اون موقع شروع شده بود.

ـ درسته خانم میرون. ممنون که بهم اطلاع دادین، من بیشتر دقت می کنم.

خانم میرون ـ امیدوارم دیگه مشکلی پیش نیاد.

ـ من هم امیدوارم.

تلفن رو قطع کردم. از پنجره به پیمان نگاه کردم که دوباره به پر و پای مهتا می پیچید و صداش رو درمی آورد. رفتم تو محوطه و رو به پیمان گفتم:

ـ پیمان توپت رو بیار با هم بازی کنیم.

پیمان مشکوک نگاهم کرد. مامان گفت:

ـ نه شیرین، توپ رو می زنه به شکمت.

گفتم:

ـ نه مامان، پیمان مواظبه، مگه نه پیمان؟

پیمان سریع گفت:

ـ آره، آره مواظبم. یواش می اندازم.

ـ بنداز.

پیمان توپ رو به طرفم انداخت، با زانوم مهارش کردم. سعی می کردم تعادلم رو هم حفظ کنم. من هم توپ رو به طرفش شوت کردم. مهتا بالا پایین می پرید. مامان و بابا هم با خنده نگاهمون می کردن. همراه با پیمان صدا می کردم و هورا می کشیدم. وقتی می دیدم که هیجان زده شده و توپ رو محکم شوت می کنه جا خالی می دادم که هم به شکمم نخوره هم گل بشه و بیشتر خوشحال بشه. دیگه از بس بازی کردم چشمام داشت سیاهی می رفت.

ـ پیمان یه خرده استراحت کنیم؟ من خسته شدم.

با هم به سمت ایوون رفتیم. مامان برام چای ریخت و با بیسکوییت گذاشت جلوم. پیمان حسابی عرق کرده بود و موهاش به پیشونیش چسبیده بود.

ـ پیمان سریع برو یه دوش بگیر، سرما می خوری این جوری.

پیمان ـ من می خوام بازی کنم.

ـ تو خونه بازی می کنیم.

پیمان ـ مامی بیته، من می خوام بازم بازی کنم.

ـ عزیزم سرما می خوری. پاشو، پاشو بریم تو.

بعد از این که بیسکوییتش رو برداشت رفتیم تو. مامان فنجونای چایی رو برداشت و برد تو آشپزخونه. پیمان رو بردم تو حموم و منتظر شدم تا بیاد بیرون. باید باهاش حرف می زدم. در حالی که با حوله موهاش رو خشک می کردم بهش نگاه کردم. این پسر خوشگل با اون چشمای آبی شیشه ای. یاد روزی افتادم که خبر مرگ زابینه رو توی تلویزیون شنید یا روز تدفین زابینه، چقدر اون روزها دوست داشتم بخنده. سشوار رو برداشتم و روی موهاش گرفتم. همزمان تو آیینه چشمم به شکمم افتاد که داشت کم کم برآمده می شد. گفتم:

ـ می دونی پیمان تو داداش خیلی خوبی میشی.

حواس پیمان جمع شد و گفت:

ـ راست میگی؟

گفتم:

ـ آره، این بچه که به دنیا بیاد خیلی خوشحال میشه که تو باهاش بازی کنی و انقدر براش برادر خوبی باشی.

پیمان ـ خودش بهت گفته؟ می تونه حرف بزنه؟

ـ آره، من صداش رو می شنوم.

سشوار رو خاموش کردم و جلوش نشستم و دستای گرمش رو گرفتم تو دستم. اگه چشماش قهوه ای بود می شد درست مثل جاوید.

ـ عزیزم شاید یه روزی من نباشم، شاید یه روزی از تو، مهتا و این کوچولو دور باشم، تو برادر بزرگ تری باید ازشون مراقبت کنی. برادر بزرگ تر بودن خیلی خوبه و خیلی سخت، من می دونم که تو از پسش برمیای، تو انقدر خوبی که همیشه آرزو می کنم این کوچولو هم مثل تو بشه، مثل تو خوب بشه و تنها راهی که مثل تو بشه اینه که خودت یادش بدی، براش یه برادر خوب باشی. اون تو رو خیلی دوست داره، می خواد برای تو یه برادر خوب باشه، برادر خوب بودن رو تو باید یادش بدی، این کار رو می کنی پیمان؟

پیمان با چشمای درشتش نگاهم کرد و گفت:

ـ قول میدم مامی.

بعد محکم بغلم کرد و تو گوشم گفت:

ـ قول میدم مامی.

***

حوله رو دور خودم پیچیدم و اومدم تو اتاق. جلوی آیینه نشستم. داشتم به دستم کرم می مالیدم که جاوید وارد اتاق شد. از توی آیینه نگاهش کردم و گفتم:

ـ باهاش حرف زدی؟

جاوید ساعتش رو از مچش باز کرد و سرش رو تکون داد. بعد آروم گفت:

ـ البته بیشتر پیمان حرف زد، داشت می گفت چیا قراره به بچه یاد بده.

خندیدم.

جاوید ـ هنوز بهشون نگفتی که قراره اسم بچه چی باشه؟

ـ نه، بذار اول معلوم بشه دختره یا پسر، بعدش میگم.

جاوید از جاش بلند شد و اومد به سمتم و با لحن آرومی گفت:

ـ چرا خودت رو زود خشک نمی کنی؟ سرما می خوری.

حوله ای که دور سرم بسته بودم رو باز کرد و شروع کرد به خشک کردن موهام. با خنده گفتم:

ـ وای جاوید الان همه موهام رو به هم گره می زنی!

خواستم حوله رو از دستش بگیرم که نذاشت و گفت:

ـ باشه، آروم می کنم.

برس رو به دستش دادم. شروع کرد به برس زدن موهام. از تو آیینه نگاهش می کردم. می خواستم بهش بگم چقدر خوبه که خودش گفت:

ـ می دونی شیرین تو خیلی خوبی.

خندیدم و گفتم:

ـ منم می خواستم همین رو بهت بگم.

جاوید با چشمای خندان بهم گفت:

ـ جدی؟! ولی اگه تو نبودی من واقعا نمی دونستم الان باید چی کار کنم.

لبخندی زدم و گفتم:

ـ جاوید کار با بچه ها زیاد سخت نیست.

جاوید ـ نه وقتی که خودت تنها باشی و سردرگم باشی، ولی تو زندگی منو جمع کردی، گرم کردی.

دستم رو روی دستش گذاشتم و گفتم:

ـ وای جاوید تو نمی دونی با زندگی من چی کار کردی، اگه تو نبودی من دوام نمی آوردم.

جاوید خندید و سشوار رو روی سرم گرفت. موهام رو تکون می دادم تا خشک بشن. موهام که خشک شدن پاشدم تا لباس بپوشم.

جاوید ـ راستی باید کاغذ دیواری اتاق بچه رو هم سفارش بدیم.

ـ زود نیست؟

جاوید ـ زود هست، ولی دوست دارم تو همه مراحلش پیش تو باشم.

سعی کردم لبخندم رو جمع کنم، ولی مگه می شد. کنار جاوید دراز کشیدم. دست جاوید رفت روی شکمم. تو سکوت قشنگی فرو رفته بودیم، سکوتی که هر دومون دوست نداشتیم بشکنیمش. جاوید شروع کرد به زمزمه کردن یه آهنگ آلمانی. نفسای گرمش می خورد کنار گوشم. کم کم چشمام گرم شد و خوابم برد.

***

با صدای زنگ ساعت بیدار شدم. خواستم سریع از جام پاشم که دست جاوید نذاشت، فهمیدم بیداره. گفتم:

ـ جاوید مدرسه بچه ها دیر میشه.

جاوید با دسته دیگه اش زنگ رو قطع کرد و گفت:

ـ بخواب عزیزم، امروز یکشنبه اس.

پوفی کردم و گفتم:

ـ راست میگی، دیشب یادم رفت زنگ ساعت رو بردارم.

جاوید بوسه ای به شونه ام زد و گفت:

ـ خب باشه بگیر بخواب.

به آرومی دراز کشیدم. به صورت خواب آلود جاوید نگاه می کردم. با دستم موهاش رو که روی صورتش ریخته بود زدم کنار. جاوید دستم رو گرفت و بوسید. گفتم:

ـ خب امروز باید چی کار کنیم؟

جاوید ـ حتما باید یه کاری کنیم؟ بمونیم تو تخت.

خندیدم و گفتم:

ـ آره بمونیم تو تخت، ولی من باید حرکات صبحگاهیم رو انجام بدم.

جاوید صورتم رو بوسید و گفت:

ـ خب بلند شد انجام بده.

از جام بلند شدم. با این که اواخر ماه چهارم بود و هنوز به اون صورت سنگین نشده بودم، ولی گاهی مخصوصا وقتی می خواستم از تخت پایین بیام سختم می شد. داشتم از روی تخت بلند می شدم که احساس کردم چیزی توی دلم پیچید. خواستم اهمیت ندم، ولی باز پیچید. دقت کردم، بچه بود. کوچولوی من داشت تکون می خورد.

ـ جاوید، جاوید.

جاوید ـ چیه؟

ـ داره تکون می خوره.

با ذوق به سمت جاوید برگشتم. انگار متوجه حرفم نشده بود، چون داشت همین جوری نگاهم می کرد. گفتم:

ـ بیا، دستت رو بده به من.

دستش رو گرفتم و گوشه راست شکمم گذاشتم. جاوید منتظر بود. یه بار دیگه بچه تو شکمم تکون خورد. انگار چیزی زیر پوستم این ور و اون ور می رفت. لبای جاوید به خنده باز شد.

جاوید ـ اینه؟

سرم رو تکون دادم. جاوید همون طوری که دستش روی شکمم بود از پشت سر بغلم کرد و آروم گفت:

ـ شیرین من خیلی خوشبختم، خیلی خیلی خوشبختم.

دوست داشتم تا ابد تو اون آغوش باقی بمونم، هیچ جایی بهتر از اون جا نبود. بعد از مدتی از بغل جاوید اومدم بیرون و تشک مخصوص ورزشم رو از تو کمد درآوردم و چند تا حرکت که تراپیستم یادم داده بود انجام دادم. جاوید هم بلند شد و رفت تا دوش بگیره. داشتم فکر می کردم باید امروز یه کار متفاوت بکنیم. جاوید حوله رو دور خودش پیچید و از حموم اومد بیرون.

ـ جاوید میگم امروز بریم پارک گل ها؟

جاوید با حوله موهاش رو خشک کرد و گفت:

ـ پارک گل ها؟ فکر نمی کنی یه خرده هوا سرد باشه؟

ـ وای جاوید نه، هوای به این خوبی. بریم بیرون یه خرده بگردیم، بچه ها هم یه حال و هوایی عوض می کنن. مامان و بابای طفلی که نیومدن این جا در و دیوارها رو تماشا کنن.

جاوید لباسش رو پوشید و گفت:

ـ باشه، بذار بچه ها بیدار شن، می ریم.

***

بسته نون رو توی سبد گذاشتم و گفتم:

ـ ما داریم می ریم پارک گل ها، تو و یگانه هم بیاین.

فرشاد ـ راستی؟ چه خوب. امروز همش فکر می کردم یگانه رو کجا ببرم، طفلی همش تو خونه تنهاست.

ـ به تاتیانا هم زنگ بزن بیاد.

فرشاد ـ تاتیانا؟ باشه، بهش میگم اگه تونست میاد.

احساس کردم فرشاد زیاد مایل به اومدن تاتیانا نیست، ولی زیاد پا پیچش نشدم. گفتم:

ـ باشه، پس می بینمت.

گوشی رو قطع کردم. پیمان و مهتا با سر و صدا از پله ها پایین اومدن و دویدن تو ماشین.

مامان ـ عزیزم واقعا لازم نبود انقدر خودت رو به زحمت بندازی.

ـ زحمتی نیست مامان، داریم می ریم بیرون خوش بگذرونیم خب.

سبد رو به جاوید دادم تا بذاره تو ماشین. مامان روسریش رو مرتب کرد و رفتیم بیرون و راه افتادیم به سمت پارک. از خونه ما یه ساعتی راه بود. مامان و بابا که داشتن محوطه رو تماشا می کردن و جاوید هم یه چیزایی بهشون می گفت. بالاخره به جایی که می خواستیم رسیدیم. جاوید ماشین رو گوشه ای پارک کرد و بار و بندیل رو برداشتیم. بچه ها که سریع دویدن و شروع به بازی کردن.

مامان ـ وای بچه ها گم نشن؟

ـ نترس مامان، ما زیاد این جا اومدیم، گم نمیشن.

به سمت یه نیمکت رفتیم. خوبی این جا این بود که لازم نبود پتو و زیرانداز با خودت بیاری، میز و نیمکت داشت و حتی یه محوطه بازی برای بچه ها. شب هم که بساط رقص تو یه قسمت پارک به راه بود. تلفنم زنگ خورد. گوشیم رو جواب دادم.

ـ بله؟

فرشاد ـ شیرین ما داریم میایم، چیزی لازم ندارین بخرم؟

ـ نه، همه چی آوردیم. زودتر بیاین.

بچه ها این ور و اون ور می دویدن. جاوید و بابا وسایل رو روی میز چیدن تا مامان یه چیزی درست کنه. به سمت بچه ها رفتم. خوشبختانه از شیطنتای بی مورد پیمان خبری نبود، واقعا یه خرده توجه و حرف زدن چقدر ممکنه تو یه بچه اثر کنه.

ـ پیمان توپ رو بنداز این ور.

پیمان نگاهی به من انداخت و توپ رو به آرومی به سمت من پرتاب کرد. شروع کردیم به بازی کردن. جاوید هم به ما ملحق شد. توپ رو خیلی دور پرت می کرد و صدای اعتراض هممون رو درمی آورد. بالاخره فرشاد و یگانه هم رسیدن.

ـ تاتیانا نیومد؟

فرشاد ـ نه، کار داشت.

بعد به سمت جاوید و بچه ها رفت تا باهاشون بازی کنه. یگانه ناراحت بود و چیزی نمی گفت. از اون روزی که اومده بود آلمان خیلی حالش بهتر شده بود، کمی چاق تر شده بود و همین باعث می شد از اون حالت مریضی بیاد بیرون، ولی هنوز رنگ پریده بود. موهاش رو با یه کش بسته بود.

ـ یگانه حالت خوبه؟

یگانه ـ آره، خوبم.

ـ سرگیجه هات چطورن؟

یگانه ـ از دیروز دیگه سرگیجه نداشتم. بهترم.

مامان ـ با مامانت حرف زدی؟

یگانه ـ دیروز یه خرده صحبت کردم. شاید برگردم ایران.

مامان ـ برگردی؟ به این زودی؟

ـ مگه دوره درمانت تکمیل شده؟

یگانه ـ نه، ولی برگردم خیلی بهتره، ایرانم دکتر هست.

تو دلم گفتم اگه دکتر بود که اون جا می موندی، دیگه چرا آوردنت این جا.

ـ ولی به نظر من بمونی خیلی بهتره، یه باره خیال همه راحت میشه.

یگانه نفس عمیقی کشید و گفت:

ـ من این جا دارم زندگی فرشاد رو به هم می ریزم، کاریم که ندارم بکنم.

ـ چه کار به فرشاد داری؟ اون که کار خودش رو می کنه؟

یگانه ـ دو شب پیش رفتیم بیرون با تاتیانا، اون جا انگار یه خرده باهاش حرفش شد.

ـ چرا؟

یگانه شونه هاش رو بالا انداخت و گفت:

ـ من که چیزی نفهمیدم، فرشادم بهم نمیگه، ولی عصبانی بود. می دونم تاتیانا از این که فرشاد انقدر بهم توجه می کنه ناراحته. خودمم معذبم، واسه همین می خوام برگردم.

بابا ـ عزیزم این فکرها رو نکن، تو خواهر فرشادی، غریبه که نیستی.

یگانه ـ می دونم عمو، ولی ...

با نزدیک شدن جاوید و فرشاد یگانه حرفش رو قطع کرد، انگار نمی خواست فرشاد چیزی بفهمه. دور میز نشستیم. مامان داشت ساندویج درست می کرد و یگانه هم گوجه ها رو خرد می کرد.

فرشاد ـ عمو شما به این یگانه یه چیزی بگین، به حرف من که گوش نمیده.

بابا ـ مگه چی کار کرده؟

فرشاد ـ همش بهش میگم استراحت کن، پا میشه تو خونه کار می کنه. دیروز خونه نبودم یه عالمه لباس اتو کرده.

یگانه ـ فرشاد بازم گیر دادی؟ عمو به خدا حوصله ام سر میره، دست به هر کاری می زنم میگه نزدن، برو بگیر بخواب. چقدر می تونم بخوابم آخه؟

ـ راست میگه فرشاد، خب آدم چقدر می تونه بیکار بشینه؟

فرشاد اخم کرد و برای تبرئه کردن خودش گفت:

ـ بله، ولی نه این که لباس والتر رو هم اتو بزنه.

یگانه ـ من که گفتم نمی دونستم لباس اونه.

فرشاد چشماش رو ریز کرد و گفت:

ـ جدی؟ یعنی نفهمیدی اون سایز من نیست؟

یگانه بغض کرد. مامان زود میونه رو گرفت و گفت:

ـ خب فرشاد، یگانه که میگه نمی دونسته لباس تو نیست.

ـ ای بابا فرشاد دو دقیقه اومدیم بیرون چرا این همه گلایه می کنی؟ طفلی خواسته محبت کنه بهش، مگه بده؟

یگانه با بغض گفت:

ـ خب من بدم میاد سر بار باشم، اخلاق منو نمی دونی؟

فرشاد ـ سر بار نیستی، کی گفته سر باری؟

یگانه چیزی نگفت.

فرشاد ـ بگو دیگه؟ کی بهت حرفی زده؟

یگانه ـ فرشاد تو رو خدا سر من داد نکش.

بابا ـ فرشاد جان بسه دیگه.

صدای زنی ما رو به خودش آورد.

ـ سلام.

برگشتیم به طرف صدا. از چیزی که می دیدم چشمام گرد شد. به فرشاد نگاه کردم، رنگش عین گچ بود. می دونستم الان می خواد زمین دهن باز کنه و بره اون تو. خودمم حال بهتری نداشتم.

تاتیانا ـ نگفتی می خوای بیای این جا، با خواهر عزیزت اومدی؟

به فرشاد نگاه کردم که عرق کرده بود. حق داشت. تاتیانا با اون تاپ دو بنده نازک که حتی سینه هاش رو پوشش نمی داد و شلوارک جین کوتاه جلومون ایستاده بود. این جا با این که یه کشور آزاد بود، ولی کمتر کسی این طوری می گذشت، همه تیپ های ساده داشتن و الان تاتیانا با اون وضعش جلوی مامان بابای من ایستاده بود، اونم به عنوان دوست دختر فرشاد که می خواست باهاش ازدواجم بکنه.

تاتیانا ـ شیرین اجازه میدی بشینم؟

گفتم:

ـ البته تاتی، بیا بشین پیش ما.

بابا سرش رو انداخته بود پایین و استغفراللهی که زیر لب گفت رو شنیدم. مامان آروم تو گوشم گفت:

ـ این همیشه این جوری می گرده؟

ابروم رو بالا انداختم. تاتیانا درست مقابل فرشاد نشست. اخمای فرشاد تو هم بود. تقریبا میشه گفت هممون سکوت کرده بودیم، کسی حرفی نداشت واسه گفتن.

تاتیانا ـ چرا چیزی نمیگی؟

فرشاد ـ فکر می کنم حرفامون رو دیشب زدیم.

تاتیانا ـ آره خوب.

لیوان نوشابه رو از جلوی فرشاد برداشت و کمی خورد. می دونستم که فرشاد جلوی بابا خیلی معذبه، ولی تاتیانا هم قبلا این جوری لباس نمی پوشید یا لااقل من ندیده بودم.

تاتیانا ـ تکیلا نداری شیرین؟

ـ نه، می دونی که ما الکل نمی خوریم.

تاتیانا ـ اوه البته، همون مسائل اسلامی و این حرفا.

فرشاد ـ خب میشه بگی واسه چی اومدی پیش ما؟

تاتیانا چشماش رو نمایشی گشاد کرد و گفت:

ـ اوه عزیزم اومدم با خانوادت آشنا بشم. خواهر عزیزت رو که قبلا دیدم، اومدم والدین شیرین رو هم ببینم.

فرشاد ـ تو کاری این جا نداری تاتیانا.

تاتیانا چشماش رو مستقیما به فرشاد دوخت و گفت:

ـ البته عزیزم، می بینم که خیلی خوشحالی از این که با من کات کردی. خب خواهرت این جاست، با این که از من زیباتر نیست، ولی حتما بهتر از من می تونه راضیت کنه.

جاوید داشت نوشابه می خورد که پرید تو گلوش. با دهن باز به تاتیانا خیره شده بودم که در نهایت وقاحت به فرشاد اون حرفا رو زد. فقط تو دلم خدا رو شکر می کردم که مامان و بابا و حتی یگانه چیزی از حرفای تاتیانا و فرشاد رو نمی فهمند و بچه ها هم داشتن بازی می کردن، وگرنه چی می شد! فرشاد از عصبانیت سرخ شده بود. مطمئنا اگه ایران بود صد درصد یه جنگ حسابی راه می انداخت، ولی این جا نمی تونست کاری بکنه، هر سر و صدایی پای پلیس رو می کشید وسط . چون فرشاد هم اقامت نداشت خیلی براش بد می شد. فرشاد سریع بلند شد و به طرف دیگه پارک رفت.

یگانه ـ چرا فرشاد همچین کرد؟

مامان ـ مگه دختره چی گفت؟

جاوید هنوز داشت سرفه می کرد. با اخم به تاتیانا نگاه کردم و گفتم:

ـ این چه حرفی بود به فرشاد زدی؟ تو واقعا در مورد فرشاد این جوری فکر می کنی؟

تاتیانا با قیافه حق به جانب گفت:

ـ البته، وقتی اون همش داره به خواهرش نگاه می کنه به غیر علاقه چی می تونه باشه؟

ـ اون فقط مواظب خواهرشه. تو فرق بین نگاه یه برادر نگران با یه آدم مریض رو نمی دونی؟

تاتیانا ـ اوه چرا خیلی خوب می دونم، برای همین با فرشاد به هم زدم. می دونی شیرین اگه می خوای بدونی واقعا درباره اش چه نظری پیدا کردم اینه که یه آشغاله.

جاوید ـ تاتیانا لازمه بگم همین آدم آشغال چقدر بهت کمک کرده؟ وقتی خرج زندگیت رو نمی تونستی برسونی سخت کار می کرد تا بتونه به توام کمک کنه و هیچ وقت از توقعی نداشته.

به جاوید نگاه کردم. واقعا فرشاد به تاتیانا کمک مالی می کرده و حالا تاتیانا داره به چنین آدمی انگ مریض بودن می زنه؟ چطور می تونست؟

یگانه ـ شیرین چی شده؟ به منم بگین؟

واقعا عصبانی شدم. تاتیانا گفت:

ـ خب فکر نمی کنی همین توقع نداشتنش باعث مریض بودنشه؟

ـ تاتیانا بهتری بلند بشی و بری. اگه فکر می کنی ما آدمای مریضی هستیم لزومی نمی بینم با ما رابطه داشته باشی، چون منم با فرشاد موافقم.

تاتیانا از جاش بلند شد و سریع رفت. سرم داغ شده بود. پوفی کردم و از جام بلند شدم. نسیم خنکی که می وزید هم نمی تونست از التهاب درونی من کم کنه.

مامان ـ شیرین خوبی؟ این دختره چی گفت که این جوری به هم ریختی؟

ـ چیزی نگفت مامان جان. طوری نیست. میرم کمی قدم بزنم.

جاوید ـ صبر کن باهات بیام.

کنار جاوید شروع کردم به قدم زدن. یگانه با چشمای نگران داشت به من نگاه می کرد. نگاهم رو ازش دزدیدم. همه متوجه شده بودن که تاتیانا یه چیزی گفته، ولی واقعا نمی دونستم چطوری باید توجیهشون بکنم. همین که به اندازه کافی از مامان و بابا دور شدیم گفتم:

ـ وای جاوید شنیدی چی گفت؟! دیدی به فرشاد چی گفت؟!

دستام داشتن می لرزیدن. جاوید دستش رو دور کمرم انداخت و گفت:

ـ آره عزیزم شنیدم.

ـ وای خدای من! خدای من تاتیانا چطور می تونه فکر کنه فرشاد به خواهرش نظر داره، وای سرم.

جاوید دستام رو گرفت و با نگرانی گفت:

ـ شیرین، شیرین خواهش می کنم. چرا انقدر ناراحت میشی؟

منو به سمت اولین نیمکت برد و نشوند. سعی می کردم نفسای عمیق بکشم. دست جاوید دور شونه هام بود و سعی می کرد منو آروم کنه.

جاوید ـ شیرین به فکر خودت باش، مریض بشی بچه اذیت میشه، خواهش می کنم.

سعی کردم دیگه به حرف تاتیانا گوش ندم. طفلی فرشاد.

ـ خدا رو شکر مامان و بابا نفهمیدن تاتیانا چی گفت.

جاوید ـ درسته عزیزم. پاشو بریم صورتت رو بشور، سفید شدی.

از جام بلند شدم. به جاوید تکیه کرده بودم. منو برد دستشویی و کمک کرد صورتم رو بشورم. کمی باهام قدم زد تا حالم بهتر بشه. برگشتیم پیش بقیه. همه آروم بودن و کسی حرفی نداشت بزنه. فرشاد برگشت تو جمع ما. سرش پایین بود. هممون حالمون گرفته شده بود. یگانه هم رنگ پریده به نظر می رسید. برای این که جو رو عوض کنم گفتم:

ـ مامان، من گرسنم شده، ساندویچا حاضره؟

مامان ـ آره عزیزم، بیا، از صبحم که هیچی نخوردی.

جاوید ـ پیمان، مهتا بیاین ناهار.

مامان ساندویچا رو بینمون تقسیم کرد.

مهتا ـ من سس زیاد می خوام.

ـ سس برات خوب نیست مهتا جان، باید کم بریزی، ببین منم سس نمی خورم.

مهتا ـ ولی من سس زیاد دوست دارم.

پیمان ـ مامی راست میگه مهتا، باید سس کم بخوری. اصلا من سس رو برمی دارم.

تا دستش رو دراز کرد تا سس رو برداره دستش خورد به لیوان نوشابه و همش چپ شد روی مهتا. مهتا جیغ بلندی کشید و با عصبانیت ساندویچش رو پرت کرد به سمت پیمان. پیمان جا خالی داد و ساندویچ مهتا خورد به لباس جاوید و سسی شد. جاوید با اخم به مهتا گفت:

ـ این چه کاری بود کردی؟

مهتا ـ تقصیر پیمان بود. ببین لباس منو کثیف کرد.

ـ بیا مهتا، بیا لباست رو تمیز کنم.

مهتا تا خواست بیاد دنبال من پیمان چیزی در گوشش گفت که دوباره جیغ مهتا هوا رفت. بطری آب رو برداشت. پیمان شروع کرد به دویدن و مهتا هم به دنبال پیمان. مامان و بابا شروع کردن به خندیدن. به دنبال مهتا رفتم و گفتم:

ـ بچه ها بیاین این جا.

پیمان در حالی که می دوید به سمت مهتا برگشت و زبونش رو برای مهتا درآورد، مهتا بدتر آتیشی شد. یهو تعادل پیمان به هم خورد و افتاد رو زمین. جاوید سریع به سمت پیمان رفت، ولی قبل از این که بهشون برسه مهتا کل بطری آب رو روی پیمان خالی کرده بود.

***

هـچو. پیمان عطسه کرد. تب سنج رو از زیر بغلش برداشتم و تکون دادم. مامان در رو باز کرد و یه لیوان آب میوه برای پیمان آورد.

مامان ـ چطوره؟

ـ یه درجه تب داره.

مامان ـ دکتر می بریش؟

ـ آره، بذار آب میوه اش رو بخوره ببرمش.

پیمان ـ میشه من دکتر نیام؟

ـ نه پیمان، این جوری هم خودت دیر خوب میشی و هم ممکنه به مهتا سرایت بدی.

کمکش کردم تا آب میوه اش رو بخوره. به مامان گفتم:

ـ از یگانه چه خبر؟

ـ هیچی، انگار دیشب که از پیک نیک برگشتیم دوباره سرگیجه اومده سراغش. فرشاد داروش رو داده. طفلی همش تو خواب و بیداریه.

سرم رو تکون دادم. پیمان با چشمای خمار و لپای گل انداخته داشت بهم نگاه می کرد. گفتم:

ـ پیمان پاشو بریم دکتر عزیزم.

پیمان رو با نق و نوق آماده کردم. جاوید قرار بود تا ساعت پنج خودش رو برسونه تا ببریمش دکتر.

مامان ـ راستی شیرین این دختره به فرشاد چی گفت که انقدر ریختین به هم؟

ـ مزخرف، نامربوط، می گفت چرا همش خرج خواهرت می کنی؟ از این حرفا.

نخواستم ذهن مامان رو بیشتر تحریک کنم هر چند فکر کنم مامان حرفم رو باور نکرد. چند دقیقه بعد جاوید سر رسید.

مامان ـ می خوای منم همراهتون بیام؟

ـ نه مامان جان، شما مواظب مهتا باشین، ما زود برمی گردیم.

جاوید پیمان رو بغل کرد و با هم رفتیم بیرون. پیمان رو روی صندلی عقب خوابوند.

جاوید ـ اگه خسته ای خودم تنهایی ببرمش دکتر؟

ـ نه می خوام بیام، دلم می مونه پیشش.

جاوید به سمت مطب دکتر روند. سرم کمی درد می کرد. خدا خدا می کردم از پیمان به من سرایت نکرده باشه.

ـ امروز باز فرشاد نیومد؟

جاوید ـ نه، کارش رو دادم تو خونه انجام بده.

سرم رو تکون دادم و گفتم:

ـ طفلی فرشاد.

جاوید ـ تقصیر خودشم هست، بیخودی مهربونی می کرد، آدم به کسی که تعهد نداره مهربونی نمی کنه.

ـ قبول دارم جاوید، ولی فرشاد قصد خیری داشت. حتی اگه رابطه اش با تاتیانا به ازدواج نمی رسید حقش نبود این جوری راجع بهش قضاوت بشه.

جاوید ـ من چند بار به فرشاد گفتم. گفتم بیخودی مهربونی نکنه، بابت پولی که به تاتیانا میده ازش چک بخواد یا یه همچین چیزی، ولی اون گوش نکرد، فکر می کرد انقدر که اون تعهد قلبی داره تاتیانا هم داره.

نفس عمیقی کشیدم. جاوید ادامه داد:

ـ ولی خوبیش اینه که قبل از این که ازدواج کنن کات کردن، این جوری دیگه فرشاد مجبور نیست نصف اموالش رو بده به تاتیانا.

با ناراحتی گفتم:

ـ ولی فکر می کنی ارزشش رو داشت که اعصاب این همه آدم این جوری خرد بشه؟

جاوید ـ عوضش بعد از این فرشاد دقت می کنه.

گفتم:

ـ اصلا دوست ندارم از این بلاها سر بچه های من بیاد، طاقت ندارم کسی دلشون رو بشکنه.

جاوید دستم رو گرفت و گفت:

ـ شیرین تو نگران اتفاقی هستی که هنوز نیفتاده؟ نگران نباش.

پیمان با بی حالی گفت:

ـ مام.

ـ جانم عزیزم؟

تب پیمان رو بی حال کرده بود. به مطب دکتر رسیدیم. خوشبختانه مطب خلوت بود و ما سریع رفتیم تو. پزشک پیمان رو معاینه کرد. هر چند داروی زیادی ننوشت، ولی من کلا از تب بچه می ترسیدم و زود می بردمش دکتر.

دکتر ـ شما باردار هستین خانم ظفری؟

ـ بله.

دکتر ـ بهتره زیاد نزدیک پیمان نشین، اگه شما هم مریض بشین براتون سخت میشه.

ـ مواظب هستم، ممنون.

از مطب دکتر اومدیم بیرون. از داروخونه نزدیک مطب داروهای پیمان رو گرفتیم. فقط یه نوع آنتی بیوتیک و یه تب بر داده بود. برگشتیم سمت خونه.

جاوید ـ راستی من یه شرکت خوب پیدا کردم برای اتاق بچه کاغذ دیواری بزنه، ازشون خواستم بروشورها رو برامون بفرستن.

ـ جدی؟ چه خوب. کی میارن؟

جاوید ـ احتمالا فردا بروشورها برسه. انتخاب می کنیم و سفارش می دیم.

ـ وای جاوید چقدر خوبه که تو انقدر به فکر هستی.

جاوید خندید و گفت:

ـ تازه من فکر می کنم بهتره خونه رو هم عوض کنیم و یه خونه بزرگ تر بگیریم.

ـ اوه نه جاوید! خونه بزرگ تر دنگ و فنگشم بیشتره، واقعا سخت میشه. این خونه که به حد کافی بزرگ هست.

جاوید خندید و گفت:

ـ باشه عزیزم، هر چی تو بخوای.

پیمان با بی حالی گفت:

ـ مامی میشه اگه خونه رو هم عوض کردیم من سگ داشته باشم؟

من و جاوید با تعجب به هم نگاه کردیم و بعد زدیم زیر خنده. بالاخره رسیدیم خونه. جاوید دوباره پیمان رو بغل کرد و برد تو.

مامان ـ چه زود برگشتین؟

ـ مطب دکتر خلوت بود مامان.

جاوید پیمان رو برد بالا تا رو تختش بخوابونه.

مامان ـ بده ببینم چیا نوشته.

نایلون دارو رو به مامان دادم.

مامان ـ فقط همین؟! والا باز دکترهای ایران. این که چیزی نداده!

ـ خب مامان این جا اصلا واسه سرماخوردگی دکتر نمی برن که بخواد دارو بنویسه.

مامان ـ بیا براش سوپ پختم، ببرم یه خرده بخوره، یه جوشونده هم حاضر کنم براش.

می دونستم که مامان از روشای سنتی خودش می خواد استفاده کنه. رفتم تو آشپزخونه. مامان برای مهتا هم سوپ کشیده بود. لپ مهتا رو کشیدم و گفتم:

ـ عزیز دلم چطوره؟

مهتا ـ مامی این سوپ خیلی خوشمزه اس، باز می خوام.

سوپ پیمان رو برداشتم و براش بردم بالا. جاوید لباسای پیمان رو از تنش درآورده بود و لباس تو خونه رو پوشونده بود.

جاوید ـ بده به من شیرین، تو برو پایین.

ـ تو خسته ای، خودم بهش میدم.

جاوید ـ نه تو مریض میشی. برو پایین، من بهش میدم.

تا صبح چند بار از خواب بیدار شدم و به پیمان سر زدم، حتی برای خوردن آنتی بیوتیکش رفتم تو آشپزخونه و براش آب پرتغال گرفتم. صبح هم به خانم میرون زنگ زدم و گفتم که پیمان مریض شده و باز نمی تونه بیاد مدرسه. همه دور میز بودن. جاوید زود قهوه اش رو سر کشید و رفت. صبحانه پیمان حاضر کردم که ببرم بالا.

مهتا ـ چرا پیمان نمیاد این جا؟

ـ چون مریضه و باید تو تخت بمونه.

مهتا دوباره لب برچید و مظلومانه بهم نگاه کرد. دلم براش ضعف رفت.

مهتا ـ منم می خوام مریض بشم.

ـ آخی چرا؟ چرا خوشگل من دوست داره مریض بشه؟

مهتا ـ آخه منم می خوام صبحونم رو بیاری تو تختم.

من و بابا و مامان زدیم زیر خنده.

***

سرفه کردم و گفتم:

ـ پیمان زود باش عزیزم، مدرسه ات دیر میشه.

به ساعتم نگاه کردم، هفت و نیم بود. پیمان آخرین لقمه رو توی دهنش گذاشت و گفت:

ـ مامی خداحافظ.

گونه ام رو بوسید و بدو بدو رفت بیرون. این چند وقته که مامان و بابا اومده بودن بابا پیمان رو می برد و می آورد. دوباره سرفه کردم و سینی صبحانه مهتا رو برداشتم.

مامان ـ هی بهت گفتم نزدیک پیمان نشو گوش نکردی، ببین الان خودتم مریض شدی.

ـ طوریم نیست مامان، خوب میشم.

مامان ـ بده صبحانه مهتا رو من ببرم.

ـ نه مامان خودم می برم، دوست ندارم مهتا فکر کنه دارم بینشون فرق می ذارم. بعد تازه ساعت ده هم باید برم مدرسه پیمان.

مامان ـ اون دیگه واسه چی؟

در حالی که از پله ها بالا می رفتم گفتم:

ـ جلسه دارن، باید برم.

صبحانه مهتا رو با ناز و اداش دادم. با این که مریض نبود، ولی ادای مریضا رو درمی آورد. دو روز صبحانه پیمان رو تو تختش بردم الان یه هفته اس که دارم به مهتا سرویس میدم. بعد از این که مهتا از تختش پایین اومد و رفت پیش مامان رفتم تو اتاق تا حاضر بشم. موبایلم زنگ زد. جاوید بود.

ـ سلام جاوید جان.

جاوید ـ شیرین خوبی؟

ممنون.

جاوید ـ شیرین هاینمن کارهای منو امروز انجام میده، می خوای من به جای تو برم مدرسه ی پیمان؟ تو استراحت کن.

ـ نه عزیزم حالم خوبه، ولی اگه کاری نداری بیا با هم بریم.

جاوید ـ باشه، پس یه ربع به ده جلوی مدرسه می بینمت. راستی تاکسی بگیر.

ـ باشه. خداحافظ.

کیفم رو برداشتم و رفتم پایین. بابا داشت برای مهتا داستان می خوند، داستان که چی، داشت کلیله و دمنه رو با زبون ساده برای مهتا تعریف می کرد، همون کاری که برای شادی می کرد، همون جوری که برای شادی تعریف می کرد، با همون لحن. دلم گرفت. الان باید مدرسه بره. داره مدرسه میره؟ چطوری؟ کی به درسش می رسه؟ منصور وقت داره؟ نکنه تو مدرسه اذیتش کنن؟ با صدای مامان به خودم اومدم.

مامان ـ شیرین.

ـ بله؟

مامان ـ چرا گریه می کنی مادر؟!

تازه فهمیدم که گریه می کردم. زود اشکام رو پاک کردم. توجه بابا و مهتا هم جمع شد.

مهتا ـ مامی چرا گریه می کنی؟

گفتم:

ـ هیچی، طوری نیست.

مامان همچنان با چشمای نگران داشت نگاهم می کرد. فهمیده بود به خاطر شادیه، ولی نمی خواست بهم بگه.

مامان ـ بیا بشین عزیزم، بیا یه خرده بشین.

ـ نه نه، دیگه باید برم، می ترسم دیر برسم. خداحافظ.

از در خونه اومدم بیرون. مدرسه پیمان دور نبود و من هم فرصت داشتم، تصمیم گرفتم کمی پیاده روی کنم. آروم به سمت مدرسه راه افتادم. شکوفه های بهاری درختان باز شده بودن و همه جا از بوی گل ها و عطر شکوفه ها پر شده بود. رسیدم جلوی مدرسه. از بین مادرها و پدرهایی که اومده بودن و می شناختمشون ماجده رو پیدا کردم. هنوز آلمانیش خوب نبود. تنها اومده بود و طبق معمول همسرش نبود. با هم حال و احوال کردیم.

ماجده ـ برای چی این جا؟

ـ نمی دونم، الان می فهمیم.

ماجده با دیدن شکمم خندید و گفت:

ـ پسر یا دختر؟

لبخند زدم و شونه هام رو بالا انداختم و گفتم:

ـ اونم نمی دونم.

ماجده ـ ولی پسر.

سعی کرد با دستاش چیزی بهم بفهمونه، ولی موفق نشد و بعد خندید.

چند دقیقه بعد جاوید رو دیدم که در حالی که با موبایلش حرف می زد نزدیکمون شد. با هم به سمت سالن جلسه رفتیم. خیلی زود جلسه شروع شد. مدیر مدرسه شروع کرد به صحبت کردن و این که قراره تو مدرسه یه مسابقه و جشن برگزار بشه. چشمم به پلاکارت خیره مونده بود. روز مادر. موضوع جلسه جشن روز مادر بود و این که برای اون روز چی کار می خواستن بکنن. سعی کردم فکرم رو مشغول حرف مدیر کنم، ولی همش ذهنم پیش پیمان و مهتا بود. پارسال این موقع زابینه رفته بود جشن روز مادر. یادم نرفته بود که پیمان چطوری تعریف می کرد و حالا. آب دهنم رو به سختی قورت دادم. دهنم مزه بدی می داد. از کیفم شکلاتی برداشتم و گذاشتم تو دهنم. جاوید آروم در گوشم گفت:

ـ شیرین حالت خوبه؟

سرم رو تکون دادم. مدیر حرفای زیادی زد، ولی یا نمی فهمیدم یا اصلا گوش نمی کردم، ماجده هم بدتر از من سر درنمی آورد. آخر از همه مدیر پرسید:

ـ کسی سوالی یا پیشنهادی داره؟

ناخودآگاه دستم رو بلند کردم.

خانم میرون ـ بله خانم ظفری؟

از جام بلند شدم. تقریبا همه حضار به من نگاه می کردن. گفتم:

ـ سلام من شیرین ظفری هستم. اول تشکر می کنم بابت جشنی که می گیرین. می خواستم پیشنهاد بدم در این جشن از مادرهایی که الان پیش ما نیستن هم تجلیل بشه.

توجه مدیر جلب شد و گفت:

ـ میشه بیشتر توضیح بدین؟

ـ راستش همون طور که می دونین مادر پیمان سال پیش در یه سانحه هوایی کشته شد، ولی قبل از اون در جشن روز مادر این جا شرکت کرده بود.

خانم میرون ـ بله درسته، یادم میاد.

ـ می دونم پیمان از این که مادرش تو این جشن نیست خیلی ناراحت میشه. ازتون خواهش می کنم در برنامتون از مادرهایی که پیش بچه هاشون نیستن هم تجلیل کنین.

مدیر سرش رو تکون داد و رو به حضار گفت:

ـ به نظر من پیشنهاد خوبیه، نظر شما هم مثبته؟

بیشتر حضار تایید کردن.

مدیر ـ ممنونم خانم ظفری. خب کسی پیشنهاد دیگه ای داره؟

سر جام نشستم. دست جاوید دستم رو گرفت و فشار خفیفی داد. بهش نگاه کردم، لبخند دلگرم کننده ای بهم زد. این لبخند برام از همه چی با ارزش تر بود. جلسه تموم شد و با هم از جلسه بیرون اومدیم. جاوید برگشت سر کارش. من و ماجده هم تا ایستگاه اتوبوس رفتیم، اون جا ازش جدا شدم و به طرف خونه راه افتادم. با این پیشنهاد انگار باری از رو دوشم برداشته شده بود. وارد خونه شدم. خیلی خسته بودم.

مامان ـ سلام عزیزم. جلسه چطور بود؟

ـ خوب بود، هفته بعد دعوتیم اون جا.

بابا ـ کجا؟

ـ مدرسه پیمان. جشن روز مادره، ما هم دعوت شدیم.

تمام طول اون هفته فکرم همش مشغول پیمان و مهتا بود، حتی وقتی جاوید بروشورهای کاغذ دیواری رو آورد اونا رو جلوی بچه ها گذاشتم تا اونا انتخاب کنن. می دونستم که این روزها تو مدرسه همش حرف جشن روز مادره، نمی خواستم پیمان کمبودی حس کنه، مدام حواسم بهش بود. بالاخره روز جشن فرا رسید. هممون حاضر شدیم و رفتیم مدرسه. همه جا رو تزیین کرده بودن. چون هوای اون روز خیلی خوب بود استادیوم فوتبال رو آماده کرده بودن.

مامان ـ حالا لازم بود برای این جشن جای به این بزرگی اجاره کنن؟

خندیدم و گفتم:

ـ مامان این جا زمین فوتبال مدرسه اس، اجاره اش نکردن.

ابروهای مامان و بابا رفت بالا. بابا گفت:

ـ عجب! مدرسه های ما کجا و اینا کجا!

بالاخره جشن شروع شد. برنامه جشن هم شامل رقص یه گروه از دخترها و پسرها بود. یه گروه هم شعر خوندن و آخر از همه هم یه تئاتر کوچیک رو اجرا کردن که داستان یه فرشته بود. آخر از همه مجری برنامه رفت روی سن و گفت:

ـ همون طور که می دونین آخرین بخش جشن ما مربوط به انتخاب بهترین مادر مدرسه اس. همه بچه هایی که شرکت می کنن یه نامه به مادرشون می نویسن و از اون ها بابت کارهایی که می کنن تشکر می کنن و امروز وقت اونه که بهترین مادر سال انتخاب بشه.

به پیمان نگاه کردم. دلم براش کباب بود، حتما داشت به این فکر می کرد که سال پیش مادرش تو این جشن پیشش بود. دستم رو دور شونه اش انداختم و به خودم چسبوندمش.

مجری ادامه داد:

ـ و هئیت داوران مسابقه بهترین مادر سال رو انتخاب کردن.

مامان ـ چی داره میگه؟

ـ دارن بهترین مادر سال رو انتخاب می کنن.

پیمان ـ مام منم نامه نوشتم، دعا کن برنده بشیم.

دستم رو بردم لای موهاش و به آرومی به هم ریختم. چشم همه حضار به مجری بود که ببینن کی به عنوان بهترین مادر سال انتخاب شده. مجری هم برای بازار گرمی لفتش می داد. با بی حوصلگی تو دلم گفتم بگو تمومش کن دیگه.

مجری ـ ابتدا یادی می کنیم از مادرهایی که پیشمون نیستن.

چشم همه پدر و مادرها به عکس چهار تا از مادرها بود که روی سن گذاشته بودن، عکس زابینه هم بین اونا بود. خودم قبلا از بین عکسای پیمان به مدرسه داده بودم و اونا هم بزرگش کرده بودن. همون عکسی که وقتی پیمان نوزاد بود تو بغلش گرفته بود. به پیمان نگاه کردم، بغض کرده بود و سرش انداخته بود پایین. محکم به خودم فشارش دادم و آروم تو گوشش گفتم:

ـ می دونی چقدر به وجودت افتخار می کنه؟

مجری ـ و حالا جایزه بهترین مادر تعلق می گیره به خانم شیرین ظفری.

پیمان از تو بغلم بیرون پرید و گفت:

ـ هورا.

جاوید سریع از جاش بلند شد و شروع کرد به کف زدن و به دنبال اون همه جمعیت کف زدن، ولی من انگار منگ بودم، انگار گوشام نمی شنید. من؟! بهترین مادر مدرسه شده بودم؟! چرا؟! من که مادر پیمان نبودم. چشمم به عکس زابینه بود که با چشمای خندان داشت به من نگاه می کرد. بغض کردم. پیمان پرید بغلم کرد و گفت:

ـ مامی برنده شدیم.

مجری ـ خانم شیرین ظفری لطفا روی سن بیاین.

جاوید آروم دستم رو گرفت و گفت:

ـ عزیزم پاشو باید بری اون جا.

اشکام رو پاک کردم. اصلا باورم نمی شد بین اون همه مادر من؟ من برنده شده بودم؟! اصلا پیمان کی نامه نوشته بود؟ مگه نه این که من همیشه تکالیفش رو چک می کردم. به کمک جاوید از جام بلند شدم. چشمای مامان هم پر از اشک شده بود. همراه جاوید رفتم روی سن. چشمم به عکس زابینه بود، چشماش می خندید.. خنده اش رو حتی از پس کاغذهای سرد احساس می کردم. ممنون زابینه. احساس می کردم زابینه از من راضیه از این که مادر خوبی برای بچه هاش بودم. روی سن کنار جاوید ایستادم. هنوز بغض داشتم.

مجری ـ بخشی از نامه پیمان رو برای مادرش می خونیم.

کاغذی رو باز کرد و شروع کرد به خوندن.

ـ خب مامی خیلی کارها رو بلد نیست انجام بده، هنوز اسم نون ها رو خوب یاد نگرفته و حتی گاهی اشتباه می خره. همیشه پستا رو به روش خودش درست می کنه و مدام میگه من سگ دوست ندارم در حالی که می دونم از سگ می ترسه، ولی مامی خیلی خوبه. وقتی باهاش بازی می کنم هر کاری می کنه تا من خوشحال بشم، مثلا جا خالی میده تا توپ بره تو گل و بعد میگه توپت داشت می خورد به شیکمم. برای مهتا هم همین جوریه، من شبا می شنوم که وقتی مهتا از خواب بیدار میشه مامی خودش رو زود می رسونه پیشش. وقتی مامی هست اصلا احساس نمی کنم که دیگه مادرم نیست.

دیگه جلوی اشکام رو نمی تونستم بگیرم. جمله آخر رو که خوند دیدم چند تا از مادرها اشکاشون رو پاک کردن.

مجری ـ الان از خانم کووتا، مادر نمونه سال پیش می خوایم بیان رو سن و جایزه خانم ظفری رو به ایشون بدن.

زنی روی سن اومد و مدالی رو از مجری گرفت و به سینه من زد. یه مدال با روبانهای آبی که روش عبارت بهترین مادر نوشته شده بود. نوبت من بود که باید حرف می زدم و احساسم رو می گفتم. جلوی میکروفون رفتم. دستام از شوق و استرس می لرزید. راستش نمی دونستم باید چی بگم. به جاوید نگاه کردم لبخند دلگرم کننده اش از اضطرابم کم می کرد. نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

ـ واقعا نمی دونم باید چی بگم، خیلی سخته که احساساتت رو توی چند تا جمله تعریف کنی، درست مثل این که از مادرها بخواین عشق خودشون به بچه هاشون رو سریع تعریف بکنن، ولی می خوام به همه بچه ها بگم شما هر جای دنیا که باشین، هر سنی که داشته باشین قهرمان کوچولو های ما مادرها هستین.

همه شروع کردن به کف زدن. از روی سن پایین رفتم. جشن تموم شد و وقت پذیرایی بود. محکم پیمان رو بغل کردم.

پیمان ـ اوه مامی انقدر محکم بغلم نکن، بچه اذیت میشه.

بوسیدمش و گفتم:

ـ نه، اذیت نمیشه.

مهتا ـ مامی منو بغل نمی کنی؟

ـ چرا عزیزم.

این بار صدای خانم میرون دراومد:

ـ خانم ظفری این جوری بچه ها رو بغل نکنین!

ـ اشکالی نداره، بچه ها مواظبن.

جاوید خندید و گفت:

ـ شیرین معمولا در مورد بچه ها به حرف کسی گوش نمیده.

خانم میرون ـ بهتون تبریک میگم.

ـ ممنونم.

جاوید و پیمان به سمت میز پذیرایی رفتم و با کمی خوردنی و نوشیدنی برگشتن. خسته بودم، ولی ذهنم روشن بود. اون روز یکی از بهترین روزهای زندگیم بود. بعد از مدتی به پیشنهاد جاوید جشن رو ترک کردیم. با این که دوست داشتم بیشتر بمونم، ولی جاوید بچه رو بهانه کرد و این که این چند وقته واقعا خسته شدم. از توجه جاوید به خودم لذت می بردم و وقتی اخم می کرد و می گفت به حرفش گوش نمیدم. برگشتیم خونه. مامان انقدر بابت برنده شدنم ذوق داشت که خیلی زود به گوش سارا رسوند.

سارا ـ به به مامان نمونه، مامان منم میشی؟

ـ نه، تو خودت مامان داری.

سارا با لحن بچگونه گفت:

ـ اِ چرا؟ بد.

خندیدم و گفتم:

ـ راتین چطوره؟

سارا پوفی کرد و گفت:

ـ خوب، بد، گاهی مریض میشه، گاهی بچه خوبی میشه، گاهی شکل باباش میشه.

ـ پس کلا خوبه.

سارا ـ تو چطوری؟ کوچولو آخرش معلوم نشد دختره یا پسر؟

ـ نه، فعلا معلوم نیست.

سارا ـ اسم انتخاب کردین؟

ـ اگه پسر شد مهرزاد.

سارا ـ اگه دختر بود؟

ـ هنوز نمی دونم.

صدای گریه راتین اومد.

سارا ـ وای باز این از خواب بیدار شد! شیرین جون ببخشید من دیگه برم.

ـ برو عزیزم. روی راتین رو ببوس.

ارتباطم رو قطع کردم و لپ تاپ رو بستم. مامان داشت توی آشپزخونه غذا درست می کرد.

ـ مامان میرم طبقه بالا یه خرده دراز بکشم.

مامان ـ برو عزیزم. غذا حاضر شد صدات می زنم.

مدال رو برداشتم و رفتم طبقه بالا. وارد اتاقم شدم. مدال رو زدم به گوشه آیینه تا همیشه جلوی چشمم باشه. روی تختم دراز کشیدم. چند دقیقه بعد جاوید اومد تو.

جاوید ـ شیرین خیلی خسته شدی.

در حالی که چشمام بسته بود گفتم:

ـ امروز عالی بود جاوید.

جاوید کنارم دراز کشید و گفت:

ـ آره، خیلی خوب بود.

ـ تو می دونستی؟

جاوید ـ اوهوم، خودم به پیمان کمک کردم تا نامه اش رو بنویسه.

ـ هنوز باورم نمیشه.

جاوید ـ چرا باورت نشه؟ تو بی نظیری، گاهی وقتا خود منم یادم میره که زابینه بچه ها رو به دنیا آورده.

از این حرف جاوید بغضم گرفت. یعنی شادی هم همین احساس رو داشت؟ ممکن بود یه روزی یادش بره که مادری به اسم شیرین داشته؟

***

ماه های بارداری من عین برق و باد گذشت. تو یکی از سونوگرافی های من بالاخره پزشکم تشخیص داد که بچه پسره، مهرزاد، درست همون جور که مامان تشخیص داده بود. به بچه ها هم گفتیم که قراره یه برادر داشته باشن به اسم مهرزاد. پیمان که خیلی خوشحال شد. کاغذ دیواری و تخت و کمد مهرزاد رو به سلیقه بچه ها انتخاب کردیم، ولی مهتا همش خواهر می خواست.

مهتا ـ من یه خواهر می خوام.

جاوید ـ مهتا تو قراره یه برادر خوب داشته باشی، این که خیلی خوبه.

مهتا ـ ولی من می خوام باهاش بازی کنم.

ـ تو با مهرزاد هم می تونی بازی کنی.

مهتا ـ ولی اون پسره، من می خوام دختر باشه.

ـ عزیزم پسر باشه یا دختر باهات بازی می کنه، بهت قول میدم.

مهتا ـ نه، اونم مثل پیمان منو اذیت می کنه.

ـ من قول میدم مهرزاد اذیتت نکنه، باشه؟ یه خواهر خوب میشی براش؟ اون تو رو خیلی دوست داره. می دونی چقدر دوست داره به دنیا بیاد تا باهات بازی کنه؟

مهتا با چشمای پرسشگر معصومانه به من نگاه می کرد. ادامه دادم:

ـ می دونی هر شب بهم میگه مامی مهتا چطوریه؟ با من بازی می کنه؟ منو دوست داره؟ منم بهش میگم وای مهرزاد نمی دونی چه خواهر خوبی داری، چقدر مهربونه، چقدر خوبه، خیلی دوست داره به دنیا بیای.

مهتا زود گفت:

ـ آره مامی من خیلی دوست دارم به دنیا بیاد، ولی ای کاش دختر بود.

جاوید ـ مهتا من مطمئنم اگه به دنیا بیاد خیلی خوشحال میشی.

بعد از این که یه خرده با مهتا حرف زدیم و قانعش کردیم که بچه خیلی دوستش داره و می خواد بازی کنه رفتیم تو اتاقمون. دیگه سنگین شده بودم. روی تخت دراز کشیدم.

جاوید ـ شیرین این جوری که تو به مهتا گفتی من حسودیم شد.

ـ واسه چی؟!

جاوید ـ آخه فکر کنم هیچ وقت تینا از این که من برادرشم انقدر خوشحال نبوده.

مشتی به بازوی جاوید زدم و گفتم:

ـ بس کن. کیه که تو رو دوست نداشته باشه؟

جاوید خندید.

ـ وای کی تموم میشه؟ خسته شدم.

جاوید ـ از چی؟

ـ همین حاملگی دیگه. نه می تونم درست و حسابی راه برم، نه می تونم بخوابم.

جاوید کنارم نشست و گفت:

ـ آره، می بینم شبا همش غلت می زنی.

ـ بیدارت می کنم؟

جاوید ـ مهم نیست، من فقط ناراحتم که نمی تونم کمکت کنم.

من دست جاوید رو گرفتم و گفتم:

ـ همین که کنارم هستی و درک می کنه خودش خیلیه.

جاوید ـ راستی مامان هم می خواد برای به دنیا اومدن بچه بیاد این جا.

ـ جدی؟ چه خوب. تینا نمیاد؟

جاوید ـ تو فکر کن این همه آدم باید کجا بخوابن؟

ـ اوه راست میگی، جا نداریم. حیف شد.

جاوید ـ ولی باید بهش بگیم کی می ریم بیمارستان که بلیت بگیره.

ـ باشه از دکترم می پرسم.

جاوید دراز کشید و گفت:

ـ فردا تخت و کمد مهرزاد رو میارن.

ـ آره، یادم هست.

جاوید ـ شیرین من هنوز باورم نمیشه.

در حالی که جای خودم رو مرتب می کردم گفتم:

ـ چی هنوز باورت نمیشه؟

جاوید ـ این که تو رو دارم، این که انقدر با بچه ها خوبی، این که مهرزاد داره میاد. من تو این دو ساله واقعا زندگی کردم با آرامش. هر جایی گیر می کردم می دونستم تو هستی، دیگه نگران خونه و بچه ها نبودم.

دست جاوید رو گرفتم. جاوید دستم رو بوسید. گفتم:

ـ جاوید منم دقیقا همین احساس رو نسبت به تو دارم. تو خیلی خوبی. درست اون زمان که بهت احتیاج داشتم اومدی. خیلی برام قوت قلب بودی و منو درک کردی، اینا چیزای کمی نیست جاوید. وقتی منصور رو تو آلمان دیدم اصلا انتظار نداشتم کمکم کنی، ولی هر کاری از دستت برمی اومد کردی. من خیلی بیشتر از اینا مدیون توام.

جاوید ـ تو بهترین همسر دنیایی شیرین.

خندیدم. ای کاش زندگیمون همین جوری که هست بمونه. صبح روز بعد تخت و کمد مهرزاد رو آوردن و تو اتاقش گذاشتن. یگانه هم اومده بود پیش ما. مامان داشت پایین ناهار درست می کرد و من و یگانه هم داشتیم لوازم مهرزاد رو مرتب می کردیم.

ـ خوب چه خبر یگانه؟ حالت انگار خیلی بهتره.

یگانه ـ آره خوبم، دیگه سرگیجه ندارم.

ـ خیلی خوبه. مدارکت از ایران اومد؟

یگانه ـ نه، هنوز نرسیده.

ـ خب ایشالا میاد، نگران نباش.

یگانه ـ نه، نگران نیستم.

ـ طوری شده یگانه؟ بی حالی.

یگانه بغضش رو قورت داد وگفت:

ـ مامان زنگ زده بود، یه خرده ناراحت بود.

کنار یگانه نشستم و گفتم:

ـ واسه چی؟ می خوای بهم بگی؟

یگانه ـ مسعود ازدواج کرده.

اشکای یگانه چکیدن. مات موندم. یعنی یگانه انقدر مسعود رو دوست داشت؟ خدای من! اگه دوستش داشت چقدر عذاب کشیده بود. گفتم:

ـ یگانه تو مسعود رو دوست داشتی؟

یگانه سرش رو تکون داد و گفت:

ـ نه.

گفتم:

ـ خب چرا الان ناراحتی؟

یگانه ـ ناراحت نیستم، خوشحالم. من و مسعود با هم به هیچ جا نمی رسیدیم. من خیلی پافشاری کردم بابام رو راضی کردم، ولی مامان قبول نکرد، می گفت مسعود خیلی خوبه. راست می گفت، مسعود خیلی خوبه. خوشحالم که ازدواج کرد.

مات موندم. یعنی چی مسعود خوبه؟ اون مسعود کثافتی که من دیده بودم، با اون حرفایی که به زن عمو زده بود. طفلی یگانه برای کی خودش رو ناراحت می کرد، به کی می گفت خوب!

گفتم:

ـ ببین یگانه جون به خاطر مسعود خودت رو ناراحت نکن، اون اگه واقعا دوستت داشت که تو این شرایط سخت ولت نمی کرد و سعی می کرد پیشت بمونه، نه این که نامزدی رو به هم بزنه. جذام که نداشتی.

یگانه سرش رو تکون داد و گفت:

ـ نه شیرین تو نمی دونی، تو خبر نداری.

ـ از چی خبر ندارم؟

گریه یگانه شدت پیدا کرد و گفت:

ـ شیرین به خدا دارم می ترکم، از بغضی که تو گلومه، از کاری که کردم. نمی تونم خودم رو ببخشم.

ـ مگه چی کار کردی یگانه؟! می خوای به من بگی؟

یگانه اشکاش رو پاک کرد و گفت:

ـ قول میدی به فرشاد نگی؟ به هیچ کس نگو.

ـ آره، قول میدم.

یگانه ـ من ... من ...

یگانه لبش رو گزید. گفتم:

ـ یگانه اگه راحت نیستی تعریف نکن.

یگانه سرش رو تکون داد و گفت:

ـ استادمون بود تو دانشگاه ...

ابروهام رفت بالا. یگانه داشت درباره چی حرف می زد؟! بهش خیره شده بودم. یگانه عروسکی رو که توی دستش بود رو گذاشت توی قفسه. با صدای آروم ادامه داد. انگار با خودش حرف می زد، نگاهم نمی کرد.

یگانه ـ نه این که خیلی استاد خوشگل و خوش تیپی باشه ها، نه، یه خرده بداخلاق بود، ولی خیلی باسواد بود. سی و پنج سالش اینا بود. از همون ترم اول استادمون بود. ترم اول به هیچ کسی محل نمی داد، ولی ترم دوم بهتر شده بود، مخصوصا با اونایی که تو درسش نمره خوب آورده بودن. منم سومین نمره رو تو کلاسش آوردم. گفت سه نفر اول بریم پیشش تا بهمون پروژه بده باهاش کار کنیم. همون ترمم فرشاد کاراش رو جور کرد که بیاد این جا.خب منم ناراحت بودم و دلم برای فرشاد تنگ می شد. نمی دونی شیرین فرشاد چقدر تو خونه هوام رو داشت. فرشاد که رفت خیلی ساکت شدم. اصلا تو خونه فرشاد بود که باهام حرف می زد. استاد همش می پرسید چی شده خانم مرادی؟ منم می گفتم چیزی نیست. یکی دو هفته بعد از رفتن فرشاد بود که دیگه طاقت نیاوردم. تو افیسش وقتی تحقیقم رو داشتم بهش تحویل می دادم زدم زیر گریه. پرسید چی شده؟ منم دلم پر بود بهش گفتم برادرم رفته خارج، گفتم چقدر دلم براش تنگ شده. یه خرده دلداری داد که کار خوبی کرده و تو می تونی ازش کمک بخوام و مقالات خوب می تونه برام بفرسته و فرصت تحصیلی مناسبی هم می تونه برام مهیا کنه. شیرین از اون روز رفتارش باهام عوض شد، می دونی تحویلم می گرفت. پیش بقیه نه، ولی وقتی خودمون بودیم خیلی خوشرو می شد. دیگه یه جوری شده بود که تو تحقیقای خصوصیش راهم می داد، حتی کمک کرد یه تحقیق رو خودم بنویسم.

یگانه ساکت شد. سعی کردم حرفاش رو تو ذهنم حلاجی کنم. یعنی یگانه عاشق استادش شده بود؟ گفتم:

ـ یگانه، تو استادت رو دوست داشتی؟

یگانه لبش رو گزید و سرش رو پایین تر انداخت. سعی کردم لحن سرزنش آمیز نباشه. به آرومی گفتم:

ـ استادت پونزده سال از خودت بزرگ تر بود. زن و بچه نداشت؟

یگانه سرش رو تکون داد و گفت:

ـ نه، خانومش طلاق گرفته.

ـ یگانه جان آخه تو می خواستی با کسی ازدواج کنی که ازت پونزده سال بزرگ تره و یه بارم ازدواج کرده؟

یگانه سرش رو بالا گرفت و گفت:

ـ من نمی خواستم باهاش ازدواج کنم. من تنها بودم شیرین، خیلی تنها، دوست صمیمی که نداشتم، مامان و بابا که سرشون به خودشون گرم بود و فرشادم که اومده بود این جا.

فک یگانه لرزید. دلم براش ریش شد. گفتم:

ـ خب بعد چی شد؟

یگانه بغضش رو قورت داد و گفت:

ـ قول دادی به فرشاد نگی.

ـ آره، قول دادم.

یگانه ـ بعد از امتحانات بود. یه روز بهش زنگ زدم که استاد کی دانشکده هستین تحقیق رو بیارم؟ گفت یه هفته دانشگاه نمیره، چون قراره برای یه کنفرانس بره خارج. آدرس خونش رو داد گفت ببرم اون جا.

دوباره ساکت شد. آروم گفتم:

ـ رفتی؟

سرش رو تکون داد و گفت:

ـ آره رفتم و تحقیقم رو دادم. باید مراحلی که انجام داده بودم رو بهش می گفتم و کارهای بعدی رو ازش تحویل می گرفتم. یه قهوه درست کرد و خوردیم.

یگانه به این جا که رسید کله ام داغ شد، هر فکری به ذهنم اومد. نکنه اتفاقی افتاده باشه؟ به زور جلوی جیغم رو گرفتم. ولی یگانه خیلی راحت تعریف کرد، نه اثری از هیجان تو صداش بود، نه چیزی. نفس راحتی کشیدم. یگانه با پایین لباسش بازی می کرد. گفتم:

ـ یگانه یعنی هیچ کس خبر نداشت میری خونه ی استادت؟

یگانه چشماش رو بست و سرش رو تکون داد و گفت:

ـ زیاد نرفتم، دو بار. یه بارم که اصلا از در تحویل دادم و اصلا تو نرفتم. می دونی شیرین ...

منتظر شدم. یگانه نفس عمیقی کشید و ادامه داد:

ـ یه جورایی مثل فرشاد بود، البته نه به شوخ و شنگی فرشاد. همیشه اخماش تو هم بود، ولی کمکم می کرد. با حرفاش آرومم می کرد، نه این که حرف بی مورد بزنه ها، نه، انصافا نه، همین که کارام رو که درست انجام می دادم تشویقم می کرد خودش خیلی امید بخش بود. تا این که مامان مسعود رو علم کرد. زمزمه اش بود، ولی فکر می کردم خود مسعود مخالفت می کنه. فکر می کردم یه چیزیه بین مامان و زن دایی، فکر نمی کردم جدی بشه، ولی شد. قضیه خیلی جدی شد. من تنها بودم، تنها کسی که طرف من بود فرشاد بود که اونم کاری از دستش برنمی اومد. درسته خیلی داد و هوار کرد، نمی دونی چقدر به مامان التماس کرد. گفت بذارن درس بخونم، ولی گوش مامان بدهکار نبود. منم اعتصاب کردم و غذا نخوردم. خودم رو تو اتاق حبس کردم. به حرف مامان گوش نکردم، ولی مامان یه دنده تر از این حرفا بود. از کارای تحقیق و پروژه عقب افتادم. صدای تیرداد دراومد. منی که همیشه دقیق و سر وقت بودم دیگه هیچ کاری نمی کردم. کارهاش رو نصفه می بردم، تازه همشم پر از غلط و غلوط. یه بار صدام کرد و گفت اصلا ازم انتظار نداشته. دوست نداشتم قضیه رو بفهمه، هر چی بود غریبه بود، ولی تنهایی خیلی بهم فشار آورده بود. هیچ کس نبود باهاش درد و دل کنم. مامانم باهام حرف نمی زد، بابا که کلا خنثی بود، با فرشادم حرف می زدم عصبانی می شد که چرا هیچ کاری نمی کنم. هیچ کس پیشم نبود، شیرین کسی نبود.

دوباره گریه اش گرفت. بغلش کردم. می دونستم بیشتر از هر چیزی به یه آغوش احتیاج داره. پشتش رو مالیدم. یادم بود چه روزهایی رو می گفت. روزهایی که درگیر طلاقم بودم، یادم بود چقدر یگانه ساکت و لاغر شده بود. پس قضیه این بود. ولی این چه ربطی به خوب بودن مسعود داشت؟ این قضیه برای هر کسی ممکن بود پیش بیاد. یه خرده که آروم شد گفتم:

ـ یگانه جان می خوای بذاری برای یه وقت دیگه تعریف کنی؟

یگانه سرش رو تکون داد و گفت:

ـ اگه خسته شدی باشه.

ـ نه، من خسته نشدم. بگو.

یگانه ـ هیچی دیگه من و مسعود نامزد کردیم. یادته دیگه؟ باهاش شرط کردم کاری به کارم نداشته باشه. حالا فکر نکن مسعود خیلی ازم خوشش می اومد. اصلا لازم نبود باهاش شرط کنم، خودش بیشتر از من راغب به آزادی بود. کاریم نداشت، الکی می اومد و می رفت. منم به تحقیق و پروژه ام می رسیدم. تا این که تیرداد یه کار تحقیقاتی بزرگ برداشت و از ساعتای تدریسش تو دانشگاه کم کرد، همش دو روز می اومد دانشگاه که من یه روزش رو کلاس نداشتم. عملا یه روز تو هفته می دیدمش، اونم با اون کار فشرده ای که داشت. بیشتر اوقات با هم بودیم، تو دفترش، تو دانشگاه، بیرون. یخمون باز شده بود و صمیمی تر بودیم، البته فاصله اش رو حفظ می کرد، ولی من دیگه بهش عادت کرده بودم. عادت کرده بودم تمام تنهاییای من بشه تیرداد، هر چند به بهانه کار باشه، به بهانه تحقیق باشه. گاهی از مسعود می پرسید. جواب سر بالا می دادم. مسعود رو دوست نداشتم، ولی تیرداد لااقل مجبورم نمی کرد، دستور نمی داد و به حرفام گوش می داد. یه جورایی، یه جورایی دوستش داشتم.

یگانه باز سرش رو انداخت پایین. باورم نمی شد. دوست داشتم بقیه اش رو بشنوم. دلم یه جورایی برای یگانه می سوخت. گفتم:

ـ خب چی شد؟

یگانه ـ هیچی، مسعود که کاریم نداشت منم بیشتر می رفتم پیش تیرداد. همه فکر می کردن کم کم دیگه به مسعود علاقه مند شدم در حالی که من فقط از این که تیرداد پیشم بود خوشحال بودم. همه چی داشت خوب پیش می رفت. عید فرشاد اومد، وقتی اومد دیگه خوشحالیم صد برابر شد، دیگه از بودن مسعود ناراحت نمی شدم، انگار اصلا نبود، نامزدم نبود. دیگه پیش تیرداد نمی رفتم. فقط گاهی بهم زنگ می زد مطمئن بشه کاری که بهم داده رو درست انجام میدم. به فرشاد گفتم با استادم پروژه برداشتم. تشویقم کرد، ولی روحشم خبر نداشت که استادم رو دوست دارم. خودمم صداش رو نمی تونستم دربیارم، می ترسیدم هم تیرداد رو از دست بدم، هم خانواده ام رو. بعد از این که فرشاد رفت دوباره تنها شدم و رو آوردم به تیرداد. این بار صدای مسعود دراومد و اعتراض می کرد چرا بهش اهمیت نمیدم. درس رو بهونه کردم و گفتم درسام سنگینه. بیشتر عصبانی شد. گفت این جوری بشه دیگه اجازه نمیده درس بخونم. منم عصبانی شدم. به هم توپیدیم، یکی اون گفت یکی من گفتم. آخر عصبانی شد و رفت خونشون. مامان اومد و هر چی از دهنش درمی اومد بهم گفت. گفت لیاقت ندارم پسر به اون خوبی رو نگه دارم. انقدر رو اعصابم رفت که داشتم دیوونه می شدم. تیرداد بهم زنگ زد و گفت اگه اون قسمتی رو که بهم داده کامل کردم ببرم پیشش. کامل نبود، ولی بهانه خوبی بود از خونه بزنم بیرون. گفت خونه اس. رفتم خونشون. حالم خوب نبود. نه از مسعود، از مامان که چطوری سر مسعود سرم داد می کشید. تیرداد گفت کارت نصفه اس. گریه کردم. بهش گفتم خیلی بدبختم. گفتم چی شده. وقتی دیدم همش داره میگه اشکالی نداره، مهم نیست، چهار تا هم گذاشتم روش و از مسعود بد گفتم. گفتم اذیتم می کنه و صداش رو نمی تونم دربیارم، گفتم کتکم می زنه، تحقیرم می کنه، هیچ کسم حرفم رو باور نمی کنه و همه فکر می کنن مسعود خیلی خوبه. تیرداد دیگه چیزی نگفت. گفتم خودم رو می کشم. تیرداد سعی کرد آرومم کنه، ولی من ... من ...

یگانه شروع کرد به هق هق کردن. سعی کردم آرومش کنم، ولی آروم نمی شد. بغلش کردم و موهاش رو نوازش کردم. گفتم:

ـ پاشو، پاشو بیا بریم دست و صورتت رو بشور. بعدا خواستی تعریف می کنی. پاشو حالت خوب نیست.

به زور یگانه رو بردم دستشویی. طفلی یگانه. چی می تونستم بهش بگم که کمی از دردی که کشیده بود کم کنه؟

مامان یواشکی ازم پرسید:

ـ یگانه چی شده؟ گریه کرده؟

ـ آره، دلش تنگ شده خب. یادته از زن عمو جدا نمی شد.

مامان ـ الهی بمیرم، طفلی یگانه!

مامان داشت می گفت ولی من همش ذهنم مشغول یگانه و تیرداد بود. دلیل کارش رو درک نمی کردم ولی بهش حق می دادم. سخته مجبور باشی تنهایی همه چیز رو تحمل کنی. یگانه دیگه حرفی نزد. گذاشتم راحت باشه. شاید یه وقت دیگه برام تعریف می کرد. حالا که تا این جاش رو برام گفته بود حتما بقیه اش رو هم برام تعریف می کرد. شب فرشاد اومد خونه ي ما. یگانه با نگرانی بهم نگاه می کرد ولی سعی کردم اعتمادش رو به خودم جلب کنم. صبح با اوو به سارا زنگ زدم.

ـ چه خبر سارا؟ راتین چی کار می کنه؟

سارا ـ داره دندون درمیاره، پدر من و امین رو درآورده.

ـ آخی چرا؟ تب کرده؟

سارا ـ تب نه ولی طفلی بی قراری می کنه، دلم ریش میشه شیرین.

ـ آخی بمیرم براش.

سارا ـ خب از تو چه خبر؟ ایشالا یه ماه دیگه مهرزاد کوچولو رو بغل می کنی دیگه.

ـ آره ایشالا.

سارا ـ وقتی زن دایی بهم گفت می خواین اسمش رو بذارین مهرزاد تعجب کردم. مگه تو اسم باربد رو دوست نداشتی؟

دوباره پرت شدم به گذشته؛ به روزهایی که نمی دونستم شادی دختره یا پسر و قرار گذاشته بودم اگه پسر باشه اسمش باشه باربد و اگه دختر باشه شادی که شادی شد. سارا که دمغ شدنم رو دید سریع گفت:

ـ عجب سوالایی می کنم من، ولش کن اصلا.

ـ نه اشکال نداره، جاوید خوشش اومد.

سارا ـ خب ایشالا به دنیا میاد قدمش خیر باشه، زیر سایه پدر و مادرش بزرگ بشه.

خدایا من قبلا تمام این حرفا رو شنیده بودم. برای شادی هم همین حرفا رو زده بودن ولی چی شد!

ـ راستی دیروز یگانه این جا بود می گفت مسعود ازدواج کرده. خبر داری؟

سارا سرش رو تکون داد و گفت:

ـ آره بیشعور! خوب شد یگانه خلاص شد از دستش. نمی دونی به عمو مرتضی و فرشاد چی گفته بود.

ـ چی گفته بود مگه؟

سارا ـ به یگانه نگیا، به عمو گفته بود پاشو دختر بدکاره ات رو از بغل پسرهای دانشگاه جمع کن. فکر کن شیرین هیچ کی نه اونم یگانه! به فرشاد گفته بود یگانه با استادشه.

با این حرف فقط یه اسم اومد توی ذهنم؛ تیرداد. یگانه می گفت رفته خونه ي استادش. می گفت استادم رو دوست داشتم. یعنی مسعود حق داشت؟ گیج مونده بودم.

ـ چطور روش شده؟

سارا ـ حالا می دونی کدوم استادش رو می گفت؟ همون استادی که یگانه رو رسونده بوده بیمارستان. انگاری تو بیمارستان مسعود براش شاخ و شونه می کشه که به چه حقی یگانه رو آوردی بیمارستان، عمو کلی از استاده معذرت خواسته بوده. فرشاد که این جا بود باهاش حرف زدم، فرشاد می گفت مسعود توهم زده و استاده اصلا تو این مایه ها نبوده. فکر کن خوبی کنی و یه چنین انگی بهت بزنن!

هنوز داشتم حرفای یگانه رو سبک سنگین می کردم. گفتم:

ـ طفلی یگانه.

سارا ـ آره، بعدا زن دایی شهلا سر درد و دلش با مامان باز شده بوده و گفته تو اون وضعیت يگانه، مادر مسعود اومده بوده که الا و بلا باید یگانه رو ببریم دکتر.

ـ دکتر؟

سارا ـ آره دیگه، واسه گواهی بکارت و اینا.

ابروهام رفت بالا و گفتم:

ـ بیخیال، راستی؟

سارا ـ آره، عمو هم عصبانی شده بود. طفلی یگانه واسه همون خوب نمی شد. منم چند روز پیش باهاش حرف می زدم، ماشالا خیلی بهتر شده. تصمیم درستی هم گرفت که اون جا موند. برمی گشت این جا فامیل داییش جلوی چشمش آیینه دق که چي!

بعد از کمی صحبت درد کمر رو بهونه کردم و از سارا خداحافظی کردم. پاشدم رفتم پایین. این چند روز آخر واقعا حوصله ام سر می رفت. هر چند نرمش و حرکاتم سر جاش بود ولی واقعا تکون خوردن برام سخت می شد. خوشبختانه با بودن مامان و بابا خیلی از مسئولیتای من کم شده بود؛ ولی باز یه کارایی رو باید خودم انجام می داد.

شب داشتم دندونام رو مسواک می زدم و جاوید هم ریشش رو می زد.

ـ جاوید یه چیزی بپرسم؟

جاوید ـ بپرس.

ـ اگه یه دختری یه پسری رو دوست نداشته باشه بعد مجبورشون کنن که با هم ازدواج کنن، بعد اون پسره هم کاری به کار دختره نداشته باشه، بعد اون دختره بره سمت یه پسر دیگه، بعد اون پسره بیاد به دختره بگه چرا رفتی سمت پسره، بعد به پسره ...

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

با دیدن قیافه جاوید تو آیینه زدم زیر خنده. ریش تراش توی دستش با چشمای گرد تو آیینه بهم زل زده بود. گفت:

ـ was? Was was? Was was was?

بعد دو تاییمون زدیم زیر خنده.

جاوید ـ باور کن نفهمیدم.

گفتم:

ـ باشه یه جور دیگه بهت میگم؛ فرض کن فرشاد و تاتیانا رو مجبور کنن با هم ازدواج کنن در حالی که علاقه ای بهم ندارن. اگه تاتیانا بره سمت یه مرد دیگه بهش حق میدی؟

جاوید خم شد و صورتش رو شست. بعد حوله رو برداشت و گفت:

ـ آره البته.

ـ جدی؟

جاوید ـ آره هیچی زور نمیشه، وقتی دوست نداره اجباری نیست باهاش زندگی کنه.

ـ این میشه خیانت!

جاوید ـ نه خیانت نمیشه.

با بد عنقی گفتم:

ـ میشه، وقتی به یکی تعهد داری باید بهش عمل کنی، فکر کردن به یه مرد دیگه میشه خیانت.

جاوید منو به سمت خودش برگردوند و دستش رو انداخت دور کمرم. شکم گنده ام نمی ذاشت کاملا برم تو بغلش. گفت:

ـ شیرین تعهد باید قلبی باشه، ازدواجی که توش علاقه نباشه ازدواج نیست، وقتی ازدواج نباشه یعنی تعهد هم نیست. خودت رو ببین، به پیمان و مهتا هیچ تعهدی نداری، اونا حتی الان می تونن برن پیش اشمیت، ولی چرا پیش خودمون نگهشون داشتی؟

گفتم:

ـ چون دوستشون دارم.

جاوید ـ همین، وقتی دوست داشتنی نباشه چرا باید آدم خودش رو اذیت کنه؟

جاوید راست می گفت. ولی باز فکرم مشغول کار یگانه بود. یعنی با تیرداد تا کجا پیش رفته بود؟ اصلا دوست نداشتم حق با مسعود باشه. نه به این خاطر که ازش بدم می اومد، چون دلم به حال یگانه می سوخت.

***

اضطراب داشتم. مامان مدام دعا می خوند و تو صورتم فوت می کرد. دیروز رفته بودم پیش دکتر و اونم تشخیص داده بود بچه باید به دنیا بیاد، اونم یه هفته زودتر. اصلا آمادگیش رو نداشتم. درسته دفعه اولم نبود ولی بازم دلشوره داشتم. شب اصلا نتونسته بودم بخوابم. جاوید همش سعی می کرد با حرفاش آرومم کنه ولی باز می لرزیدم. تا صبح نذاشتم بخوابه. صبح یه دوش گرفتم تا حاضر شم بریم بیمارستان. مهتا مدام جست و خیز می کرد.

ـ مامان جان انقدر رو تخت بالا پایین نپر می افتی زمین.

مهتا ـ مهرزاد امروز به دنیا میاد؟

ـ آره عزیزم.

مامان ـ اینم بذارم؟

پتوی آبی من دستش بود. گفتم:

ـ نه مامان این جا که همراه اجازه نمیدن، اون جا همه چی دارن.

مامان ـ باشه دیگه چی بذارم؟

ـ لباسای بچه رو برداشتی؟

مامان ـ آره همشون تو این ساک کوچولو هستن.

برای هزارمین بار ساک رو چک کردم. جاوید اومد تو اتاق و گفت:

ـ شیرین هنوز حاضر نیستی؟ ما باید نه بیمارستان باشیم.

به سمت جاوید برگشتم. با بغض گفتم:

ـ جاوید من می ترسم.

جاوید به سمتم اومد و گفت:

ـ از چی می ترسی عزیزم؟

مامان دست مهتا رو گرفت و از اتاق رفتن بیرون.

جاوید دستش رو انداخت دور شونه هام و گفت:

ـ شیرین داره بچمون به دنیا میاد، از چی می ترسی؟

بوی ادکلن جاوید زیر دماغم بود، چه بوی اطمینان بخشی داشت. از کلمه بچمون که به کار برد دلم قرص شد ولی باز می ترسیدم. گفتم:

ـ نمی دونم، می ترسم نتونم ازش مراقبت کنم، نتونم مادر خوبی باشه.

جاوید منو به سمت در برد و به شوخی گفت:

ـ حق داری، اون مدال بهترین مادر رو من گرفتم.

ـ جاوید شوخی نکن، من دارم جدی میگم.

جاوید دوباره به سمتم چرخید، تو چشمام زل زد و گفت:

ـ بهم اعتماد داری؟

چشمای قهوه ای جاوید، چقدر چشماش رو دوست داشتم. گفتم:

ـ آره.

جاوید ـ خب من دارم بهت میگم تو بهترین مادر دنیایی.

لبخند دلگرم کننده جاوید دیگه ترسی تو دلم باقی نذاشت. پیشونیم رو بوسید و از اتاق رفتیم بیرون. پیمان پایین پله ها ایستاده بود و گفت:

ـ مامی زود باشین دیگه.

ـ باشه عزیزم، چقدر عجله دارین.

مهتا ـ مامی اجازه می دین من مهرزاد رو بغل کنم؟

ـ اگه مواظب باشی آره.

پیمان ـ منم می خوام بغلش کنم.

جاوید ـ بچه ها برین تو ماشین، زود، انقدر حرف نزنین.

سوار ماشین شدیم. کمربندم رو بستم. مامان هنوز دعا می خوند و بچه ها هم شیطونی می کردن. به بیمارستان رسیدیم. سعی می کردم نلرزم. رفتیم تو، کارهای پذیرش به سرعت برق انجام شد. رفتیم تو اتاق مخصوص و لباس عوض کردم. بعد اومدم تو اتاق خودم نشستم تا برای عمل آماده بشم. هنوز ساعت نه نشده بود. جاوید هندی کم رو درآورد و شروع کرد به فیلم گرفتن.

ـ وای جاوید تو چقدر خجسته ای، فکر هندی کم رو هم کردی!

جاوید ـ البته، مامان مهرزاد الان بگو چه احساسی داری؟

خندیدم و گفتم:

ـ هیجان زده ام.

جاوید به سمت آیینه ای که توی اتاق بود چرخید و از خودش فیلم گرفت و گفت:

ـ منم همین طور.

به سمت مامان چرخید و گفت:

ـ خب مامان بزرگ مهرزاد شما چه احساسی دارین؟

مامان دعاش رو تموم کرد و گفت:

ـ منم هیجان زده ام.

جاوید به سمت بابا رفت و گفت:

ـ بابابزرگ مهرزاد شما چی؟

بابا خندید و گفت:

ـ منم هیجان زده ام.

مهتا بالا پایین پرید و گفت:

ـ الان من.

جاوید ـ خب خواهر مهرزاد تو چطوری هستی؟

مهتا ـ هیجان زده ام و دوست دارم مهرزاد زودتر بیاد.

جاوید ـ برادر مهرزاد تو چی؟

پیمان ـ وای من خیلی هیجان زده ام و دوست دارم مهرزاد رو زود ببینم.

جاوید ـ خب مهرزاد بیاد بهش چی می گین؟

مهتا ـ من بهش میگم چقدر دوستش دارم.

پیمان ـ منم بهش میگم خیلی خوشحالم که برادر من شده.

صدای الهی شکر بابا رو شنیدم. به سمت بابا که برگشتم دیدم چشماش داره برق می زنه. الان که خودم بچه داشتم می دونستم چقدر بابا از این که منو خوشبخت می بینه خوشحاله. بعد از چند دقیقه پرستار اومد تا منو ببره اتاق عمل. جاوید هم همراه من اومد. چقدر خوشحال بودم که جاوید هم اجازه داشت همراه من تو اتاق باشه. جاوید رفت تو یه اتاق دیگه تا لباس عوض کنه. روی تخت دراز کشیدم و منتظر شدم. دور و بر من پر از پرستار بود. دستی رو روی دستم حس کردم. برگشتم، جاوید بود. چقدر دلگرم کننده بودم که این جاست.

جاوید ـ شیرین من این جام.

دستش رو فشار داد و گفتم:

ـ خوشحالم.

آروم منو روی تخت نشوندن و بعد به سمت جلو خم کردن. می دونستم وقت بی حسی موضعیه. درد وحشتناکی داشت ولی به خاطر بچه باید تحمل می کردم. سه تا مرد منو نگه داشتن تا تکون نخورم. جاوید مدام تو گوشم می خوند تا آروم باشم. درد وحشتناکی پیچید تو ستون فقراتم. لبم رو گاز زدم تا داد نکشم. بعد بلافاصله منو خوابوندن. نفس عمیقی کشیدم تا جبران نگه داشتن نفسم بشه. پرستار بلافاصله ماسک اکسیژن رو روی دهنم گذاشت و پرده رو کشیدن. دستم تو دستای جاوید بود.

دکتر ـ خب شیرین ببین حس می کنی؟

با این که چیزی رو حس نمی کردم گفتم:

ـ بله حس می کنم.

دکتر ـ اوکی فهمیدم. خب شیرین می خوای اسم پسرت رو چی بذاری؟

ـ مهرزاد.

دکتر ـ مهرزاد یه اسم ایرانیه؟

ـ بله.

دکتر ـ معنیش چیه؟

ـ مهر دو تا معنی داره؛ یکی به معنی خورشید و یکی به معنی عشق. در واقع مهرزاد هم میشه فرزند عشق و هم میشه فرزند خورشید.

دکتر ـ اوه خب حالا این پسر کوچولو فرزند آفتابه یا فرزند عشق؟

به جاوید نگاه کردم، به چشمای قهوه ای جاوید. لبخندی بهش زدم و گفتم:

ـ معلومه فرزند عشق.

جاوید دستي روی موهام کشید و خم شد و پیشونیم رو بوسید. چند لحظه بعد صدای گریه مهرزاد توی اتاق پیچید و من نوزاد لخت و خونی اي رو دیدم که دکتر روی سینه ام گذاشت و اون لحظه من خوشبخت ترین زن دنیا بودم.

***

صدای جیغ سارا بلند شد.

ـ وای مامان بیا ببین چقدر خوشگله.

عمه ـ سلام شیرین جون.

ـ سلام عمه خوبین؟

عمه ـ فدات بشم عزیزم، ایشالا قدم نو رسیدتون مبارک باشه، چقدر ماشالا تپل مپله.

خندیدم و گفتم:

ـ شبیه کیه عمه؟

عمه خندید و گفت:

ـ کپ خودته عزیزم.

سارا اون ور و مهتا هم این ور جیغ جیغ می کردن. تو دلم خدا رو شکر کردم که لااقل پیمان مدرسه اس، وگرنه انقدر سر و صدا می کردن که مهرزاد بیدار شه و گریه کنه.

مهتا ـ سارا مهرزاد رو می بینی؟

سارا ـ آره، خیلی دوستش داری؟

مهتا ـ آره خیلی، قراره شیر بخوره بزرگ بشه و با ما بازی کنه.

سارا ـ اون وقت تو مواظبش هستی آره؟

مهتا سرش رو تکون داد و گفت:

ـ آره، مامان که دیروز حمومش می کرد من حوله رو براش بردم.

سارا ـ آفرین، دیگه چی کارا کردی؟

مهتا ـ وقتی هم مامان می خواد مهرزاد رو عوض کنه من براش پوشک می برم.

سارا خندید و گفت:

ـ واقعا حق مادری به گردن مهرزاد گذاشتی مهتا.

مهتا نفهمید سارا چی میگه ولی مدام دور و بر مهرزاد می چرخید و گزارش می داد؛ مامی الان مهرزاد دستش رو تکون داد، مامی الان مهرزاد سرش رو تکون داد، مامی مهرزاد بیدار شده، مامی مهرزاد بو میده. وقتی هم که پیمان می اومد نور علی نور می شد، دیگه به زور پیمان رو از کنار مهرزاد می کندم می شوندم سر تکالیفش. مهرزاد رو توی ننوی کوچیکش خوابوندم. مهتا هم عین فرشته نگهبان وایستاد بالا سرش.

سارا ـ چه می کشی خواهر!

سرم رو تکون دادم.

سارا ـ حقته.

ـ الهی به روز من بیفتی اشکت رو ببینم.

سارا ـ اوه اوه تهدید می کنی؟

عمه ـ ایشالا شیرین دعا کن. بهش میگم بذار دومی هم بیاد گوش نمی کنه.

سارا ـ نه مامان جان دومی اگه خوب بود شما خودت می آوردی.

صدای زنگ در اومد. مهتا بدو بدو رفت و در رو باز کرد. یگانه بود.

ـ بیاین، یگانه هم اومد.

یگانه پالتوش رو درآورد و آویزون کرد. از دماغ قرمزش معلوم بود که بیرون خیلی سرده.

مامان ـ بیا یگانه بشین برات چایی بیارم.

یگانه ـ ممنون زن عمو.

لپ تاپ رو به طرف یگانه برگردوندم.

سارا ـ سلام یگانه خوبی؟

یگانه کنارم نشست و گفت:

ـ سلام سارا، سلام عمه، خوبین؟

عمه ـ سلام به روی ماهت عزیزم، چطوری خوبی؟

یگانه ـ مرسی عمه خوبم.

عمه ـ خدا رو شکر.

سارا ـ از درس و دانشگاه چه خبر یگانه؟

یگانه ـ بعد از ژانویه ترم جدید شروع میشه، الان کلاس زبان میرم.

سارا ـ خوبه هر سه نفرتون رفتین اون جا منو این جا قال گذاشتین.

ـ خب تو هم پاشو بیا این جا.

سارا خندید و گفت:

ـ من بیام اون جا که اینا این جا تنها می مونن.

عمه با دلخوری گفت:

ـ اینا یعنی کیا؟

سارا غش غش خندید. من و یگانه هم شروع کردیم به خندیدن. مامان با فنجون چایی اومد تو نشیمن.

مامان ـ دارن ادای منو درمیارن مهناز جون، شما به دل نگیر.

با عمه اینا خداحافظی کردیم. ناهار یگانه پیش ما بود. بعد از به دنیا اومدن مهرزاد جاوید تا ساعت سه بیشتر تو شرکت نمی موند، بقیه کارها رو می سپرد به شریک و منشیش و سریع برمی گشت خونه. یگانه می خواست بره ولی نگهش داشتم برای شام. به پیشنهاد مشاورم برای این که افسردگیم شدت پیدا نکنه هر روز بچه ها رو می سپردم به مامان و بابا و با جاوید می رفتم بیرون. همین گردش های دو نفره، صحبت های معمولی، قدم زدن های نیم ساعته هول هولکی خیلی سرحالم می آورد. هر وقت که دستم رو زیر بغل جاوید می انداختم و از بچه ها می گفتم و این که مهتا چی کار کرده و پیمان چی گفته و جاوید می خندید، کلی بهم حس زندگی دست می داد. بعد سریع به خونه برمی گشتیم که مهرزاد گرسنه نمونه. فرشاد برای شام خودش رو رسوند.

بابا ـ خب دخترم به سلامتی کارای دانشگاهتم که ردیف شد.

یگانه ـ بله عمو، یه ماه دیگه ترممون شروع میشه.

بابا ـ مدارکت از ایران رو قبول کردن؟

یگانه ـ بله عمو جون، با کارهایی که قبلا تو ایران انجام داده بودم زیاد سخت نبود.

فرشاد چاییش رو سر کشید و گفت:

ـ ولی یگانه دست استادت درد نکنه با اون رزومه ای که نوشته بود قبولت کردن، وگرنه این جا هر دانشجویی رو راه نمیدن. دستش طلا، من که تا از استادام یه معرفی نامه بگیرم پدرم دراومد.

بابا ـ جدی؟

فرشاد ـ آره، بابا که رفته بوده پیشش زود بابا رو شناخته بود، همون جا هم سریع برای یگانه معرفی نامه نوشته بود و رزومه رو داده بود دست بابا. خیلی هم از یگانه تعریف کرده بود که اگه یگانه می موند این جا حیف می شد. بابا می گفت یه ساعت بیشتر طول نکشید. واقعا که طرف فرشته بود.

یگانه بهم نگاه کرد. می دونستم کی رو میگه، تیرداد رو مي گفت. یگانه سرش رو به طرف دیگه برگردوند. با حرفایی که بهم زده بود احساس عجیبی بهش داشتم. هم دلم می سوخت و هم این که کاری که کرده بود برام قابل هضم نبود. بعد از اون روز دیگه راجع بهش حرف نزده بود. مدارکش از ایران رسیده بود و رفته بود دنبال کارهای دانشگاهش. بعدش هم که نه خودش چیزی گفت و نه من چیزی پرسیدم. دوست نداشتم فکر کنه من فضولم و دارم سرک می کشم.

بعد از شام بچه ها رو بردم بالا تا بخوابونم. مهرزاد هم بغل یگانه بود. با کلی دنگ و فنگ و قصه بالاخره مهتا خوابید. خسته وارد اتاق خودمون شدم. تخت مهرزاد رو موقتا آورده بودم تو اتاق خودم. بغل یگانه خوابیده بود.

ـ خوابیده؟

یگانه ـ آره.

پوفی کردم و گفتم:

ـ پس بندازش تو جاش، خسته شدم از بس با بچه ها سر و کله زدم.

رو تختم ولو شدم. یگانه هم مهرزاد رو گذاشت تو تختش و اومد کنار من دراز کشید. هر دومون به سقف نگاه می کردیم. دوست داشتم از تیرداد بگه ولی روم نمی شد ازش بپرسم. گفتم:

ـ پس رزومه ات رو تیرداد برات نوشته.

یگانه با لحن آرومی گفت:

ـ می خواست از دستم خلاص شه. واسه دو تا کار آخری من حتی پنج درصدم کار نکرده بودم ولی اونا رو هم به اسم من داده.

ـ چرا این فکر رو می کنی؟

یگانه نفس عمیقی کشید و گفت:

ـ تیرداد راست می گفت ما به درد هم نمی خوردیم. این کار رو کرده که من این جا موندگار بشم، هر چند اگه این کار رو هم نمی کرد برنمی گشتم ایران. برمی گشتم هم سراغش نمی رفتم.

ـ مگه فهمیده بود دوستش داری؟

یگانه سرش رو برگردوند و به من نگاهی انداخت. دوباره به سقف خیره شد و گفت:

ـ من بوسیدمش شیرین.

سریع به طرف یگانه برگشتم. چی کار کرده بود؟! چشماش رو بست که مجبور نباشه قیافه ي بهت زده منو تماشا کنه. تو بهتش بودم. گفتم:

ـ چی کار کردی؟

یگانه لبش رو گزید و وسط حرفم پرید و گفت:

ـ می دونم اشتباه کردم شیرین.

ـ نه این خیلی بیشتر از اشتباهه، این بچگیه! آخه این چه کاری بود کردی؟ به عواقبش فکر نکردی؟

یگانه ـ سرکوفتم نزن شیرین.

دوباره سر جام دراز کشیدم. پس مسعود حق داشت. نه، یگانه اهل این کارها نبود. آب دهنم رو قورت دادم. باید ازش می پرسیدم.

ـ یگانه اتفاقی هم ...

یگانه سریع حرفم رو قطع کرد و گفت:

ـ نه شیرین، به جون فرشاد نه.

بعد آروم گفت:

ـ دیگه اون قدرا هم بی بند و بار نیستم.

مدتی به سکوت گذشت. یگانه آروم گفت:

ـ خودش هم عصبانی شد گفت خیلی بچه ای، گفت درباره ام چی فکر کردی. حرفی نزدم، یه خرده عصبانی شد بعد آروم شد. گفت چرا اون کار رو کردم. جوابی نداشتم بهش بدم شیرین. گفت فراموش می کنه. گفت حیف دانشجویی مثل من افکارش رو مسموم کنه و بره دنبال این جور کارا. دیگه خونه اش نرفتم، می دونستم دوستم نداره یا اگه داره به شدت من نیست. من یه جوجه دانشجو بودم نه بیشتر.

ـ هنوزم دوستش داری؟

یگانه ـ من مدیونشم.

ـ مدیون بودن رو بذار کنار، دوستش داری؟

یگانه نفس عمیقی کشید و گفت:

ـ اگه بگم نه دروغ گفتم ولی دیگه بهش فکر نمی کنم. من با این کارم اونو عذاب دادم، خیلی زیاد. مسعود داشت آبروش رو می برد ولی یه بار هم به روی من نیاورد، یه بار ازم بازخواست نکرد. تنها کاری که می تونم براش بکنم اینه که دیگه سر راهش قرار نگیرم.

ـ مگه مسعود چی کار کرد؟

یگانه ـ خبر نداری؟

ـ نه کسی چیزی به من نگفت.

یگانه ـ یه بار با مسعود قهر بودم، تیرداد خبر نداشت. مسعودم رفته بود پیش مامان و بابا و چهار تا دری وری گفته بود. مامانم شب گریه ام رو درآورد. صبح رفته بودم پیش تیرداد تو افیسش. کارام رو بهم داد گفت کجا میري، گفتم دانشگاه. گفت تا نزدیک دانشگاه می رسونمت. تو راه دانشگاه باز زدم زیر گریه. پرسید باز چی شده، ماجرا رو گفتم. گفتم به زور می خوان بفرستنم خونه مسعود. گفتم از این که با مسعود تنها بشم می ترسم. گفتم تا این جا هم حمایتای بابام بوده ولی بعدش رو نمی دونم چی کار کنم. ناراحت شد. اومد پایین یه آب میوه برام گرفت. یه خرده منو تو خیابونا گردوند تا حالم بهتر بشه. بعد خیابون نزدیک دانشگاه پیاده ام کرد و رفت. می دونستم دوست نداره دانشجوها ما رو با هم ببینن. ولی مسعود ما رو دیده بود. صبحی دنبالم راه افتاده بود و دیده بود رفتم تو افیسش و بعد از یکی دو ساعت اومدم بیرون. بعدشم که تیرداد منو رسونده بود دانشگاه و آب میوه و اینا. فکر بد کرده بود. نیست اون روز پنجشنبه بود، دانشکده خلوت بود. کلاسمون طبقه چهارم بود. اون جا هم که دیگه خلوت. یهو یه گوشه گیرم آورد و گفت اون آقا خوش تیپه کیه، گفتم به تو مربوط نیست. زد تو گوشم و گفت پس واسه همینه واسه من سوسه میای. گفتم درست صحبت کن، استادمه باهاش واحد دارم. گفت بیرون دانشگاهم واحد داری باهاش، باید پاست کنه خب!

یگانه باز گریه اش گرفت. سعی کردم آرومش کنم ولی یگانه گفت:

ـ نه شیرین بذار تعریف کنم. عصبانی هلش دادم که خفه شو بیشعور. خیلی محکم زد تو گوشم. سرم گیج رفت و خوردم زمین. گفت آبروت رو می برم دختره ي خراب. گفتم هر کاری دوست داری بکن. گورش رو گم کرد. یهو ترسیدم، نکنه می رفت حرف نامربوط می زد به بابام. پاشدم و دنبالش دویدم. سرم گیج می رفت. از ضربه ای که زده بود حالت تهوع داشتم. سر یکی از راه پله ها کنترلم رو از دست دادم و خوردم زمین. بچه ها بردنم بیمارستان. اون سرگیجه موند که موند. گیر داد حال به هم خوردن هات مال حاملگیه. با اصرار بردم آزمایش. وقتی دید از اون طریق نمی تونه خردم کنه گفت به مامان و بابات میگم. ترس من از تیرداد بود. مبادا بهش چیزی می گفتن آبروم می رفت. امتحانام رو ناپلئونی دادم. استادام صداشون دراومده بود. انتظار نداشتن اون جوری امتحانام رو بدم. ولی تیرداد فهمید و نمره ام رو کامل داد در حالی که عملا چیزی ننوشته بودم. گفت فقط ورقه ات رو سیاه کن. یه مدتی پیشش نرفتم. مریضی رو بهانه کردم ولی می خواستم آتو دست مسعود نیفته. مسعود کمی مهربون تر شده بود. فهمیده بود به خاطر سیلی اونه، داشت یه کاری می کرد به بابام نگم. اگه می گفتم اونم ماجرای استادم رو می گفت. فکر می کردم خیلی مدرک تو دستش داره.

یگانه دستش رو روی پیشونیش کشید و گفت:

ـ پـــوف باورم نمیشه همه اینا رو من از سرم گذروندم.

ـ یه چیزی بپرسم؟

یگانه ـ بپرس.

ـ دفعه دوم چی شد که حالت بد شد؟

یگانه نفس عمیقی کشید و گفت:

ـ هیچی، یه خرده که گذشت دوباره رفتم پیش تیرداد تا ازش پروژه بگیرم. نگو مسعود کار و زندگیش رو ول کرده و افتاده دنبال من ببینه کجا میرم، با کی میرم. این بار پیش من نیومد و صاف رفته بود پیش تیرداد. گفته بود حالیشه چه خبره، این که من دوستش دارم. به تیرداد گفته بود بهش برمی خوره وقتی من تو عقدشم با یکی دیگه ارتباط داشته باشم. تیرداد عصبانی شده بوده. وقتی تو دانشگاه رفتم تو اتاقش خیلی عصبانی شد. گفت یعنی چی نامزدت میاد این حرفا رو بهم میگه، مگه من کاری کردم نشستی برای خودت خیالات بافتی. گفتم استاد ببخشید. عصبانی شد و بهم گفت عین دخترهاي خراب می مونم، با این تفاوت که اونا نخ میدن و من با پنبه سر می برم. شکستم شیرین. خیلی راحت گفت معلومه ته این رابطه ازش چی می خوام. آدمی بودم که بوسیده بودمش، فقط یه بار ناخودآگاه و البته کمی عمدی. گفت دیگه باهاش واحد بر ندارم چون اگه برداشتم هم نباید انتظار قبولی داشته باشم. از اتاقش که اومدم بیرون دوباره سرگیجه اومد سراغم. بقیه اش رو هم که خودت می دونی.

دست یگانه رو گرفتم تو دستم و گفتم:

ـ یگانه واقعا فکر می کنی تاوان یه بوسه این باید باشه؟

یگانه ـ این زجرها تاوان یه بوسه نیست شیرین، تاوان ندونم کاری های مامان و بابای منه، تاوان سادگی های خودم، تاوان یه دندگی های مامان و زنداییم، تاوان سکوتی که کردم، کم آوردنم.

تا خواستم یه چیزی بگم تقی به در خورد و مامان اومد تو.

مامان ـ شماها این جایین؟

ـ آره داشتیم حرف می زدیم.

مامان ـ فرشاد گفت صدات کنم یگانه، داره میره.

یگانه از جاش بلند شد. گفتم:

ـ یگانه خودت رو ناراحت نکن، باشه؟

یگانه لبخندی زد و گفت:

ـ هر چی بوده گذشته، الان من با چشمای باز یه زندگی جدید رو شروع کردم شیرین، جایی که مجبورم نمی کنن به میل اونا رفتار کنم. با تجربه های خوب سعی می کنم عاقلانه تر رفتار کنم، بهتر زندگی کنم. دیگه ناراحت گذشته نیستم.

صورتش رو بوسیدم. پاشد و رفت پایین. کمی بعد جاوید اومد بالا.

جاوید ـ خیلی خسته شدی ها.

ـ نه مهم نیست، من دوست دارم.

جاوید تا به سمتم خم شد صدای مهتا اومد.

مهتا ـ مـامی.

جاوید خودش رو پرت کرد رو تخت و گفت:

ـ اوه نه.

خندیدم و با خستگی از جام پاشدم. گفتم:

ـ اومدم مامی.

***

«بيست سال بعد»

ـ از مرضیه چه خبر؟

لقمه پرید تو گلوی پیمان و شروع کرد به سرفه کردن. سریع یه لیوان آب پر کردم و دادم دستش و گفتم:

ـ خب یه خرده آروم تر بخور بچه.

پیمان زود لیوان آب رو سر کشید. جاوید وارد آشپزخونه شد و گفت:

ـ پس این اخبار ساعت هشت کی پخش میشه؟

پیمان بدون این که به ساعت نگاه کنه گفت:

ـ ساعت هشت.

و بعد زد زیر خنده. جاوید چپ چپ پیمان رو نگاه کرد و گفت:

ـ خیلی خب بانمک!

خنده ام رو قورت دادم و گفتم:

ـ نیم ساعت دیگه عزیزم.

پیمان بشقابش رو به طرفم گرفت و گفت:

ـ وای مامی خیلی خوشمزه بود، ممنون.

ـ بازم می خوری؟

پیمان ـ اوه نه شکرا.

یه تای ابروم رو دادم بالا و گفتم:

ـ می بینم که کمال همنشین بدجوری اثر کرده.

پیمان با نیش باز گفت:

ـ ما اینیم دیگه.

جاوید ـ نه زیاد امیدوار نباش شیرین، اگه اثر کرده بود این بچه لااقل باید به قدر سنش رفتار می کرد.

ـ وا چشه بچه ام؟

جاوید ـ خودت داری میگی بچه!

پیمان غش غش زد زیر خنده. عاشق این روحیه اش بودم، همیشه می خندید و می خندوند.

ـ حال مادرش چطوره؟ من وقت نکردم بهش سر بزنم.

پیمان ـ اونم خوبه، یه مدتی به مرضیه گیر داده بود برگردن لبنان ولی خب مرضیه دیگه به این جا عادت کرده.

ـ خب حق داره يه زن تنها، شوهرش که بیچاره اون جوری شد، کاری هم نداره بکنه، سخت می گذره خب.

جاوید ـ مهرزاد کجاست؟ صداش درنمیاد.

ـ خوابه.

جاوید ـ خوابه؟ نیم ساعت دیگه مهتا رو تو اخبار نشون میدن اون وقت مهرزاد خوابه؟

ـ خواهش می کنم جاوید، میرم بیدارش می کنم. امروز امتحان داشته ها، خب خسته شده. اگرم بیدار نشد براش ضبط می کنیم.

مهرزاد ـ نه مام بیدارم.

پیمان کف دستش رو بالا گرفت و گفت:

ـ هالو بوغودا.

مهرزاد زد تو دست پیمان، بعد گفت:

ـ مهتا رو کی نشون میده؟

ـ ساعت هشت.

از توی یکی از کابینت ها پاپ کرن رو درآورد و توی یه کاسه ریخت.

ـ گرسنه ای برات یه چیزی بیارم؟

مهرزاد ـ نه مام گرسنه نیستم.

جاوید ـ امتحانت چطور بود؟

مهرزاد ـ خوب، تقریبا بیشتر سوالات رو می دونستم.

صدای زنگ موبایل پیمان بلند شد. به شماره نگاه کرد و گفت:

ـ مرضیه اس ببخشید.

از جاش بلند شد و رفت تو نشیمن تا حرف بزنه. با لبخند به رفتنش نگاه کردم. پیمان الان بيست و هشت سالش بود. دانشجوی پزشکي بود و تو یکی از بیمارستانای هامبورگ کار می کرد. با مرضیه نامزد کرده بود، همون دختر لبنانی مو سیاهی که از اول مدرسه باهاش همکلاس بود.

ـ باورم نمیشه بچه ها به این زودی بزرگ شدن.

جاوید ـ عزیزم بالاخره یه روزی بزرگ می شدن، توي این بیست سال تو کم زحمت نکشیدی.

نفس عمیقی کشیدم. پیمان برگشت و گفت:

ـ مرضیه بود، می خواست بگه یادش هست که گزارش مهتا امشب پخش میشه و اونم حتما نگاه می کنه.

ـ ممنون، ازش تشکر می کردی.

پیمان با لبخند گفت:

ـ گفتم.

جاوید دستش رو روی شونه پیمان گذاشت و گفت:

ـ خب بگو ببینم پیمان، تو و مرضیه کی می خواین برین خونه خودتون؟

پیمان خندید و گفت:

ـ اوه پاپا من واقعا این جا رو دوست دارم، عجله ای ندارم برم.

ـ این جوری که نمیشه پیمان، بالاخره باید یه تصمیمی بگیری. مرضیه هم منتظره، نمیشه که تا آخر عمرت این جا زندگی کنی.

مهرزاد ـ مامی راست میگه دیگه، پاشو برو.

پیمان ـ مامان می بینی؟ راست میگی خودت پاشو برو، تو هم بیست سالته.

مهرزاد شروع کرد به خوندن.

مهرزاد ـ به زیر سقف این خونه، منم مثل تو مهمونم.

پیمان هم با مهرزاد هم آواز شد.

ـ منم مثل تو می دونم، تو این خونه نمی مونم.

پیمان ـ آها come on.

برگشتم تا چیزی بهشون بدم که دیدم جاوید داره می خنده. موهاش داشت سفید می شد، کنار چشماش چروک شده بود ولی برای من همون جاوید مهربون و ساکت بود. همونی که همیشه حمایتم کرده بود. منم خندیدم.

جاوید ـ پاشین بیاین الان اخبار شروع میشه. این اولین اجرای زنده ي مهتاست، نمی خوام از دست بدیم.

هممون بلند شدیم تا بریم تو نشیمن. مهرزاد کاسه پاپ کرن رو گذاشت رو میز و فلش رو به تلویزیون وصل کرد. پیمان تلویزیون رو روشن کرد و روی کانالی که قرار بود مهتا گزارش بده نگه داشت. تلفن زنگ زد. گوشی رو برداشتم. سارا بود.

سارا ـ سلام شیرین جونم.

ـ سلام عزیزم خوبی؟

سارا ـ فدات شدم. بابا پس این مهتا رو کی نشون میدن؟ ما الان داریم همش کانالا رو بالا پایین می کنیم.

ـ یه ده دقیقه دیگه شروع میشه.

سارا ـ ببین همون کانالیه که ... امین چی کار می کنی؟ برگردون، آها همون کانالیه که الان داره تبلیغ پودر لباسشویی ... اَه امین بچه شدی؟

ـ آره آره همونه، ده دقیقه دیگه شروع میشه.

سارا ـ باشه باشه، مرسی عزیزم، ما الان نگاه می کنیم. من برم تا امین دیوونه ام نکرده.

خندیدم و گفتم:

ـ باشه خداحافظ.

گوشی رو گذاشتم. آخرین باری که سارا و امین رو از نزدیک دیدم هفت سال پیش بود. بعد از اون نتونستیم بریم ایران. آقا امین مثل اون سال ها ساکت و خنده رو بود و سر به سر سارا می ذاشت. راتین هم که ماشالا برای خودش مردی شده بود.

بالاخره اخبار شروع شد. مهتا برای تهیه گزارش رفته بود پاریس. منتظر بودیم تا نوبت گزارش مهتا بشه. بالاخره نوبت مهتا شد. قلبم تند تند می زد.

گوینده ـ و تظاهرات در پاریس همچنان ادامه داره. گزارشگر ما مهتا ظفری از پاریس گزارش میده. سلام مهتا.

مهتا اومد رو صفحه تلویزیون. بلوز صورتی رنگی پوشیده بود و موهای طلاییش رو دورش ریخته بود. تو این حالت چقدر شبیه زابینه بود. درست مثل مادرش لبخند می زد. یاد روزی افتادم که برای اولین بار دیدمش مهتا تو بغلش اومده بود خونه ما، با همون لبخند، با همون استیل. بغضم رو قورت دادم. روحت شاد زابینه. نگاه کن دخترت داره راه تو رو ادامه میده. سعی کردم بغضم رو قورت بدم و به حرفای مهتا توجه کنم.

مهتا ـ دولت به مردم قول هایی داده ولی مردم همچنان از نبود کار و دستمزد کم عصبانی هستن.

گوینده ـ ممنون مهتا.

مهتا ـ من هم ممنونم، به امید دیدار.

تصویر مهتا از صفحه تلویزیون رفت و گوینده شروع کرد به گفتن بقیه اخبار. جاوید دستش رو انداخت دور شونه ام و آروم گفت:

ـ گریه نکن شیرین.

دستمال کاغذی که به طرفم گرفته بود رو گرفتم و اشکام رو پاک کردم. بی نهایت خوشحال بودم.

مهرزاد ـ مام چرا گریه می کنی؟

ـ نه نه گریه ي من از خوشحالیه، من خیلی خوشحالم. مهتای من، خوشحالم که بالاخره به اون چیزی که می خواد می رسه.

صدای زنگ تلفن پیمان بلند شد. پیمان لبخند پت و پهنی زد و گفت:

ـ مرضیه اس.

تماس رو برقرار کرد و با صدای بلند گفت:

ـ سلام علیک یا حبیبتی.

نمی دونم مرضیه چی بهش گفت. زود با چشمای گرد گفت:

ـ وای وای بی ادب.

و گوشی رو به طرف من گرفت و گفت:

ـ می خواد با شما صحبت کنه.

گوشی رو از دست پیمان گرفتم. لبش رو گزیده بود و داشت سرش رو تکون می داد. از حالتش خنده ام گرفت. گفتم:

ـ سلام مرضیه جان.

مرضیه ـ سلام شیرین، مهتا رو دیدم. تبریک میگم.

ـ متشکرم عزیزم، ایشالا موفقیت های تو.

مرضیه ـ متشکرم شیرین، بعدا می بینمتون.

ـ خداحافظ.

تا گوشی رو دادم به پیمان تلفن خونه زنگ زد. مهرزاد دکمه پخش رو زد و گفت:

ـ الو؟

صدای جیغ آرام به گوش هممون رسید.

آرام ـ وای وای من الان مهتا رو دیدم. اوه شیرین چقدر خوشحالم، تبریک میگم.

جاوید خندید و گفت:

ـ سلام آرام، چرا جیغ می کشی؟

آرام ـ وای اونکل ... اونکل ... من خیلی ... خیلی ... چیز ...

ـ هیجان زده؟

آرام ـ آره آره هیجان زده هستم. گوشی موتا می خواد حرف بزنه.

تینا ـ سلام جاوید، سلام شیرین.

ـ سلام تینا جان.

تینا ـ وای شیرین نمی دونی وقتی مهتا رو تو اخبار دیدم چقدر خوشحال شدم.

بعد صداش آروم شد و گفت:

ـ ای کاش مامان بود و می دید.

دلم گرفت، پروین سه سال پیش از پیش ما رفته بود، سرطان روده داشت. تا آخرین لحظه لبخند رو لباش بود. می دونم تینا چقدر مادرش رو دوست داشت، همون اندازه که من مادرم رو دوست داشتم. احساس کردم داره گریه می کنه.

آرام ـ اوه مام تو همیشه گریه می کنی.

مهرزاد ـ خانم ها این جورین آرام، مامی هم این جا داشت گریه می کرد.

آرام ـ اوه جدی؟

مهرزاد ـ آره باور کن، تو هم یه روزی این جوری میشی.

صدای آرام دوباره بلند شد.

آرام ـ اوه مهرزاد تو هم هی اذیت کن.

بعد از این که کمی مهرزاد و آرام سر به سر هم گذاشتن قطع کردیم. دلم برای مهتا تنگ شده بود، برای موهای فرفری طلاییش. نفس عمیقی کشیدم. بهم گفته بود بعد از گزارشش زنگ می زنه. منتظر تماسش بودم. پیمان نگاهی به ساعتش کرد و گفت:

ـ مامان من باید برم بیمارستان.

ـ باشه برو عزیزم، خداحافظ.

پیمان رفت. مهرزاد هم رفت تو اتاقش تا درس بخونه. منتظر تلفن مهتا بودم.

جاوید ـ یه قهوه می خوری؟

ـ آره.

جاوید رفت تو آشپزخونه تا قهوه درست کنه. چشمم به عکسای روی میز گوشه نشیمن افتاد. عکسایی که با بچه ها و جاوید انداخته بودم ولی یه عکس ثابت بود؛ عکس من و شادی. آروم از روي میز برش داشتم و دستم رو روش کشیدم. بعد از این همه سال! یعنی الان چی کار می کرد؟ کجا بود؟ چه شکلی شده بود؟ الان باید بيست و هفت، بيست و هشت سالش باشه. یعنی ازدواج کرده؟ بچه داره؟ کجا زندگی می کنه؟ چشمام رو روي هم گذاشتم و قاب عکس رو به سینه ام فشار دادم. زخمی که به قلبم خورده بود با هیچ چیزی خوب نمی شد. صدای جاوید منو به خودم آورد.

جاوید ـ عزیزم.

به سمت جاوید برگشتم. فنجون قهوه رو به سمتم گرفته بود. قاب رو گذاشتم و سر جاش و فنجون قهوه رو از دست جاوید گرفتم.

جاوید ـ به چی فکر می کردی؟

روی مبل نشست. کنارش نشستم و گفتم:

ـ به این که شادی کجاست، چی کار می کنه. واقعا حکمت این که من این همه سال از شادی دور باشم چیه؟ حتی یه خبر کوچیک نشونم. هیچ رد و نشونی ازش نباشه. نه تو شبکه های اینترنتی و نه هیچ جای دیگه. این همه دنبالش گشتیم ولی هیچی به هیچی. واقعا به نظرت چرا؟

جاوید دستش رو انداخت دور گردنم و گفت:

ـ شیرین تو خیلی سوالای سخت می پرسی.

خندیدم و گفتم:

ـ وای جاوید من تو این بیست و دو سال بیشتر از یه میلیون بار اینو ازت پرسیدم. خسته نشدی؟

جاوید ـ مگه آدم از عشق خودش خسته میشه؟

سرخوشانه خندیدم و گفتم:

ـ چه عشقی هم هستم من!

جاوید اخم کرد و گفت:

ـ آهای مواظب باش به عشق من چیزی نگی که دلخور میشم.

ـ وای نه مواظبم.

جاوید پوفی کرد. جرعه ای از قهوه ام رو خوردم.

جاوید ـ می دونی می خوام چی کار کنم؟

ـ چی کار؟

جاوید ـ می خوام یه بلیت دور دنیا بگیرم و بریم یه خرده عشق و حال.

خندیدم. عشق و حال رو بچه ها از راتین یاد گرفته بودن و الان جاوید به کار می برد. یه ابروم رو بالا دادم و گفتم:

ـ یه بلیت؟

جاوید اوهومی گفت و بعد با تعجب به سمت من برگشت و گفت:

ـ نگو که تو هم می خوای بیای؟

با مشت ضربه آرومی به سینه جاوید زدم. شروع کرد به خندیدن. صدای زنگ تلفن بلند شد. گوشی رو برداشتم. مهتا بود.

مهتا ـ سلام مامی.

ـ سلام عزیزم، سلام قربون شکل ماهت بشم، خوبی عزیزم؟

مهتا ـ وای مامی دیدی منو؟ چطور بودم؟

گریه ام گرفت. دوباره زابینه اومد جلوی چشمم. نمی دونم چرا از وقتی که مهتا کار خودش رو به عنوان گزارشگر و خبرنگار شروع کرده بود زابینه زیاد می اومد تو فکرم. گاهی حتی خوابش رو هم می دیدم ولی چیزی نمی گفتم مبادا ناراحت بشن.

با صدای لرزونی گفتم:

ـ ماه بودی عزیزم، ماه، عالی بودی، حرف نداشتی.

لرزش صدام اجازه نداد ادامه بدم. جاوید گوشی رو از دستم گرفت. اشکام رو پاک کردم.

جاوید ـ سلام عزیزم.

ـ ...

جاويد ـ آره، نه نگران نباش.

ـ ...

جاويد ـ احساساتی شده مامی. تو نمی شناسیش؟

ـ ...

جاويد ـ باشه اجازه نمیدم، الان آروم میشه.

ـ ...

جاويد ـ برو عزیزم خسته ای.

ـ ...

جاويد ـ شب خوش.

گوشی رو گذاشت سر جاش. بغضم رو قورت دادم و گفتم:

ـ دیشب خواب زابینه رو دیدم جاوید.

جاوید ـ زابینه؟

ـ آره، کنار یه رودخونه بودیم، می خندید. بهش گفتم زابینه حالت خوبه؟ گفت خوب، خیلی خوب.

جاوید دستای منو گرفت تو دستش و گفت:

ـ معلومه که باید خوشحال باشه. تو این همه داری به بچه های اون محبت می کنی، کمتر از خود زابینه براشون وقت و انرژی نذاشتی.

ـ واقعا این طوره؟

جاوید ـ آره مطمئنم. الانم پاشو، پاشو بریم بیرون یه دوری بزنیم.

ـ این موقع شب؟ ساعت نه!

جاوید ـ اشکالی نداره دور نمی ریم. پاشو.

***

مهتا ـ وای مامی من عاشق پستاهای توام.

ـ نوش جونت، بازم بکشم؟

مهتا ـ اوه بله لطفا.

دوباره بشقابش رو پر کردم.

جاوید ـ پاریس خوش گذشت؟

مهتا بشقابش رو گرفت و گفت:

ـ اوه پاپا ما همش درگیر کار بودیم. مدام باید مصاحبه می کردیم و فیلم می گرفتیم.

ـ فدات شم خیلی خسته شدی، نه؟

مهتا ـ خب آره، ولی مامی همه خستگی من در میره وقتی صدای تو رو می شنوم.

دوباره احساساتی شدم. پاشدم و بغلش کردم و بوسیدمش.

جاوید ـ بسه دیگه شما مادر و دختر!

ـ چیه؟ حسودیت میشه؟

جاوید ـ اوه البته که نه، بخش اعظم اون بوسه و آغوش مال من بوده.

چشم غره ای به جاوید رفتم. مهتا خندید و گفت:

ـ اوه مامی من عاشق این عشق شما هستم.

در خونه باز شد و مهرزاد اومد تو.

مهرزاد ـ وای مهتا اومده!

مهتا و مهرزاد محکم همدیگه رو بغل کردن.

مهرزاد ـ بیا تعریف کن ببینم پاریس چطور بود؟

ـ کوله پشتيت رو ننداز رو مبل مهرزاد، برو اول دستات رو بشور.

مهرزاد پوفی کرد و گفت:

ـ مامی من بعد از یه هفته مهتا رو دیدم، بعدا هم می تونم دستام رو بشورم.

ـ زود بـــــــاش.

مهرزاد کوله اش رو برداشت و گفت:

ـ مامی یه خرده پستا بکش اومدم.

ـ باشه.

مهرزاد سریع رفت بالا تا دستاش رو بشوره. تلفن مهتا زنگ زد. گوشیش رو برداشت و رفت تو نشیمن تا صحبت کنه.

ـ بچه ها هیچ وقت عوض نمیشن.

جاوید خندید و گفت:

ـ فقط بزرگ میشن.

مهرزاد برگشت و نگاهی به آشپزخونه انداخت و گفت:

ـ مهتا کجا رفت؟

جاوید ـ داره با تلفن حرف می زنه.

مهرزاد آهانی گفت و پشت میز نشست. بشقابش رو پر از پاستا کردم و گذاشتم جلوش. مهتا برگشت پیش ما.

ـ باید جشن بگیریم.

مهرزاد ـ موافقم.

مهتا ـ اوه مامان خواهش می کنم.

ـ چرا؟ تو موفقیت به این بزرگی رو به دست آوردی و با بهترین نمره فارغ التحصیل شدی، چرا نباید جشن بگیریم؟

مهتا ملتمسانه گفت:

ـ مامی.

به چشمای آبی رنگش که مظلومانه بهم خیره شده بود نگاه کردم. گفتم:

ـ دیگه گولت رو نمی خورم، سر فارغ التحصیلیت که نذاشتی جشن بگیرم ولی اینو دیگه جشن می گیریم، فقط بهم بگو چند نفر رو دعوت می کنی؟

مهتا تا خواست حرفی بزنه جاوید گفت:

ـ مهتا مادرت راست میگه.

مهتا ـ اوه پاپا، مامان خیلی خسته میشه. یادتون نیست سر نامزدی پیمان همه کارها رو خودش کرد؟ من نمی خوام مامی خسته بشه.

ـ خسته نمیشم عزیزم، فقط بگو چند نفر مهمون دعوت می کنی.

مهتا ـ به شرطی که زیاد مفصل نکنی.

اخم مصنوعی اي کردم و گفتم:

ـ تو کاریت نباشه فقط روز و تعداد مهمونات رو بگو.

مهرزاد ـ نگران نباش مهتا، من به مامان کمک می کنم.

ـ خواهش می کنم، تنها کمکی که می تونی بکنی اینه که به غذاهای من ناخنک نزنی.

مهتا روز یکشنبه رو برای جشن انتخاب کرد و سه تا از دوستاشم دعوت کرد. مدام هم بهم سفارش می کرد مفصل نباشه.

ـ مهرزاد بنویس یگانه و والتر و بهار، فرشاد و هنگامه و دنیل، شد شش نفر. مرضیه و پیمان و ماجده، این نه نفر. بعلاوه سه تا از دوستای مهتا، شد دوازده نفر. دیگه کیا؟

مهرزاد ـ مام خودمون رو حساب نکردی.

ـ خب چهار نفر هم خودمون، ميشه پونزده نفر.

مهرزاد ـ شونزده نفر.

ـ خب حالا.

جاوید در رو باز کرد و با کیسه های خرید اومد تو.

ـ سلام عزیزم، خسته نباشی.

مهرزاد کیسه های خرید رو که دید گفت:

ـ اوه مامان ضیافت میدی؟ این همه برای پنجاه نفرم کافیه!

ـ شما ضیافت ندیدی که فکر می کنی اینا ضیافته.

جاوید ـ شیرین می دونم دوست داری همه چی شاهانه باشه ولی دوست ندارم خودت رو انقدر خسته کنی.

ـ جاوید باور کن من خسته نمیشم، می دونی که چقدر دوست دارم.

شروع کردم به درست کردن کیک برای فردا. سه نوع کیک درست کردم با دسر ژله رنگین کمان و برای ناهار هم تصمیم داشتم جوجه کباب گریل کنم. جاوید هم پا به پای من کار می کرد تا خسته نشم. ولی من واقعا خسته نمی شدم، تمام این کارها رو با عشق برای بچه ها انجام می دادم. با عشق برای تک تکشون جشن تولد می گرفتم، جشن ورود به دانشگاه، جشن فارغ التحصیلی و برای پیمان جشن نامزدی و هر سری آرزو می کردم روزی برسه که برای اون یکی ها هم از این کارها بکنم.

روز جشن فرا رسید. اول از همه مرضیه و پیمان و ماجده اومدن. مرضیه روسری ساتن زرشکی خوشگلی سرش کرده بود و به روش لبنانی ها بسته بود. ماجده هم فلافل درست کرده بود.

ـ ممنونم ماجده، فلافل های تو نظیر نداره.

ماجده ـ متشکر شیرین.

مرضیه ـ وای شیرین مثل همیشه عالی و بی نقص. تو واقعا شاهانه برگزار می کنی.

مهتا با دلخوری گفت:

ـ ولی من ناراحتم، مامان خیلی خودش رو اذیت کرده.

پیمان هم با دلخوری ساختگی گفت:

ـ منم ناراحتم، دقیقا به اندازه نامزدی من بود. این جوری باشه برای نامزدی تو چی کار می کنه؟

بعد لب برچید. خندیدم و گفتم:

ـ من منتظرم عروسی تو برسه پیمان.

پیمان تای ابروش رو داد بالا و گفت:

ـ قول میدی عالی باشه؟

ـ آره قول میدم.

کم کم بقیه مهمونا از راه رسیدن. هوای دلپذیر تابستونی بود، تصمیم گرفتیم تو محوطه بیرون جشن رو برگزار کنیم.

یگانه ـ دستت درد نکنه شیرین، واقعا محشره. اگه تو این جا نباشی واقعا کی ما رو دور هم جمع می کنه؟!

فرشاد با صدای بلند گفت:

ـ من.

همه خندیدن. کاتیا یکی از دوستای مهتا در حالی که تکه ای از کیک رو توی دهنش می ذاشت گفت:

ـ راستی مهتا خبر داری قراره یه کنفرانس بزرگ ایران شناسی برگزار بشه؟ از همه جای دنیا هم میان.

مهتا ـ جدی؟ کی قراره برگزار بشه؟

زود یه تیکه کیک به مهتا دادم و گفتم:

ـ صحبت در مورد کار ممنوع!

سیمون ـ کاملا موافقم، چرا باید لذت خوردن کیک به این خوشمزگی رو با صحبت در مورد کار زایل کنیم؟

سیمون همسر کاتیا بود، یه اتریشی. مهتا و کاتیا و سیمون تمام طول دانشگاه رو همکلاسی بودن و الان همکار. معمولا هم بیشتر بحثاشون در مورد کار بود.

بعد از خوردن ناهار که فرشاد روی باربیکیو درست کرد و همزمان امشب شب مهتابه رو خوند، دوستاي مهتا خداحافظی کردن و برگشتن. پیمان و مرضیه هم باید می رفتن بیمارستان. کمی بعد هم فرشاد و همسرش هنگامه خداحافظی کردن و رفتن. هنگامه یکی از ایرانی های مقیم آلمان بود. فرشاد ده سال پیش باهاش آشنا شد و ازدواج کردن. زود هم صاحب پسری به اسم دنیل شدن. دنیل برعکس فرشاد خیلی آروم بود.

یگانه کمی موند تا بهم کمک کنه. فوق لیسانسش رو تو رشته مهندسی شیمی از دانشگاه هامبورگ گرفته بود و بعد هم با والتر همخونه ای فرشاد ازدواج کرد. یادم بود که وقتی فرشاد به عمو و زن عمو خبر داد که یگانه می خواد با یه آلمانی ازدواج بکنه با این که زیادم راضی نبودن ولی هیچی نگفتن و الان دختری سيزده ساله به اسم بهار داشت.

ـ چه خبرا؟

یگانه در حالی که کیک ها رو تو یه ظرف می ذاشت گفت:

ـ هیچی، این جا زندگی توي دو چیز خلاصه میشه؛ کار و بچه داری. اگه بچه داشته باشی بعدش دیگه وقتی نمی مونه.

خندیدم و گفتم:

ـ زندگی همه جای دنیا این جوریه، برای هیچ کس ماجراهای تو فیلما اتفاق نمی افته.

یگانه ـ آره.

ـ راستی بلیتاتون برای ایران اوکی شد؟

یگانه ـ هنوز نه، وقتی من بیکارم والتر مرخصی نداره، وقتی مرخصی داره امتحانات بهاره، وقتی هم که امتحانات بهار تموم میشه من مرخصی ندارم. هماهنگ کردن اینا با هم خیلی سخته.

خندیدم و گفتم:

ـ راست میگی.

یگانه ـ خب ما بالاخره کی شیرینی عروسی این دو تا غنچه نو شکفته رو می خوریم؟

ـ والا اگه به من باشه که خیلی زود، ولی مرضیه یه خرده درگیر چند تا مقاله پزشکیه و پیمان میگه نمی خواد باعث بشه مرضیه استرس ازدواجم بگیره.

یگانه با لحن شوخی گفت:

ـ خیلی خوبه.

آهی کشیدم و گفتم:

ـ خیلی برای پیمان خوشحالم. مهتا هم کم کم داره رو پای خودش مي ايسته. مهرزادم به یه جایی برسه خیالم راحت میشه.

بهار ـ مامی بریم دیگه، من باید فردا برم مدرسه.

یگانه ـ باشه عزیزم می ریم.

یگانه و بهار و والتر خداحافظی کردن و رفتن. جاوید اومد کنارم و گفت:

ـ امروز خیلی خسته شدی.

خندیدم و گفتم:

ـ تو واقعا فکر می کنی من خسته شدم؟ هنوز انقدرا هم پیر نشدم، تازه چهل و نه سالمه.

جاوید ـ تو همیشه برای من همون دختر بيست و هفت ساله خوشگلی که خونه پدر فرشاد دیدم باقی می مونی.

صدای مهرزاد هر دوی ما رو از جا پروند.

مهرزاد ـ شماها دارین به هم چی می گین؟ کی هنوز بيست و هفت سالشه؟

جاوید اخم مصنوعی اي به مهرزاد کرد و گفت:

ـ واقعا فکر می کنم شما باید به فکر یه خونه جدا باشین!

مهرزاد ـ معذرت می خوام پاپا، اصلا نمی خواستم گوش کنم.

ـ اشکالی نداره بیا بشین، مهتا کجاست؟

مهرزاد ـ داره با تلفن حرف می زنه.

چند ثانیه بعد مهتا با یه ساک بدو بدو از طبقه بالا اومد پایین.

مهتا ـ مامی؟ مامی؟

ـ جانم؟ کجــا؟

مهتا ـ الان یوهانسون بهم زنگ زد، باید برم ماموریت.

با نگرانی گفتم:

ـ الان؟

مهتا ـ آره داریم می ریم اشتوتگارد. الان یوهانسون میاد دنبالم.

ـ وایستا.

سریع دویدم تو آشپزخونه. هر وقت مهتا یه ماموریت این جوری داشت تمام تنم می لرزید. حالا طور خاصی نبود ولی از این ماموریتای یهویی بدم می اومد. زود دو تیکه کیک گذاشتم تو یه ظرف در بسته و دو تا قوطی آب پرتغال، دیگه چی؟ دیگه چی؟ عین فرفره دور خودم می چرخیدم. آهان شکلات. سریع از توي کابینت شکلات برداشتم و تو یه کیسه ریختم.

مهتا ـ مام زود باش یوهانسون اومد.

ـ بیا اینا رو با خودت ببر تو راه بخور.

مهتا ـ اوه مامی این زیاده.

ـ نه زیاد نیست.

جاوید ـ مهتا ببرشون، می دونی که مادرت شب نمی تونه بخوابه.

مهتا ـ باشه.

و توی ساکش جا داد. کتش رو برداشت و از در خونه رفت بیرون. یه ون سفید بیرون نگه داشته بود. مهتا سریع سوار شد و برامون دست تکون داد. دعایی خوندم و فوت کردم و گفتم:

ـ برو عزیزم، خدا به همراهت.

در رو بستیم. دلم شور می زد ولی به روی خودم نیاوردم.

مهرزاد ـ من امشب قراره با بچه ها برم بیرون.

ـ باشه ولی خواهش می کنم زیاد بیرون نمون.

مهرزاد ـ می تونم ماشین رو ببرم؟

جاوید ـ البته.

و سويیچ ماشین رو داد دست مهرزاد.

ـ مهرزاد خواهش می کنم با احتیاط برون.

مهرزاد ـ مام من هیچ وقت تند نمی رونم.

ـ آره ولی بازم مواظب باش.

مهرزاد ـ باشه مام، خداحافظ.

ـ خداحافظ.

پوفی کردم و رفتم داخل خونه. همین چند ساعت پیش این جا پر از سر و صدا بود و الان سوت و کور. هیچ صدایی نمی اومد. این چند ساله من و جاوید زیاد تنها می شدیم.

جاوید ـ چقدر این جا ساکت شده.

ـ اوهوم، وقتی ساکت میشه دلم می گیره.

جاوید ـ اوه نه شیرین خواهش می کنم، من همیشه آرزو می کردم وقتی بشه که من و تو تنها باشیم دو تایی، ولی هیچ وقت نمی شد، همیشه بچه ها بودن. الان نگو که دلت گرفته.

خندیدم و گفتم:

ـ الان به آرزوت رسیدی خب.

جاوید رو به روم ایستاد و با چشمای قهوه ایش بهم زل زد. چقدر عاشق چشماش بودم.

جاوید ـ می دونی چقدر آرزو می کردم ای کاش تو رو زودتر می دیدم؟

از این حرف غرق لذت شدم. خودم رو تو آغوش جاوید ول کردم. چقدر دوستش داشتم.

***

ـ اوه جاوید خواهش می کنم.

جاوید ـ نه این بیست و دومین سالگرد ازدواج ماست و من می خوام به بهترین نحو برگزار بشه.

ـ خودمون می تونیم یه مهمونی دوستانه تو خونه بگیریم، هتل لازم نیست.

جاوید ـ نه من می خوام تو هتل باشه.

ـ جاوید!

جاوید با ناراحتی گفت:

ـ شیرین بيته به حرف من گوش کن، بذار امسال من برنامه ریزی کنم.

با این حرف جاوید قانع شدم. همیشه برای هر جشنی من برنامه ریزی می کردم و الان جاوید می خواست خودش برنامه ریزی کنه.

ـ باشه ولی خواهش می کنم زیاد مفصلش نکن.

جاوید ـ ما همیشه بهت می گیم مفصلش نکن ولی تو کار خودت رو می کنی، این بار هم من کار خودم رو می کنم.

نگاهی به ساعتم انداختم. ساعت نه و نیم شب بود.

ـ خب چه برنامه ای داری؟

جاوید ـ همش سورپرایزه، هیچ کدوم رو بهت نمیگم.

ـ منم کادوم رو بهت نمیگم.

جاوید شونه اش رو بالا انداخت و گفت:

ـ باشه نگو.

هنوز دو هفته به سالگرد ازدواجمون مونده بود. جاوید به بچه ها گفت برنامه اش چیه. پیمان همون اولش موافقت خودش رو اعلام کرد و گفت هر کاری از دستش برمیاد انجام میده.

مهتا ـ خدای من چه موقع بدی!

مرضیه ـ چطور مگه؟ باید بری ماموریت؟

مهتا ـ نه برای اون روز می تونم مرخصی بگیرم ولی به کاتیا و سیمون قول دادم تو گزارش همایش ایران شناسی که هفته بعد برگزار میشه کمکشون کنم. تمام وقتم پر میشه و نمی تونم کمکتون کنم.

ـ عزیزم اشکالی نداره، جاوید قرار نیست مفصل بگیره.

جاوید ـ اوه نه تو قول دادی همه رو بذاری به اختیار من!

مهتا ـ واقعا متاسفم پاپا.

جاوید ـ مهم نیست مهتا، فقط سعی کن حتما خودت رو به جشن برسونی.

مهتا ـ باشه، همین فردا با یوهانسون صحبت می کنم و ازش مرخصی می گیرم.

مرضیه ـ راجع به همایش بگو.

مهتا ـ یه همایش بزرگه. امروز ماریا رو دیدم، دبیر همایش اونه. باهاش حرف زدم و اطلاعات زیادی بهم داد. از بیشتر کشورها هم میان، ایران، کانادا، ترکیه.

پیمان ـ جدی؟

مهتا ـ آره، ماریا می گفت با یه دانشجوی دکترا از کانادا آشنا شده. می گفت خیلی باسواده و مقالات زیادی درباره ادبیات و تاریخ ایران داده. منم با کاتیا حرف زدم، قراره باهاش مصاحبه بکنیم.

مهرزاد ـ چطور فقط با اون می خواین مصاحبه کنین؟

مهتا ـ آخه این جوری که ماریا می گفت تو کانادا جوون ترین دانشجوی دکتراست، خانم دکتر شیلا جونز. در ضمن یه ایرانی کانادایی هم هست و به همین خاطر دوست دارم باهاش آشنا بشم.

مرضیه ـ خب خب صحبت در مورد کار بسه، من و پیمان می خوایم یه خبر خوب بهتون بدیم.

هممون به مرضیه چشم دوختیم. مرضیه با لبخند گفت:

ـ من و پیمان تصمیم گرفتیم ماه آینده ازدواج کنیم.

مهرزاد و مهتا هورای بلندی کشیدن و براشون کف زدیم. چشمای هر دوشون می خندید.

ـ چه تصمیم خوبی گرفتین، تبریک میگم.

پیمان ـ البته اين به این معنی نیست که منو کمتر می بینین، من همیشه در کنارتون هستم.

مهرزاد پوفی کرد و غمگین رو به مهتا گفت:

ـ یه لحظه خوشحال شدم.

مهتا هم ناراحت سرش رو تکون داد و گفت:

ـ منم همین طور.

به ادای مهتا و مهرزاد خندیدیم.

پیمان ـ یادتون باشه سر ازدواج شما منم این جوری می کنم.

جاوید ـ خب بگین ببینم چی کار می خواین بکنین؟

پیمان ـ راستش قراره بریم دو تا خونه ببینیم البته آپارتمان و مرضیه می خواد نزدیک خونه مادرش هم باشه که بتونه راحت تر بهش سر بزنه.

ـ خب برای خود عروسی چه نقشه ای دارین؟

مرضیه ـ اوه شیرین من بلد نیستم مثل تو برنامه جشن بریزم، دوست دارم یه جشن ساده و خودمونی باشه.

به مرضیه نگاه کردم. قبلا به این نتیجه رسیده بودم که جشن مفصل و آن چنانی ضامن خوشبختی نیست. چیزی که باعث میشه یه زندگی دوام داشته باشه عشق و علاقه طرفینه، چیزی که تو چشمای پیمان و مرضیه می دیدم.

مهتا ـ خب کادوی ازدواج دوست دارین براتون چی بخریم؟

مرضیه ـ اوه چیزی لازم نیست.

ـ نه مرضیه خواهش می کنم، باید بگی.

مهتا ـ عروسی که بدون کادوی عروسی نمیشه.

مرضیه ـ ولی من واقعا نمی دونم.

ـ پس بذارش به عهده ما.

مرضیه ـ باشه.

تلفن مهتا زنگ خورد. دوباره باید می رفت. سریع کت و کیفش رو برداشت و از در خارج شد. به رفتنش نگاه کردم.

***

کارهای مربوط به جشن رو جاوید و مهرزاد انجام می دادن. هر وقت اعتراض می کردم که به منم بگن چی کار دارن می کنن، جوابم فقط یه کلمه بود؛ سورپرایزه! دروغ نگم خیلی ذوق می کردم ولی به روی خودم نمی آوردم. مهتا خیلی درگیر همایش و مصاحبه و تهیه گزارش بود. شب ها تا دیر وقت و گاهی تا صبح تو افیسشون کار می کرد. روز بعد هم که می اومد خونه انقدر خسته و خواب آلود بود که نمی تونست حتی یه کلمه حرف بزنه. گاهی به زور خودش رو می رسوند بالا و رو تختش ولو می شد و گاهی هم رو کاناپه نشیمن خوابش می برد. یه روز صبح به زور برای صبحانه نگهش داشتم.

ـ تو گفتی فقط کمکشون می کني ولی فکر کنم بخش اعظم کار رو تو داری انجام میدی.

مهتا ـ خب مامان این کار بزرگیه و کاتیا می خواد کارش بی نقص باشه.

ـ درسته ولی این نباید باعث بشه که انقدر کار بکنی. این کارهای مداوم مریضت می کنه.

مهتا جرعه ای قهوه نوشید و گفت:

ـ ماما من جوونم، خسته نمیشم.

ـ دلیل نمیشه چون جوونی بی ملاحظه کار بکنی، برای پیریت هم یه جونی نگه دار.

مهتا ـ مام من سیر شدم.

ـ نه، اون یه تیکه کیکتم تموم کن.

مهتا با ناخشنودی تيکه ای از کیکش رو برداشت و گفت:

ـ اوه راستی مامی ما دو روز پیش با دکتر جونز مصاحبه کردیم.

به مغزم فشار آوردم ولی هر کاری کردم یادم نیفتاد دکتر جونز کیه. گفتم:

ـ دکتر جونز کیه؟

مهتا ـ همون دکتر ایران شناس کانادایی که گفتم، دوست ماریا.

ـ آهان، خب چطور بود؟

مهتا ـ مامی خیلی دختر خوبی بود اصلا باورم نمی شد. خیلی قشنگ هم فارسی حرف می زد. من خیلی باهاش فارسی حرف زدم. باورش نمی شد منم رگ ایرانی داشته باشم.

ـ جدی؟

مهتا ـ آره، آخه می گفت من خیلی بورم و شبیه ایرانی ها نیستم. کاتیا هم گیر داده بود که دکتر جونز خیلی شبیه شماست.

ـ شبیه من؟

مهتا ـ اوهوم.

ـ حالا شبیه من بود؟

مهتا شونه هاش رو بالا انداخت و گفت:

ـ نه زیاد، کاتیا همه ایرانی ها رو یه شکل می بینه. چرا؟ چون همشون چشم و موهای مشکی و پوست سفید دارن.

ـ آها.

مهتا ـ خب راستی از جشن سالگرد ازدواجتون چه خبر؟

ـ هیچ خبری ندارم، پدرت نمی ذاره چیزی بفهمم.

مهتا ـ مامی پاپا خیلی دوستت داره.

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

خندیدم و گفتم:

ـ آره می دونم.

مهتا ـ مام من خیلی متاسفم که نتونستم کمک کنم. باور کنین همش داشتم فکر می کردم پاپا داره چی کار می کنه. خیلی دوست داشتم که منم کمک می کردم.

دستم رو زیر چونه مهتا بردم و گفتم:

ـ عزیزم خودت رو ناراحت نکن. می بینی که به خود منم اجازه نمیدن کاری انجام بدم.

مهتا لبخند زد. از همون لبخندهایی که من عاشقش بودم.

ـ خب ناهار رو که می مونی؟

مهتا ـ اوه نه، من ناهار قرار دادم. دیروز با دکتر جونز و ماریا قرار ناهار گذاشتیم، باید برم.

ـ جدی؟ من و جاوید فردا بعد از ظهر می خوایم بریم لباس بخریم، می خواستم تو هم بیای.

مهتا ـ کجا؟

ـ مهرزاد می گفت کاراشتات حراج زده، می خوایم بریم اون جا رو ببینیم.

مهتا ـ این خیلی خوبه مام.

ـ آره، میگم حالا که جاوید انقدر داره زحمت می کشه بهتره منم شیک باشم.

مهتا دستم رو گرفت و گفت:

ـ کار خیلی خوبی می کنی مام.

ـ چیزی هم می خوای برات بخرم؟

مهتا ـ دانکه مامی لباس دارم.

بعد نگاهی به ساعتش انداخت و گفت:

ـ خب دیگه باید برم، ممنون مام بابت صبحانه.

ـ نوش جانت عزیزم.

مهتا صورتم رو بوسید و رفت بیرون. صبحانه رو جمع کردم و تصمیم گرفتم برای خرید برم بیرون.

***

هنگامه ـ حتما خیلی هیجان زده ای.

ـ دروغ نگم آره.

هنگامه ـ خیلی خوبه، واقعا به یاد موندنی میشه.

ـ درسته.

هنگامه ـ خب شیرین من باید برم.

ـ منتظرتون هستم، خداحافظ.

گوشی رو گذاشتم. شام حاضر بود فقط باید بچه ها جمع می شدن. پیمان از طبقه بالا اومد.

پیمان ـ واو چه بویی این جا هست، واقعا مرضیه شام رو از دست داد که بیمارستان موند.

خندیدم و گفتم:

ـ خب برای اونم می پزم.

پیمان در قابلمه رو برداشت. بخار مطبوعی از قابلمه بلند شد.

پیمان ـ اسم این غذا چی بود؟

ـ لوبیا پلو.

پیمان ـ اوه یا گنائو، لوبیا پلو.

از توی کابینت چهار تا بشقاب درآوردم و روي میز چیدم. صدا زدم:

ـ جاوید، مهرزاد، بیاین شام.

پیمان بهم کمک کرد تا میز رو بچینم.

جاوید در حالی که آستینش رو بالا می زد گفت:

ـ مهتا نمیاد؟

ـ نمی دونم به من نگفت میاد.

سر میز شام بودیم که در باز شد و مهتا اومد تو.

ـ مهتا نگفته بودی میای!

مهتا کتش رو درآورد و آروم گفت:

ـ مهم نیست ماما.

اومد و سر میز نشست. براش غذا کشیدم و جلوش گذاشتم. خیلی ساکت و تو فکر بود. برعکس همیشه به تیکه هایی که مهرزاد بهش می انداخت جوابی نداد. احساس کردم کمی رنگ پریده اس.

ـ مهتا جان چرا غذات رو نمی خوری؟

انگار از خواب بیدار شده باشه گفت:

ـ چی مام؟ چرا، چرا می خورم.

ولی تنها با غذاش بازی می کرد و باز هم تو فکر بود.

ـ مهتا مشکلی پیش اومده؟

مهتا ـ نه همه چی خوبه.

پیمان ـ رنگتم پریده.

مهتا ـ نه خوبم.

با این حرف پیمان سریع از جام بلند شدم و دستم رو روی پیشونی مهتا گذاشتم. تب نداشت. دستم رو روی دستش گذاشتم. کمی سرد بود. گفتم:

ـ حتما فشارت افتاده، دستات سرده.

مهتا ـ مام بیرون هوا سرد بود، طوری نیست باور کن.

جاوید ـ به خاطر هوا نیست، تو بیش از حد کار می کنی.

مهتا خندید و گفت:

ـ اوکی اوکی، اگه به خاطر غذا خوردنه الان همش رو می خورم.

قاشقش رو پر کرد و توی دهنش گذاشت. روی صندلیم نشستم. هر چند مهتا سعی می کرد عادی جلوه بده ولی احساس می کردم چیزی رو داره ازم مخفی می کنه. موقع خواب به جاوید گفتم:

ـ جاوید من نگران مهتام.

جاوید ـ امشب خیلی تو فکر بود.

ـ یعنی میگی چی شده؟

جاوید ـ نمی دونم ولی حتما خودش از پسش برمیاد. اگه لازم باشه بهمون میگه.

با این حرف جاوید قانع نشدم ولی سعی کردم به روی خودم نیارم.

روز بعد قرار بود من و جاوید بریم برای خرید لباس. اومدم طبقه پایین تا حاضر بشم ولی یادم افتاد که موبایلم رو تو اتاقم جا گذاشتم. برگشتم تا برش دارم. در اتاق رو آروم باز کردم. یهو جا خوردم، مهتا تو اتاق من بود. کشوی میز آرایشم رو باز کرده بود و داشت شناسنامه ها و پاسپورتایی که اون تو گذاشته بودم رو وارسی می کرد.

ـ مهتــــا!

مهتا هینی گفت و سریع برگشت.

ـ دنبال چیزی می گردی؟

مهتا ـ اومم دنبال ... دنبال پاسپورتم. فکر کردم این جاست.

ـ تو که پاسپورتت رو به من ندادی، پیش خودته.

مهتا ـ جدی؟ پیداش نمی کنم.

ـ خدای من گم شده؟

مهتا ـ اوه نه، نه. حتما تو آفیسه. آره اون جا گذاشتم.

ـ خب پس این جا داری دنبال چی می گردی؟

مهتا ـ اوه نه مام، هیچی.

ـ خب پس شناسنامه ی من دست تو چی کار می کنه؟

مهتا به دستش نگاه کرد که شناسنامه ی ایران من دستش بود. صدای جاوید از طبقه پایین اومد که صدام می کرد.

ـ الان میام عزیزم.

مهتا ـ همین جوری داشتم نگاه می کردم. مام ببخشید من دیرم شده.

شناسنامه ام رو سریع توی کشو گذاشت و از اتاق رفت بیرون. از دیروز مهتا مشکوک شده بود. موبایلم رو برداشتم و رفتم طبقه پایین.

جاوید ـ چی شده؟

ـ نمی دونم. مهتا داشت شناسنامه ها و پاسپورتامون رو وارسی می کرد!

جاوید ـ دنبال چیزی می گشت؟

ـ می گفت دنبال پاسپورتش می گرده، ولی داشت به شناسنامه ی من نگاه می کرد.

جاوید ـ نمی دونم!

ـ خیلی نگرانم جاوید. یعنی چی شده؟ مهتا از دیروز خیلی تو خودشه، الانم که این جوری، یعنی چی شده؟

جاوید سرش رو تکون داد و گفت:

ـ نمی دونم. عصر ازش می پرسیم.

فکرش مشغول مهتا بود. همراه با جاوید به سمت فروشگاه کارشتات رفتیم، حراج زده بود و می خواستیم لباس بخریم. جاوید ماشین رو تو پارکینگ نزدیک فروشگاه پارک کرد و به قسمت لباس رفتیم. لباسا واقعا حراج خورده بودن. نگاهی به کت و دامنا انداختم.

ـ جاوید ببین این خوبه؟

جاوید ـ اوه نه، قهوه ای؟ به نظر رنگ خوبی نیست!

ـ مدلش قشنگه.

جاوید ـ نه، من دوست ندارم.

بالاخره با کلی وسواس و بالا پایین کردن یه پیراهن سرمه ای تا زانو، با کت نباتی رنگ گرفتم. آستین کت سه ربع بود. وقتی پوشیدمش چشمای جاوید برق زد و گفت:

ـ آره، همین عالیه.

ـ باید برای تو هم کت و شلوار بخریم.

جاوید ـ اوه نه، من کت و شلوار نو دارم.

ـ نه باید بخریم. زود باش بیا.

بالاخره برای جاوید هم یه کت و شلوار سرمه ای رنگ انتخاب کردم. باید یه کراوات زیبا برای کت و شلوارش هم می خریدم. جاوید آروم و با لبخند ایستاد و به تمام وسواسای من در انتخاب کراوات نگاه کرد و هیچی نگفت.

جاوید ـ خوبه همینا؟ کفش نمی خوای؟

ـ نه، کفش دارم.

داشتیم به سمت صندوق می رفتیم که چشمم به یه بلوز گلبهی رنگ افتاد. یقه گرد بود با آستینای توری، گوشه یقه اش دو تا گل کوچیک از تور خود لباس زده بودن. چشمم رو بد جوری گرفته بود.

ـ جاوید ببین این بلوز چقدر قشنگه.

جاوید ـ آره، خیلی خوشگله. می خوای امتحانش کنی؟

ـ برای خودم نمی خوام، برای مهتا می خوام. فکر نکنم وقت کرده باشه لباس تهیه کنه.

جاوید ـ حتما خوشش میاد.

همون بلوز رو برداشتیم و به سمت صندوق رفتیم. موبایلم زنگ خورد، مهتا بود.

ـ سلام عزیزم.

مهتا ـ سلام مامی. کجایین؟

ـ کارشتات. گوش کن مهتا، من یه بلوز برات خریدم.

مهتا ـ اوه مامی من لباس دارم.

ـ احیانا منظورت همون لباسی نیست که نامزدی پیمان پوشیدی و دنیل آب پرتغال ریخت روش؟

مهتا ـ مام دانکه، ممنون که به فکر منم بودی.

ـ کفشم می خوای؟

مهتا ـ اوه نه، دارم کفش. کی از فروشگاه میاین بیرون؟

ـ داریم می ریم صندوق، اینا رو حساب کنیم و بعد می ریم. چطور؟

مهتا ـ هیچی، هیچی، همین طوی پرسیدم. می بینمتون.

ـ خداحافظ.

پول لباسا رو حساب کردیم و از فروشگاه اومدیم بیرون. هوا آفتابی و خنک بود. اواخر سپتامبر بود و کم کم پاییز داشت شروع می شد. دستم رو انداختم زیر بغل جاوید و به سمت ماشین رفتیم.

جاوید ـ چقدر هوا خوبه.

ـ و دو نفره.

جاوید ـ حوصله داری کمی قدم بزنیم.

خودم رو بیشتر به جاوید چسبوندم و گفتم:

ـ البته.

خریدها رو تو ماشین گذاشتیم و به سمت محوطه ای که کنار فروشگاه بود رفتیم. یه محوطه کوچیک، اما باصفا بود. جاوید دو تا بستنی خرید. با شوخی و خنده بستنیمون رو خوردیم. جاوید پیشنهاد داد برای ناهار بریم به یه رستوران. به سمت ماشین راه افتادیم. وقتی می خواستم سوار ماشین بشم، متوجه ماشین سفید رنگی شدم که از کنارمون عبور کرد. ماشین مهتا بود!

ـ جاوید اون ماشین مهتا نبود؟

جاوید ـ چی؟ من متوجه نشدم.

ـ فکر کردم ماشین مهتا بود که از این جا رد شد.

دوباره فکرم مشغول مهتا شد. این دو روزه چه اتفاقات عجیبی می افتاد!

***

مرغ رو از توی فر درآوردم و روی میز گذاشتم. تو فکرم هم مدام داشتم جمله پس و پیش می کردم که چطوری سر صحبت رو با مهتا باز کنم.

جاوید ـ وای خدای من چه بویی.

لبخندی زدم و گفتم:

ـ بشقابت رو بده به من.

جاوید ـ به نظر من از این به بعد باید غذا کم درست کنی. شیرین این غذا مال پنج نفره، نه دو نفر.

آهی کشیدم و گفتم:

ـ عادت کردم جاوید.

از فکر این که بچه ها کم کم از دورمون پراکنده می شدن و هر کدوم می رفتن پی زندگی خودشون بغضم گرفت. جاوید دستم رو بین دو دستش گرفت و گفت:

ـ شیرین اونا تا ابد نمی تونن پیش ما بمونن، باید برن زندگی خودشون رو پیدا کنن، همون طور که ما رفتیم.

سرم رو تکون دادم و گفتم:

ـ درسته عزیزم.

جاوید ـ خب میشه بانوی من برام غذا بکشه؟

با لبخند بشقاب جاوید رو ازش گرفتم و براش غذا کشیدم. جاوید راست می گفت، باید کم کم عادت می کردم به دونفره بودنمون. ظرفای شام رو جمع می کردم که مهتا برگشت.

مهتا ـ سلام مامی، سلام پاپا.

ـ سلام عزیزم.

جاوید ـ سلام.

ـ شام خوردی؟

مهتا ـ بله مام، ممنون.

با دقت نگاهش کردم، دیگه از اون تو فکر بودنش خبری نبود. گفتم:

ـ قهوه می خوری؟

مهتا ـ نه مام، قهوه بخورم دیگه نمی تونم بخوابم. می خوام برای فردا سر حال باشم.

ـ کارا چطور پیش میره؟

مهتا ـ چه کارایی؟

ـ همون گزارش و مصاحبه و اینا؟

مهتا ـ آها! خیلی خوب. کاتیا همه رو مرتب کرده و داده به دفتر روزنامشون. فکر کنم فردا چاپ بشه.

ـ مصاحبه تو چی؟ با دکتر جونز؟ اونم چاپ میشه؟

مهتا ـ هنوز وقت نکردم اون رو آماده کنم، ولی به محض این که آماده بشه میدم برای چاپ.

ـ خیلی خوبه. راستی امروز زنگ زده بودی کارم داشتی؟

مهتا ـ نه، کاری نداشتم. فقط می خواستم ببینم کجایین، همین.

خواستم بهش بگم من ماشین تو رو نزدیکی کارشتات دیدم، ولی مهتا زود از جاش بلند شد و گفت:

ـ ببخشید من برم دوش بگیرم و بخوابم. فردا قراره یه جشن حسابی داشته باشیم.

سوالم رو قورت داد و گفتم:

ـ برو عزیزم.

مهتا من و جاوید رو بوسید و سریع رفت طبقه بالا. نفس عمیقی زدم.

جاوید ـ موافقم.

با تعجب گفتم:

ـ با چی؟!

جاوید ـ با دوش. بهتره ما هم دوش بگیریم و بخوابیم. دوست ندارم فردا اون جا همش خمیازه بکشیم.

خندیدم و گفتم:

ـ باشه عزیزم، تو برو دوش بگیر تا منم بیام.

جاوید بلند شد و رفت بالا. بعد از این که آشپزخونه رو مرتب کردم منم رفتم بالا. در اتاقم رو باز کردم و رفتم تو. صدای دوش می اومد. نگاهی به لباسای خودم و جاوید انداختم که قرار بود فردا بپوشیمشون. چشمم به بلوزی که برای مهتا خریده بودم افتاد. وای! خوب شد دیدمش. سریع برش داشتم و برم دم اتاق مهتا. در زدم.

مهتا ـ بفرمایید.

در رو باز کردم و رفتم تو. مهتا تاپ و شلوار کوتاهی پوشیده بود و داشت موهای خیسش رو شونه می زد.

ـ زود موهات رو سشوار بکش، دوست ندارم سرما بخوری.

مهتا خندید و گفت:

ـ چشم مامان.

بلوز رو به سمتش گرفتم و گفتم:

ـ بیا این رو من برای تو خریدم. می دونم فرصت نداشتی چیزی بخری.

مهتا با شگفتی به بلوزی که به سمتش گرفته بودم خیره شد و گفت:

ـ مام، تو همیشه منو شگفت زده می کنی.

ـ من که بهت گفتم برات بلوز خریدم.

مهتا ـ بله، ولی نگفتین بلوز به این قشنگی خریدین.

ـ حالا زود بپوشش ببینم تو تنت چطوره.

مهتا سریع تاپش رو درآورد و بلوز رو پوشید. توی تنش فوق العاده بود.

مهتا ـ وای مامی این عالیه.

ـ مبارکت باشه عزیزم.

به مهتا نگاه کردم، احساس کردم چشمای آبی شیشه ایش برق می زنن. سریع به سمتم اومد و محکم بغلم کرد. تو گوشم گفت:

ـ مامی خیلی دوستت دارم.

از این حرفش منقلب شدم، یه چیزی ته دلم زیر و رو شد. موهای خیسش رو بوسیدم و گفتم:

ـ منم خیلی دوستت دارم عزیزم.

از بغلم اومد بیرون. نمی دونم چرا حسی بهم می گفت مهتا می خواد یه چیزی بگم بگه، ولی جلوی خودش رو گرفته.

ـ چیزی می خوای بهم بگی مهتا؟

مهتا خندید و گفت:

ـ اوه مامی هیچی رو نمیشه از تو پنهون کرد، ولی فقط می تونم بگم سورپرایزه.

خندیدم و گفتم:

ـ باشه، اگه سورپرایزه صبر می کنم.

گونه مهتا رو بوسیدم و گفتم:

ـ خوب بخوابی عزیزم.

به اتاق خودم برگشتم. جاوید از حموم بیرون اومده بود و داشت موهاش رو خشک می کرد. منم یه دوش حسابی گرفتم و خودم برای روز جشن آماده کردم.

صبح مهرزاد و مهتا با هم از خونه خارج شدن، ولی جاوید پیشم موند و کمکم کرد موهام رو سشوار بکشم، هر چند بلد نبود و تقریبا موهام رو می کشید، ولی از تک تک لحظه های عاشقانه ام لذت بردم. بعد از ناهار کوچکی که خوردیم لباسامون رو پوشیدیم و به سمت محل جشن حرکت کردیم. تا آخرین لحظه جاوید نگفت کجا رو انتخاب کرده. از ماشین پیاده شدم و به تابلوی هتل نگاه کردم.

ـ جاوید هتل آتلانتیک؟!

جاوید دستش رو به طرف من گرفت و گفت:

ـ هیچی نگو.

خندیدم و زیر بغلش رو گرفتم و با هم وارد شدیم. پیمان و مرضیه قبل از ما رسیده بودن. مرضیه کت و شلوار خوش دوختی به رنگ زیتونی پوشیده بود و روسری سبزی سر کرده بود. پیمان هم کت و شلوار مشکی رنگی به تن داشت و مهرزاد هم کت و شلوار طوسی تنش بود.

ـ وای از همتون ممنونم، نمی دونم چطوری تشکر کنم.

مهرزاد ـ ما کاری نکردیم ماما، فقط این مهتا از زیر کار در می رفت.

مهتا ـ من از زیر کار در نمیرم و همین جام.

منو که دید گفت:

ـ مامان تو امشب چشما رو خیره می کنی.

خندیدم و بغلش کردم. کم کم مهمونا از راه رسیدن، همون مهمونای همیشگی، فقط تینا به خاطر بیماری همسرش نتونسته بود خودش رو از کلن برسونه. در طول جشن احساس کردم باز مهتا استرس داره. مدام با تلفنش حرف می زد و به این ور و اون ور نگاه می کرد. دو بار هم از رستوران رفت بیرون و وقتی برگشت کمی رنگ پریده بود.

فرشاد ـ دخترعمو پس کی کیک می دیدن؟

هنگامه ـ فرشاد تو الان شیرینی خوردی!

فرشاد تصنعی سرش رو نزدیک گوش هنگامه برد و گفت:

ـ اینا همش کلک رشتیه خانم، من منتظر کیکم.

به شوخی های فرشاد عادت داشتم. گفتم:

ـ فرشاد باور کن من از هیچی خبر ندارم، هر برنامه ای هست جاوید چیده، اون می دونه.

فرشاد سریع به جاوید گفت:

ـ خب کیک جاوید.

جاوید خندید و گفت:

ـ متاسفم فرشاد، ولی قبل از اون می خوام کادوم رو به همسر عزیزم بدم.

فرشاد هووی بلندی کشید که باعث شد همه مهمونا توجهشون جلب بشه. جاوید روی سکوی کوچیکی رفت و با قاشق به لیوان آب پرتغالش زد. همه ی مهمونا توجهشون جلب شد. جاوید به خاطر مهمونای آلمانیمون آلمانی حرف زد.

جاوید ـ خب امروز سالگرد ازدواج من و شیرینه. بیست و دو سال گذشته. بیست و دو سال از روزی که شیرین همسر من شد، بیست و دو سال از روزی که عشقش در سینه ی من روشن شد و تا امروز نه تنها کمتر نشده بلکه روز به روز داره بیشتر هم میشه.

همه ی مهمونا کف زدن. جاوید ادامه داد:

ـ من زیاد به شیرین گفتم دوستش دارم، ولی این جا دوباره می خوام جلوی همه این مهمونا بگم بی نهایت دوستش دارم و این که هیچ وقت نمی تونم حس واقعی که بهش دارم رو بیان کنم.

بعد دستش رو به سمت من دراز کرد. به زور اشکی که داشت می چکید رو مهار کردم و دست جاوید رو گرفتم و رفتم کنارش ایستادم. جاوید از جیبش جعبه کوچکی درآورد. انگشتری با یه نگین درشت رو از جیبش درآورد. وای چقدر هوا گرم بود! داشتم از هجوم احساساتم از دورن می ترکیدم، ولی به زور جلوی خودم رو گرفته بودم. جاوید انگشتر رو توی انگشت حلقه دست چپم کرد و گفت:

ـ شیرین بی نهایت دوستت دارم.

دیگه نتونستم جلوی اشکام رو نگه دارم. لبای جاوید چند ثانیه ای مهمان لبام شد و صدای کف زدن مهمونا به هوا بلند شد. بعد از چند لحظه مهتا هم روی سن اومد و گفت:

ـ خب راستش رو بخواین منم می خوام به مامی و پاپا بگم چقدر دوستشون دارم. امشب شب هر دوی اوناست و این که چقدر دوست داشتم شبیه مامان باشم.

مهمونا دوباره کف زدن.

مهتا ـ در این راستا من برای مامان یه سورپرایز دارم، ولی قبل از اون می خوام که مامان چشماش رو ببنده.

به مهتا لبخند زدم. احساس کردم بد جوری استرس داره. برای این که از استرسش کم کنم گفتم:

ـ باشه عزیزم.

و چشمام رو بستم. چند دقیقه ای به اون حالت موندم. یهو سالن ساکت شد. بیش از حد ساکت! صدای شگفت زده یگانه رو شنیدم که گفت:

ـ خدای من!

مهتا ـ مامان چشمات رو باز کن.

چشمام رو آروم باز کردم. چیزی که می دیدم رو باور نمی کردم. این چشمای منصور بود که به من خیره شده بود! نفسم ایستاد. پلک نمی زدم. به دختر جوون قد بلندی که جلوم ایستاده بود خیره شده بودم. شبیه من بود؟! چرا چشمای منصور رو داره؟ نفسم به شماره افتاده بود و تمام بدنم می لرزید. مغزم قدرت تحلیل چیزی که رو به روم ایستاده بود رو نداشت. حس می کردم کلا فلج شدم. یعنی چیزی رو که می دیدم باور نمی کردم. با دست چپ لرزونم دست جاوید رو گرفتم. چرا دستش انقدر داغ بود؟

جاوید ـ شیرین چرا انقدر دستات سرده؟

پیمان ـ مامان خوبی؟

چشمای همه بین من و اون دختر جوون در گردش بود. هر نفسی که می کشیدم احساس می کردم تمام انرژیم تحلیل میره. یگانه زد زیر گریه. دختر جوون برگشت و به یگانه نگاه کرد. فرشاد عصبی دستش رو لای موهاش فرو برد و گفت:

ـ خدای من!

لبای خشکم رو به زور از هم باز کرد و گفتم:

ـ تو ...

دختر جوون یه قدم دیگه بهم نزدیک شد. دیگه پاهام طاقت نداشت. به جاوید تکیه کردم. دختر لبخند محزونی زد و گفت:

ـ سلام مامان.

با مامان گفتنش بغضم ترکید. بغض بیست و چهار ساله ی من ترکید. صدای قرآن خوندن بابا پیچید توی گوشم "وا... مع الصابرین" اشکام بی مهابا چکیدن. دست راستم که آزاد بود رو به سمتش گرفتم. قدم لرزونی به سمتش برداشتم و با تمام وجودم گفتم:

ـ جانم مامان جان؟ جانم عزیزم؟

شادی بود، شادی خوشگل من. شادی که من بیست وچهار سال گمش کرده بودم، شادی که ازم دورش کرده بودن، ازم دزدیده بودنش. شاد به سمتم اومد و محکم منو تو بغل گرفت. بوی شادی که رفت زیر دماغم دیگه زار زدم. خدا دختر منو بهم برگردوند. تا می تونستم شادی رو به خودم فشار دادم، انگار می خواستم عوض این همه سال رو دربیارم. تمام شبایی که برای شادی گریه کرده بودم، تمام روزهایی که بدون شادی گذرونده بود. همه مهمونا بهمون نگاه می کردن. بعضیا از ماجرا خبر نداشتن و هاج و واج بهمون نگاه می کردن و اونایی که همه چی رو می دونستن پا به پای ما اشک می ریختن. شادی رو از بغل خودم جدا کردم و به صورتش نگاه کردم. همون صورت بود، فقط پخته تر شده بود. چشمای درشتش همون درخشش رو داشت. ناخودآگاه صحنه آخری که ازش یادم بود اومد جلوی چشمم، اون روزی که تو تاکسی برام دست تکون داد. در حالی که چونه ام می لرزید گفتم:

ـ مامان جان تو کجا رفتی عزیز دلم؟ تو رو چطوری از من جدا کردن؟

شادی لبخندی زد. دندونای ردیف سفیدش نمایان شد.

شادی ـ همه چی رو میگم مامان.

جاوید ـ شیرین جان.

به سمت جاوید برگشتم و گفت:

ـ جاوید نگاه کن، ببین این دختر منه.

جاوید دستش رو به سمت شادی دراز کرد و گفت:

ـ خوشحالم می بینمت شادی.

شادی ـ منم همین طور.

به مهتا نگاه کردم و قدرشناسانه بهش گفتم:

ـ مهتا تو شادی منو از کجا پیدا کردی عزیزم؟

مهتا اشکش رو پاک کرد. نگاهی به شادی انداخت و گفت:

ـ مام ایشون همون خانم شیلا جونز هستن.

لبخند روی لبام ماسید. شیلا جونز؟! با تعجب به شادی نگاه کردم و زیر لب گفتم:

ـ شیلا؟!

شادی سریع گفت:

ـ برات توضیح میدم ماما، بعدا.

سریع خودم رو جمع کردم. شادی الان پیش من بود. هنوز باورم نمی شد. پیمان نزدیک ما اومد. گفتم:

ـ شادی این پیمان، برادر مهتا و پسر بزرگ منه.

شادی با پیمان دست داد و گفت:

ـ بله، مهتا بهم گفته. خوشوقتم.

پیمان ـ منم همین طور. ایشونم نامزد من مرضیه.

مرضیه ـ خوشوقتم شادی.

شادی ـ منم همین طور.

ـ و اینم مهرزاده، پسر کوچیک من. شادی، مهرزاد برادر توام هست.

شادی با مهرزاد دست داد و گفت:

ـ خوشحالم می بینمت مهرزاد.

مهرزاد ـ منم همین طور.

راستش انتظار داشتم از دیدن هم بیشتر از اینا ذوق زده بشن، ولی خب نمی تونستم اونا رو مجبور کنم از دیدن هم خیلی خوشحال بشن. با لبخند به شادی گفتم:

ـ هیچ فکر می کردی یه برادر داشته باشی؟

شادی لبخندی زد و گفت:

ـ خب مامان فکر نمی کردم دو تا برادر داشته باشم.

ـ البته که پیمان هم برادرته.

شادی ـ نه مامان، منظورم اینه که من یه برادر دیگه دارم تو کانادا.

نفس عمیقی کشیدم. خوبه منصور ازدواج کرده بود. چیزی نگفتم و بعد به یگانه و فرشاد اشاره کردم و گفتم:

ـ شادی، یگانه و فرشاد یادت میاد؟

شاید به سمت یگانه که داشت گریه می کرد و والتر سعی می کرد آرومش کنه برگشت.

یگانه ـ خدای من بعد این همه سال!

شادی ـ تنها چیزی که از یگانه یادم میاد یه عروسک خرسی بنفش بود.

میون اشکام خندیدم. همون عروسک خرسی ماه ها تو بغل من به عوض شادی بود. چقدر حرفایی که به شادی می خواستم بزنم رو به اون عروسک خرسی زدم.

شادی ـ و فرشاد مگه ممکنه شیطونی کردنامون یادم بره؟

فرشاد اومد جلو و بی هیچ حرفی شادی رو تو بغلش گرفت و زیر گوشش گفت:

ـ تو هیچ می دونی بعد از رفتنت چی به شیرین گذشت؟

بغضم رو به زور قورت دادم. شادی از بغل فرشاد اومد بیرون و آروم گفت:

ـ شما هم می دونین چی به من گذشت؟

جاوید با صدای بلند گفت:

ـ خب الان جشن ما یه مناسبت دیگه هم پیدا کرده و اون شادیه. خواهش می کنم از این طرف.

مهمونا به سمت میز رفتن. یه طرف شادی بود و طرف دیگه ام مهتا. دستم رو دور شونه مهتا انداختم و به خودم فشردم تا ازش قدردانی کنم. مهتا هم گونه اش رو به گونه ام فشار داد. تو گوشش گفتم:

ـ امشب تو بهترین هدیه رو بهم دادی.

مهتا لبخندی زد، ولی من ته چشماش غم رو دیدم. به سمت میز رفتیم. کیک دو طبقه سالگرد ازدواجمون رو آوردن. من و جاوید هم کیک رو بردیم. دوباره صدای دست و سوت به هوا بلند شد. گارسونا کیک رو بریدن و بعد هم که شام به صورت سلف سرویس سرو شد. ولی ما دور یه میز نشسته بودیم. دستی به موهای شادی کشیدم. چقدر این موها رو شونه کرده بودم، چقدر درستشون کرده بودم و چقدر در حسرت دوباره دست کشیدنشون بودم.

هنگامه ـ وای شیرین دخترت عین خودته.

فرشاد ـ مهتا تو چطوری شادی رو پیدا کردی؟

مهتا ـ کاملا اتفاقی. بعد از مصاحبه با ایشون یه قرار ناهار گذاشتیم و بعد تو اتاق هتل من عکس شادی رو با مامان دیدم. همون جا بهش گفتم. عکس مامان با خودم رو نشون دادم و اون جا بود که فهمیدن دکتر شیلا جونزی که ماریا انقدر تعریفش رو می کرد همون شادی مامانه.

با لبخند به مهتا نگاه کردم و گفتم:

ـ مهتا من هر جوری بخوام نمی تونم از تو تشکر کنم.

مهتا ـ مامی باور کن این کمترین کاریه که من در مقابل محبت های تو انجام دادم.

جاوید ـ خب شادی خوشحال میشیم امشب رو بیای خونه ما و مهمون ما باشی.

شادی ـ نه متشکرم، مزاحم نمیشم. من فعلا این جا هستم، فردا صبحم می تونم بیام دیدنتون.

سریع گفتم:

ـ اصلا حرفش رو نزن. من بعد از بیست و چهار سال پیدات کردم، حتی یه دقیقه ی دیگه طاقت دوری تو رو ندارم. باید بیای خونه ما.

شادی لبخندی زد و گفت:

ـ باشه مامان میام.

شام رو در جوی دوستانه خوردیم و بعد از مهمونی برگشتیم خونه. پیمان همراه مرضیه رفت، ولی مهتا همراه ما برگشت خونه. سریع رفتم طبقه بالا و لباسام رو عوض کردم و برگشتم پایین. شادی قاب عکسی که توش عکس من و خودش بود رو از روی میز برداشته بود و نگاه می کرد.

ـ تو این بیست و دو سالی که این جا بودم این همیشه کنار عکسامون بود. قابش رو پیمان بهم هدیه کرد.

شادی لبخندی زد و قاب رو سر جاش گذاشت.

مهتا ـ من یه قهوه دم می کنم تا با هم بخوریم.

مهرزاد خسته بود و سریع رفت تا بخوابه. جاوید خسته شده بود. گونه اش رو بوسیدم و گفتم:

ـ جاوید تو یه شب استثنایی رو برای من خلق کردی، ممنونم.

جاوید بغلم کرد و گفت:

ـ این در مقابل زندگی عالی که برای ما ساختی چیزی نیست عزیزم. شب بخیر.

ـ شب بخیر.

جاوید هم رفت طبقه بالا. من و شادی رفتیم دور میز آشپزخونه نشستیم. دستم رو روی دست شادی گذاشتم و گفتم:

ـ خب تعریف کن عزیزم. ما الان کلی حرف برای گفتن داریم.

شادی ـ از کجاش بگم مامان؟

ـ از همون اولش بگو.

شادی ـ اولش که همش گریه بود و همش بهونه گیری بود. به بابا می گفتم من مامان رو می خوام می گفت مامان بعدا میاد، ولی این بعدا نیومد. کم کم که بزرگ تر شدم فهمیدم موضوع از چه قرار بوده.

ـ سعی نکردی بیای دنبالم؟ می دونی من چقدر دنبالت گشتم؟

شادی ـ سعی کردم پیدات کنم، ولی می دونی من نمی تونستم بابا رو تنها بذارم، خیلی سخت می شد اگه تنهاش می ذاشتم.

ـ جدی؟! تو می دونی پدرت با این کارش چه ضربه ای به روح من وارد کرد؟! می دونی روانه تیمارستان شدم؟! می دونی بیست و چهار سال با عذاب وجدان زندگی کردم؟ اون پدر بیشعورت می دونی با من چه کرد؟ تو بچه بودی شادی، شاید یادت نیاد، ولی ...

شادی حرفم رو قطع کرد و گفت:

ـ مامان در مورد بابا این حرف رو نزن.

مهتا فنجونای قهوه رو گذاشت جلوی ما. شادی ادامه داد:

ـ ماما شاید من ندونم بابا واقعا با این کارش با تو چی کار کرده، ولی من ازت خواهش می کنم به خاطر من اون رو ببخشی.

به شادی نگاه کردم و گفتم:

ـ ببخشمش؟!

شادی ـ به خاطر من.

نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

ـ شادی حتی اگه زن بدی برای پدرت بودم این مجازات من نبود. هیچ گناهی تاوانش این نیست که یه بچه رو از مادرش بگیرن. ولی پدرت این کار رو کرد. این همه سال فقط می خواستم بدونم چرا؟ چرا این کار رو کرد؟ تو می دونی چرا؟

شادی دستش رو دور فنجون قهوه گردوند. به آرامی بدون این که بهم نگاه بکنه گفت:

ـ مام من دیروز بعد از این که تو رو دیدم به بابا زنگ زدم.

سرش رو بلند کرد و بهم نگاه کرد. با چشمای پر از سوال بهش نگاه کردم. شادی آروم گفت:

ـ بابا فردا صبح می رسه آلمان.

منصور داشت می اومد. یه جور حس ترس یا نه نفرت بود. نفرت داشتم از این که ببینمش، ولی دوست نداشتم شادی رو ناراحت کنم. گفتم:

ـ چرا اسمت رو عوض کردی مامان؟

شادی جرعه ای از قهوه اش رو نوشید و گفت:

ـ من عوض نکردم، وقتی کوچیک بودم بابا این کار رو کرد. بابا فامیلی سونیا رو انتخاب کرد.

ـ سونیا؟

شادی سرش رو تکون داد و گفت:

ـ آره، همسر بابا.

ـ آها! خب؟

شادی آروم گفت:

ـ هر چقدر به بابا گفتم چرا این کار رو کردی؟ گفت این جوری بهتره.

پوزخندی زدم و گفت:

ـ آره، مثل همیشه غد و یه دنده، حرف حرف خودشه.

شادی چیزی نگفت. مهتا خمیازه ای کشید و گفت:

ـ مام من خیلی خسته ام. میرم بخوابم.

دست مهتا رو فشار دادم و گفتم:

ـ برو بخواب عزیزم.

مهتا بلند شد و گونه ام رو بوسید و رفت. بعد از چند لحظه سکوت شادی گفت:

ـ پیمان و مهتا بهت میگن مامان؟

سرم رو تکون دادم و با لبخند گفتم:

ـ آره.

شادی آهی کشید و گفت:

ـ من هیچ وقت نتونستم به سونیا بگم مامان، همیشه یه چیزی مانعم می شد. بابا گاهی اصرار می کرد، ولی یه بار به خود سونیا گفتم نمی تونم بهش مامان بگم. هر چند خیلی مهربونه. گاهی وقتا پشیمون میشم و میگم کاش بهش می گفتم مامان، لااقل یه مرتبه با این که توقعیم نداشت.

شادی یه آه دیگه کشید. گفتم:

ـ دوست دارم اول تو تعریف کنی چی شد؟

شادی جرعه ای از قهوه اش رو خورد و گفت:

ـ از کجاش بگم؟

ـ از اون همون شبی که از ایران رفتین.

شادی ـ اون شب من خواب بودم. تو پرواز آمستردام بودیم که بیدار شدم، بعد هم که رسیدیم کانادا.

ـ کانادا؟! از ایران رفتین کانادا؟!

شادی ـ آره.

ـ پس چرا سولماز به من گفت استرالیا؟

شادی ـ سولماز کیه؟

ـ زن عموت.

شادی ـ نمی دونم.

ـ خب بعد چی شد؟

شادی ـ یه مدتی وتاوا بودیم. هیچ وقت یادم نمیره چطوری بود. یه آپارتمان کوچیک یه خوابه بود. بد نبود، ولی من همش تنها بودم. بابا صبح می رفت بیرون و عصر برمی گشت. در رو هم قفل می کرد که مبادا بزنه به سرم برم بیرون یا در رو به روی کسی باز کنم. غذام رو می ذاشت تو یخچال. تا بیاد تلویزیون نگاه می کردم و کمی بازی می کردم، ولی بابا همین که می اومد منو با خودش می برد بیرون. می برد پارک و شهربازی و این ور اون ور.

وقتی شادی بهم گفت تا عصر خونه تنها می مونده دلم ریش شد، اونم بچه ای که من یه لحظه از خودم دورش نمی کردم. بغضم گرفت. شادی ادامه داد:

ـ شش ماه بعد رفتیم ونکور. اون جا بهتر بود. بابا یه خونه کوچیک گرفت. حیاط برای بازی داشت. کار بابا بهتر بود. یه مهدکودک هم نزدیک خونمون بود. بابا صبح منو می برد اون جا و عصر می اومد برمی گردوند. همیشه بعد از مهدکودک پارک بود. انگار فقط برای خوابیدن برمی گشتیم خونه. زندگیمون همین جور بود.

ـ با سونیا چطور آشنا شد؟

شادی ـ یه شب بارونی بود. خیلی بد. داشتیم برمی گشتیم یهو بابا کنار خیابون نگه داشت و سونیا رو صدا زد. بهم گفت همکارشه و تو بارون گیر کرده. سونیا سوار ماشین شد. خیس آب بود. با هم رفتیم خونه ی ما. به بابا گفتم سونیا چرا خونه خودشون نمیره؟ گفت چون خونشون خیلی دوره، بعدا میره، ولی سونیا موند خونه ی ما. بعدا فهمیدم بابا بهش گفته می تونه خونه ی ما بمونه. سونیا یه بی خانمان بود. همیشه از بابا به عنوان ناجی خودش اسم می برد، می گفت بابا فرشته اس که نجاتش داده.

ـ حتما پدرت هم خیلی دوستش داره؟

شادی با دقت بهم نگاه کرد و گفت:

ـ مامان سونیا چهار سال پیش مرد.

فنجون قهوه ام که به طرف دهنم می بردم وسط راه موند. دوباره رو میز گذاشتم و گفتم:

ـ متاسفم.

شادی ـ وقتی سونیا رفت بابا خیلی شکسته شد، البته ... خب درسته.

شادی بقیه حرفش رو خورد. به این فکر کردم که سونیا چی داشت که من نداشتم؟ یعنی چطوری بود که منصور این همه دوستش داشت؟

شادی ـ خب مامان تو بگو.

لبخند محزونی زدم و گفتم:

ـ از چی بگم عزیزم؟ از این که بعد از این که رفتی شب و روز من یکی شده بود؟ این که یه ماه تمام از اتاقم بیرون نرفتم؟ این که همش اشک و ناله بود؟ می دونی دور بودنت یه طرف، خبر نداشتن ازت یه طرف دیگه. سارا مجبورم کرد برم پیش یه روان شناس.

شادی با خوشحالی گفت:

ـ سارا؟! خدای من! اون چی کار می کنه؟ خیلی دلم براش تنگ شده.

ـ یه پسر داره، راتین.

شادی ـ این جاست؟

ـ نه، ایرانه.

شادی ـ وقتی به ایران فکر می کردم خیلی خاطرات می اومدن جلو چشمم. سارا، چقدر با هم شیطونی می کردیم. مامان بزرگ، بابابزرگ اونا چی کار می کنن؟

اسم بابا که اومد بغضم گرفت. گفتم:

ـ بابا چند سالی هست که رفته.

لبخند شادی ماسید و گفت:

ـ اوه مامان متاسفم.

ـ اشکالی نداره.

شادی ـ مامان بزرگ کجاست؟ ایران؟

ـ آره. هر چقدر اصرار کردم بیاد این جا با ما زندگی کنه نیومد، گفت اون جا راحت تره.

شادی سرش رو تکون داد. به ساعت نگاه کردم و گفتم:

ـ ساعت یک صبحه. پاشو برات یه تخت آماده کنم بخواب تا فردا صبح.

شادی نگاهی به من کرد و گفت:

ـ صبح من باید برم فرودگاه.

پوفی کردم. باز منصور! گفتم:

ـ باشه، من بیدارت می کنم. ساعت چند باید بری؟

شادی ـ فکر کنم ساعت شش برم بتونم برسم.

گفتم:

ـ باشه من ساعت شش بیدارت می کنم. پاشو بیا بریم بالا.

شادی ـ من می تونم رو کاناپه بخوابم.

ـ کاناپه چیه؟! پاشو، بالا تو اتاق پیمان می تونی بخوابی.

با شادی رفتیم بالا. یه دست لباس راحتی بهش دادم و فرستادم تا بخوابه. چقدر منتظر این لحظه بودم که بالای تختی باشم که شادی توش خوابیده. شادی دراز کشید. کنار تخت نشستم و به خوابیدنش نگاه کردم. یه کم بعد بلند شدم و رفتم تو اتاق خودم. جاوید خوابیده بود. به صدای نفسای آرومش گوش می کردم. این مرد مرد زندگی من بود.

جاوید ـ بالاخره خوابید؟

جا خوردم و گفتم:

ـ بیدارت کردم؟

جاوید ـ نه مهم نیست. منتظرت بودم.

خزیدم توی بغلش. چشمای قهوه ای جاوید از خواب خمار بود. دوست داشتم بهش بگم که منصور داره میاد آلمان، ولی نمی دونستم بگم یا نه.

جاوید ـ خب با شادی حرف زدی؟

ـ اون جور که دلم آروم بگیره نه فقط یه چیزهایی فهمیدم. جاوید؟

جاوید ـ جانم؟

ـ شادی می گفت پدرش داره میاد این جا، ساعت شش میره دنبالش فرودگاه.

هر کاری کردم نتونستم از منصور بگم.

جاوید ـ خب تو الان استرس داری؟

چشمام رو بستم. بوی جاوید رو کشیدم تو ریه هام. گفتم:

ـ نه، من فقط می خوام پیش تو باشم.

جاوید حلقه دستاش رو تنگ تر کرد.

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

***

چشمام رو به آرومی باز کردم. جاوید نبود. ملافه رو روی خودم کشیدم و چشمام رو بستم. مغزم داشت وقایع دیروز رو بررسی می کرد. دیروز من شادی رو دیده بودم. از فکر شادی لبخندی به لبم اومد. یهو بلند شدم و نشستم. ساعت چند بود؟! به شادی گفته بودم شش بیدارش می کنم. به ساعت نگاه کردم، نزدیک هفت بود. سریع از تخت پایین اومدم. روبدوشامبر جاوید رو از روی مبل کنار تخت چنگ زد و در حالی که به سمت در می دویدم پوشیدم. رفت تو راهرو و سریع در اتاق پیمان رو باز کردم و با صدای بلند گفتم:

ـ شا ...

اتاق خالی بود و تخت پیمان دست نخورده. داشتم به تخت خالی نگاه می کردم. یعنی خواب دیده بودم؟! همش خواب بود؟! در اتاق مهرزاد باز شد و مهرزاد اومد بیرون.

مهرزاد ـ مام طوری شده؟

مونده بودم چی بگم. می ترسیدم اگه بگم شادی، بگه کدوم شادی. می ترسیدم بفهمم همش یه خواب بوده.

مهرزاد ـ مام دیشب پیمان این جا نبود؟

آب دهنم رو قورت داد و گفتم:

ـ شادی این جا خوابیده بود؟

تو دلم دعا می کردم عکس العمل مهرزاد چیزی نباشه که بهش فکر می کنم. مهرزاد کوله اش رو رو شونه اش مرتب کرد و گفت:

ـ من ندیدمش. قرار بود صبح زود بره؟

نفس راحتی کشیدم و گفتم:

ـ آره می خواست بره فرودگاه، دنبال کسی.

نمی دونم چرا هر لحظه که می گذشت نفرت به منصور بیشتر می شد، الان دیگه اصلا چشم دیدنش رو نداشتم. اولا می گفتم پدر شادی و الانم که شده کسی ...

جاوید با سینی صبحونه از پله ها بالا اومد. با دیدنش لبخندی زدم. چقدر کارهای عاشقانه می کرد.

جاوید ـ بیدار شدی؟

ـ بله. صبح بخیر.

مهرزاد ـ من دیگه باید برم. می بینمتون.

و سریع از پله ها پایین رفت. همراه با جاوید رفتم تو اتاق.

ـ شادی رو تو بیدار کردی؟

جاوید ـ آره، گفتم تو خسته ای بذارم بخوابی.

روی تختم نشستم. منصور الان آلمان بود.

جاوید ـ به چی فکر می کنی شیرین؟

ـ منصور الان آلمانه.

جاوید موشکافانه نگاهم کرد و گفت:

ـ می خوای ببینیش؟

سرم رو تکون دادم و گفتم:

ـ نه.

جاوید لیوان آب پرتغال رو به طرفم گرفت و گفت:

ـ چرا؟ مگه نمی گفتی دوست داری منصور رو ببینی و ازش بپرسی چرا شادی رو ازت جدا کرده؟

لیوان رو گرفتم و جرعه ای نوشیدم. آره قبلا دوست داشتم ببینمش. ببینمش و به عوض تمام اون سال ها سرش داد بکشم، ولی الان نه، الان که شاید در چند قدمیم بود دوست نداشتم ببینمش.

ـ من قبلا به خاطر شادی می خواستم ببینمش، ولی الان که شادی رو پیدا کردم لزومی نمی بینم.

جاوید ابروش رو بالا داد و گفت:

ـ هر جور که خودت دوست داری.

صبحونمون رو در آرامش کامل خوردیم. بعد از صبحونه به مهتا زنگ زدم و شماره شادی رو ازش گرفتم.

ـ مهتا تو برای ناهار میای پیش ما؟

مهتا ـ نه مامی، دانکه، کار دارم.

ـ باشه، پس به کارت برس.

شماره شادی رو گرفتم. بعد از چند تا بوق صدای شادی اومد.

شادی ـ هلو.

ـ شادی جان سلام.

شادی با خوشحالی گفت:

ـ مامان سلام. خوبی؟

ـ خوبم عزیزم. ببخش صبح نتونستم از خواب بیدار بشم. دیر که نکرده بودی؟

شادی ـ نه، آقای ظفری بیدارم کردن. می دونم خیلی خسته بودی.

ـ شادی می خواستم ازت خواهش کنم ناهار پاشی بیای این جا. می خوام برات ته چین درست کنم.

شادی با من من گفت:

ـ من؟ بیام اون جا؟

با خوشحالی گفتم:

ـ آره عزیزم بیا این جا و ناهار رو دور هم باشیم. هنوز یادم هست چقدر ته چین دوست داشتی.

دوست داشتم شادی رو بکشم سمت خودم. انگار یه جور رقابت بود بین من و منصور، رقابتی که بیست و چهار سال پیش منصور با نامردی توش برنده شده بود. انگار شادی دودل بود. با اصرار گفتم:

ـ بیا دیگه مادرجون، آخه من هنوز سیر ندیدمت.

شادی ـ باشه مامان حتما میام. آدرستون رو بده.

آدرس رو دادم. سریع همراه با جاوید مشغول درست کرد ته چین شدم. جاوید سالاد هم درست کرد. انقدر خوشحال بودم که شروع کردم به خوندن.

جاوید ـ خیلی خوشحالی شیرین؟

من ـ معلومه که خوشحالم، تو خوشحال نیستی؟

جاوید دستش رو انداخت دور شونه ام و گفت:

ـ من از خوشحالی تو خوشحالم عزیزم.

سرخوشانه خندیدم. ظهر بود که در خونه زده شد. جاوید در رو باز کرد. شادی اومده بود، با یه دسته گل. سریع رفتم استقبالش.

ـ عزیزم خودت گل بودی.

شادی ـ قابلی نداره.

بعد بو کشید و گفت:

ـ وای چه بوی ته چینی.

دستش رو گرفتم و به طرف آشپزخونه بردم و گفتم:

ـ حاضرم شرط ببندم خیلی وقته ته چین نخوردی.

شادی خندید و گفت:

ـ درسته مامان. من که اصلا بلد نیستم، ته چینای بابا کلا افتضاحه. گاهی دوستای ایرانیمون می پختن.

سعی کردم اصلا به روی خودم نیارم که الان شادی اسم باباش رو آورد. حتی احساس کردم منتظره من از پدرش بپرسم، ولی این کار رو نکردم. سال ها زندگی توی آلمان و مردمی که خیلی راحتن احساس رودربایستی رو ازم دور کرده بود. پشت میز آشپزخونه نشستن. من سریع ته چین رو از توی فر درآوردم و آوردم سر سفره. سریع برای شادی کشیدم.

شادی ـ این زیاده مامان!

ـ نه زیاد نیست، بخور.

بعد بشقاب جاوید رو گرفتم و براش کشیدم.

شادی کم کم شروع کرد به خوردن و گفت:

ـ وای این عالیه! هیچ وقت ته چین به این خوشمزگی نخوردم!

ـ نوش جونت عزیزم.

جاوید ـ خودتم بخور شیرین.

بعد از ناهار جاوید اجازه نداد من به ظرفا دست بزنم، خودش همه چیزها رو جمع و جور کرد. احساس کردم شادی می خواد چیزی بگه. مدام با دستاش بازی می کرد.

ـ طوری شده شادی؟

شادی نفس عمیقی کشید و گفت:

ـ مامان می تونم چیزی ازتون بخوام؟

با خوش رویی گفتم:

ـ البته عزیزم.

شادی ـ ماما، میشه بابا رو ببینی؟

همین جور مات به صورت شادی خیره موندم. بعد گفتم:

ـ نه.

شادی اصرار کرد:

ـ مامی پلیز، به خاطر من.

لجباز شدم و گفتم:

ـ اصلا حرفش رو نزن.

شادی ـ مامان پلیز، بابا به خاطر تو اومده.

عصبانی شدم و گفتم:

ـ به خاطر من اومده؟ می خواست نیاد. چرا الان؟

شادی بغض کرد و گفت:

ـ مام من به بابا گفتم هر کاری می کنم تا تو رو ببینه.

دوباره لجباز شدم و گفتم:

ـ نه، امکان نداره.

اشکای شادی چکیدن. به آرومی گفت:

ـ مامان خواهش می کنم به خاطر من، بابا داره زجر می کشه.

مقاومتم با دیدن اشکای شادی در هم شکست، ولی نمی تونستم منصور رو ببینم. آروم گفتم:

ـ می دونی از من چی می خوای؟ من چه بدی در حق پدرت کرده بودم که این بلا رو سرم آورد؟ بیست و چهار سال تمام منو در حسرت دیدن تو گذاشت. می دونی چقدر بهش ایمیل زدم؟ می دونی چقدر التماسش کردم یه عکس ازت بهم بده؟ می دونی کار هر ساله من بود که روز تولد تو بهش ایمیل بزنم و بگم تولدت رو یادش نره؟ برات از طرف من چی بخره و التماس می کردم که یه عکس از تو برام بفرسته. پدرت اینا رو از من دریغ کرد شادی. چطور ازم می خوای چنین آدمی رو ببخشم؟

جاوید از آشپزخونه اومد نزدیک ما. شادی گریه می کرد. گفت:

ـ مامان خواهش می کنم، ازت نمی خوام بابا رو ببخشی، ولی خواهش می کنم ببینش. نمی دونی وقتی بهش زنگ زدم و گفتم که پیدات کردم چی کار کرد. گفت زود بلیت هواپیما می گیره و میاد این جا. هر چقدر بهش گفتم بابا حالت خوب نیست، نیا، گوش نکرد و اومد این جا. طفلی باربد رو هم اسیر خودش کرد.

دستام یخ کرد. باربد؟! اسم تو سرم دوران پیدا کرد. آب دهنم رو قورت دادم و گفتم:

ـ باربد کیه؟!

شادی اشکش رو پاک کرد و گفت:

ـ برادرم، پسر سونیا.

به پشتی مبل تکیه دادم و سرم رو میون دستام گرفتم. سرم داغ شده بود. جاوید کنارم نشست و دستم رو تو دستاش گرفت و گفت:

ـ شیرین.

خنده عصبی کردم و گفتم:

ـ شنیدی جاوید؟ اسم برادرش باربده.

شادی با ترس به جاوید نگاه کرد. نفس عمیقی کشیدم. جاوید گفت:

ـ شیرین جان، شادی این همه داره از تو خواهش می کنه، به نظرت بهتر نیست بری و پدرش رو ببینی؟

به جاوید نگاه کردم. انتظار چنین حرفی رو ازش نداشتم. به چشماش نگاه کردم. جاوید ادامه داد:

ـ شیرین اصلا مجبور نیستی، ولی به خاطر شادی هم که شده. تو که دوست نداری شادی ناراحت بشه؟

جاوید دست رو بد جایی گذاشت، نقطه ضعف من بچه هام بودن. گفتم:

ـ به یه شرط.

جاوید ـ چه شرطی؟

ـ توام باهام بیای.

جاوید ـ باشه عزیزم، منم میام.

شادی خندید و گفت:

ـ ممنونم مامان.

بغلم کرد. بوسیدمش و گفتم:

ـ میرم لباس عوض کنم.

شادی با خنده سرش رو تکون داد. لباسام خوب بودن اصلا نیازی به عوض کردن نبود، ولی وقت می خواستم تا کمی به افکار آشفته ام سر و سامان بدم. در کمدم رو باز کردم و تاپ و کت آبی رنگم رو پوشیدم با شلوار مشکی رنگ. توی آیینه به خودم نگاه کردم. زندگی تو آلمان باعث شده بود دیگه زیاد تو صرافت آرایش و مو درست کردن نباشم، ولی با این حال کشو رو باز کردم و رژ کالباسی رنگ رو برداشتم و روی لبام کشیدم. کیف و موبایلم رو برداشتم و سلانه سلانه رفتم طبقه پایین. شادی و جاوید منتظر بودن. نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

ـ بریم.

سوار ماشین جاوید شدیم و به سمت هتلی که شادی توش اقامت داشت رفتیم. قلبم داشت تو سینه ام می زد. نمی دونستم باید چطوری با منصور رو به رو بشم، نمی دونستم عکس العمل چه خواهد بود، ولی یه چیز رو خوب می دونستم این که دوست داشتم با تمام قوام یکی بزنم تو صورت منصور. پوفی کردم. خیلی زودتر از چیزی که به نظر می اومد رسیدیم هتل. شادی ما رو به سمت اتاق منصور راهنمایی کرد.

جاوید ـ بهتر نیست تا بیان تو لابی؟

شادی ـ پدر زیاد نمی تونه حرکت کنه، مسافرت با هواپیما خسته اش کرده.

به جاوید نگاه کردم. مگه منصور چند سالش بود؟ همش سه سال از جاوید بزرگ تر بود! الان شصت ساله هم نشده بود. چرا نمی تونست حرکت کنه؟ با آسانسور به طبقه هشتم هتل رفتیم. پاهام رو به زور دنبال خودم می کشیدم. جاوید دستش رو انداخت دور کمرم. بعد از دو تا راهرو شادی در اتاقی رو زد. پسری در رو باز کرد. شادی کنار رفت و گفت:

ـ مامان این برادر منه.

به پسر شونزده هفده ساله ای که جلوم ایستاده بود نگاه کردم. کمی شبیه منصور بود. فکر کنم بیشتر قد بلندش به منصور رفته بود. نگاه دوستانه ای نداشت. از جلوی در کنار رفت. شادی سریع رفت تو و صداش زد:

ـ باربد.

بعد به سمت ما برگشت و گفت:

ـ ببخشید باربد همیشه این جوری نیست.

زیرلب گفتم:

ـ باربد؟

شادی ـ بفرمایید تو خواهش می کنم.

به زور خودم رو به داخل اتاق کشیدم. قلبم به سینه ام می کوبید. شادی جلو رفت. باربد روی مبل نشسته بود و اخماش تو هم بود.

شادی ـ بابا، مامان اومده.

به مردی که پشتش به ما بود و روی تخت نشسته بود نگاه کردم. منصور بود. تمام عضلاتم منقبض شد. دستام یخ کرده بود. منصور آروم به سمت ما برگشت. موهاش جوگندمی شده بود و صورتش تکیده تر، ولی چشمای مشکی نافذش همون چشما بود. به چشماش زل زدم. نمی تونستم از چشماش چشم بردارم. اونم داشت بهم نگاه می کرد. در مقابل منصور می شد گفت من اصلا تکون نخورده بودم. آروم عصایی رو که کنارش بود رو برداشت و به سختی از جاش بلند شد. شادی سریع به طرفش رفت و کمکش کرد تا از جاش بلند بشه. نگاهم به دستش رفت که می لرزید.

منصور ـ سلام شیرین.

جوابی ندادم. سعی کردم، ولی لبام به جواب باز نشد. اتاق تو سکوت فرو رفته بود. منصور به جاوید نگاه کرد. شادی متوجه شد و گفت:

ـ بابا ایشون آقای ظفری هستن.

منصور لبخند کم جونی زد. لازم به توضیح نبود که جاوید همسرم بود. منصور آدم تیزی بود، حتما فهمیده بود.

منصور ـ خوشوقتم.

جاوید ـ منم همین طور.

یهو منصور زد زیر سرفه. بد جور و خشدار سرفه می کرد. شادی با نگرانی گفت:

ـ بابا به خودت فشار نیار بشین.

باربد که تا اون موقع اصلا حرفی نزده بود سریع به سمت منصور رفت و به فرانسه چیزهایی گفت. شادی انگار گیر کرده بود. جواب باربد رو داد. باربد معلوم بود عصبانی و کلافه اس. منصور سریع دستش رو روی شونه باربد گذاشت و گفت:

ـ باربد جان من حالم خوبه.

بعد روی تختش نشست. باربد نگاه خصمانه ای به من انداخت. نمی دونم چه پدر کشتگی با من داشت! دست منصور هنوز می لرزید. شادی لیوان آبی به منصور داد. نمی دونم چرا انتظار این همه مهربونی از شادی رو نداشتم. انتظار داشتم از منصور متنفر باشه، ولی این کارهاش حرف دیگه ای می زد.

منصور ـ بچه ها میشه ما رو تنها بذارین.

باربد و شادی به هم نگاه کردن. شادی با سر به باربد گفت بریم. از کنار ما رد شدن. جاوید تا خواست برگرده دستش رو گرفتم. چشم منصور به دست من بود که دست جاوید رو گرفته بودم. با صدای خشکی گفتم:

ـ کجا؟ گفت بچه ها.

جاوید با شک به من و منصور نگاه کرد، ولی من جدی بودم. اگه جاوید می خواست بره یا منصور تنها با من حرف بزنه اون جا نمی موندم.

منصور ـ بمونین آقای ظفری، من کاری نکردم که بتونین بهم اعتماد کنین.

خوب بود. لااقل خودش هم می دونست که نمیشه بهش اعتماد کرد.

منصور ـ بفرمایین بشینین.

من و جاوید روی مبل سه نفره نشستیم و منصور به سختی رو به روی ما نشست. جاوید بنا به عادت آلمانیش چیزی نپرسید. شاید منصور دوست نداشت جواب بده.

ـ شادی می گفت می خوای منو ببینی.

خودم هم از لحنم تعجب کردم. تا حالا تو عمرم این جوری با کسی حرف نزده بودم. حتی جاوید هم با شگفتی نگاهم می کرد.

منصور ـ آره، ولی الان نمی دونم باید از کجا شروع کنم.

نمی دونم چرا یهو بی رحم شدم و تمام خشمی که از منصور داشتم یهو سر باز کرد. با چشمای عصبانی به منصور زل زدم. سرم رو جلو بردم و گفتم:

ـ کمکت می کنم. بگو چرا این بلا رو سر زندگیمون آوردی؟

منصور با تعجب به من نگاه کرد و چیزی نگفت. جری شدم و صدام رو بالا بردم و گفتم:

ـ بگو، چرا با من این کار رو کردی؟ چرا بچه ام رو ازم دور کردی هان؟ لعنتی د حرف بزن.

منصور چشماش رو به هم فشار داد و گفت:

ـ شیرین حق داری، هر چقدر دوست داری سرم داد بزن.

عصبی خندیدم و گفتم:

ـ داد بزنم؟ الان دقیقا دوست دارم بکشمت، می خوام سر به تنت نباشه. میگی داد بزن؟ دلم می خواد بمیری.

منصور ـ زیاد ناراحت نباش، به زودی به آرزوت می رسی.

دستام رو تو سینه گره زدم و با نهایت قساوت قلبی گفتم:

ـ راستی؟ چه خوب.

چند دقیقه ای به سکوت گذشت. دروغ چرا، کمی پشیمون شدم که اون جوری به منصور گفتم، ولی لجبازی اون به منم سرایت کرده بود. منصور سکوت رو شکست و گفت:

ـ تموم این سال ها زنده موندم و فکر می کردم می میرم و نمی تونم ببینمت. راستش رو بخوای خوشحال ترم بودم، فکر نمی کردم این همه سال عذاب بکشم و الان تقدیر دوباره من و تو رو گذاشته جلوی هم.

ـ تو؟! تو عذاب کشیدی؟ حرفای مسخره نزن منصور. تو می دونی چی به روز من آوردی؟

منصور ـ آره می دونم، خوب می دونم.

منفجر شدم و با داد گفتم:

ـ پس چرا این کار رو کردی لعنتی؟

منصور چشماش رو بست و رو هم فشار داد. از جام بلند شدم و گفتم:

ـ جواب نده. فکر می کنی از زندگی الانم ناراضیم؟ نه، اصلا. من یه موی کثیف جاوید رو به صد تای مثل تو نمیدم. شادی رو که پیدا کردم دیگه همه چی تکمیله. فقط می خوام بدونم چرا این کار رو کردی؟

منصور چشماش رو باز کرد و با همون چشمای سیاه بهم زل زد. لباش از هم جدا شد و گفت:

ـ چون دوستت داشتم.

مات موندم و بعد با تحقیر گفتم:

ـ چی؟! دوستم داشتی؟! خوبه. چه بهانه قشنگی. یادم باشه به جاوید بگم دوست داشتن رو از تو یاد بگیره. این چطور دوست داشتنیه؟ این که یکی رو آزار بدی دوست داشتنه؟ هان؟ منصور دوست داشتنه؟

منصور ـ تو نمی دونی شیرین، من نمی تونستم پیش تو بمونم، به خاطر خودت.

ـ به خاطر خودم؟! جدی؟! چرا؟!

منصور چند دقیقه ای بهم زل زد و گفت:

ـ می دونم الان ازم حسابی متنفری و با گفتن این ماجرا تنها تنفرت ازم زیاد میشه، ولی می خوام واقعا بدونی همون قدر که تو زجر کشیدی من به خاطر یه شب لذت و هوس یه عمر زجر کشیدم. هم تاوان اشتباه خودم، هم از دست دادن تو و به جون خریدن نفرتت.

به جاوید نگاه کردم، تو چشمای اونم پر از سوال بود. دوباره روی مبل نشستم و گفتم:

ـ بگو منصور.

منصور لبخندی زد و گفت:

ـ مستوفی یادته؟ همون وکیله.

ـ خب.

منصور آهی کشید و به میز چشم دوخت. انگار داشت با خودش آروم حرف می زد گفت:

ـ همش تقصیر اون شد، البته تقصیر خودمم بود، نباید به حرفش گوش می کردم، ولی نمی دونم چرا خر شدم.

سرش رو به اطراف تکون داد و زیر لب آروم تر گفت:

ـ لعنت به من.

کنجکاو شده بودم بدونم چی شده، ولی می خواستم خود منصور ادامه بده. منصور به جاوید نگاه کرد و خنده غمگینی زد و گفت:

ـ می دونین آقای ظفری من خیلی آدم یه دنده و غدی بودم، همین کار دستم داد. فکر می کردم هیچ کی رو دست من نمی تونه بلند بشه، می تونم همه رو دور بزنم، ولی یه زن، یه ...

دوباره تو مغزم چرخید. "یه زن دیگه" می دونستم حسای زنانه هیچ وقت دروغ نمیگن، می دونستم پای یه زن دیگه وسطه.

ـ یه زن دیگه هان؟ می دونستم، همون زنیکه تو شرکت دیگه؟

منصور ـ اون؟ نه.

خندید و به سرفه افتاد. گفت:

ـ نه شیرین، اون مالی نبود که بخواد منو به سمت خودش بکشه.

ـ پس چی؟

منصور سرش رو روی عصاش گذاشت. نمی دونم، شاید دلش نمی خواست بهم نگاه کنه و حرفش رو بزنه. آروم گفت:

ـ شیرین من تو کیش وقتی با مستوفی بودم ...

سرش رو بالا گرفت و تو چشمام نگاه کرد و گفت:

ـ بهت خیانت کردم.

از درون وا رفتم. می دونستم پای یه زن هست، ولی حالا که منصور به این صراحت اعتراف کرده بود احساس می کردم بازی خوردم. خیانت؟! تا خواستم چیزی بگم منصور دستش رو جلوم گرفت و گفت:

ـ هیچی نگو شیرین، دارم تاوانش رو پس میدم. تاوانش این ویروس لعنتیه که نه می کشه نه می ذاره زنده بمونم.

جاوید با دهن باز و با شگفتی بهم نگاه می کرد. به منصور زل زدم. چقدر وقیح بود، چقدر بی چشم و رو بود! دست به سینه نشستم و خیلی آروم گفتم:

ـ به نظرت من خیلی شبیه احمقام؟

منصور ـ چی؟

ـ من خیلی خرم؟ زندگی منو به هم ریختی میگی ایدز گرفتم واسه اون؟

خندید و گفتم:

ـ فکر کردی نمی دونم رفتی کانادا ازدواج کردی؟ آدمی که ایدز داره که نمی تونه ازدواج کنه. البته از آدمی مثل تو بعید نیست، دختر بیچاره رو هم مبتلا کرده باشی.

صدای خسته منصور عصبانی شد و گفت:

ـ اگه من به این حد که تو میگی کثافت بودم چرا تو رو مبتلا نکردم؟ فکر می کنی نمی تونستم؟ یادت میاد اون روزا چی کار می کردی که نظر منو جلب کنی؟

از این که منصور این چیزها رو جلوی جاوید بهم یادآوری می کرد سرخ شدم. برای اولین بار دعا کردم ای کاش جاوید اون جا نبود. به جاوید نگاه کردم. سرش رو پایین انداخته بود و لبش رو می جوید. سرش رو بلند کرد و بهم نگاه کرد. با این که کار اشتباهی نکرده بودم، ولی ازش خجالت کشیدم.

جاوید ـ می خواین من تنهاتون بذارم؟

منصور حرف دل منو زد. خندید و گفت:

ـ نه لزومی نداره. من چیزی برای از دست دادن ندارم. شما برین هم بعدا شیرین همه چی رو بهتون میگه.

به مبل تکیه دادم. تازه مغزم داشت تمام اون وقایع رو تحلیل می کرد. چی؟! ایدز؟! خدای من! تمام اون روزها عین فیلم از جلوی چشمم گذشت، اون بهونه های بیخودی! اون فرار کردنا! بیخودی عصبانی شدنا. پیشونیم رو مالیدم و زیر لب گفتم:

ـ تو چی کار کردی منصور؟ چی کار کردی؟

انگار صدای منصور رو از دور دستا می شنیدم.

ـ هنوز اون نوشته قرمز جلوی چشممه.

سعی کردم آروم باشم. سرم داشت می ترکید. منصور ادامه داد:

ـ یه دعوای حسابی با مستوفی کردم. اون زنا رو آورده بود تو هتل. رنگ خودش عین گچ بود. دخترا صبح زود قبل این که ما بیدار بشیم رفته بودن، دستمون به هیچ جا بند نبود.

من با صدایی که از ته چاه درمی اومد گفتم:

ـ توجیه خوبی نیست.

منصور ـ توجیه نمی کنم، دارم تعریف می کنم.

نفس عمیقی کشیدم. منصور ادامه داد:

ـ به هم ریختم. نمی دونستم باید چی کار کنم. فکر کردم شاید بلوف زده. رفتم آزمایش خون، گفتن معلوم نمیشه حداقل باید سه چهار ماهی صبر کرد. صبر کردم. بهم گفتن چون مشکوکم بهتره رابطه جنسی نداشته باشم تا مطمئن بشم. می دونی چی کشیدم که تو هر روز جلوی چشمم بودی و نمی تونستم بهت نزدیک بشم؟ خودم رو سرگرم می کردم. دوباره رفتم آزمایش. اون مثبت عین یه پتک به سرم کوبیده شد.

ـ چرا بهم نگفتی؟

منصور ـ فکر می کنی اگه بهت می گفتم چی کار می کردی؟ هوار نمی زدی؟ دنیا رو خبر نمی کردی؟ من این رو نمی خواستم شیرین. هنوز یه ته غروری برام مونده بود. تو در هر صورت ازم متنفر می شدی، ولی کسی دیگه هیچی نمی فهمید.

منصور شروع کرد به سرفه کردن. جاوید سریع بلند شد و براش یه لیوان آب ریخت و به دستش داد. منصور تشکر کرد و کمی آب خورد. هنوز دستش می لرزید. داشتم به جوونی هاش فکر می کردم، این که چه قد و بالایی داشت و چه خوش تیپ بود و الان چی ازش باقی مونده.

جاوید ـ خیلیا هستن که با وجود این بیماری می تونن عادی زندگی کنن. شما سعی نکردین زندگیتون رو حفظ کنین؟

منصور ـ سعی کردم، خیلی ولی نتونستم. ترسیدم، ترسیدم شیرین هم مبتلا بشه. اگه این جوری می شد خودم رو نمی بخشیدم. مسواک و ریش تراشم رو جدا کردم. شبا دیر اومدم، ولی نشد، نشد شیرین، خودت شاهدی که نشد.

شروع کرد به سرفه کردن، بی امان. اشک جلوی چشمام رو گرفت. اومد جلوی چشمام روزی که مسواک ها رو شکست و سرم داد کشید. منصور سرفه می کرد. جاوید سریع گوشی تلفن رو برداشت. شبایی که بدقلقی می کرد و می گفت اعصاب ندارم. همش از جلوی چشمام رد شد، حتی کبودی روی دستش. اشکام چکیدن، نه به خاطر منصور، نه به خاطر کاری که کرده بود، نه به خاطر خودم. خودمم نمی دونستم چرا دارم گریه می کنم. منصور همچنان سرفه می کرد و کبود شده بود. در باز شد و شادی خودش رو انداخت تو اتاق، پشت سرش باربد.

شادی ـ بابا!

باربد ـ ددی!

شادی خیلی سریع به سمت تخت رفت و کپسول اکسیژن کوچیکی رو برداشت و به سمت منصور اومد و ماسک رو روی دماغ و دهن منصور گذاشت. به تمام حرکاتش نگاه کردم. نگرانی توش موج می زد. باربد مدام پشت منصور رو می مالید و وقت می کرد نگاه خشمگینش رو به ما می دوخت. نمی دونستم باید چی کار کنم. حال منصور بهتر شد، دیگه سرفه نمی کرد، ولی نفسای صدادار می کشید.

جاوید ـ می خواین زنگ بزنیم آمبولانس بیاد؟

به جای شادی باربد با لحن خصمانه ای گفت:

ـ شما بیرون پلیز، شما رو دید این جور شد.

از لهجه باربد معلوم بود فارسیش زیاد خوب نیست. منصور به زور گفت:

ـ من خوبم.

شادی با گلگی به باربد چیزی به فرانسه گفت. بهم برخورد. خوبه منصور اصرار می کرد منو ببینه و الان میگن تقصیر من بوده. تا از جام بلند شدم شادی سریع به طرف من برگشت و گفت:

ـ مامان لطفا دلخور نشین.

با دیدن چشمای ملتمس شادی اگه دلخوری هم بود از بین رفت. گفتم:

ـ شادی فکر می کنم بهتره ما بریم.

شادی به جاوید نگاهی انداخت. جاوید سرش رو تکون داد و گفت:

ـ بهتره پدرتون هم استراحت کنن.

شادی ـ من شما رو تا پایین راهنمایی می کنم.

برگشت به باربد گفت:

ـ باربد کمک کن بابا بره تو تختش.

کیفم رو برداشتم و از اتاق رفتیم بیرون. تازه توی راهرو فهمیدم چقدر خسته شدم. شادی شروع کرد به دلجویی کردن و گفت:

ـ مامان از دست باربد ناراحت نشین. اون پسر خوبیه، ولی خب عصبیه، حقم داره.

به شادی نگاه کردم که چطوری سعی می کرد از برادر ناتنی خودش در برابر مادرش دفاع کنه. شادی که نگاه منو دید گفت:

ـ مام بهش حق بده، از وقتی که چشم باز کرده پدر و مادرش مریض بودن. کم نیست تحمل این چیزها.

چیزی نگفتم، یعنی چیزی نداشتم که بگم. شادی مدام از جاوید معذرت خواهی می کرد که باربد اون جوری حرف زده. دم آسانسور بودیم که یهو صدای باربد اومد که شادی رو صدا می زد. شادی بی معطلی به سمت اتاق دوید. جاوید هم به من نگاهی انداخت و به سمت اتاق منصور رفت. نمی دونستم چه اتفاقی افتاده. آروم آروم به سمت اتاق رفتیم. هر چقدر به اتاق نزدیک تر می شدم صدای شادی و باربد بیشتر می شد. رسیدم دم اتاق. جاوید داشت با رسپشن حرف می زد و ازش می خواست سریع یه آمبولانس خبر کنه. آروم وارد اتاق شدم. شادی سعی می کرد به منصور کمک کنه. اطراف دهن منصور و روی تختش خونی شده بود. شادی با دستمالی دهن منصور رو پاک می کرد. یهو هوشیار شدم. خون؟! سریع گفتم:

ـ شادی بیا این ور.

شادی نگاهی به من انداخت و گفت:

ـ طوری نمیشه مامان، نگران نباش.

ـ چطور می تونم نگران نباشم؟ بیا این ور.

شادی ـ مامان مواظبم.

آمبولانس سریع تر از اون چه فکر می کردم رسید و منصور رو روی برانکارد گذاشت. از سر راهشون رفتم کنار. دوست نداشتم تو اون حال ببینمش، نه این که ناراحت می شدم، کلا دلش رو نداشتم. شادی و باربد همراه منصور رفتن. من موندم و جاوید.

جاوید ـ بیا بریم عزیزم.

سوار ماشین جاوید شدیم و برگشتیم خونه. عجب روزی رو پشت سر گذاشته بودم. جاوید زود برای دو تامون یه قهوه حاضر کرد. پشت میز آشپزخونه نشستم و گفتم:

ـ پوف! باورم نمیشه امروز چی کار کردم.

جاوید از تو یخچال شیر رو درآورد و گفت:

ـ زیاد بهش فکر نکن.

بعد توی قهوه ام شیر ریخت و به دستم داد و بعد خودش کنارم نشست. تو فکر بودم.

جاوید ـ بازم رفتی تو فکر!

آهی کشیدم و گفتم:

ـ اگه یه روزی بهم می گفتن قراره این همه اتفاق برام بیفته مطمئنا دیوونه می شدم.

جاوید ـ در مورد منصور چی فکر می کنی؟

ـ هیچ فکری نمی کنم. هنوزم در نظرم یه آدم غد و لجباز و بیشعوره. چطور تونست با من این کار رو بکنه؟

جاوید سرش رو تکون داد و گفت:

ـ برای شام زنگ می زنم پیتزا بیارن. بهتره توام یه دوش بگیری تا سر حال بشی.

به جاوید نگاه کردم. تا خواست از جاش بلند بشه دستش رو گرفتم. جاوید برگشت و به من نگاه کرد.

ـ جاوید فقط یه چیز رو مدیون منصورم.

جاوید با نگاه پر از پرسش بهم نگاه کرد. گفتم:

ـ این که شانس این رو پیدا کردم که با تو زندگی کنم.

جاوید خندید و گفت:

ـ فکر می کنم دو نفر به منصور مدیونن.

خندیدم و رفتم طبقه بالا. بعد از دوش به شادی یه زنگ زدم. بیشتر می خواستم حال خودش رو بپرسم. بعد از فهمیدن این که منصور چه کاری کرده نسبت به سرنوشتش کاملا بی تفاوت شده بودم.

شادی ـ خوبه، الان داره استراحت می کنه.

ـ می خواین شام بیاین پیش ما؟

شادی ـ نه مامان، ممنون. بهتره من پیش باربد باشم.

دیگه اصرار نکردم. باربد؟ می دونستم منصور این اسم رو روی پسرش گذاشته، وگرنه سونیا که نمی دونست. شادی هم که اصلا خبر نداشت من چنین اسمی رو دوست دارم.

ـ شب می مونی پیش پدرت؟

شادی ـ آره. باربد رو می فرستم هتل، خودم بمونم خیالم راحت تره.

ـ باشه. من فردا صبح بهت یه سر می زنم.

شادی ـ ممنونم مامان.

فردا صبح وقتی جاوید می خواست بره سر کار ازش خواستم منو هم بذاره بیمارستان. از ایستگاه پرستاری پرسیدم آقای جونز تو کدوم اتاقه. پرستار شماره اتاق رو گفت و به سمت اتاق رفتم. به جای شادی باربد توی اتاق بود. برای شادی بیسکوییت صبحانه و قهوه برده بودم، ولی اون جا نبود. باربد هم کنار تخت منصور خوابیده بود. بهش نگاه می کردم. میمیک صورتش مثل منصور بود، ولی جذبه اون رو نداشت، خیلی بی احساس تر و یخ تر از منصور بود.

- توام دلت به حالش می سوزه؟

به سمت منصور برگشتم. به جای من داشت به باربد نگاه می کرد. جوابی ندادم و منصور ادامه داد:

ـ اگه اومدی پیش شادی رفت هتل.

برگشت و به من نگاه کرد. آروم گفتم:

ـ شادی راجع به سونیا بهم گفت، متاسفم.

منصور چشماش رو بست. احساس کردم پلکاش می لرزه. آروم گفت:

ـ زن خوبی بود، حقش این زندگی نبود.

آب دهنم رو قورت دادم و گفتم:

ـ چرا مرد؟

منصور ـ خب اونایی که اچ آی وی دارن بدنشون کم کم ضعیف میشه، حتی ممکنه با ابتلا به یه آنفولانزای ساده بمیرن. سونیا سرطان گرفت. هنوز به یه سال نرسیده بود که ...

سرش رو تکون داد. نمی خواستم باور کنم که منصور مبتلاش کرده باشه. مطمئن بودم مبتلا نیستم. قبلا هزار جور آزمایش داده بودم اگه بنا به مبتلا شدن بود تا حالاش می فهمیدم. نگاهم دوباره به باربد افتاد. حتی نمی خواستم باور کنم این پسر هم مبتلاست. با این که از دیروز هیچ رفتار دوستانه یا حتی عادی ازش ندیدم. به سختی گفتم:

ـ باربد هم؟

منصور سریع گفت:

ـ نه، باربد نداره.

روی یه صندلی نشستم و گفتم:

ـ شادی می گفت سونیا همکارت بود؟

عمدا نگفتم بی خانمان ببینم منصور چی میگه. منصور آهی کشید و گفت:

ـ نه همکارم نبود. یه دختر نوزده ساله که نمی تونه همکار من بشه.

با شگفتی گفتم:

ـ نوزده ساله؟!

منصور ـ آره. تو یه انجمن باهاش آشنا شدم. یه پناهنده ایرلندی بود. وقتی چهارده سالش بوده همراه برادر بزرگش میاد کانادا. تو مرز برادرش رو می کشن و تو کمپ هم بهش تجاوز می کنن. اون جا مبتلا میشه.

ـ اوه، متاسفم.

منصور ـ یه شب وقتی داشتم برمی گشتم خونه دیدم گوشه خیابون وایساده. نمی خواستم سوارش کنم، ولی خب اونم مثل من بود، سوارش کردم. بهم گفت صاحب کارش تو رستوران فهمیده مبتلاس و اخراجش کرده. دلم به حالش سوخت و آوردمش خونه.

ـ و بعد هم باهاش ازدواج کردی؟

منصور از پنجره به بیرون نگاه کرد و گفت:

ـ پیشنهاد خود سونیا بود. اوایل فکر می کردم برای این که سر پناهی داشته باشه این رو میگه. بهش گفتم تا هر وقت که بخواد می تونه خونه ما بمونه و حتی اجاره هم نده، فقط باید مواظب باشه شادی طوریش نشه، ولی اصرار کرد که می خواد باهام ازدواج کنه.

تو دلم گفتم: "آره، حتما تو هم خیلی احساس خودشیفتگی کردی که از خودت هیفده سال جوون تر رو گرفتی؟"

منصور ادامه داد:

ـ حق سونیا نبود که به این زودی بمیره، خیلی مهربون بود. تازه سی و دو سالش شده بود. من باید می مردم. باربد بیشتر از من به اون احتیاج داره.

گفتم:

ـ چطور باربد به دنیا اومد؟ فکر نکردی اونم مبتلا میشه؟

منصور ـ چرا، خیلی با سونیا کلنجار رفتم، نتونستم قانعش کنم که بچه رو بندازه. گفت می خواد مادر بشه. هر کاری کردم حاضر نشد، گفت خودش خواسته که حامله بشه. مدام تحت نظر دکتر بود. با مراقبتای پزشکی باربد سالم به دنیا اومد، ولی تا دنیا بیاد نمی دونی به من و سونیا چی گذشت. نمی دونی.

ـ اسم باربد رو تو گذاشتی؟

منصور لبخند مهربونی زد و گفت:

ـ یادم بود این اسم رو چقدر دوست داشتی.

هیچ احساسی به لبخند منصور نداشتم. نمی دونم چرا وقتی بهم لبخند زد حس بدی بهم دست داد. حس کردم دارم به جاوید خیانت می کنم. نفس عمیقی کشیدم. نه نباید اون جا می موندم، باید می رفتم. فقط می خواستم از منصور بپرسم چرا اسمشون رو عوض کرده که باربد بیدار شد. تا دید منصور بیدار شده لبخندی زد و چیزی به فرانسه گفت.

منصور ـ باربد جان تو چرا هیچ وقت فارسی حرف نمی زنی؟

باربد لبخندی زد و گفت:

ـ چه فرقی داره؟

احساس کردم وقتی لبخند می زنه خیلی مهربون میشه. تا متوجه من شد اخماش دوباره رفت تو هم.

ـ سلام باربد.

باربد ـ بون ژوق مادام.

لبخند کم جونی زدم و گفتم:

ـ من فرانسه بلد نیستم.

باربد چیزی نگفت. آروم از جاش بلند شد و گفت:

ـ میرم bathroom.

دری که توی اتاق بود رو باز کرد و رفت تو. نمی دونستم جلوی باربد پرسیدن درسته یا نه.

منصور ـ فکر کنم بهتره تو بری. شادی بیاد بهش میگم این جا اومدی.

فهمیدم نمی خواد پیش باربد حرفی بزنم. بلند شدم.

منصور ـ صبحانه رو نمی بری؟

ـ نه، بمونه باربد بخوره.

سریع از اتاق خارج شدم و رفتم خونه. مهرزاد تو خونه بود.

ـ کی اومدی؟

مهرزاد ـ من تو خونه بودم.

ـ جدی؟! شب دیر اومدی؟

مهرزاد ـ آره، تو کتابخونه بودم، برای تحقیقاتم باید می موندم.

لبخندی زدم و گفتم:

ـ خیلی خوبه. ناهار رو می مونی؟

مهرزاد ـ نه، باید برم.

مهرزاد رفت. کیفم رو روی مبل انداختم و رفتم تو آشپزخونه. هوا کم کم داشت سرد می شد، باید به جاوید می گفتم شوفاژها رو روشن کنه. دوری تو آشپزخونه زدم. حوصله ی هیچ کاری نداشتم بعد از حرفایی که منصور زده بود. خودم رو پرت کردم جلوی تلویزیون و کانال ها رو بالا پایین کردم. به سونیا فکر کردم. نمی دونم چقدر تو اون حالت بودم که دستی منو تکون داد.

مهتا ـ مام.

ـ هان؟ جانم عزیزم؟

مهتا لبخندی زد و گفت:

ـ کجایین؟ صداتون می زدم جواب نمی دین.

دستی به صورتم کشیدم و گفتم:

ـ داشتم فکر می کردم.

مهتا با لحن شوخی هم گفت:

ـ عمیق هم فکر می کردین.

ـ آره.

مهتا روزنامه ای رو به سمت من گرفت. گفتم:

ـ این چیه؟

مهتا ـ مصاحبه من با دکتر شیلا جونز.

ـ شیلا جونز کیه؟

مهتا خندید. چقدر خنده اش رو دوست داشتم. گفت:

ـ شادی دیگه مامی.

من نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

ـ این بار می پرسم.

مهتا ـ چی رو؟

ـ این که چرا اسم شادی رو عوض کرده.

مهتا ابرویی بالا انداخت و انگار چیزی یادش اومده باشه گفت:

ـ اوه راستی ماما، این جا رو نگاه کن.

صفحه ای تو روزنامه باز کرد و نشونم داد.

ـ خب؟

مهتا مغرورانه گفت:

ـ دانشگاه به شادی یه فاند داده که ادامه تحقیقاتش رو توی دانشگاه هامبورگ انجام بده.

با خوشحالی گفتم:

ـ جدی؟!

مهتا ـ آره.

ـ یعنی شادی آلمان می مونه؟

مهتا ـ خب اگه فاند رو قبول کنه، آره.

از جام بلند شدم. دیگه بهتر از این امکان نداشت. همیشه به این فکر می کردم که چطوری شادی رو پیش خودم نگه دارم و حالا خود به خود جور شده بود.

ـ وای این ... این عالیه، مگه نه مهتا؟

مهتا با خوشحالی سرش رو تکون داد. محکم بغلش کردم و گفتم:

ـ مهتا من همه اینا رو مدیون توام.

مهتا ـ مدیون من چرا؟! مگه من به شادی فاند دادم؟!

ـ نه، ولی تو همش داری بهم خبرهای خوب میدی. بی نهایت ازت ممنونم مهتا.

مهتا از بغلم اومد بیرون و گفت:

ـ خب البته من الان گشنمه.

خندیدم و گفتم:

ـ باشه بیا برات یه چیز توپ درست کنم.

وارد آشپزخونه شدم.

ـ چی درست کنم مهتا؟

مهتا ـ هر چی دوست دارین.

پیمان ـ من هویج پلو می خوام.

با صدای پیمان هر دومون برگشتیم. چشماش خسته بود. با خنده گفتم:

ـ سلام عزیزم. کی اومدی؟

پیمان ـ همین الان.

خمیازه ای کشید. گفتم:

ـ باشه هویج پلو درست می کنم. تو برو یه دوش بگیر استراحت کن تا صدات کنم.

پیمان همون جور خواب آلود رفت بالا. مهتا گفت:

ـ یوهانسون هنوز باورش نمیشه ما پیش شما زندگی می کنیم.

هویج ها رو از یخچال بیرون آوردم و گفتم:

ـ راستی؟

مهتا ـ آره، همش میگه شما دچار مشکل نمی شین؟ منم گفتم نه.

ـ نه خب، چند بار گیس و گیس کشی با داداشا عادیه خب.

مهتا خندید و بعد گفت:

ـ حال پدر شادی چطوره؟

تازه یاد منصور افتادم. در حالی که برنج رو می شستم گفتم:

ـ خوب، بد، نمی دونم.

مهتا ـ می خواین زنگ بزنم شادی بیاد؟

لبخندی زدم و گفتم:

ـ متشکر میشم.

مهتا تلفن رو برداشت و شماره شادی رو گرفت.

مهتا ـ سلام، من مهتام. خوبی؟

ـ ...

مهتا ـ ممنون. مامان میگه برای ناهار میای این جا؟

ـ ...

ـ آها. اوکی، پس می بینمت. چوس. (خداحافظ)

تلفن رو قطع کرد و گفت:

ـ میگه پدرش داره مرخص میشه باید اون جا بمونه.

سرم رو تکون دادم. الان اگه این جا ایران بود زنگ می زدن و با قسم و آیه و من بمیرم تو بمیری طرف رو می کشوندن. مشغول آماده کردن هویج پلو شدم. مهتا از کارش می گفت که چند روز دیگه برای تهیه گزارش قراره بره انگلستان و اینا. منم ازش سوالایی می پرسیدم که کی قراره بره؟ اون جا چی کار قراره بکنه؟ ولی بیشتر فکرم حول محور شادی بود. اگر آلمان می موند چی می شد؟ دیگه تو دنیا غصه ای نداشتم.

ـ مهتا جان برو پیمان رو بیدار کن بیاد غذا بخوریم.

مهتا سر خوشانه بالا دوید تا پیمان رو بیدار کنه. بعد از ناهار پیمان دوباره رفت بالا تا استراحت کنه. مهتا هم رفت دفتر روزنامه. کمی بعد جاوید برگشت. تو نشیمن نشسته بودیم.

ـ امروز چطور بود؟

جاوید ـ خوب بود. فکر می کنم کم کم دارم پیر میشم.

با اخم گفتم:

ـ جاوید دیگه این حرف نزن، تو همش پنجاه و پنج سالته!

جاوید خندید و گفت:

ـ آره خب، ولی بهتره تا پیرتر نشدم یه کاری بکنیم.

ـ چه کاری؟

جاوید ـ یادته درباره آرزوم بهت چی گفتم؟

کمی فکر کردم و گفتم:

ـ این که بچه ها برن و دو تامون باقی بمونیم؟

جاوید ـ و بعدش؟

ـ خب همین.

جاوید ـ نه منظورم سفر دور دنیا بود.

یه لحظه شیطون شدم و گفتم:

ـ اونه که گفتی تنها میری؟

جاوید چشماش رو ریز کرد و گفت:

ـ به نظر نمی رسه باورت شده باشه.

موهام رو زدم پشت گوشم و گفتم:

ـ خب چرا نباید باور کنم؟

جاوید یه لحظه منو بغل کرد و بوسید. دوست نداشتم از تو بغلش بیام بیرون. جاوید خندید و گفت:

ـ خب می بینم که واقعا باورت شده می خوام تنها برم.

خندیدم. واقعا این زندگی هیچ چیز کم و کسر نداشت.

جاوید ـ حالا پاشو بریم پارکی، جایی یه خرده قدم بزنیم.

تو پارک گل ها داشتیم قدم می زدیم که تلفنم زنگ خورد. شادی بود.

ـ سلام عزیزم.

شادی ـ سلام مامان. خوبی؟

ـ خوبم عزیزم.

شادی ـ کجایین مامان؟

هر دفعه که مامان می گفت انگار روح تشنه من سیراب می شد. گفتم:

ـ با جاوید تو پارکیم، داریم قدم می زنیم.

شادی ـ می خواستم برای شام دعوتتون کنم.

ـ وای عزیزم لطف می کنی، ما باید تو رو دعوت کنیم.

شادی ـ مامان شما که منو برای شام و ناهار نگه داشتین، این بار نوبت منه.

خواستم اعتراض کنم که شادی سریع گفت:

ـ من و شما و آقای ظفری، اگه به من این افتخار رو بدین.

با لبخند گفتم:

ـ باشه عزیزم.

شادی آدرس یه رستوران که نزدیک هتلشون بود رو داد. به جاوید گفتم که یه فاند گرفته. موقع رفتن یه دسته گل خریدیم و با خودم بردم اون جا. شادی قبل از ما اون جا بود. دسته گل رو بهش دادم.

شادی ـ مامان چرا زحمت کشیدین؟ ممنون.

ـ تازه می خوام به مناسبت این که فاند گرفتی برات یه جشنم بگیرم.

شادی با چشمای گرد گفت:

ـ شما از کجا فهمیدین؟

ـ مهتا روزنامه اش رو خریده بود.

شادی ـ اوه بله.

ـ خب پیش ما می مونی دیگه؟

شادی رفت تو خودش. لبخندی زد و منو رو به طرف ما گرفت گفتم:

ـ شادی طوری شده؟

شادی گفت:

ـ نه مامان، چیزی نیست، فقط باید برگردم کانادا، یه عالمه کارم مونده.

ـ برگردی؟ مگه نمی خوای فاند رو قبول کنی؟

شادی با لبخند سعی کرد مسیر صحبت رو عوض کنه. گفت:

ـ اوه مامی بحث در این مورد رو بذاریم واسه یه وقت دیگه. بهتر نیست غذا رو سفارش بدیم؟ من ناهار هم نخوردم.

دیگه چیزی نگفتم. غذا رو سفارش دادیم.

شادی ـ راستی مامان خیلی ممنون که برای باربد صبحانه بردی. اون معمولا تنها باشه چیزی نمی خوره، ممنون که به فکرش بودی.

گفتم:

ـ کاری نکردم عزیزم.

جاوید ـ حال پدرتون چطوره؟

شادی ـ ممنون خوبه، هر چند باید زودتر برگرده کانادا. باید درمانش رو جدی بگیره.

به آرامی گفتم:

ـ شادی نمی خوام ناراحتت کنم، ولی برای منصور چه درمانی وجود داره؟

احساس کردم از تمام سلول های شادی ناراحتی و نگرانی می باره. آروم گفت:

ـ شاید واقعا درمانی وجود نداشته باشه، ولی برای دلخوشی باربد. شاید با وجود این درمان بابا یه سال بیشتر عمر کنه.

بعد از شام همراه شادی و جاوید پیاده به سمت هتل رفتیم.

شادی ـ بابا می گفت باهاتون حرف زده.

گفتم:

ـ هنوز خیلی چیزا هست که ازش نپرسیدم.

شادی چیزی نگفت. ادامه دادم:

ـ ولی قبلش می خوام از تو یه چیزی بپرسم.

شادی ـ بپرسین.

بهش نگاه کردم و گفتم:

ـ تو چرا نیومدی دنبالم؟

شادی یه لحظه ایستاد. نگاهش رو ازم گرفت و دستاش رو کرد تو جیب کتش. آروم گفت:

ـ من دنبالت اومدم مامان.

دوباره راه افتاد. گفتم:

ـ اومدی دنبالم؟

شادی سرش رو تکون داد. به هتل رسیده بودیم. شادی گفت:

ـ بیاین بریم تو لابی.

وارد لابی شدیم. جاوید گفت:

ـ چرا ما چیزی نفهمیدیم؟

شادی روی مبلی نشست و گفت:

ـ من نمی دونستم مامان ازدواج کرده و اومده این جا. بیست سالم که بود به بهانه دیدن شیراز اومدم ایران. یه چیزایی یادم بود. اسم مامان رو از تو شناسنامه ایرانیم می دونستم ولی نه عموم رو می شناختم و نه عکسي و نه شماره تلفنی، نه هیچی. راه به هیچ جا نبردم. حتی خواستم برم دنبال سارا ولی فامیلیش رو بلد نبودم. من یه ماه تمام تهران موندم ولی هیچی پیدا نکردم. بیشتر جاها رو گشتم تا شاید یه چیز آشنایی پیدا کنم ولی هیچی پیدا نکردم. کسی نبود کمکم کنه. با خودم گفتم برمی گردم کانادا و از بابا می خوام کمکم کنه. برگشتم، به بابا گفتم می خوام چی کار کنم. فقط شماره تلفن عمه مریم رو داد. گفت فقط اونو داره. یه سال و نیم بعد دوباره اومدم ایران. به عمه مریم زنگ زدم، تهران نبود. شماره عمو رو بهم داد. رفتم پیش عمو. باورش نمی شد. از دست بابا خیلی عصبانی بود. می گفت چطوری منو برداشته رفته و دیگه به هیچ کی خبر نداده!

ـ به عموت گفتی؟

شادی سرش رو تکون داد و گفت:

ـ نه، چرا باید بابا رو کوچیک می کردم؟

سرم رو تکون دادم. شادی ادامه داد:

ـ آخرین خبری که عمو ازت داد این بود که ازدواج کردی. گفتم عمو کجا؟ یه ردی یه نشونی چیزی. آدرس خونه بابا بزرگ رو داد. اومدیم ولی از اون جا رفته بودن. هیچ کس هم نمی دونست کجا. عمو بهم قول داد بازم بگرده و برام یه چیزایی پیدا کنه. منم باید برمی گشتم کانادا. بعدشم که سونیا مرد و سرم کلی گرم باربد و بابا شد. دیگه نشد برم ایران. تا اومدم این جا و مهتا رو دیدم و باقی ماجرا.

پوفی کردم و گفتم:

ـ که این طور.

شادی ـ آره.

صدايی از پشت سرمون اومد که گفت:

ـ بهتون خوش گذشت؟

برگشتیم. منصور روی ویلچری نشسته بود و به طرفمون می اومد. شادی با ناراحتی گفت:

ـ بابا شما چرا از جاتون بلند شدین؟

بعد با دلخوری به باربد نگاه کرد. باربد شونه هاش رو بالا انداخت و گفت:

ـ من گفتم، خودش اصرار کرد.

شادی پتوی روی پای منصور رو مرتب کرد و گفت:

ـ بابا هوای این جا داره سرد میشه.

منصور ـ سردتر از کانادا که نیست عزیزم.

به حرکات شادی نگاه می کردم. خیلی نگران منصور بود. برای اولین بار به منصور حسادت کردم، بدجور. انقدر که می خواستم بلند شم و بزنم تو گوشش.

منصور ـ شادی جان یه خرده با باربد تو محوطه می گردی؟

قبل از این که شادی جوابی بده باربد از کنارمون رد شد و گفت:

ـ نخود سیاه!

شادی سریع معذرت خواهی کرد و به دنبال باربد دوید. منصور خندید که سرفه اش گرفت. بعد گفت:

ـ شیرین حسودی نکن، باور کن شادی الانم تو رو بیشتر از من دوست داره.

اخم کردم و گفتم:

ـ حسودی نمی کنم.

منصور چیزی نگفت. جاوید گفت:

ـ بهتر نبود تو اتاقتون می موندین؟ زیاد حالتون مساعد به نظر نمی رسه.

منصور گفت:

ـ حال من دیگه مساعد نمیشه آقای ظفری، در ضمن من تمام عمرم آدم فعالی بودم و تو تخت موندن برام بدتره.

نفس عمیقی کشید که اونم منجر به سرفه کردنش شد.

ـ چرا اسمتون رو عوض کردی؟ من که دستم بهت نمی رسید؟

منصور انگاری چیزی یادش افتاده باشه مدتی به فکر فرو رفت و بعد به آرومی گفت:

ـ یعنی می خوای بگی اون تو نبودی که تو دانشگاه دنبال ما دویدی و بعد دوچرخه بهت زد؟

با دهن باز به منصور خیره شدم. منصور ادامه داد:

ـ یا یه شیرین مرادی دیگه بود که از منصور وحدانی به جرم دزدیدن بچه اش شکایت کرده بود؟

من با تعجب گفتم:

ـ تو منو دیدی؟

منصور ـ آره دیدمت، از آیینه ماشین. باورم نشد تویی، سریع برگشتم و از تو دانشگاه آدرس بیمارستانی که تو رو برده بودن گرفتم. دیدمت و فرشاد رو. حدس زدم ازدواج کردی و فهمیدم حتما یه کاری می کنی که جلوی منو بگیری. برای همون سریع از اون جا خارج شدم. بهانه ام این بود که بچه ام مریض شده و باید زودتر برگردم کانادا. نمی دونی وقتی همکارام اومدن چه بلوایی به پا شد که چرا ازم شکایت کردن. به زور تونستم متقاعدشون کنم که سوء تفاهم بوده.

جاوید ـ برای همین اسم و فامیل خودتون رو عوض کردین؟

منصور ـ بله، موضوع رو به سونیا گفتم. اولش قبول نمی کرد ولی متقاعدش کردم این برامون بهتره.

ـ منصور چرا شادی رو از من دور کردی؟ فکر نکردی تو کشور غریب اگه اتفاقی برای تو بیفته این بچه باید چی کار کنه؟

منصور آه عمیقی کشید. چشماش رو روي هم فشار داد و گفت:

ـ نمی خواستم، باور کن نمی خواستم این کار رو بکنم. مستوفی رو مجبور کردم هر طوری که می تونه حضانت شادی رو بگیره. تهدیدش کردم اگه این کار رو نکنه همه چیز رو به همسرش میگم. اول خواستم به فرهادیان بگم ولی بعد نظرم عوض شد. مستوفی باید می بود. هر بار که دادگاه تموم می شد زجر منو می دید. پریشونی منو می دید. می دید که باعث بانی همه اینا اول خودشه. اگه تو اون مسافرت کوفتی آقا هوس نمی کرد عیش خودش رو تکمیل کنه ...! می خواستم باور کنم هنوز پدر شادی منم. هنوز می تونم تو سرنوشتش دخیل باشم. شادی رو سپردم دست تو. کی بهتر از تو می تونست با شادی راه بیاد و مادر شادی باشه. خودم به دیدارهای گاه و بیگاه راضی بودم.

منصور سکوت کرد. بعد از چند لحظه گفتم:

ـ من هنوز جواب سوالم رو نگرفتم که چرا شادی رو ازم دور کردی.

منصور برگشت و زل زد به چشمام و گفت:

ـ به خودت نگاه کن شیرین، تو سالم و زیبا بودی، تونستی یه بار دیگه ازدواج کنی و تشکیل خانواده بدی. میون آدمایی باشی که دوستت دارن. ولی من چی؟ کی رو داشتم؟ تو رو که از دست داده بودم، نمی خواستم شادی رو هم از دست بدم. تنها شادی مونده بود، نتونستم اونم از دست بدم. به فرهادیان وکالت دادم که اگه برای من اتفاقی بیفته اجازه داره شادی رو برگردونه ایران و به دست تو برسونه.

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

با شنیدن اسم فرهادیان پوزخندی زدم و گفتم:

ـ دست چه آدمی هم می خواستی شادی رو بسپری!

چشمای منصور ریز شد و گفت:

ـ چطور؟

بعد انگار چیزی فهمیده باشه گفت:

ـ حرف نامربوط بهت زد؟

جاوید سریع به طرف من برگشت. دوست نداشتم این مسايل رو جلوی جاوید بازگو کنم. هر چند نه دعوا می کرد و نه عصبانی می شد و نه کار نامعقولی می کرد. حتی می شست و به حرفام گوش می کرد و دلداریم می داد. ولی می دونستم این چیزی نیست که هر کسی بتونه قبول کنه. بنابراین بحث رو عوض کردم و گفتم:

ـ صحبت در اون رابطه دردی رو دوا نمی کنه، حتما خبر داری که شادی از دانشگاه این جا یه فاند گرفته.

چشمای منصور برقی زد و با شگفتی به من گفت:

ـ نه، تو مطمئنی؟

من و جاوید به هم نگاه کردیم و گفتم:

ـ جدی تو خبر نداری؟

منصور با تعجب سرش رو تکون داد و گفت:

ـ نه، به من هیچی نگفته.

جاوید سریع میانجیگری کرد و گفت:

ـ شاید گذاشته واسه یه وقت بهتر، ما هم امروز فهمیدیم.

اخمای منصور رفت تو هم و به فکر فرو رفت. همون لحظه شادی و باربد به ما نزدیک شدن.

باربد ـ ددی تو خسته شدی، استراحت نمی خوای؟

منصور چشمای سیاهش رو بالا آورد و به شادی دوخت و گفت:

ـ تو چرا به من نگفتی فاند گرفتی؟

شادی نگاه مستاصلش رو به من دوخت بعد گفت:

ـ چیز مهمی نبود بابا، بهتون می گفتم.

باربد با تعجب و ترس به شادی نگاه کرد و گفت:

ـ فاند گرفتی؟ یعنی چی؟

شادی رو به باربد گفت:

ـ هیچی، همون فاند رو من تو کانادا هم دارم.

با دهن باز گفتم:

ـ یعنی این جا نمی مونی؟

شادی بین ما گیر کرده بود. نگاه نگرانش بین ما در گردش بود. باربد عصبانی شروع کرد به فرانسه حرف زدن. تقریبا همه کسایی که اون جا بودن به طرف ما برگشتن. شادی سعی می کرد باربد رو آروم کنه ولی باربد هر لحظه عصبانی تر می شد. آخر سر برگشت و با عصبانیت به من گفت:

ـ !this is all your fault (اینا همش تقصیر شماست!)

بعد از ما جدا شد و رفت بالا. شادی خواست دنبالش بره که منصور گفت:

ـ وایسا شادی، بذار بفهمه همه نمی تونن همیشه پیشش بمونن.

شادی با ناراحتی نشست. آروم به من گفت:

ـ ای کاش نمی گفتی مامان.

گفتم:

ـ چرا نمی گفتم؟ مگه نمی خوای این جا بمونی؟

شادی ـ مامان ...

حرفش رو قطع کردم و گفتم:

ـ شادی من مادرتم، بعد از این همه سال دوری از تو حق دارم تو رو پیش خودم نگه دارم.

شادی با ناراحتی سرش رو به زیر انداخت و چیزی نگفت.

طلبکارانه گفتم:

ـ می خوای بری؟

شادی باز چیزی نگفت. گفتم:

ـ شادی بهتر نیست یه خرده هم به من فکر کنی؟ واقعا حق من اینه حالا که تو رو دیدم بازم از من دور بشی؟

شادی ملتمسانه گفت:

ـ مامان لطفا منو سر دو راهی قرار ندین.

دیگه چیزی نگفتم ولی عصبی بودم. 

جاوید ـ شیرین بهتره بریم.

سری تکون دادم و به شادی گفتم:

ـ عزیزم ممنون از شام خوشمزه.

شادی خندید و گفت:

ـ اوه مامان من که نپخته بودم.

با خنده شادی عصبانیت منم پر کشید و گفتم:

ـ امیدوارم روزی برسه که دستپخت تو رو بخوریم.

شادی با شیطنت گفت: 

ـ اوه نه ماما اصلا فکر نکن دستپخت من حتی قابل تحمله، خیلی بده.

منصور ـ نه شوخی می کنه، اگه وقت بذاره غذاهای عالی می پزه.

بلند شدیم و به سمت در خروجی رفتیم. شادی برای بدرقه ما اومد. توی محوطه ایستادم و گفتم:

ـ شادی ازت می خوام واقعا در مورد این فاند فکر کنی.

شادی ـ ماما ...

حرفش رو قطع کردم و گفتم:

ـ خواهش می کنم شادی، می دونم به فکر منصوری، می دونم دوستش داری ولی به منم فکر کن عزیزم. به این فکر کن که من این همه سال رو برای چنین روزهایی صبر کردم.

شادی آهی کشید و گفت:

ـ باشه مامان من فکر می کنم.

جاوید ـ پدرتون کی برمی گردن کانادا؟

شادی ـ بلیتمون فردا شبه.

دست شادی رو تو دستام گرفتم و فشار دادم و گفتم:

ـ شادی امیدوارم تصمیم درستی بگیری.

شادی لبخندی زد. ازش جدا شدیم و به سمت ماشین که جلوی رستوران پارک شده بود رفتیم. هوا داشت سرد می شد. کتم رو دور خودم پیچیدم.

جاوید ـ یادمون باشه هیترها رو روشن کنیم.

ـ اوهوم.

جاوید ـ به منصور فکر می کنی؟

ـ منصور خیلی وقته تو فکر من جایی نداره، بیشتر سعی می کنم به شادی فکر کنم، به کاراش.

جاوید ـ به کدوم کاراش؟

ـ همین به منصور رسیدن هاش، به فکرش بودن ها.

جاوید ـ منصور پدرشه، نباید به فکر پدرش باشه؟

به سمت جاوید برگشتم. حق داشت نفهمه، مادر نبود. گفتم:

ـ یعنی بعد از اون همه کاری که منصور در حق من و خودش کرده اونو بخشیده؟

جاوید شونه هاش رو بالا انداخت و گفت:

ـ نه منظورم اون نبود.

به ماشین رسیدیم. جاوید در ماشین رو باز کرد و نشستم تو ماشین. خودش اتومبیل رو دور زد و پشت رل نشست. گفتم:

ـ خب منظورت چی بود؟

جاوید ـ ببین شیرین شادی تمام طول این مدت با پدرش زندگی کرده، در معرض اون بوده. وقتی از تو جدا شده که خیلی بچه بوده، کلا روحیاتش جدای از تو رشد کرده.

اخمام رفت تو هم. جاوید به سمتم برگشت و گفت:

ـ شادی تو این مدت یاد نگرفته چطوری بهت محبت کنه، چطور باهات صمیمی باشه.

به فکر فرو رفتم. جاوید گفت:

ـ باید بهش فرصت بدی.

ـ خب دارم همین کار رو می کنم، دارم ازش می خوام این جا بمونه. می خوام این فرصت رو به منم بده که بهش محبت کنم. 

جاوید سرش رو تکون داد و گفت:

ـ نه شیرین، تو داری اونو فورس می کنی، داری مجبورش می کنی. چرا نمی ذاری تصمیمش رو خودش بگیره؟

تو دلم گفتم تصمیمش رو خودش بگیره، پس دل من چی؟ این همه عذاب و اشک تحمل کردم چی؟ بعد با خودم گفتم خب اصلا من چرا دارم پیش داوری می کنم، شاید شادی فاند رو قبول کرد.

ـ فعلا می خوام خوشبین باشم و فکر کنم شادی رو فاند رو قبول می کنه.

جاوید دیگه چیزی نگفت. صبح اولین کاری که کردم این بود که به ماریا زنگ بزنم.

ـ سلام ماریا.

ماریا ـ اوه سلام شیرین، خوبی؟

ـ ممنون ماریا.

ماریا ـ وای شیرین هنوزم باورم نمیشه که شیلا جونز همون دختر گمشده تو باشه. خوشحالم که بالاخره پیداش کردی.

ـ ماریا می خواستم ازت یه سوالی بپرسم.

ماریا ـ بپرس.

ـ شادی فاند رو قبول کرد؟

ماریا ـ نه متاسفانه فاند رو رد کرد.

مغزم داغ شد. گفتم:

ـ چی؟ رد کرد؟

ماریا ـ آره.

ـ تا کی فرصت داره فاند رو پس بگیره؟

ماریا ـ پس بگیره؟ فکر نکنم بخواد پس بگیره، اگه می خواست چرا رد کرد؟

فکرم از کار افتاده بود. با صدای ماریا که صدام می کرد به خودم اومدم و گفتم:

ـ اوه ماریا ممنون از لطفت، بازم بهت سر می زنم.

گوشی رو قطع کردم و سریع موبایل شادی رو گرفتم. جواب نداد. کیف و سويیچم رو برداشتم و به سمت هتل رفتم. از رسپشن پرسیدم:

ـ ببخشید می خواستم خانم شیلا جونز رو ببینم.

رسپشن ـ ایشون صبح رفتن بیرون.

ـ پدرشون چی؟ تو همین هتل اقامت دارن.

رسپشن ـ بله، ایشون تو لابی هستن.

سریع رفتم تو لابی بزرگ هتل و چشم گردوندم. منصور سر یه میز نشسته بود و داشت قهوه اش رو هم می زد. تنها بود. سریع به طرفش رفتم و بدون تعارف پشت میز نشستم. منصور بهم نگاه کرد. بدون سلام گفتم:

ـ منصور شادی فاند رو پس داده.

منصور ـ دیشب بهم گفت، کلی داد و بیداد کردم که چرا این کار رو کرده. قهوه می خوری؟

پوفی کردم و گفتم:

ـ همین؟ داد و بیداد کردی؟

منصور ـ کار دیگه ای از دستم برمی اومد؟

پیشونیم رو مالیدم و زیر لب گفتم:

ـ لعنت به تو، لعنت به تو!

فکر کنم منصور شنید ولی جوابی نداد. گفتم:

ـ نمی تونی راضیش کنی بمونه؟

منصور ـ به حرف من گوش نمیده.

بهش زل زدم و گفتم:

ـ چی کارش کردی؟ چرا ازت کنده نمیشه بیاد پیش من؟ بعد از این همه سال چرا دیگه منو دوست نداره؟

بغضم گرفت. منصور هم متاثر شده بود. ادامه دادم:

ـ من همه این مدت رو به امید این که یه روز شادی بیاد پیش من سپری کردم. چرا شادی رو این همه نسبت به من سرد کردی؟

منصور ـ شيرين باور کن شادی بیشتر از هر کسی تو رو دوست داره. فکر می کنی به خاطر چی ایران شناسی خوند، به خاطر کی این همه سعی و تلاش کرد؟ همیشه تو زندگیش الگوش تو بودی. حتی وقتی باربد به دنیا اومد ازم پرسید تو چه اسمی دوست داشتی، تو چه رنگی دوست داشتی؟ چطوری لباس می پوشیدی؟ من شادی رو از تو دور کرده بودم ولی عملا تو توي زندگی شادی خیلی خیلی پررنگ تر از من بودی.

حرفی نزدم. اشک توی چشمام و بغض توی گلوم اجازه نداد حرفی بزنم. منصور در حالی که به فنجون قهوه اش خیره شده بود گفت:

ـ اون از من متنفره شیرین.

ـ جدی؟ برای همین نمی خواد این جا بمونه و باهات میاد؟ برای همین انقدر بهت می رسه؟

منصور ـ شادی از من متنفره، فقط دلش به حال من می سوزه و باربد. بعضی وقتا فکر می کنم اگه باربد نبود یه لحظه هم پیش من نمی موند. نمی دونی وقتی قضیه بیماری منو فهمید چی کار کرد!

دماغم رو بالا کشیدم و گفتم:

ـ چی کار کرد؟

منصور ـ خودش رو یه هفته تو اتاقش زندانی کرد.

سریع حرفش رو قطع کردم و گفتم:

ـ به هر حال باید راضیش کنی این جا بمونه.

و از جام بلند شدم. منصور گفت:

ـ بذار شادی خودش تصمیم بگیره.

گفتم:

ـ که تصمیمی که تو دوست داری رو بگیره؟

منصور چیزی نگفت. تا خواستم راه بیفتم منصور گفت:

ـ داری شبیه من میشی شیرین.

با شگفتی برگشتم و گفتم:

ـ چی؟

منصور ـ من به زور بردمش و تو می خوای به زور نگهش داری.

عصبانیتم به اوج خودش رسید. گفتم:

ـ آره ولی اون اجبار و این اجبار زمین تا آسمون فرق داره، مقایسه نکن.

زود از اون جا دور شدم تا مجبور نباشم به حرفای منصور گوش بدم. تو راه به شادی زنگ زدم.

شادی ـ سلام مامان، ببخشید الان شماره ات رو دیدم.

ـ اشکالی نداره عزیزم، فقط می خواستم مطمئن بشم که می مونی.

سکوت شادی بهم فهموند که قرار نیست چنین اتفاقی بیفته. التماس کردم:

ـ شادی خواهش می کنم.

شادی ـ مامان من نمی تونم صحبت کنم.

گفتم:

ـ پس بیا خونه ما.

شادی ـ باشه، حتما میام.

ـ برای ناهار بیا.

شادی ـ نه برای ناهار نمیشه.

اصرار کردم:

ـ نه باید برای ناهار بیای.

شادی ـ باشه میام.

سریع به خونه رسیدم و بساط ناهار رو گذاشتم. تو ذهنم داشتم نقشه می چیدم که چطوری شادی رو مجبور کنم بمونه. بالاخره شادی اومد.

شادی ـ متاسفم دیر کردم، تا باربد رو بذارم هتل پیش بابا و بیام این جا طول کشید.

ـ اشکالی نداره، دیر نرسیدی بیا.

پشت میز نشستیم. گفتم:

ـ بده برات سوپ بکشم.

بشقابش رو گرفتم و براش سوپ کشیدم. مطمئن بودم شادی هم احساس کرده که همه اینا آرامش قبل از طوفانه. ولی سعی کردم شادی غذاش رو در نهایت آرامش بخوره.

شادی ـ ممنون مامان، خیلی خوشمزه بود.

ـ تو که چیزی نخوردی عزیزم.

شادی ـ اوه نه، این مدت واقعا زیاد خوردم. مطمئنم برگردم کانادا همه متوجه میشن چقدر چاق شدم.

ـ پس واقعا تصمیمت جدی شده که برگردی.

شادی ـ مامان از اولم قرار نبود من بمونم.

ـ حتی اگه من ازت خواهش کنم؟

شادی سرش رو انداخت پایین. اشک تو چشمام جمع شد. گفتم:

ـ یادته با هم می رفتیم پارک چقدر بازی می کردیم؟ یادته تو اتاق چادر سرخپوستی درست کرده بودیم؟ سفر دریایی می رفتیم؟ می دونی چقدر دوست داشتم می بودی تا فقط یه بار دیگه باهات بازی کنم؟ می دونی این همه مدت حسرت پنج دقیقه بازی باهات رو خوردم؟

صدای گرفته شادی حکایت از بغضش داشت. گفت:

ـ مامی خواهش می کنم.

ادامه دادم:

ـ همیشه فکر می کردم تو رو کنار خودم دارم. همیشه فکر می کردم یه روزی می رسه که پیشم بمونی ولی انگار اشتباه می کردم.

شادی ـ مامی این حرف رو نزن.

ـ برای چی می خوای پیش منصور بمونی؟ مگه نمیگی دنبالم اومدی که پیدام کنی و پیشم بمونی؟ پس الان چرا داری از پیشم میری؟ بهانه ات کاره؟ شکل همون کار رو این جا هم داری.

شادی ـ نه مامان بهانه نیست ولی بابا بهم احتیاج داره.

ـ فکر می کنی من بهت احتیاج ندارم؟

شادی ـ نه مامان، می دونم بیشتر از اون که تو به من احتیاج داشته باشی من به تو احتیاج دارم. دوست دارم پیشت بمونم. دوباره بچه بشم. دوباره باهام بازی کنی. برام قصه تعریف کنی. دوباره موهام رو شونه کنی. برام لالایی بخونی ولی الان نمیشه مامان. قول میدم تند تند بیام و بهت سر بزنم ولی نمیشه بمونم.

به چشمای درشت شادی نگاه کردم و گفتم:

ـ این همه منصور در حق ما ظلم کرده و بازم داري ازش حمایت می کنی؟

شادی‌ ـ مامي بابا آدم بیچاره ایه. تو عمرش یه اشتباه کرده هنوز داره تاوان اشتباهش رو میده. درست نیست حالا که به من احتیاج داره تنهاش بذارم.

با چشمای اشکبار بهش نگاه کردم. شادی ادامه داد:

ـ مامي اگه من بخوام تو این موقعیت بابا رو تنها بذارم که میشم مثل خود بابا. من دوست ندارم بابا باشم. دوست ندارم بابا بفهمه تو اون روزهای سخت به من چی گذشت. خیلی سخت بود مامان، سخت بود بی تو بودن.

شادی دیگه عنان اشکاش از دستش در رفت. از دست منم همین طور. بغلش کردم و شادی با صدای بلند شروع کرد به گریه کردن. شونه هاش می لرزید و هق هق می کرد. بعد از مدتی که حالش بهتر شد از خودم جداش کردم و گفتم:

ـ قول بده زود زود بهم سر بزنی.

شادی لبخندی زد و گفت:

ـ تعطیلات کریسمس نزدیکه مامان، حتما برای تعطیلات میام.

شادی نگاهی به ساعتش کرد و گفت:

ـ اوه داره دیرم میشه، باید برم هتل و وسایلم رو جمع کنم.

ـ منم باهات میام.

شادی ـ نه مامان، خودت رو توي زحمت ننداز.

ـ زحمتی نیست عزیزم، خودم دوست دارم بیام.

با شادی به سمت هتل رفتیم. منصور و باربد هم داشتن وسایلشون رو جمع می کردن، هر چند وسایل زیادی نداشتن. دلم فشرده می شد وقتی می دیدم که شادی چطور داره به منصور می رسه. جاوید بهم زنگ زد. بهش گفتم هتلم، خودش رو رسوند. تصمیم گرفتیم شادی و منصور و باربد رو ببریم فرودگاه. تو فرودگاه کلی از شادی قول گرفتم که بهم سر بزنه. لحظه ای که شادی از پشت در شیشه ای برام دست تکون داد یاد روزی افتادم که داشت تو تاکسی می رفت و از پشت شیشه تاکسی برام دست تکون داد. اشکام سرازیر شدن.

جاوید ـ شیرین گریه نکن، شادی که بهت قول داده به زودی بهت سر بزنه. دیگه هیچ کس نمی تونه اونو ازت جدا کنه.

سرم رو تکون دادم. الان احساس شادی رو درک می کردم. خوشحال بودم که جاوید هیچ وقت احساس اون لحظه منو درک نکرد. احساس این که پاره دلت از پشت یه جداره شیشه ای برات دست تکون بده و تو ندونی که باز اونو می بینی یا نه. شادی حق داشت نخواد پدرش احساسش رو تجربه کنه، شادی مهربون من.

برگشتیم خونه. روی تخت نشستم خسته، انگار باری روی دوشم بود. جاوید کتش رو درآورد و آویزون کرد. سرم رو بلند کردم و به آیینه میز آرایش نگاه کردم. به عکسای بچه ها که انداخته بودیم و به آیینه زده بودم. به مدال های بهترین مادر که تو مسابقه روز مادر بچه ها برده بودن. یه مدال پیمان، دو مدال مهتا و یه مدال مهرزاد. بلند شدم و مدال ها رو لمس کردم. مدالی که پیمان برده بود و هنوز شیرینی اون روز رو مثل این که همین چند لحظه پیش اتفاق افتاده زیر زبونمه.

جاوید ـ به چی فکر می کنی؟

آهی کشیدم و گفتم:

ـ می بینی جاوید میگن هر جای این دنیا که بری آسمون همین رنگه. آسمون آره ولی آدماش ...

مدال رو نشون جاوید دادم و گفتم:

ـ می بینی تو کشور خودم، بین مردم خودم بهم گفتن صلاحیت نگهداری بچه خودم رو ندارم. بچه ای که خودم به دنیا آورده بودم، بچه ای که از گوشت و خون خودم بود؛ ولی این جا تو یه کشور دیگه، بین مردم دیگه، برای بچه هایی که بچه ي خودم نبودن بهم مدال بهترین مادر رو دادن.

خندیدم. مدال رو زدم سر جاش. جاوید از پشت بغلم کرد. نفسش می خورد وسط موهام. گفت:

ـ ولی هیچ کس نتونست احساس تو رو ازت بگیره.

سرم رو تکون دادم. واقعا کی می تونست حال منو درک کنه، حال همه مادرانی که مثل من از بچشون جدا می شدن؟!

صدایی از طبقه پایین اومد و بعد از اون صدای خسته ي مهتا.

مهتا ـ مامی؟

ـ جانم مامان جان؟ اومدم.

26 ارديبهشت 92

پــايــان

« کتابخانه ی مجازی نودهشتیا »

wWw.98iA.Com